Αερόστατα στο Λεωνίδιο

Στην όμορφη κωμόπολη της Τσακωνιάς το βράδυ της Ανάστασης τηρείται το έθιμο των αερόστατων. Τα παιδιά των πέντε ενοριών συναγωνίζονται στις επιτυχείς «πτήσεις» των χρωματιστών φωτεινών αερόστατων, τα οποία ετοιμάζουν επί εβδομάδες πριν το Πάσχα. Για περίπου μισή ώρα μετά το «Χριστός Ανέστη», ο ουρανός αποκτά… έξτρα αστέρια, ενώ παράλληλα το ευαγγέλιο διαβάζεται και στην τσακώνικη διάλεκτο.

Οι κερκυραϊκοί μπότηδες

Μπότηδες είναι τα κανάτια εκείνα με το λεπτό στόμιο, που, αν έχετε κάνει Πάσχα στην Κέρκυρα, σίγουρα θα έχετε δει να σκάνε στα πόδια σας το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου. Πρόκειται για το έθιμο της Πρώτης Ανάστασης, κατά το οποίο οι Κερκυραίοι γεμίζουν τους μπότηδες με νερό και τους πετούν από τα μπαλκόνια των καντουνιών. Λίγο νωρίτερα, στην εκκλησία της Παναγιάς των Ξένων έχει γίνει τεχνητός σεισμός, σαν αναφορά στον σεισμό που έγινε σύμφωνα με την Βίβλο στον τάφο του Ιησού, ενώ στην συνέχεια, οι κερκυραϊκές φιλαρμονικές κυκλοφορούν στην πόλη παίζοντας εύθυμα εμβατήρια.

Ρουκετομανία στο Βροντάδο

Η Χίος κάθε χρόνο τέτοια εποχή τραβάει τα βλέμματα, χάρη στο έθιμο που αναβιώνει στο χωριό Βροντάδο και περιλαμβάνει την μάχη των ενοριών με ρουκέτες. Σύμφωνα με την επικρατέστερη εκδοχή, η συνήθεια ξεκίνησε επί Τουρκοκρατίας, όταν οι Χριστιανοί κάτοικοι ήθελαν να δείξουν στους Τούρκους πώς γιορτάζουν οι ορθόδοξοι την Ανάσταση.  Το θέαμα στον μεταμεσονύκτιο ουρανό είναι μαγευτικό

Λευκά περιστέρια στην Ζάκυνθο

Το «ζακυνθινό μεγαλοβδόμαδο» είναι γεμάτο έθιμα που στο νησί αποκαλούνται «αντέτια». Από αυτά, ξεχωρίζουν τα άσπρα περιστέρια που αφήνει ο ιερέας κατά την Πρώτη Ανάσταση, ενώ οι νοικοκυρές ρίχνουν πήλινα κανάτια από τα μπαλκόνια Το Ευαγγέλιο της Ανάστασης ψάλλεται με τον ιδιαίτερο «μουσικό» τρόπο της Επτανησιακής παράδοσης, ενώ η Αναστάσιμη ακολουθία πραγματοποιείται το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου μόνο στον Άγιο Μάρκο.

Το κάψιμο του Ιούδα στην Θράκη

Στις Μέτρες της Θράκης, τη Μεγάλη Πέμπτη συνηθίζεται τα παιδιά να φτιάχνουν το ομοίωμα του Ιούδα, το οποίο περιφέρουν στα σπίτια, ζητώντας κλαδιά για να τον κάψουν την επομένη ημέρα στον Επιτάφιο. Τη Μεγάλη Παρασκευή η πομπή του Επιταφίου φτάνει στο τέλος της έξω από ένα παρεκκλήσι, όπου εκεί βρίσκεται έτοιμη η φωτιά για να καεί ο Ιούδας. Μόλις ο ιερέας ξεκινήσει να διαβάζει το σχετικό Ευαγγέλιο, ανάβουν τη φωτιά και ρίχνουν μέσα της το ομοίωμα, ενώ μόλις ολοκληρωθεί η καύση οι κάτοικοι συνηθίζουν να παίρνουν μια χούφτα από τη συγκεκριμένη στάχτη την οποία ρίχνουν στα μνήματα. Μπρρρ!

Η αναπαράσταση των Παθών στην Πάρο

Το Πάσχα  πραγματοποιείται στο νησί το μοναδικό έθιμο της αναπαράστασης των Παθών κατά την περιφορά του Επιταφίου στα ορεινά χωριά Μάρπησσα, Μάρμαρα, Πρόδρομο, Λεύκες και Άσπρο Χωριό. Καθώς ο Επιτάφιος περνά τα δρομάκια των νησιών κάνει συνολικά 15 στάσεις στις οποίες αναπαριστώνται ζωντανά εικόνες των Παθών του Χριστού. Παιδιά ντυμένα Ρωμαίοι στρατιώτες ή μαθητές του Χριστού ζωντανεύουν σκηνές από την είσοδο στα Ιεροσόλυμα, τον «Μυστικό Δείπνο», το μαρτύριο της Σταύρωσης κ.α., ενώ σε κάθε μία από αυτές τις στάσεις φωτίζεται εντυπωσιακά και ένα σημείο του βουνού. Το βράδυ του Σαββάτου το έθιμο κορυφώνεται με την αναπαράσταση της Ανάστασης μέσα σε μία εκθαμβωτική ατμόσφαιρα χιλιάδων κεριών και αμέτρητων πυροτεχνημάτων που φωτίζουν μαγευτικά τον ουρανό του Αιγαίου.

«Μπουλούκια» στην Καλαμάτα

Ο διαγωνισμός των «μπουλουκιών» στην πόλη της Καλαμάτας πηγάζει από τους απελευθερωτικούς αγώνες του 1821. Οι διαγωνιζόμενοι με παραδοσιακές ενδυμασίες και οπλισμένοι με σαΐτες, δηλαδή με χαρτονένιους σωλήνες γεμάτους μπαρούτι, επιδίδονται σε σαϊτοπόλεμο, στο γήπεδο του Μεσσηνιακού με τη συμμετοχή εκατοντάδων ντόπιων και επισκεπτών. Επίσης, το βράδυ του Μ.Σαββάτου πραγματοποιείται το έθιμο του «συχώριου», δηλαδή όλοι όσοι έχουν πεθαμένους συγγενείς φέρνουν στην εκκλησία ψητά, κρασί και ψωμί, τα οποία έχει «διαβάσει» ο παπάς και τα προσφέρουν στους επισκέπτες και στους κατοίκους του νησιού.

Ο Ζαφείρης στην Ήπειρο

Σε όλη την Ήπειρο, αλλά και σε πολλά μέρη της Μακεδονίας, την Κυριακή του Πάσχα, αλλά και καθ’ όλη τη διάρκεια της άνοιξης αναβιώνει το έθιμο του Ζαφείρη. Το όνομα ποικίλει από τόπο σε τόπο, αλλού το λένε Μαγιόπουλο, αλλού Φουσκοδέντρι. Πρόκειται ουσιαστικά για ένα παιδικό παιχνίδι στο οποίο ένα παιδί υποδύεται τον Ζαφείρη και παριστάνει το νεκρό, ενώ τα υπόλοιπα μαζεύουν λουλούδια, χλόη και φύλλα και τον στολίζουν, ενώ παράλληλα τον μοιρολογούν κρατώντας καλάμια αντί για λαμπάδες. Αφού τελειώσει το μοιρολόι, όλα τα παιδιά μαζί φωνάζουν «Σήκου Ζαφείρη, Σήκου!» και ο «νεκρός» ανασταίνεται από το στολισμένο με λουλούδια κρεβάτι του και κυνηγά φωνάζοντας και γελώντας τα υπόλοιπα πιτσιρίκια. Αυτός που θα πιάσει ο Ζαφείρης, γίνεται την επόμενη χρονιά «νεκρός».

