Όσο περνάνε τα χρόνια η κακία απέναντι σε άτομα με διαφορετικά χαρακτηριστικά μεγαλώνει. Eίναι, θα λέγαμε, μια νέα πανδημία, ο ρατσισμός που παρατηρείται τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας αλλά και σε όλο τον κόσμο. Είναι πολλά τα άτομα που έχουν μυαλό που ταιριάζει σε παλιότερες εποχές, εκατοντάδες χρόνια πριν. Ενώ ο κόσμος πρέπει να εξελίσσεται προς το καλύτερο, αυτό το φαινόμενο μας κρατάει πίσω ως κοινωνία.

 Πολλές φορές οι άνθρωποι δε σκέφτονται πώς νιώθει ο άλλος όταν τον κρίνουν για τα διαφορετικά του χαρακτηριστικά. Σε ποιους δείχνουν, όμως, αυτό το μίσος; Σε έγχρωμους, ξένους, φτωχούς,

άτομα με ειδικές ανάγκες,

γυναίκες,

ομοφυλόφιλους,

σε άτομα άλλων θρησκειών και σε άλλες ομάδες που έχουν κάποια ιδιαιτερότητα.

Και αυτό γίνεται  για απίθανους λόγους, που συνήθως τους ορίζει ένα κομμάτι της κοινωνίας. Αυτοί οι άνθρωποι είναι αμόρφωτοι, δεν έχουν λογική κρίση και γι” αυτό το λόγο πιστεύουν και μεταδίδουν την νοοτροπία αυτή.  Όποιος μιλά προσβλητικά στα άτομα αυτά  δείχνει ότι δεν έχει μάθει να σέβεται το συνάνθρωπό του.

Και το δείχνουν είτε αποφεύγοντας απλά τους ανθρώπους αυτούς είτε εκφράζοντας την απέχθειά τους,

λεκτικά είτε, τέλος, φτάνοντας σε υπερβολές και εκδηλώνοντάς το και σωματικά, με βία. Υπάρχουν και κάποιες ιστοσελίδες που διαβάζοντάς τες συμπεριφέρεσαι όλο και περισσότερο με οργή και μίσος για τα άτομα αυτά. Στην ουσία μας επηρεάζουν. Φυσικά είναι και η οικογένεια που σε κάνει να κρίνεις  έτσι κοροϊδεύοντας άτομα που δεν σου έφταιξαν σε τίποτα. Πότε θα καταλάβουμε ότι υπάρχουν και διαφορετικοί άνθρωποι;

Άνθρωποι που είναι καλοί σε άλλα θέματα και ας υστερούν σε κάποια. Δεν είμαστε εμείς αυτοί που θα τους κρίνουν. Όλοι είμαστε άνθρωποι. Αυτό πρέπει να το καταλάβουμε. Πρέπει να χωνέψουμε το γεγονός ότι ό,τι χρώμα και θρησκεία κι αν είναι ο συνάνθρωπός μας, είναι ίσος μ” εμάς.

Να σταματήσει να υπάρχει τόση κακία γύρω μας. Ελπίζω σε έναν νέο τρόπο σκέψης. Όλοι αν προσπαθήσουμε, τότε πραγματικά ο κόσμος θα αλλάξει προς το καλύτερο. Για παράδειγμα, όταν βλέπουμε στον δρόμο κάποιον να δέχεται bullying πολλές φορές δεν αντιδρούμε και συνεχίζουμε σαν να μη συμβαίνει τίποτα, κάτι που είναι λάθος.

  Όλα θα ήταν καλύτερα αν αντιδρούσαμε.  Και οι άνθρωποι αυτοί θα ζούσαν μια καλύτερη ζωή. Ας λειτουργήσουμε ως μια ενωμένη κοινωνία. 

Σήμερα το απόγευμα πήγα μια βόλτα. Όλα στην πόλη ήταν αλλαγμένα.

Τίποτα δε θύμιζε την παλιά πόλη, που έσφυζε από ζωή.

