Ο Τιτανικός  ήταν ένα βρετανικό υπερωκεάνιο επιβατηγό πλοίο, που ναυπηγήθηκε από τα ναυπηγεία Harland και Wolff, στο Μπέλφαστ, για την εταιρεία «White Star Line». Τα αρχικά RMS (Royal Mail Steamer) σήμαιναν ότι το πλοίο αναλάμβανε τη μεταφορά ταχυδρομείου για τα Βασιλικά Ταχυδρομεία (Royal Mail) του Ηνωμένου Βασιλείου

Ο Τιτανικός ήταν στην εποχή του κυριολεκτικά ένα θαύμα της ναυπηγικής, αποτελώντας ένα πρωτοποριακό τύπο πλοίου. Ενσωμάτωνε πολλές καινοτομίες για την εποχή του: ανελκυστήρες για γρήγορη πρόσβαση στα διάφορα καταστρώματα, χαμάμ, γυμναστήριο, πισίνα, ταχυδρομείο και υπέρμετρη πολυτέλεια. Ιδιαίτερα το σέρβις και το φαγητό που πρόσφερε στους επιβάτες της Α” θέσης, ήταν πολύ πλουσιότερο και από τα αντίστοιχα των σύγχρονων ξενοδοχείων 5 αστέρων. Για πολλούς εκείνη την εποχή χαρακτηριζόταν και ως το «αβύθιστο πλοίο», και τούτο διότι ουσιαστικά ήταν δύο πλοία, το ένα εντός του άλλου, όπου το ενδιάμεσο κενό αποτελείτο από τα πρωτοποριακά για τότε διπύθμενα, καθώς και πλευρικοί χώροι δεξαμενών.

Παρά το γεγονός ότι θεωρούταν αβύθιστο, ο Τιτανικός βυθίστηκε στο παρθενικό του ταξίδι τις 15 Απριλίου 1912 όταν συγκρούστηκε με ένα παγόβουνο στον Ατλαντικό Ωκεανό νοτιοανατολικά της Νέας Γης. Εξαιτίας της σύγκρουσης πέθαναν 1.502 άνθρωποι, ενώ 705 διασώθηκαν Σήμερα κανένας επιζών δεν βρίσκεται στην ζωή. Η τελευταία επιζήσασα από το ναυάγιο, Μιλβίνα Ντιν, απεβίωσε στις 31 Μαϊου 2009, σε ηλικία 97 ετών.

Το ατύχημα θεωρείται μια από τις χειρότερες ναυτικές τραγωδίες σε καιρό ειρήνης. Το ναυάγιο του πλοίου εκ τότε παραμένει στον πυθμένα της θάλασσας, σε βάθος 3.784 μέτρων.

Η καταστροφή του Τιτανικού οδήγησε στην αλλαγή διάφορων νόμων της ναυτιλίας και κυρίως σε θέματα σωστικών μέσων των πλοίων. Ιδιαίτερα δε της απαίτησης τα μέσα διάσωσης όπως οι ναυαγοσωστικές λέμβοι, οι σωσίβιες ζώνες κ.λπ. να υπερκαλύπτουν σημαντικά τον συνολικό αριθμό των επιβαινόντων (επιβατών και πληρώματος) κάθε πλοίου.

Πολλές ερευνητικές αποστολές οργανώθηκαν για την ανεύρεση του ναυαγίου του Τιτανικού, όμως παρουσίασαν πολλές δυσκολίες, με κυριότερο το μεγάλο βάθος στο οποίο βρίσκεται το ναυάγιο, ίσο με 3.700 μέτρα και την μεγάλη πίεση του νερού σε αυτό το βάθος. Τελικώς, το ναυάγιο του Τιτανικού ανακαλύφθηκε από μια γαλλοαμερικανική ομάδα της οποίας ηγούταν οι Ρόμπερτ Μπάλαρντ και Ζαν Λουί Μισέλ στις 1 Σεπτεμβρίου 1985.