Τα κόκκινα αβγά

Το αυγό, σύμβολο όχι μόνο χριστιανικό αλλά και παγκόσμιο, συμβολίζει την αναγέννηση της ζωής. Γύρω από αυτό πλέκονται πολλές πρακτικές και δοξασίες. Για παράδειγμα, το πρώτο αυγό, που πρόσεχαν να είναι από μαύρη κότα, το έβαζαν στο εικονοστάσι, όπου παρέμενε όλο το έτος ή ακόμα και για επτά χρόνια. Ο κρόκος του, που γινόταν σκληρός σαν κεχριμπάρι, αποκτούσε ιδιότητες φυλακτού για τις έγκυες γυναίκες ώστε να μην αποβάλλουν, γι” αυτό λεγόταν «κρατητήρας».  Πολλές φορές τα κόκκινα αυγά της Μεγάλης Πέμπτης πίστευαν ότι έχουν ιδιαίτερη δύναμη γι” αυτό έβαζαν τα τσόφλια τους στους κήπους, στα δέντρα και στα χωράφια για να βοηθήσουν την ανάπτυξή τους. Ή έθαβαν το πρώτο αυγό στην πρώτη αυλακιά όταν άρχιζαν να σπέρνουν. Το κόκκινο χρώμα προερχόταν από φυτικές μπογιές, όπως φύλλα από κρεμμύδια ή θάμνους σαν το ριζάρι. Κατόπιν τα κεντούσαν ή τα ζωγράφιζαν με φύλλα, ζυμάρι ή λιωμένο κερί.  Το κόκκινο χρώμα παραπέμπει και στο αίμα του Χριστού, αλλά και στη χαρά της Ανάστασης. Επίσης, πίστευαν ότι είναι αποτρεπτικό του κακού. Γι” αυτό σε πολλές περιοχές κρεμούν κόκκινα υφάσματα στα μπαλκόνια

ΠΗΓΕΣ:

http://www.in2life.gr/features/notes/article/276479/ta-10-pio-omorfa-pashalina-ethima-apo-olh-thn-ellada.html?apg=3

http://www.tovoion.com/products

Το Αρχαιολογικό Μουσείο Ολυμπίας αποτελεί ένα από τα σπουδαιότερα μουσεία της Ελλάδας και εκθέτει τα αρχαιολογικά ευρήματα που βρέθηκαν στον αρχαιολογικό χώρο της Ολυμπίας. Από το σύνολο τωνεκθεμάτων σημαντικότερη είναι η έκθεση των γλυπτών, για την οποία είναι κυρίως γνωστό το μουσείο, καθώς και η συλλογή χάλκινων αντικειμένων, που είναι η πλουσιότερη στον κόσμο και απαρτίζεται από όπλα, ειδώλια και άλλα αντικείμενα, ενώ ιδιαίτερα σημαντικά είναι και τα ευρήματα της μεγάλης πηλοπλαστικής.

 Το πρώτο μουσείο στην Ολυμπία γνωστό και ως Παλαιό Μουσείο χτίστηκε το 1885 σε νεοκλασικό ρυθμό, στο λόφο δυτικά της Άλτεως, αλλά είχε παρουσιάσει αρκετές φθορές λόγω των μεγάλων σεισμών, που κατά καιρούς έπληξαν την περιοχή. Το Νέο Μουσείο χτίστηκε απέναντι από τον χώρο ανασκαφών, στη κοιλάδα βορειοδυτικά του Κρόνειου Λόφου και σχεδιάστηκε από τον Πάτροκλο Καραντινό. Η επίσημη έναρξη λειτουργίας του μουσείου ήταν το έτος 1982 και εγκαινιάστηκε από την Μελίνα Μερκούρη.

Το μουσείο περιλαμβάνει : Συλλογή κεραμικών, συλλογή χαλκών,  συλλογή γλυπτών, συλλογή από τους Ολυμπιακούς Αγώνες

Από τα πιο αξιόλογα εκθέματα του μουσείου είναι:

Ο Ερμής του Πραξιτέλους:  Ο Ερμής του Πραξιτέλους είναι ένα αρχαίο ελληνικό αγαλματικό σύμπλεγμα που απεικονίζει τον θεό Ερμή να κρατά τον μικρό Διόνυσο. Αποδίδεται, σύμφωνα με την επικρατέστερη άποψη, στον Πραξιτέλη. Ανακαλύφθηκε το 1877 στον σηκό του ναού της Ήρας στην Ολυμπία και εκτίθεται σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ολυμπίας. Χρονολογείται γύρω στο 340-330 π.Χ.

Η Νίκη του Παιωνίου: Το άγαλμα της Νίκης του Παιωνίου είναι αριστούργημα της γλυπτικής τέχνης της αρχαίας Ελλάδας. Βρέθηκε το 1875 στην Ολυμπία από γερμανικές αρχαιολογικές ανασκαφές και εκτίθεται σήμερα στο μουσείο της Ολυμπίας

Το άγαλμα είναι φτιαγμένο από μάρμαρο της Πάρου. Αν και το πρόσωπο δεν έχει βρεθεί, υπάρχει στην Ρώμη ένα μεταγενέστερο αντίγραφο σε καλή κατάσταση, που μας δίνει μια καλή εικόνα της αρχικής μορφής του αγάλματος. Η Θεά Νίκη κατεβαίνει από τον ουρανό στη γη, σταλμένη από τους θεούς για να φέρει την πολυπόθητη νίκη. Φοράει αραχνοΰφαντο ένδυμα που καλύπτει τους αστραγάλους και στερεώνεται ψηλά στον ένα ώμο,αφήνοντας το ένα στήθος γυμνό. Κρατούσε, σύμφωνα με τη περιγραφή του Παυσανία, κλαδί φοινικιάς με το ένα χέρι και στεφάνι αγριελιάς με το άλλο. Πατάει με την άκρη των δακτύλων του ενός ποδιού στη γη ενώ ετοιμάζεται να ακουμπήσει και το άλλο πόδι.Δίπλα της, καταγής, διακρίνεται το κεφάλι ενός αετού, σύμβολο του Θεού Δία. Η Νίκη, μαζί με τον αετό που την συνοδεύει, είναι αλληγορική εικόνα που μας παρουσιάζει την στιγμή της τιθασεύσεως του πεπρωμένου. Είναι το καλύτερα σωζόμενο έργο του Παιωνίου, ο οποίος θεωρούνταν κορυφαίος γλύπτης της εποχής. . Οι συμμετρικές αναλογίες, η φυσικότητα, η χάρη και η ομορφιά της νεανικής γυναικείας μορφής της Νίκης, κατατάσσουν το έργο αυτό στα μοναδικά και αξεπέραστα έργα της κλασσικής περιόδου.