Δεν έβλεπες κανέναν να περπατάει ή να πηγαίνει κάπου με το αυτοκίνητό του. Αυτό με φόβισε λιγάκι, ένιωθα μόνη στην άδεια πόλη. Κάποια στιγμή ένας κύριος πέρασε από δίπλα μου, ενώ πήγαινε βόλτα το κατοικίδιό του.

Ανακουφίστηκα και χάρηκα μόλις τον είδα. Μπορεί να μην μου άρεσε η εικόνα της πόλης, αλλά σίγουρα την προτιμώ έτσι,

σε μια εποχή σαν κι αυτή που διανύουμε τώρα, εποχή μιας πολύ επικίνδυνης πανδημίας.

Όσο πλησίαζα το κέντρο της πόλης, έβλεπα όλο και περισσότερους ανθρώπους, όλοι με τη μάσκα τους. Εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα πόσο άλλαξε τις ζωές μας, αλλά και εμάς τους ίδιους η πανδημία.

Με έπιασαν τα κλάματα. Αναπόλησα τις παλιές μου συνήθειες και τον παλιό τρόπο ζωής.

Επίσης,  πρόσεξα ότι η ατμόσφαιρα ήταν πιο καθαρή, καθώς έχουν μειωθεί οι μετακινήσεις με μέσα που μολύνουν το περιβάλλον.

Γυρνώντας, πέρασα και από το σχολείο που μου φαινόταν σαν άγνωστο μετά από τόσο καιρό απουσίας.

Επίσης, είδα και κάποια περιπολικά που έκαναν ελέγχους

Τέλος,  γύρισα σπίτι, γεμάτη λύπη και συγκίνηση. Αυτή η βόλτα μπορεί να μου έριξε λίγο την ψυχολογία,

αλλά ήταν και απαραίτητη, γιατί με είδε και λίγο ο ήλιος και ξέφυγα από το αποπνικτικό περιβάλλον του σπιτιού όπου είμαστε κλεισμένοι για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα.

Περνάμε πάρα πολλές ώρες στο σπίτι και πολλοί από μας μάλιστα, τις περνάμε  καθιστοί είτε μπροστά στην τηλεόραση είτε σε κάποια άλλη οθόνη, του κινητού ή του ηλεκτρονικού υπολογιστή.

Έβγαλα τη μάσκα και έπεσα στο κρεβάτι σκεφτόμενη την τεράστια αλλαγή στη ζωή μας.

Μακάρι αυτή η περιπέτεια να τελειώσει γρήγορα με την προσπάθεια, την ευθύνη και την προσοχή όλων μας.

Η ελληνική γλώσσα είναι μια γλώσσα με πολύ μεγάλη ιστορία και με πολύ ενδιαφέρον. Ένα πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα είναι ότι ο λόγος γενικότερα έχει πολλές ξένες λέξεις,

κατά βάση, αγγλικές. Οι νέοι είναι υπεύθυνοι, γιατί, όπως λένε οι μεγαλύτεροι,

αλλοιώνουν την γλώσσα. Είναι σίγουρο ότι δεν την αξιοποιούν όσο θα έπρεπε.

Ο νέοι χρησιμοποιούν τα μίντια όπως για παράδειγμα το ίνσταγκραμ και άλλες τέτοιες εφαρμογές με μεγάλη επιρροή.  Γράφουν συντομογραφικά,  επειδή δεν έχουν τη διάθεση να γράφουν ολόκληρες τις λέξεις και χρησιμοποιούν πιο πολύ grekklish,

το θεωρούν πιο εύκολο και έχουν συνηθίσει το αγγλικό αλφάβητο στο ίντερνετ. Τα αγγλικά χρησιμοποιούνται κυρίως σε δημόσια διαδικτυακά μέρη όπου είναι η κυρία γλώσσα και πρέπει να συνεννοούμαστε.

Τη  γλώσσα αυτή τη χρησιμοποιούμε, επειδή νομίζουμε πως αυτό το λεξιλόγιο το «καινούργιο» είναι πιο trendy και άμα το χρησιμοποιείς νιώθεις πιο cool.

Αυτό είναι κάτι που γίνεται ασυναίσθητα, επειδή τα ακούμε συνέχεια, είναι τόσο οικείοι ήχοι στα αφτιά μας και αυθόρμητα βγαίνουν από στόμα μας.