Το ναυάγιο του Τιτανικού είναι μια σπάνια όαση ζωής σε αυτό το βάθος. Μια έρευνα του 1991 κατέγραψε 28 είδη ζώων στο πλοίο, μεταξύ των οποίων γαρίδες, καβούρια και ανεμώνες, τα οποία αποτελούν μια συμβιωτική αποικία. Η απαραίτητη ενέργεια για την διατήρηση αυτής της αποικίας, προέρχεται από την οξείδωση του ατσάλινου κουφαριού του πλοίου από βακτήρια. Ένα από τα είδη βακτηρίων που αναγνωρίστηκαν στο πλοίο ήταν καινούργιο είδος και ονομάστηκε Halomonas titanicae, ή «αλομονάδα του Τιτανικού». Αποτέλεσμα αυτής της μετατροπής είναι το πλοίο σταδιακά να οξειδώνεται σε σκουριά και αναμένεται τελικά να καταρρεύσει σε 20 με 30 χρόνια.^[2]

Το ναυάγιο είναι από τις 16 Απριλίου 2012 μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς.

ΠΗΓΕΣ:

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A4%CE%B9%CF%84%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82

Μια φορά και έναν καιρό ήταν μία κούκλα που την έλεγαν Barbie. Είχε μακριά ξανθά μαλλιά και μπλε μάτια. Ήταν η τέλεια κούκλα μπορούσες να την μεταμορφώσεις σε ότι ήθελες, αγοράζοντας τα κατάλληλα κάθε φορά ρούχα και αξεσουάρ και φυσικά αγοράζοντας τον φίλο της, τον Ken..

Ας μάθουμε όμως πώς ξεκίνησε η ιστορία της:  

Όλα ξεκίνησαν όταν η Ruth Handler, παρατήρησε την κόρη της Barbara να παίζει με χάρτινες κούκλες και να τις φαντάζεται σε ρόλους ενηλίκων. Ύστερα από μια έρευνα αγοράς που έκανε, παρατήρησε πως όλες οι κούκλες που υπήρχαν στο εμπόριο εκείνο τον καιρό ήταν για μωρά. Έτσι η Ruth σκέφτηκε να φτιάξει μια κούκλα, που να αποτελεί πηγή έμπνευσης στα μικρά κορίτσια. Το 1959 λοιπόν, η Ruth μαζί με τον άντρα της Elliot, παρουσίασαν στην Νέα Υόρκη την πρώτη Barbie της οποίας το όνομα είναι δανεισμένο από την κόρη τους Barbara. Tο 1961 η Barbie απέκτησε τον φίλο της Ken ενώ το 1970 ήταν η χρονιά που η Barbie απέκτησε ευλυγισία στα χέρια και τα πόδια της κάνοντας της πιο προσιτή στο αγοραστικό κοινό. Και τώρα μερικές ακόμα άγνωστες πληροφορίες..

-Το πραγματικό όνομα της Barbie είναι Barbie Millicent Roberts.
-Η καταγωγή της είναι από την μικρή πόλη Willow της πολιτείας Wisconsin των Η.Π.Α
-Η Barbie έχει τέσσερεις αδελφές την Skipper (1964), την Stacie (1992), την Kelly (1995) και την Krissy (1995).
-Το πρώτο κατοικίδιο της Barbie ήταν ένα άλογο που λεγόταν Dancer.
-Η πρώτη Barbie πουλήθηκε για $3.00 (1959).
-Το πρώτο αγόρι της Barbie ήταν ο Ken ο οποίος έκανε την εμφάνιση του 2 χρόνια μετά την Barbie το 1961.
-Ο Ken και η Barbie χώρισαν το 2004 την ημέρα του Αγ. Βαλεντίνου ύστερα από σχέση 43 ετών.
-Η Barbie δεν έχει παντρευτεί ποτέ (απλά της αρέσει να φοράει τα νυφικά των σχεδιαστών φίλων της).

Για πολλούς η barbie είναι μια παρεξηγημένη κούκλα που μέσα από το πρόσωπο της συμβολίζεται το απόλυτο γυναικείο πρότυπο ομορφιάς . Όμως πίσω από την εικόνα της κούκλας υπάρχει μια άλλη συγκινητική ιστορία :Τα πλουσια στηθη της εχουν μια σημαντικη αξια: η Ruth Handler (1916-2002), η γυναικα που την κατασκευασε, οταν χτυπηθηκε και επιβιωσε απο τον καρκινο του μαστου, αποφασισε να ιδρυσει μια εταιρεια την Nearly Me, που κατασκευαζει τεχνικες προσθηκες μαστου, ωστε να βοηθησει τις γυναικες που εχουν υποστει εγχειριση (μαστεκτομη) να αντεπεξελθουν με θετικοτητα και πιστη οτι τιποτε δεν χαθηκε απο την θηλυκοτητα τους. Η Βarbie εγινε απο τοτε ενα ακομα συμβολο, και υπενθυμιση, της προληψης κατα του καρκινου στις γυναικες, και υποστηριξη σε περιπτωση απωλειας