Ο Δίας με τον Γανυμήδη:  Ο Δίας και Γανυμήδης φιλοξενείται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Ολυμπίας. Ανακαλύφθηκε στις αρχαιολογικές ανασκαφές του 1878 στον χώρο του Σταδίου. Το πήλινο αγαλματάκι εικονίζει τον Δία που απαγάγει τον Γανυμήδη σύμφωνα με τον μύθο. Ο Γανυμήδης κρατάει έναν κόκκορα, δώρο του θεού. Είναι έργο Κορίνθιου καλλιτέχνη του 470 π.Χ.

Το κράνος του Μιλτιάδη:  Είναι κράνος κορινθιακού ρυθμού που φέρει την επιγραφή «ΜΙΛΤΙΑΔΕΣ ΑΝΕ[Θ]ΕΚΕΝ [Τ]ΩΙ ΔΙ». Είναι δηλαδή το κράνος του Μιλτιάδη, το οποίο ο ίδιος αφιέρωσε στον Δία για να τον ευχαριστήσει για την έκβαση της μάχης του Μαραθώνα. Ο θόλος του κράνους είναι απεκρουσμένος. Είναι περιττό να φανταστούμε ποια δύναμη κρούσης έδρασε επάνω του.

ΠΗΓΗ:

el.wikipedia.org/…/Αρχαιολογικό_Μουσείο_Ολυμπίας

Η Κωνσταντινούπολη , γνωστή ως Ιστανμπούλ, είναι η μεγαλύτερη πόλη και λιμάνι της Τουρκίας. Με πληθυσμό περίπου 12 εκατομμύρια κατοίκους, αποτελεί μια από τις πολυπληθέστερες πόλεις του κόσμου. Είναι κτισμένη στις δύο πλευρές του Κερατίου Κόλπου  στη νότια είσοδο του στενού πορθμού του Βοσπόρου, που . συνδέει τη Μαύρη Θάλασσα  στον βορρά με τη θάλασσα του Μαρμαρά στον νότο. Αποτελεί κατά αυτό τον τρόπο τη μοναδική πόλη στον κόσμο που βρίσκεται σε δύο ηπείρους, την Ευρώπη  και την Ασία.

Η Κωνσταντινούπολη συγκεντρώνει κάθε χρόνο εκατομμύρια τουρίστες, οι οποίοι επισκέπτονται τα αξιοθέατά της. Μερικά από τα πιο σημαντικά είναι:

Αγία Σοφία
Hagia Sophia

Σίγουρα δεν υπάρχει κανείς Έλληνας που να μην γνωρίζει την Αγία Σοφία καθώς είναι ένα από τα κορυφαία σύμβολα του Χριστιανισμού παγκοσμίως αλλά φυσικά έχει ακόμα πιο ξεχωριστή θέση για τους Ορθόδοξους Χριστιανούς. Η παρούσα Αγία Σοφία χτίστηκε μεταξύ 532 και 537 υπό την διοίκηση του Ιουστινιανού, πάνω από μια προηγούμενη ομώνυμη εκκλησία που καταστράφηκε από ταραχές. Αρχιτέκτονες είναι ο φυσικός, Ισίδωρος  και ο Αρτέμιος που με την κατασκευή της Αγίας Σοφίας αλλάξανε την ιστορία της αρχιτεκτονικής. Πολλοί μύθοι και θρύλοι αποδίδουν την κατασκευή του ναού, στον θεό που έμμεσα προμήθευσε τα αρχιτεκτονικά σχέδια. Ειδικά για των θόλο της Αγίας Σοφίας, η επιβλητικότητα του και το ύψος του μέσα στον γιγαντιαίο ναό, έκανε τους ανθρώπους να μιλάνε για έναν θόλο που κρέμεται από τον ουρανό. Η Αγία Σοφία ήταν ο μεγαλύτερος καθεδρικός στον κόσμο για περίπου 1000 χρόνια, μέχρι και την κατασκευή του καθεδρικού της Σεβίλης το 1520. Από την κατάληψη της Πόλης, το 1453 και μετά, η Αγία Σοφία λειτούργησε ως τζαμί Από το 1935 και μετά το μνημείο αυτό είναι μουσείο με χιλιάδες επισκέπτες καθημερινά, από όλο τον πλανήτη, που έρχονται να θαυμάσουν το εκπληκτικό μέγεθος και τα μαγικά ψηφιδωτά που αποκαλύπτονται σταδιακά πίσω από τα Οθωμανικά -μονότονα- μωσαϊκά.

 Πριγκηπόννησα ή πιο απλά «Πριγκηπονήσια»
Princes” Islands

Τα Πριγκηπονήσια είναι ένα σύμπλεγμα εννέα νησιών που βρίσκονται κοντά στην πόλη της Κωνσταντινούπολης, στην θάλασσα του Μαρμαρά. Το μεγαλύτερο από αυτά είναι η Πρίγκηπος ενώ ακολουθούν η Χάλκη στην οποία βρίσκεται και η ομώνυμη θεολογική σχολή , η Αντιγόνη και η Πρώτη Άλλα πέντε μικρότερα νησάκια συμπληρώνουν τα Πριγκηπονήσια. Στα νησάκια αυτά υπήρχε μια από τις μεγαλύτερες Ελληνικές κοινότητες της πόλης. Οι Έλληνες και οι άλλοι πλούσιοι κάτοικοι του 19ου αιώνα, έχτισαν πολλά όμορφα αρχοντικά τα οποία σήμερα, μαζί με το γεγονός ότι απαγορεύεται η κίνηση μηχανοκίνητων οχημάτων έχουν κάνει τα Πριγκηπονήσια πολύ διάσημο τουριστικό αξιοθέατο. Οι μεταφορές στα νησιά γίνονται με άμαξες, που τις σύρουν άλογα, και με ποδήλατα.

Μπλε Τζαμί
Sultanahmet Camii

Το τζαμί του σουλτάνου Αχμέτ, ονομάζεται συχνά και Μπλε Τζαμί εξαιτίας των μπλε κεραμιδιών που κοσμούν τους εσωτερικούς του τοίχους. Χτίστηκε μεταξύ 1609 και 1616 σε μια προσπάθεια να ξεπεραστεί η λαμπρότητα της Αγίας Σοφίας που βρίσκεται ακριβώς απέναντι. Όπως και πολλά άλλα τζαμιά, το τζαμί του σουλτάνου Αχμέτ περιλαμβάνει τον τάφο του ιδρυτή του. Σήμερα το μπλε τζαμί είναι ακόμα ενεργό και είναι ένα διάσημο αξιοθέατο καθώς χιλιάδες τουρίστες περνάνε της πύλες του καθημερινά θέλοντας να δούνε πως είναι το εσωτερικό ενός μουσουλμανικού τεμένους. Ξεχωρίζουν τα υπέροχα χαλιά που καλύπτουν κάθε σπιθαμή του δαπέδου.

Τοπ Kαπί
Topkapı Sarayı

Το Τοπ Kαπί είναι ένα σύμπλεγμα οθωμανικών παλατιών χτισμένο στο ακρωτήριο του Sarayburnu, πίσω από την Αγία Σοφία Κατά την διάρκεια της Βυζαντινής αυτοκρατορίας στο σημείο βρισκόταν η ακρόπολη της πόλης. Όταν η οθωμανική αυτοκρατορία κατέλαβε την πόλη δημιουργήθηκε η ανάγκη για ένα νέο παλάτι και ο Σουλτάνος διάλεξε το σημείο. Οι εργασίες ξεκίνησαν το 1459 και αρχικά ονομάζονταν “Νέο παλάτι’. Το παλάτι είναι ένα σύμπλεγμα που αποτελείται από τέσσερα κύρια προαύλια και πολλά μικρότερα κτίρια όπως μουσουλμανικά τεμένη, νοσοκομείο και αρτοποιείο. Χρησιμοποιήθηκε για 400 χρόνια ως κύρια κατοικία των Σουλτάνων και στην χρυσή του εποχή το παλάτι ήταν σπίτι για 4000 ανθρώπους. Από το τέλος του 17ου αιώνα όμως άρχισε να χάνει την αίγλη του καθώς οι σουλτάνοι προτιμούσαν να περνάνε περισσότερες ώρες και να μεταφέρουν διάφορες λειτουργίες, στα νέα παλάτια κατά μήκος του Βοσπόρου  Μετά το τέλος της Οθωμανικής αυτοκρατορίας το 1921, το Τοπ Kαπί μετατράπηκε σε μουσείο.

