ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ : ΧΡΥΣΑ ΣΙΑΛΙΑΚΗ

DSC08528

Δεν υπάρχει κανένας εκεί να με ακούσει να κλαίω.

Ενώ στα γόνατα μου είχα πέσει

Και κοιτούσα τον απέραντο ουρανό,

Με το μπλε χρώμα του να με τυφλώνει.

Ο πόλεμος! Μας σκότωσε ο πόλεμος!

Εμάς και την επανάστασή μας.

Η φωνή μας έκλεισε και τα μάτια μας έτσουξαν.

Ο καπνός από τη φωτιά δε μας έκαψε όπως οι εχθροί μας έκαναν.

Τ α όπλα στο πάτωμα, το ίδιο κι οι στρατιώτες.

Παίρνοντας παράδειγμα από τις σφαίρες που ποτέ δεν έφτασαν τα στήθια μας.

Μας καταράστηκαν…

Με την κακοτυχία να μας κυνηγάει όπως τα κυνηγόσκυλα τους εγκληματίες.

Αλλά εμείς δεν είμαστε εγκληματίες!

Πιο πολύ σαν ήρωες θα μας περιγράψουν αυτοί που σώθηκαν,

Με τις επόμενες γενιές να μιλάνε για μας με περηφάνια

Σηκώνοντας το κεφάλι τους ψηλά, χαμογελώντας.

Αλλά τι κι αν μας ξεχάσουν;

Το αίμα μας που έβαψε το πεδίο της μάχης θα ξεραθεί πολύ γρήγορα.

Με τα ονόματά μας να κρύβονται πίσω από τα ψέματα που ο λαός μας φώναξε, μπροστά στα πεθαμένα μας πρόσωπα.

Χλωμά και κρύα,

Με την αγάπη των ανθρώπων να έχει πια εξασθενήσει,

Με το μόνο πράγμα που να μας ζεσταίνει πια

να είναι οι σκισμένες και βρόμικες στολές μας,

αντιπροσωπεύοντας μια πατρίδα που κάποτε μας πρόδωσε.