ΠΗΓΕΣ:

http://mypella.gr/news/%CE%BA%CF%8C%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%82/%CE%B7-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-barbie

http://www.retromaniax.gr/vb/showthread.php?11018-%C7-%E9%F3%F4%EF%F1%DF%E1-%F4%E7%F2-%E5%F5%F1%F9%F0%E1%FA%EA%DE%F2-Barbie-1959-1980

Η δραχμή έπαψε να είναι το εθνικό νόμισμα της χώρας μας από την 1η Ιανουαρίου 2002, οπότε και αντικαταστάθηκε από το ευρώ. Από τότε και κυρίως μετά την οικονομική κρίση που πλήττει τη χώρα μας τα τελευταία χρόνια, πολλοί από εμάς νοσταλγήσαμε το παλιό μας νομίσμα, την δραχμούλα μας. Ας θυμηθούμε λοιπόν την ιστορία της…

 Η δραχμή υπήρξε το εθνικό νόμισμα της χώρας μας από το 1833. Η Τράπεζα της Ελλάδος ανέλαβε με την ίδρυσή της το εκδοτικό προνόμιο από την Εθνική Τράπεζα και εξέδιδε τα τραπεζογραμμάτια και τα κέρματα δραχμών που κυκλοφορούσαν ως νόμιμο χρήμα στην Ελλάδα.

Η λέξη δραχμή προέρχεται από το ρήμα δράττω, που σημαίνει αρπάζω (> δράττομαι = πιάνω σφικτά). Στην αρχαιότητα, μία δραχμή ήταν ίση προς έξι οβολούς, νόμισμα το οποίο στην παλαιότερη μορφή του είχε σχήμα σιδερένιας ράβδου. Το πάχος του ήταν τόσο, ώστε η χούφτα ενός ανδρικού χεριού να μπορεί να πιάσει έξι από αυτούς. Έτσι εκ του δράττω (όσους οβολούς μπορούσε να αδράξει η παλάμη) προκύπτει η λέξη δραχμή.
�
Η Δραχμή στην αρχαιότητα

Για αιώνες η δραχμή ήταν ένα από τα νομίσματα του νομισματικού συστήματος του αρχαίου ελληνικού κόσμου, αφού αρκετές πόλεις-κράτη εξέδωσαν νομίσματα με το όνομα αυτό με πιο γνωστά το αργυρό δίδραχμο του Φείδωνα, το Αθηναϊκό τετράδραχμο και το τετράδραχμο του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Παρόλο που δεν υπήρχε ενιαία τυποποίηση σε όλο τον ελληνικό κόσμο για το βάρος (δηλαδή μία αθηναϊκή δραχμή είχε διαφορετικό βάρος από την δραχμή άλλων πόλεων), μία δραχμή είχε την εξής σταθερή σχέση με τα άλλα νομίσματα-βάρη της ίδιας πόλης κράτους:

    1 δραχμή = 6 οβολοί

    2 δραχμές = 1 στατήρας

    100 δραχμές = 1 μνα

    6000 δραχμές = 1 τάλαντο

Ειδικά το αθηναϊκό τετράδραχμο αποτέλεσε το πλέον διαδεδομένο νόμισμα την περίοδο της ακμής της Αθήνας τον 5ο αιώνα π.Χ. έως και την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου, οπότε επικράτησαν τα Μακεδονικά νομίσματα. Γινόταν δεκτό στις συναλλαγές σε όλο τον ελληνικό κόσμο, ακόμα και στις πόλεις εκείνες οι οποίες δεν κρατούσαν φιλική στάση προς την Αθήνα. Στη μία όψη του απεικονίζεται η Αθηνά και στην άλλη το σύμβολο της πόλης των Αθηνών, η γλαύκα (κουκουβάγια). Το νόμισμα αυτό ήταν πιο γνωστό απλώς ως Αθηναϊκή γλαύκα. Αιώνες αργότερα η γλαύκα του Αθηναϊκού τετράδραχμου απεικονίζεται και πάλι στην ελληνική εθνική όψη του κέρματος του ενός ευρώ.