Πλατεία Ταξίμ
Taksim

Η πλατεία Ταξίμ είναι το διασημότερο σημείο συνάντησης για τουρίστες και ντόπιους καθώς θεωρείται η καρδία της σύγχρονης Κωνσταντινούπολης.  Από την πλατεία Ταξίμ ξεκινάει ένας τεράστιος πεζόδρομος μήκους περίπου ενός χιλιομέτρου που ονομάζετε İstiklal Caddesi (Οδός Ανεξαρτησίας) και διαθέτει ένα νοσταλγικό τραμ, μικρού μήκους, του 1875 που είναι το δεύτερο παλιότερο στον κόσμο. Η περιοχή που ανήκει η πλατεία ονομάζεται και αυτή Ταξίμ και αποτελεί συνοικία του Πέραν της Κωνσταντινούπολης, που κατοικούνταν παλαιότερα από Έλληνες και Αρμένιους. Σήμερα στην περιοχή υπάρχουν ακόμα ο μεγάλος ορθόδοξος ναός της Αγίας Τριάδας και το «Ζάππειον Παρθεναγωγείον».

Πατριαρχείο
Ecumenical Patriarch

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο είναι η Έδρα της Ορθόδοξης Εκκλησίας και βρίσκεται στην περιοχή Φανάρι της Κωνσταντινούπολης. Στο Πατριαρχείο κατοικοεδρεύει ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος Α΄ ο οποίος είναι ο 270ς στην σειρά Πατριάρχης. Το Πατριαρχείο ιδρύθηκε το 331μ.Χ. όταν δηλαδή μεταφέρθηκε η πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από την Ρώμη στην Νέα Ρώμη – Κωνσταντινούπολη. Το 1599 θεμελιώθηκε και ο Ιερός Ναός του Αγίου Γεωργίου που αποτελεί τον κύριο λατρευτικό χώρο του Πατριαρχείου. Το Πατριαρχείο έδρευε όλα τα χρόνια στο Φανάρι πλην της περιόδου 1204 μέχρι 1261 οπότε η Πόλη είχε αλωθεί και κατακτηθεί από τους Λατίνους. Με την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453 από τους Τούρκους το Πατριαρχείο αναγνωρίστηκε ως ο πολιτικός εκπρόσωπος των Χριστιανικών υπόδουλων εθνών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Με αυτόν τον τρόπο ο Πατριάρχης υπεράσπιζε τα δικαιώματα αυτών των λαών στην Υψηλή Πύλη αλλά και η Υψηλή Πύλη έλεγχε τους λαούς αυτούς μέσω πιέσεων στον Πατριάρχη.

Εκτός όμως από τα αξιοθέτα η πόλη φημίζεται για την ιδιαίτερη κουζίνα της. Μερικά πολίτικα φαγητά είναι:

1 Μεζέδες με βασικά συστατικά τη λιωμένη μελιτζάνα, το χαλούμι, το καλαμάρι, την πάστα κόκκινης πιπεριάς με καρύδια, τις ελιές και το χταπόδι μεταξύ άλλων.

2. Μπακλαβάς

3. Şalgam

4. Sarma (Ντολμαδάκια)

5. Mantı

6. Lahmacun

7. Κοκορέτσι

8. Hamsi

9. Μύδια

10. Çiğ Köfte

ΠΗΓΕΣ:

http://www.taxidologio.gr/istanbul.html

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CF%89%CE%BD%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BD%CE%BF%CF%8D%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B7

Απόκριες ονομάζονται οι τρεις εβδομάδες πριν από τη Μεγάλη Σαρακοστή. Ταυτίζονται με την περίοδο του Τριωδίου, μια κινητή περίοδο στην Ορθόδοξη Χριστιανική παράδοση από την Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου μέχρι την Κυριακή της Τυροφάγου ή Τυρινής.

Η ελληνική αποκριά έχει τις ρίζες της στην αρχαία Ελλάδα. Συνδέεται µε την λατρεία του ∆ιονύσου, θεού του κρασιού και των εορτασµών. Οι άνθρωποι µεταµφιέζονταν σε σατύρους ή φορούσαν µάσκες και ξεχύνονταν στους δρόµους και στις γειτονιές συµπεριφερόµενοι «προκλητικά» µε τολµηρές φράσεις και πράξεις. Αυτό εξυπηρετούσε το σκοπό να επιτρέπεται να εκφράζονται ελεύθερα ερωτικές σκέψεις ενώ έκρυβαν την αληθινή τους ταυτότητα πίσω από τις µάσκες

Κατά την διάρκεια Αποκριών έχουµε κάποια πολύ ιδιαίτερα έθιµα:

Ψυχοσάββατα

Πηγαίνοντας πίσω στους αρχαίους Έλληνες, αυτή ήταν µια εποχή γιορτής για την αναµονή της άνοιξης. Παραδόξως, αυτή η γιορτή περιελάµβανε τελετουργικά αφιερωµένα και στην «νέα ζωή» (το µπουµπούκιασµα των δέντρων, των κληµάτων, των λουλουδιών, κτλ.) και στις ψυχές των νεκρών που πίστευαν ότι ανέβαιναν στον
«πάνω κόσµο» περίπου την 1^η Μαρτίου.  H εκκλησία προσπάθησε να υποβιβάσει τις τελετές  αυτές και να τις αντικαταστήσει µε χριστιανικές πρακτικές. Για αυτό, κατά την διάρκεια αυτών των ηµερών βρίσκουµε την πρακτική ειδικών λειτουργιών και µνηµοσυνών στα τρία Ψυχοσάββατα όπου οι άνθρωποι πηγαίνουν βρασµένο σιτάρι (κόλλυβα) στην εκκλησία και τα µοιράζουν στο εκκλησίασµα µετά την λειτουργία στην µνήµη των αγαπηµένων τους. Αυτά τα Σάββατα είναι τα δύο Σάββατα πριν την «Κυριακή της Απόκρεω « και την «Κυριακή της Τυρινής» και το πρώτο Σάββατο µετά την Καθαρά∆ευτέρα (η µέρα των Αγ. Θεοδώρων, µην ξεχάσετε αυτήν την µέρα! Υπάρχει ένα παλιό έθιµο στο οποίο µαντεύετε ποιόν θα παντρευτείτε. Βάζετε λίγο σιτάρι κάτω από το µαξιλάρι σας και προσεύχεστε στους Αγ. Θεοδώρους να σας αποκαλύψουν τον
µελλοντικό σας σύζυγο στο όνειρό σας).

