Κάθε Νοέμβρη, ρωτούσα την γιαγιά μου τι γινόταν στο Πολυτεχνείο. Πώς ήταν και αν φοβόταν. Και αυτή μου έλεγε ότι οι άνθρωποι ήταν φοβισμένοι, λόγω της Χούντας . Ότι δε μπορούσαν να βγουν από τα σπίτια τους και ότι κάνεις δεν έκανε τίποτα για αυτό…
Και όμως έκαναν οι φοιτητές. Στην αρχή αντέδρασαν οι φοιτητές της Νομικής σχολής Αθηνών κάνοντας κατάληψη στην σχολή τους. Λίγες μέρες αργότερα η κατάληψη συνεχίστηκε στην Πολυτεχνική σχολή Αθηνών. Το γνωστό μας Πολυτεχνείο, που βρίσκεται επί της οδού Πατησίων. Εκεί συνέβησαν τα σπουδαία γεγονότα. Θυμάμαι την γιαγιά μου να μου λέει πως ακόμα και αν δεν ήταν φοιτήτρια, κάθε μέρα, γυρνώντας από την δουλεία της, πέρναγε έξω από το Πολυτεχνείο και πέταγε στους φοιτητές σοκολάτες και ασπιρίνες. Αυτά άκουγε από τον ραδιοφωνικό σταθμό του πολυτεχνείου ότι είχαν ανάγκη οι φοιτητές.
Η ιστορία του Πολυτεχνείου μας μαθαίνει να ορθώνουμε το ανάστημά μας όταν πρέπει και να στεκόμαστε απέναντι σε οποιονδήποτε καταπατάει την ελευθερία μας. Έτσι έκαναν τον Νοέμβρη του 1973 οι φοιτητές της Πολυτεχνικής σχολής Αθηνών, συμπαρασύροντας μαζί τους και τον λαό, ο οποίος διεκδίκησε ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.