Με τις κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου ο όρος δραχμή διαδόθηκε και εκτός του ελληνικού κόσμου.Η δραχμή που για αιώνες επικράτησε να χρησιμοποιείται σε ένα τόσο μεγάλο μέρος του κόσμου άρχισε να εκλείπει σταδιακά ως νόμισμα μετά τις ρωμαϊκές κατακτήσεις και την επικράτηση του δηναρίου ως νομισματικής μονάδας. Παρά την κατάργησή της ως νομίσματος, η λέξη «δραχμή» συνέχισε να χρησιμοποιείται στον Ελληνικό χώρο και άλλα μέρη της Ευρώπης από την πρώτη Βυζαντινή εποχή έως και σήμερα ως μονάδα βάρους.

Η Δραχμή του 20 αιώνα

Η πρώτη νομισματική μεταρρύθμιση γίνεται λίγο μετά την ανάρρηση στο θρόνο του Όθωνα ως βασιλιά της Ελλάδας. Με Βασιλικό διάταγμα της 8ης Φεβρουαρίου 1833, η δραχμή αντικαθιστά τον φοίνικα, νόμισμα που επιχείρησε να καθιερώσει ο Ιωάννης Καποδίστριας το 1828. Η νέα νομισματική μονάδα του σύγχρονου Ελληνικού κράτους υποδιαιρείται σε 100 λεπτά. Από τότε και αδιάλειπτα μέχρι τις 28 Φεβρουαρίου 2002, η δραχμή ήταν νομισματική μονάδα του σύγχρονου Ελληνικού κράτους.

Η καθιέρωση της δραχμής το 1833 αποτέλεσε μια αναβίωση του ξεχασμένου μέχρι τότε νομίσματος και ήταν ακόμα μια προσπάθεια της ελληνικής πολιτείας να συνδέσει το νεοσύστατο ελληνικό κράτος με τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό.

  Οι πρώτες δραχμές και οι υποδιαιρέσεις τους κόπηκαν στη Βαυαρία από μήτρες που κατασκεύασε στο Μόναχο ο Κόνραντ Λάνγκε, μετέπειτα διευθυντής του Ελληνικού Βασιλικού Νομισματοκοπείου. Παρόλο που το βασιλικό διάταγμα έχει ημερομηνία 8 Φεβρουάριου 1833, στην πρώτη δραχμή αναγράφεται το έτος 1832, το έτος δηλαδή ανάρρησης στο θρόνο του Όθωνα ως βασιλιά της Ελλάδας.

 Το νέο ελληνικό νομισματικό σύστημα ήταν στη σύλληψη διμεταλλικό (χρυσά και αργυρά νομίσματα), αλλά στην πράξη δεν κυκλοφόρησαν παρά ελάχιστα χρυσά νομίσματα. Στις 30 Μαρτίου 1841, μετά από πολυετείς προσπάθειες, ιδρύθηκε η Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος, στην οποία παραχωρήθηκε το προνόμιο της έκδοσης χαρτονομισμάτων, το οποίο και διατήρησε έως το 1927, οπότε και ιδρύθηκε η Τράπεζα της Ελλάδος. Πρώτος διευθυντής της Εθνικής Τράπεζας ήταν ο Γεώργιος Σταύρου, του οποίου το πορτραίτο εμφανίζεται στην κύρια όψη όλων των χαρτονομισμάτων που εξέδωσε η τράπεζα. Επίσης στην ίδια όψη και έως το 1923 εικονίζεται και ο βασιλικός θυρεός.

Κατά την περίοδο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου η δραχμή γνωρίζει την μεγαλύτερη απαξίωση στην ιστορία της κάτω από την πίεση της οικονομικής κατάρρευσης της Ελλάδας και του υπερπληθωρισμού που δημιουργήθηκε λόγω των συνθηκών της εποχής. Τυπώθηκαν χαρτονομίσματα με ονομαστική αξία ακόμα και δισεκατομμυρίων δραχμών, των οποίων η ανταλλακτική αξία ήταν μηδαμινή.