Τσικνοπέμπτη

Η Τσικνοπέµπτη είναι µια ετήσια τελετή, της οποίας η αρχή χάνεται µέσα στους αιώνες. Είναι η µέρα που τρώγεται κρέας. Είναι
µια µέρα χαράς αλλά και προετοιµασίας για τους Ελληνορθόδοξους χριστιανούς, καθώς η 40-ήµερη περίοδος της Σαρακοστής πριν το Πάσχα πλησιάζει. Σε κάποια µέρη στην Ελλάδα, ιδιαίτερα στην επαρχεία της Πελοποννήσου, την εβδοµάδα της Τσικνοπέµπτης, οι άνθρωποι σφάζουν τα γουρούνια τους και ετοιµάζουν νόστιµους
µεζέδες

Γαϊτανάκι

Το παλιό έθιµο µε το γαϊτανάκι γίνεται στην κεντρική πλατεία πολλών πόλεων. Είναι ένας χορός όπου οι χορευτές, που ντύνονται µε παραδοσιακές στολές, χορεύουν σε κύκλο κρατώντας πολύχρωµες κορδέλες που στερεώνονται στην κορυφή ενός µακριού κονταριού το οποίο βρίσκεται στην µέση του κύκλου. Καθώς χορεύουν, οι κορδέλες τυλίγονται γύρω από το κοντάρι και µετά ξετυλίγονται.

Βλάχικος Γάμος

 Είναι η αναπαράσταση του Γάµου της Βλάχας. Βλάχα είναι η γυναίκα που ζει στο χωριό και η κύρια ασχολία της είναι να είναι βοσκοπούλα. Στις µέρες µας, δύο άντρες υποκρίνονται το ευτυχές ζευγάρι. Η διαδικασία του γάµου ξεκινάει µε το ζευγάρι, συνοδευόµενο από «συγγενείς», να πηγαίνει στην κεντρική πλατεία τηςπόλης. Όλοι οι άνθρωποι συµµετέχουν και ντύνονται µε παραδοσιακές στολές. Μετά την άφιξη του ζευγαριού, συνοδευόµενο από παραδοσιακή µουσική που παίζεται από
παραδοσιακά όργανα, η τελετή του γάµου γίνεται µε έναν «ιερέα» και έναν«κουµπάρο «. Η γιορτή συνεχίζεται µε ζωντανή παραδοσιακή µουσική, τραγούδι,τοπικά εδέσµατα και κρασί.

Μπουρμπούλια

Τα Μπουρµπούλια είναι ένα από τα παλαιότερα  και τα πιο δηµοφιλή γεγονότα του Καρναβαλιού της Πάτρας, όπου γίνεται η µεγαλύτερη παρέλαση καρνάβαλων στην Ελλάδα .  Τα παλιά χρόνια, οι γυναίκες δεν µπορούσαν να βγουν την νύχτα και να διασκεδάσουν στους εορτασµούς της αποκριάς. Τα µπουρµπούλια έδιναν στις γυναίκες την ευκαιρία να συµµετέχουν στον χορό της αποκριάς. Έπρεπε να φορούν µαύρα ντόµινο (ένα είδος µαύρου φορέµατος µε κουκούλα) καθώς και µία µάσκα, ενώ οι άντρες ήταν ακάλυπτοι και ντυµένοι
φυσιολογικά. Με αυτόν τον τρόπο, οι γυναίκες δεν αναγνωρίζονταν, και έτσι είχαν την ευκαιρία να φλερτάρουν. Βέβαια, σήµερα τα πράγµατα έχουν αλλάξει, αλλά ο χορός των Μπουρµπούλιων διατηρεί την µαγεία του.

Μπούλες και Γιαννίσαροι

 Τις µέρες της αποκριάς στη Νάουσα οι άνθρωποι των επαρχιακών πόλεων ξαναζούν το έθιµο που λέγεται «ΜΠΟΥΛΑΣ» και αυτό του «ΓΙΑΝΝΙΣΑΡΗ» – ΓΕΝΙΤΣΑΡΟΣ.  Υπάρχει µια παρέλαση µε παραδοσιακές και σατυρικές στολές. Η ιστορία της χορευτικής οµάδας πηγαίνει πίσω στο 1705. Αυτήν την χρονιά οι άνθρωποι της Νάουσας τιµούσαν την µνήµη των νεαρών συµπολιτών τους, οι οποίοι έπεσαν στον αγώνα κατά των Τούρκων. Εµφανίζονται στα καρναβάλια ντυµένοι µε τις φορεσιές των µαχητών της ελευθερίας, µε κέρινες µάσκες και θώρακες φτιαγµένους από χιλιάδες ασηµένια νοµίσµατα.  Τα κουστούµια, η µουσική και οι χοροί είναι όλα αυθεντικά και έχουν παραδοθεί από γενιά σε γενιά χωρίς µοντέρνες επιρροές. Οι χορευτικοί θίασοι, συνοδευόµενοι από την µπάντα της πόλης, χορεύουν στους δρόµους και σε πολλές ταβέρνες, όπου και τους κερνάνε τοπικό κρασί, µήλα και άλλα εδέσµατα.

Αλμυροκουλούρα

Είστε ελεύθερες? Τι ωραία ευκαιρία να µάθετε ποιον θα παντρευτείτε.  Την νύχτα πριν την «Κυριακή της Τυρινής», ανακατέψτε αλεύρι, αλάτι (πολύ αλάτι) και νερό και ψήστε το. Αυτό είναι η
«αλµυροκουλούρα» που σηµαίνει πολύ αλµυρό ψωµί. Μετά φάτε το. Ναι, είναι πολύ αλµυρό αλλά στο όνειρό σας ο µελλοντικός σας σύζυγος θα σας φέρει νερό… Αν δεν δείτε καθόλου όνειρα, µην ανησυχείτε! Η ελληνική παράδοση θα σας δώσει πολλές ευκαιρίες να µάθετε ποιος θα είναι ο τυχερός (βλέπε ηµέρα των Αγ. Θεοδώρων) …

Καθαρά Δευτέρα

 Είναι η πρώτη µέρα της Σαρακοστής, είναι Καθαρά∆ευτέρα. Οι άνθρωποι µαζεύονται για τους τελευταίους εορτασµούς  Το παραδοσιακό ψωµί «λαγάνα» είναι διαθέσιµο αυτήν την
µέρα στους φούρνους. ∆εν επιτρέπεται να φαγωθεί κρέας ή ελαιόλαδο, αλλά αυτό δεν εµποδίζει κανέναν από το να διασκεδάσει. Οι άνθρωποι συνήθως πάνε στην εξοχή αυτήν την µέρα. Και το πιο φαντασµαγορικό έθιµο είναι το πέταγµα των χαρταετών. Ο ουρανός γεµίζει από πολύχρωµους χαρταετούς, που πετάνε σαν πουλιά
και καλωσορίζουν την άνοιξη.