Αυτό συμβαίνει από επιρροές που παίρνουμε μέσω όχι μόνο της επικοινωνίας με ξενόφωνους ομιλητές,

αλλά και από την καθημερινότητά μας,  τις συζητήσεις με τους φίλους μας, μέσω του διαδικτύου αλλά και από την μουσική που ακούμε.

Πολλοί ακόμη έχουν καθημερινή επαφή με εφαρμογές γνωριμίας, που υπάρχουν παντού στο διαδίκτυο και στο playstore,  παράδειγμα, snapchat,

instagram, facebook, pinterest,

discord.

Πιστεύω πως έχουμε την απαιτούμενη λεξιλογική παιδεία. Αυτό όμως δεν ισχύει και για όλους.

Έτσι, ένας καλός τρόπος για εμπλουτίζεται να το λεξιλόγιό μας, αφού, όπως λένε οι μεγαλύτεροι αυτό είναι απαραίτητο και συμφωνούμε κι εμείς, φυσικά, είναι να διαβάζουμε βιβλία και  περιοδικά

 και όλα αυτά που προσφέρονται στο σχολείο από τα θεωρητικά κυρίως μαθήματα, έτσι ώστε να εμπλουτίζουμε το λεξιλόγιό μας και να έχουμε περισσότερες λέξεις για να εκφράσουμε το νόημα που θέλουμε.

Είναι ένα πρόβλημα, αν και σίγουρα δεν υπάρχει ειδικότερα στους νέους ανθρώπους, αφού ακούμε και μεγαλύτερους να μιλάνε ή να γράφουν το ίδιο.

Εξάλλου, μην ξεχνάμε, αυτό μπορεί να προκαλέσει χάσματα στην μητρική μας γλώσσα, το οποίο δεν είναι καλό για εμάς τους Έλληνες. Είναι πολύ κρίμα να χαθεί μια τόσο πλούσια γλώσσα.

Ο καθένας θα μπορούσε να μειώσει κάπως τις ξένες λέξεις που χρησιμοποιεί συνειδητά και αν το κάνει ίσως επηρεάσει και τους φίλους του.

Τέλος, μια λύση στο πρόβλημα αυτό είναι και το σχολείο να μας πείσει πως δεν είναι καλό αυτό  για το μέλλον του τόπου μας και να προσπαθήσουμε να το περιορίσουμε γράφοντας περισσότερο τις απόψεις μας σε θέματα που μας ενδιαφέρουν.

Τέλος, το σχολείο θα μπορούσε να συμβάλει σε όλο αυτό εξηγώντας με πιο προσιτό τρόπο στα παιδιά πόσο σημαντική είναι η ελληνική γλώσσα και τη ρίζα της, τα αρχαία ελληνικά.

Δυστυχώς αυτό το διάστημα της πανδημίας υπάρχουν πολλά προβλήματα. Ένα από τα θέματα που με απασχολούν  αυτόν τον καιρό είναι οι μάσκες, που πρέπει να φοράμε, για να προστατεύσουμε την υγεία μας. Είναι, πραγματικά ανυπόφορο το αίσθημα, διότι δεν μπορούμε να αναπνεύσουμε καλά, και τώρα, μάλιστα, που πρέπει να το φοράμε και στα διαλείμματα, τρέχουμε, παίζουμε, μας φέρνει πολύ έντονη δυσφορία.Σκέφτομαι, όμως, ότι υπάρχουν και άνθρωποι που έχουν αναπνευστικά προβλήματα, υπάρχουν οι άνθρωποι οι κουφοί, που τώρα με τη μάσκα δεν θα μπορούν να δουν τα χείλη μας και δεν θα μπορούν να καταλάβουν τι λέμε.

Τα μικρά παιδάκια είναι άλλη μια περίπτωση, των οποίων τη ζωή δυσκολεύει πάρα πολύ. Δηλαδή, δε βλέπουν τα πρόσωπα των συνανθρώπων μας, δεν έχουν εικόνα πώς είναι οι γύρω τους

αν χαμογελάνε, αν κλαίνε  ….   Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να βλέπουν ανθρώπους με μια μάσκα που καλύπτει το μισό πρόσωπο και να μην βλέπουν εκφράσεις.