Το 1944 εκδόθηκε το μεγαλύτερο σε ονομαστική αξία χαρτονόμισμα που κυκλοφόρησε ποτέ στην Ελλάδα. Είχε ονομαστική αξία 100 δισεκατομμυρίων δραχμών, όμως ήταν παντελώς ανυπόληπτο και η ουσιαστική του αξία σχεδόν μηδαμινή.  Αποτέλεσμα ήταν να αποσυρθεί λίγες μέρες μετά την κυκλοφορία του.

 Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας, έγιναν δύο νομισματικές μεταρρυθμίσεις έτσι, ώστε η Ελλάδα να αποκτήσει και πάλι ένα σταθερό νόμισμα. Τον Νοέμβριο του 1944 με την πρώτη μετακατοχική νομισματική μεταρρύθμιση η παλιά και υποτιμημένη δραχμή αντικαταστήθηκε με μια νέα με ισοτιμία που ορίστηκε σε 50.000.000.000 παλιές δραχμές για καθεμία νέα.

Η νέα δραχμή διατηρήθηκε μία δεκαετία έως το 1954, οπότε με τη δεύτερη μετακατοχική μεταρρύθμιση αντικαταστήθηκε ξανά με μία νεότερη με αναλογία 1000 δραχμές προς μία νέα. Σύμφωνα με το σύστημα ισοτιμιών Μπρέτον Γουντς, στο οποίο είχε ήδη προσχωρήσει η δραχμή από το 1953, το νέο νόμισμα συνδέθηκε με το δολάριο ΗΠΑ με σταθερή ισοτιμία 30 δραχμές προς ένα δολλάριο. Το 1973, το σύστημα του Μπρέτον Γουντς καταργήθηκε και η συναλλαγματική ισοτιμία των δυο νομισμάτων έπαψε να είναι σταθερή.

Την 1η Ιανουαρίου 2001 υιοθετήθηκε το ευρώ ως λογιστική μορφή παράλληλα προς τη δραχμή. Την 1η Ιανουαρίου 2002 εισήχθη επίσημα το ευρώ σε κυκλοφορία ως νόμισμα παράλληλα προς τη δραχμή ως την 1η Μαρτίου, οπότε και η ελληνική δραχμή έπαψε να αποτελεί νόμιμο χρήμα στην Ελλάδα.

πηγές :http://www.bankofgreece.gr/Pages/el/Euro/drachma.aspx
:http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%94%CF%81%CE%B1%CF%87%CE%BC%CE%AE

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι αθλητική διοργάνωση πολλών αγωνισμάτων, που γίνονται κάθε τέσσερα χρόνια. Η καταγωγή των αγώνων είναι η αρχαία Ελλάδα. Οι αγώνες της Ολυμπιάδας γνωστοί και ως Θερινοί Ολυμπιακοί γίνονται κάθε τέσσερα χρόνια από το 1896 και μετά με εξαίρεση τις χρονιές κατά τη διάρκεια των Παγκοσμίων Πολέμων. Το 1924 άρχισαν οι Ειδικοί Ολυμπιακοί Αγώνες και οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί για χειμερινά αθλήματα. Από το 1994 οι χειμερινοί αγώνες δεν γίνονται πια την ίδια χρονιά με τους θερινούς Ολυμπιακούς.

Πιερ ντε Κουμπερτέν :Γεννήθηκε στο Παρίσι από αριστοκρατική οικογένεια. Σπούδασε σε αμερικανικά πανεπιστήμια προσπαθώντας να βελτιώσει την εκπαίδευσή του. Ασχολήθηκε με πολλά αθλήματα όπως την κωπηλασία, την ενόργανη γυμναστική και την ιππασία. Πίστευε ότι η αθλητική παιδεία ήταν σημαντικό μέρος για την ανάπτυξη της προσωπικότητας των ανθρώπων. Το 18871 ίδρυσε στη Γαλλία την Ένωση Γαλλικών Αθλητικών Συλλόγων στην οποία έγινε γενικός γραμματέας το 1892. Τότε άρχισε να προωθεί την ιδέα αναβίωσης των Ολυμπιακών Αγώνων. Μετά το θάνατό του ο ίδιος επιθυμούσε η καρδιά του να μεταφερθεί στην αρχαία Ολυμπία και να ταφεί εκεί όπως και έγινε. Τάφηκε σε επιτύμβια στήλη που φέρει την ονομασία Μνημείο ντε Κουμπερτέν.