ΠΗΓΕΣ:

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%80%CF%8C%CE%BA%CF%81%CE%B9%CE%B5%CF%82

http ://voltagr.page.tl

http://www.arcadians.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=358:-p-&catid=89

Πάτρα

Το καρναβάλι της Πάτρας είναι η συνάντηση µεταξύ ενός µύθου µε τηνπραγµατικότητα, φαντασία και δηµιουργικότητα µέσα στους αιώνες. Είναι από τα πιο σπουδαία γεγονότα, όχι µόνο για την πόλη, αλλά και για ολόκληρη την χώρα. Η περίοδος της αποκριάς στην Πάτρα ξεκινά την επόµενη µέρα από την γιορτή του Αγ. Αντωνίου, στις 18 Ιανουαρίου. Τα πιο σηµαντικά στοιχεία (αρχεία) από πρόσφατες έρευνες που
αφορούν το καρναβάλι των Πατρών θα µας στείλουν πίσω στον 19^ο αιώνα. Το Κυνήγι του Θησαυρού, από το 1966 που πρωτοπαρουσιάστηκε, µέχρι σήµερα, µετέτρεψε τον ανώνυµο συµµετέχοντα σε κυρίαρχο πρόσωπο του καρναβαλιού. Το
ταλέντο των χιλιάδων νέων ανθρώπων, που συµµετέχουν µε τις οµάδες τους κάθε χρόνο, ξεδιπλώνεται σε όλο του το µεγαλείο µέσω του καρναβαλιού της Πάτρας. Το «Κυνήγι του Θησαυρού» είναι µια σειρά ερωτήσεων, γρίφων και δραστηριοτήτων, που καταλήγει να είναι µια σπαζοκεφαλιά για τους «διαγωνιζόµενους». Τα µέλη των
οµάδων παίρνουν µέρος στην παντοµίµα, µεικτό θέαµα, θέατρο, χορός, δηµιουργίες και κουίζ. Και µετά , έρχεται η Μεγάλη Παρέλαση. Αυτή είναι η µεγαλύτερη στιγµή του καρναβαλιού των Πατρών. Όλη η πόλη, συν περισσότεροι από 300.000 επισκέπτες κινούνται στους ρυθµούς που οι συµµετέχοντες (περισσότεροι από 30.000) επιβάλλουν, και τα άρµατα (εκατοντάδες από αυτά) µαζί µε τον Βασιλιά Καρνάβαλο σας οδηγούν σε µονοπάτια κεφιού και ελευθερίας από τις έννοιες.  Η παρέλαση ξεκινά µετά το µεσηµέρι µε µεγάλο κέφι, χορεύοντας, ενώ όσοι πήραν µέρος στο κυνήγι του θησαυρού γράφουν την δική τους ιστορία µε τον τρόπο τους στους δρόµους της πόλης. Μετά το τέλος της µεγάλης παρέλασης, σε µια µοναδική βραδιά, ο Βασιλιάς Καρνάβαλος θα αποχαιρετίσει τους εραστές του είδους κλείνοντας ραντεβού για τηνεπόµενη χρονιά. Είναι η στιγµή που ο βασιλιάς καρνάβαλος θα δοθεί στην πυρά καιο ουρανός της Πάτρας θα γεµίσει φως και χρώµα. Εν τω µεταξύ, η ζωντάνια του χορού δεν σταµατάει, καθώς οι χιλιάδες συµµετέχοντες θα συνεχίσουν να ζουν σε ξέφρενους ρυθµούς µέχρι το πρωί.

Ξάνθη

Εδώ αναβιώνει το παλιό έθιμο «Το χάψιμο του Τζάρου». Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, ο «Τζάρος» ή η «Τζάρους», κατά τους κα­τοίκους της Ανατολικής Θρακής, ήταν ένα κατασκευασμένο ανθρώ­πινο ομοίωμα, τοποθετημένο πάνω σε ένα σωρό από πουρνάρια. Την τελευταία Κυριακή της Αποκριάς καιγόταν στο κέντρο αλάνας, πλα­τείας ή σε υψώματα για να μην έχουν το καλοκαίρι ψύλλους. Το έθι­μο αυτό το έφεραν οι πρόσφυγες από το Σαμακώβ της Ανατολικής Θράκης και αναβιώνει κάθε χρόνο από τους κατοίκους του ομώνυ­μου συνοικισμού, ο οποίος βρίσκεται κοντά στη γέφυρα του ποτα­μού Κόσυνθου της Ξάνθης. Η ονομασία «Τζάρος» προήλθε από τον ιδιόρρυθμο ήχο που δημιουργούσε η καύση του θάμνου «τζ,τζ,τζ…». Μετά την ολοκλήρωση του εθίμου, ακολουθεί ένα φαντασμαγορικό θέαμα με πυροτεχνήματα

Ρέθυμνο

Κανταδόροι με κιθάρες, μαντολίνα και παλιές μελωδίες. Οι μασκαρά­δες θα περάσουν από τη Μεγάλη Πόρτα και θα χορέψουν στους δρό­μους της «Μικρής» και της «Μεγάλης» αγοράς, με τους ρυθμούς της φιλαρμονικής. Οι καρναβαλικές εκδηλώσεις κορυφώνονται με τη με­γάλη παρέλαση στην παραλιακή λεωφόρο Σ. Βενιζέλου με κατάληξη την Πλατεία Αγνώστου Στρατιώτη, για γλέντι, χορό και αποχαιρετισμό του καρναβαλιού. Την Καθαρή Δευτέρα στα χωριά Μέρωνα και Μελιδόνια αναβιώνουν έθιμα όπως το κλέψιμο της νύφης, ο «Καντής», το μουντζούρωμα, τα οποία, σε συνδυασμό με το καλό κρασί και τους ήχους της λύρας, αποτελούν μια μοναδική εμπειρία.

Τύρναβος

Πιστοί στην παράδοση οι κάτοικοι του Τιρνάβου, την Τρίτη, πριν από την τελευταία Κυριακή της Αποκριάς, ξεκινούν τις εκδηλώσεις προς τι­μήν του Διονύσου, που κορυφώνονται την Καθαρή Δευτέρα με το «Μπουρανί» (χορτόσουπα χωρίς λάδι). Γύρω από την προετοιμασία του στήνεται ολόκληρο το σκηνικό του παιχνιδιού με φαλλικά σύμβο­λα και τολμηρά πειράγματα από τους «μπουρανίδες»,

Γαλαξίδι

Όταν ανοίξει το Τριώδιο, όλοι σχεδόν οι κάτοικοι του Γαλαξιδίου κυ­κλοφορούν μεταμφιεσμένοι με αποκριάτικα κοστούμια στους δρόμους και στα καταστήματα.

Ένα από τα καθιερωμένα έθιμα της πόλης είναι το έθιμο της Καθαρής Δευτέρας, το άναμμα φωτιάς σε πλατείες και δρόμους, με μουσική, φα­γητό, χορό και γλέντι.

Στο Γαλαξίδι, την Καθαρή Δευτέρα δεν παίζουν με σερπαντίνες και χαρτοπόλεμο, αλλά παίζουν «αλευροπόλεμο» με βασικό υλικό το αλεύρι. Αυτό το έθιμο διατηρείται από το 1801. Εκείνα τα χρόνια, πα­ρόλο που το Γαλαξίδι τελούσε υπό την τουρκική κατοχή, όλοι οι κά­τοικοι περίμεναν τις Αποκριές για να διασκεδάσουν και να χορέψουν σε κύκλους. Ένας κύκλος για τις γυναίκες, ένας για τους άντρες. Φο­ρούσαν μάσκες ή απλώς έβαφαν τα πρόσωπα τους με κάρβουνο. Στη συνέχεια προστέθηκε το αλεύρι, το λουλάκι, το βερνίκι των παπου­τσιών και η ώχρα. Στο μουντζούρωμα συμμετέχουν όλοι, ανεξαιρέ­τως ηλικίας.