Ο Σπύρος Λούης γεννήθηκε το 1872 στο Μαρούσι, χωριό τότε κοντά στην Αθήνα. Η δουλειά του ήταν νερουλάς στα γύρω χωριά. Κατά τη στρατιωτική του θητεία διακρίθηκε για την ικανότητα του να τρέχει «πιο γρήγορα από άλογο». Ο Σπύρος Λούης ήταν ένας απλός άνθρωπος χωρίς ιδιαίτερη μόρφωση και ειδική εκπαίδευση που πάντα φορούσε την ελληνική εθνική ενδυμασία. Έγινε μύθος, κατακτώντας την πρώτη θέση στο μαραθώνιο του 1896 στην Αθήνα.

Πολλοί συγγραφείς του αφιέρωσαν ποιήματα και ύμνους και ο τύπος τον ανακήρυξε ήρωα. Σήμερα το όνομά του έχει μείνει έκφραση παροιμιώδης που δείχνει τη ζωντάνια αυτού του μύθου. Ο Λούης πήγε στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1936 στο Βερολίνο ως επίσημος αντιπρόσωπος της Ελλάδας μεταφέροντας το ολυμπιακό σύμβολο της χώρας του, τον κότινο, ένα στεφάνι αγριελιάς. Αυτή ήταν και η τελευταία του δημόσια εμφάνιση. Πέθανε το 1940 αφήνοντας πίσω του έναν ισχυρό μύθο που ξεπέρασε την εν ζωή  φήμη του.

ΠΗΓΕΣ:

http://www.fourakis-kea.comforumviewtopic.phpf=12&t=3108

http://www.podilates.grq=node12235

http://www.filadelfia-xalkidona.gr201303spiros-loyis-maroysi

Στην ιστορία αυτού του τόπου υπήρξαν πολλά παραδείγματα ηρωισμού και αυτοθυσίας, από ανθρώπους που αφιέρωσαν όλη τους τη ζωή, αλλά και πέθαναν για κάποια πανανθρώπινα ιδανικά όπως η λευτεριά, η ειρήνη, η ανεξαρτησία και η δημοκρατία

Ανάμεσα στα ονόματα των χιλιάδων αγωνιστών που έρχονται στο νου μας, ξεχωρίζει η αθάνατη μορφή του Νίκου Μπελογιάννη. Είναι ο φλογερός επαναστάτης που δε λύγισε ούτε μια στιγμή στη σύντομη, αλλά τόσο πλούσια σε αγώνες ζωή του. Είναι ένας από τους ανθρώπους που δε λύγισαν μπροστά σε φυλακές, εξορίες και βασανιστήρια. Είναι ένας επαναστάτης που δε δίστασε να προσφέρει απλόχερα την ίδια του τη ζωή για να ζήσουν οι επόμενες γενιές ελεύθερα και ειρηνικότερα.

Ο Νίκος Μπελογιάννης γεννήθηκε στην Αμαλιάδα στις 22 Δεκεμβρίου το 1915. Από μαθητής του Γυμνασίου βρέθηκε στο δημοκρατικό κίνημα. Σπούδασε νομικά, αλλά δεν τέλειωσε τις σπουδές του, διότι αποβλήθηκε από το Πανεπιστήμιο με απόφαση της Συγκλήτου για τη δράση του «εναντίον της κοσμογονίας του Κονδύλη».

 Από τα εφηβικά του χρόνια οι προοδευτικές ιδέες και τα σοσιαλιστικά ιδανικά σημάδεψαν τον τρόπο σκέψης του. Το 1932 γίνεται μέλος του ΟΚΝΕ και το 1934 μέλος του ΚΚΕ. Το 1935 εκλέγεται γραμματέας της κομματικής οργάνωσης Αμαλιάδας. Από τότε, πέρασε από πολλές δοκιμασίες. Φυλακές, εξορίες, βασανιστήρια στην Ασφάλεια Πατρών, τρομοκρατία στα ιταλικά στρατόπεδα. Στα χρόνια της ναζιστικής κατοχής ήταν καπετάνιος μεραρχίας του ΕΛΑΣ στην Πελοπόννησο και μέλος του Γραφείου Περιοχής Πελοποννήσου του ΚΚΕ. Στον εμφύλιο, ο Νίκος Μπελογιάννης ήταν πολιτικός επίτροπος μεραρχίας του Δημοκρατικού Στρατού. Παράλληλα με την καθοδηγητική του δουλειά, έγραψε άρθρα και μελέτες που αφορούσαν στην ελληνική ιστορία και στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας.