Σκύρος

Με την αρχή του Τριωδίου και κάθε Σαββατοκύριακο των ημερών της Αποκριάς, το έθιμο του νησιού θέλει τον «γέρο» και την «κορέλα» να βγαίνουν στους δρόμους και να δίνουν μια ξεχωριστή εικόνα των ημερών, Ο «γέρος» φοράει χοντρή μαύρη κάπα. άσπρη υφαντή βρά­κα και έχει στη μέση του 2 – 3 σειρές κουδούνια, το βάρος των οποί­ων μπορεί να φτάσει και τα 50 κιλά. Το πρόσωπο του καλύπτεται από προβιά μικρού κατσικιού και. περπατώντας με χορευτικό ρυθμό, κα­ταφέρνει να ηχούν μελωδικά τα κουδούνια που φοράει. Η «κορέλα», η ντάμα του γέρου, είναι ντυμένη με παραδοσιακά σκυριανά ρούχα, με κυρίαρχο χρώμα το άσπρο σε πλήρη αντίθεση με το μαύρο χρώ­μα του «γέρου», έχοντας και αυτή καλυμμένο το πρόσωπο της. Το δίδυμο αυτής της σκυριανής Αποκριάς συνοδεύει πολλές φορές και ο «φράγκος». Λίπος ο μασκαράς, ντυμένος με παραδοσιακά ρούχα του νησιού αλλά και παντελόνι, σατιρίζει εκείνους τους Σκυριανούς που έβγαλαν τις βράκες και φόρεσαν παντελόνια (φράγκικα). Μια άλλη εκδήλωση της σκυριανής Αποκριάς είναι η «τράια», που είναι αναπαράσταση ναυτικής ζωής, όπου ψαράδες στην πλειονότητα ιούς σατιρίζουν έμμετρα καταστάσεις και γεγονότα που αφορούν στην κοινωνική ζωή στην Ελλάδα γενικότερα. Την Καθαρή Δευτέρα, σχεδόν όλοι οι Σκυριανοί με παραδοσιακές τοπικές στολές κατεβαί­νουν στην πλατεία του χωριού και χορεύουν και τραγουδούν σκυ­ριανά τραγούδια.

ΠΗΓΕΣ:

http ://voltagr.page.tl

http://www.arcadians.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=358:-p-&catid=89

Τα Θεοφάνια είναι μεγάλη ετήσια χριστιανική εορτή για την Βάπτιση του Ιησού Χριστού στον Ιορδάνη ποταμό από τον Άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή. Εορτάζεται στις 6 Ιανουαρίου και είναι η τελευταία εορτή των Χριστουγέννων. Το όνομα προκύπτει από την φανέρωση των τριών προσώπων της Αγίας Τριάδας που συνέβη σύμφωνα με τρεις σχετικές ευαγγελικές περικοπές. Η εορτή των Θεοφανίων λέγεται επίσης και Επιφάνια και Φώτα .

   ΤΑ ΕΘΙΜΑ ΤΩΝ ΦΩΤΩΝ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΕΞΗΣ:

 1.Κάλαντα Φώτων που λένε τα παιδιά τη παραμονή. Από τα κάλαντα που λέγονται εκείνην την ημέρα μόνο το «κάλαντο» που λέγεται στη Πάτμο θεωρείται εξ ολοκλήρου θεολογικό απαλλαγμένο από κάθε άλλη επιρροή. Αυτό αρχίζει με τη δημιουργία του κόσμου και φθάνοντας την ημέρα που ο Θεός όρισε τα ύδατα συνεχίζει με το προπατορικό αμάρτημα της Εύας και αμέσως μετά αναγγέλλει τη Βάπτιση του Ιησού στον Ιορδάνη ποταμό με μόνιμη επωδό των στίχων το «Καλή σου μέρα Αφέντη με την Κυρά».

 2.Το πιάσιμο του Σταυρού από τους Βουτηχτάδες. Αυτός που πιάνει το Σταυρό αφού πρώτα το φιλήσει το περιφέρει στις οικίες και λαμβάνει πλούσια δώρα. Νεαρά κυρίως άτομα βουτούν στα νερά για να πιάσουν τον Σταυρό και να λάβουν την ευλογία του ιερωμένου, αλλά και να δεχθούν τις τιμές και τις ευχές των άλλων.

Οι καμπάνες χτυπούν χαρμόσυνα, το ίδιο και οι σειρήνες των πλοίων. Όλοι οι πιστοί πίνουν από τον αγιασμό, συμβολικά με τρεις γουλιές, και ραντίζουν μ’ αυτόν τα σπίτια, τα δέντρα, τα χωράφια και τα ζώα τους.

 3. O Αγιασμός των οικιών από τους ιερείς

 4. Το «Πλύσιμο» των εικόνων  και

 5. O χορός των καλικάντζαρων.

Για την γιορτή των Φώτων ο λαός πιστεύει πως είναι η γιορτή που φεύγουν οι καλικάντζαροι γιατί φοβούνται την αγιαστούρα του παπά. Ο τρόμος τους αρχίζει από την παραμονή των Φώτων που γίνεται ο μικρός αγιασμός. Γι” αυτό και ο λαός λέει:

Στις πέντε του Γενάρη

Φεύγουν οι καλικαντζάροι

Αλλά ο μεγάλος τους τρόμος είναι τα Φώτα.

Φεύγουν τότε λέγοντας:

Φεύγετε να φεύγουμε

κι έφτασε ο τουρλόπαπας

με την αγιαστούρα του

και με τη βρεχτούρα του…

 ΠΗΓΗ:http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%98%CE%B5%CE%BF%CF%86%CE%AC%CE%BD%CE%B9%CE%B1

Στην Ελλάδα, όταν μιλάμε για τις «Γιορτές»,  αναφερόμαστε στην εορταστική περίοδο των Χριστουγέννων, της Πρωτοχρονιάς και των Φώτων (Θεοφάνεια). Παραδοσιακά η περίοδος αυτή διαρκεί 12 μέρες και υπάρχουν πολλά έθιμα συνδεδεμένα με αυτή.

Πλησιάζοντας προς τα Χριστούγεννα, αρχίζουν  οι προετοιμασίες ώστε όλα να είναι έτοιμα για την μεγάλη γιορτή της Γεννήσεως του Ιησού Χριστού. Τα σπίτια καθαρίζονται από τις νοικοκυρές και λίγες μέρες πριν από τα Χριστούγεννα φτιάχνουν τα μελομακάρονα, τα οποία φυσικά τρώγονται την ημέρα των Χριστουγέννων με την λήξη της νηστείας. Στο παρελθόν τα μελομακάρονα ήταν αποκλειστικά για τα Χριστούγεννα κι οι κουραμπιέδες για την Πρωτοχρονιά. Σήμερα όμως ο διαχωρισμός αυτός δεν τηρείται.

Ένα από τα έθιμα των Χριστουγέννων είναι το στόλισμα του χριστουγεννιάτικου δέντρου και η γαλοπούλα στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι. Σήμερα όλοι στολίζουν χριστουγεννιάτικα δέντρα, είτε φυσικά είτε τεχνητά. Συνήθως στολίζονται λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα και παραμένουν στα σπίτια μέχρι τα Φώτα. Στην Κρήτη παλιότερα το έθιμο αυτό δεν υπήρχε. Σε άλλες περιοχές της Ελλάδας στόλιζαν μικρά καραβάκια, θέλοντας να τονίσουν ότι η θάλασσα έχει μεγάλη σημασία για την χώρα μας.

Ήθη και έθιμα των Χριστουγέννων στην Ελλάδα      

 Το χριστόψωμο

Από τις προετοιμασίες της παραμονής των Χριστουγέννων πιο χαρακτηριστική είναι εκείνη που αναφέρεται στο ζύμωμα του χριστόψωμου. Οι νοικοκυρές κάνουν τη ζύμη με ιδιαίτερη ευλάβεια γιατί θεωρείται το έργο αυτό θείο. Είναι έθιμο καθαρά χριστιανικό. Σε κάθε τόπο φτιάχνεται σε διάφορες μορφές το Χριστόψωμο κι έχει διαφορετικές ονομασίες όπως: «ψωμί του Χριστού», «Σταυροί», «βλάχες» κ.ά.»

  Το τάισμα της βρύσης

Στην Κεντρική Ελλάδα τα μεσάνυχτα της παραμονής των Χριστουγέννων γίνεται το «τάισμα» της βρύσης. Πηγαίνουν τα μεσάνυχτα οι κοπέλες στην πιο κοντινή βρύση και παίρνουν το αμίλητο νερό, αφού αφήσουν προηγουμένως εκεί βούτυρο, τυρί, ή ψημένο σιτάρι ή κλαδί ελιάς».

   Τα δαιμονικά

Στα Γρεβενά ανάβουν μεγάλο κούτσουρο, στη γωνιά από την παραμονή των Χριστουγέννων και η φωτιά καίει συνέχεια μέχρι τα Φώτα για να προστατεύει την οικογένεια από τα δαιμονικά

 Συνηθισμένο έθιμο σε όλη την Ελλάδα είναι η χοιροφαγία, καθώς και η ετοιμασία ειδικών γλυκισμάτων για τις ημέρες αυτές, όπως είναι τα μελομακάρονα, οι κουραμπιέδες η ο μπακλαβάς.

  Την παραμονή των Χριστουγέννων οι δρόμοι πλημμυρίζουν από τις φωνές των παιδιών που ψάλλουν τα κάλαντα. Οι «νοικοκυραίοι» τους ανταμείβουν τώρα πια με χρήματα, ενώ παλιότερα με καρύδια και γλυκίσματα του σπιτιού.

Κάτι ακόμα που πρέπει να αναφέρουμε,αν και βέβαια δεν είναι έθιμα,αλλά συνήθεια ειναι η εκκλησιαστική ακολουθία των Χριστουγέννων που ψάλλεται στις εκκλησίες κατά το ξημέρωμα και είναι γεμάτη από λαμπρούς ύμνους των μεγάλων υμνογράφων της εκκλησίας.

  Τα έθιμα της Πελοποννήσου

Tο σπάσιμο του ροδιού

  Το πρωί της Πρωτοχρονιάς, η οικογένεια πηγαίνει στην εκκλησία μαζί με ένα ρόδι, για να το λειτουργήσει. Μετά την λειτουργία μπαίνοντας μέσα στο σπίτι, με το δεξί,ο νοικοκύρης σπάει το ρόδι πίσω από την εξώπορτα, το ρίχνει δηλαδή κάτω με δύναμη για να σπάσει και να πεταχτούν οι ρώγες του παντού και ταυτόχρονα λέει: «με υγεία, ευτυχία και χαρά το νέο έτος κι όσες ρώγες έχει το ρόδι, τόσες λίρες να έχει η τσέπη μας όλη τη χρονιά». Τα παιδιά μαζεμένα γύρω-γύρω κοιτάζουν οι ρώγες αν είναι τραγανές και κατακόκκινες. Όσο γερές κι όμορφες είναι οι ρώγες, τόσο χαρούμενες κι ευλογημένες θα είναι οι μέρες που φέρνει μαζί του ο νέος χρόνος.

Το κυνήγι τα Χριστούγεννα στα χωριά της Μάνης

Κατά τη διάρκεια της σαρακοστής τα περισσότερα παιδιά βγαίνουν για κυνήγι. Τα βράδια, όταν το κρύο αρχίζει να τσούζει, παίρνουν το «φακό» με καινούργια «πλάκα» και γυρίζουν στα χαλάσματα κοντά στο χωριό. Στόχος τους οι γουργουγιάννηδες, τα μικρά πουλάκια που κουρνιάζουν εκεί. Τα θαμπώνουν  με το φακό και τα πιάνουν. Αν είναι πολύ ψηλά, τα χτυπάνε με τις σφεντόνες. Η μάνα ή κάποια μεγάλη αδερφή, τα καθαρίζουν και τα παστώνουν. Τα βάζουν γυάλινα βάζα, για να τα φάνε τα Χριστούγεννα.

Οι τηγανίδες (Χωριά της Έξω Μάνης)

Σε όλα τα σπίτια, παραμονές Χριστουγέννων θα έπλαθαν και θα έψηναν τις τηγανίδες, τα μανιάτικα λαλάγγια. Στο σοφρά ή σε κάποιο τραπέζι κοντά στην φωτογονία, η μητέρα και τα κορίτσια έπλαθαν το έτοιμο ζυμάρι σε χοντρό μακαρόνι, τις τηγανίδες, και το δίπλωναν τεχνικά στα τέσσερα. Μετά το έριχναν στη μεγάλη τηγάνα που ήταν γεμάτη καυτό λάδι πάνω στη φωτιά, για να ψηθεί. Η πρώτη τηγανίδα, μεγάλη και στρογγυλή με σταυρό στη μέση ήταν του Χριστού, η δεύτερη παρόμοια του σπιτιού κ.λ.π. Τις ψημένες τηγανίδες τις έβαζαν μέσα σε μπουρέκια (στρογγυλά μπακιρένια ταψιά) και σε λεκάνες. Όταν στράγγιζαν καλά τις έβαζαν σε κοφίνια και τις κρεμούσαν ψηλά. Η ποσότητα του ζυμαριού που θα γινόταν τηγανίδες ήταν αρκετή και πάντοτε ανάλογη με τον πληθυσμό της φαμελιάς. Η φωτιά για τις τηγανίδες έπρεπε να είναι δυνατή και να έχει διάρκεια. Γι αυτό ο πατέρας είχε σκίσει σκίζες τα χοντρά κούτσουρα. Ήταν η καλύτερη καύσιμη ύλη για την περίπτωση. Τα παιδιά παρακολουθούσαν και όλοι, αν δεν ήταν Τετάρτη ή Παρασκευή, δοκίμαζαν και έκαναν τις κρίσεις τους. Και κάθε χρόνο σχεδόν εύρισκαν τα ίδια ελαττώματα στο πλάσιμο και το ψήσιμο, όταν μάλιστα κάποιος ήθελε να πιει νερό του έλεγαν να γυρίσει την πλάτη προς το τηγάνι για να μην …τον βλέπουν οι τηγανίδες και ρουφάνε το λάδι. Οι «λυπημένοι», που είχαν πρόσφατο θάνατο, δεν έψηναν τηγανίδες, τους πήγαιναν όμως συγγενείς και φίλοι. Άλλα γλυκά που έφτιαχναν στο σπίτι την περίοδο αυτή ήταν οι κουραμπιέδες και τα μελομακάρονα.

ΠΗΓΕΣ: http://dim-rizou.pel.sch.gr/ergasies/xristougena/page08.htm

http://www.newsbomb.gr/koinwnia/story/102562/prototypa-hristoygenniatika-ethima-ana-tin-ellada

http://www.fresh-press.gr/index.php/korinthia/periferia/13996.html

Περιοδικό Μάνη, Χθες, σήμερα, αύριο