Περίπου ένα χρόνο μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου, ο Νίκος Μπελογιάννης και 93 ακόμη σύντροφοί του συλλαμβάνονται και στις 22 Οκτωβρίου 1951 οδηγούνται σε δίκη. Κατηγορούνται για απόπειρα ανασυγκρότησης του Κομουνιστικού Κόμματος Ελλάδος (ΚΚΕ), το οποίο -βάση του Αναγκαστικού Νόμου 509/1947- θεωρείται παράνομο, προδοτικό και ξενοκίνητο κόμμα, που δρα ενάντια στην εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας.

Στις 15 Νοεμβρίου ο πρόεδρος του έκτακτου στρατοδικείου Αντισυνταγματάρχης Ανδρέας Σταυρόπουλος ανακοινώνει την ετυμηγορία, πλαισιωμένος από τους στρατοδίκες Γεώργιο Παπαδόπουλο (τον μετέπειτα δικτάτορα), Ν. Κομιάνο, Γ. Κοράκη, και Θ. Κυριακόπουλο. Ο Νίκος Μπελογιάννης είναι μεταξύ των καταδικασθέντων σε θάνατο. Η απόφαση προκαλεί διεθνή κατακραυγή, ενώ στο εσωτερικό της χώρας το πολιτικό κλίμα φορτίζεται και πάλι επικίνδυνα.

Τρεις μήνες μετά, στις 15 Φεβρουαρίου 1952, η δίκη επαναλαμβάνεται. Δεσπόζουσα μορφή, ο 37χρονος Μπελογιάννης, ο οποίος παρακολουθεί την όλη διαδικασία μ” ένα κόκκινο γαρύφαλλο στο χέρι, άψογα ντυμένος και με περισσή ευπρέπεια και ψυχραιμία. Την 1η Μαρτίου ο πρόεδρος του Στρατοδικείου Σίμος ανακοινώνει την ετυμηγορία… Εις θάνατον καταδικάζονται ο Νίκος Μπελογιάννης και επτά ακόμη κατηγορούμενοι.

Τα ξημερώματα της Κυριακής 30 Μαρτίου ο βασιλικός επίτροπος συνταγματάρχης Αθανασούλας ανακοινώνει στους Μπελογιάννη,  Αργυριάδη, Καλούμενο και Μπάτση ότι η αίτηση χάριτος που υπέβαλαν απορρίφθηκε.  Λίγο αργότερα οδηγούνται στο Γουδί και εκτελούνται δια τουφεκισμού στις 4 και 12 το πρωί. Στο άκουσμα των πυροβολισμών ο  πρωθυπουργός Νικόλαος Πλαστήρας κυριολεκτικά καταρρέει. Όλη η κινητοποίηση εντός και εκτός ελλάδας δεν καρτάφερε να αποτρέψει το γεγονός

Τα άσχημα μαντάτα ταξιδεύουν γρήγορα μέχρι το στρατόπεδο συγκέντρωσης πολιτικών κρατουμένων στον Αϊ Στράτη, όπου ζει εξόριστος ο Γιάννης Ρίτσος. Την ίδια μέρα θα γράψει το ποίημα Ο Άνθρωπος με το Γαρύφαλλο.

“

Σήμερα το στρατόπεδο σωπαίνει.
Σήμερα ο ήλιος τρέμει αγκιστρωμένος στη σιωπή
όπως τρέμει το σακάκι του σκοτωμένου στο συρματόπλεγμα.
Σήμερα ο κόσμος είναι λυπημένος.
Ξεκρέμασαν μια μεγάλη καμπάνα και την ακούμπησαν στη γη.
Μες στο χαλκό της καρδιοχτυπά η ειρήνη.
Σιωπή. Ακούστε τούτη την καμπάνα.
Σιωπή. Οι λαοί περνούν σηκώνοντας στους ώμους τους
το μέγα φέρετρο του Μπελογιάννη.

ΠΗΓΗ:

 http://www.sansimera.gr/biographies/18#ixzz2m35MiTIR

www.Kkeml.gr

www.wikipedia.gr