Αυτό σημαίνει πως κανείς δεν βλέπει πώς είναι ο διπλανός μας, έχουμε μια ανέκφραστη εικόνα για τους γύρω μας.

Ελπίζω να λυθεί το πρόβλημα αυτό και να ξεπεραστεί γενικότερα το πρόβλημα της εξάπλωσης του ιού αυτού.  Και φυσικά να εξελιχθεί καλά η υπόλοιπη σχολική χρονιά.

Χτες βράδυ είχες πείσει τους γονείς σου να βγεις μια βόλτα με το φίλο σου μέχρι τις έντεκα. Εκείνοι δε σε άφησαν, γιατί την επόμενη μέρα είχες σχολείο.

Πήγες και μίλησες στη μητέρα σου, την οποία σέβεσαι και υπεραγαπάς, να της εκφράσεις τα παράπονά σου. Της είπες ότι θα καθόσουνα μιάμιση ώρα, αλλά εκείνη δε σε άκουσε, με αποτέλεσμα να μιλάτε πολλή ώρα.

Προσπάθησες να την πείσεις να σε αφήσει, αλλά εκείνη σου έλεγε συνέχεια όχι. Άρα, καταλήγεις στο συμπέρασμα ότι σου κόβουν τα φτερά. Και, φυσικά, η στάση τους επηρεάζει την ψυχολογία σου. Πήγες στο δωμάτιό σου, έπιασες το κινητό και πήρες τον κολλητό σου. Του είπες ότι δε θα πας, μπορεί μια άλλη μέρα   …..   καταλήγετε να μιλάτε μια ώρα περίπου.

Το πήρες κατάκαρδα. Αυτή η έξοδος ήταν ξεχωριστή. Αλλά δεν πτοήθηκες για πολύ. Είπες στον εαυτό σου: «την επόμενη φορά θα είσαι πιο τυχερός. Δεν πειράζει». Στεναχωρήθηκες, βέβαια, που δεν πήγες.

Είπες μέσα σου: «Είσαι ένα πάρα πολύ καλό παιδί. Έχεις όλη σου τη ζωή μπροστά σου. Θα βγεις σε μια επόμενη ευκαιρία». Πώς  θα μπορούσες να κάνεις κάτι τόσο ανεξέλεγκτο; Δεν είναι και τόσο απλό, να βγεις με τον καλύτερό σου φίλο. Κι εσύ, αν ήσουνα γονιός δεν θα ήσουν τόσο ελαστικός! Οφείλεις να προετοιμαστείς να βγεις στον κόσμο χωρίς προβλήματα.

Μήπως κι αυτή η δυσκολία σε βοήθησε να χτίσεις το χαρακτήρα σου; Είναι καλό να είσαι ψύχραιμος, τελικά. Είναι στιγμές στην οικογένεια που έχεις εντάσεις, άλλες, όμως περνούν πιο ανώδυνα.

Η βίαιη συμπεριφορά στους συμμαθητές σου δεν είναι σωστή. Έχω δει να κλωτσάς, να βρίζεις, να λες συκοφαντίες και να κοροϊδεύεις παιδιά που έχουν πιο πολλά κιλά από σένα ή που έχουν κάποια ιδιαιτερότητα, ίσως άλλο χρώμα δέρματος από σένα, παιδιά ντροπαλά…. Τις προάλλες έβαλες τρικλοποδιά σε ένα συμμαθητή σου, και καθώς αυτός έπεσε κάτω, εσύ γέλαγες μαζί του. Και μια άλλη φορά τον πέταξες κάτω, τον χτύπησες και έσπασε και τα γυαλιά του. Το παράξενο είναι ότι αυτός δεν αντιδρά.

Θυμάσαι, όμως, εκείνη την ημέρα που εσύ έπεσες από το πατίνι σου, και, ενώ όλοι οι φίλοι σου σε έδειχναν γελώντας εκείνος ήταν αυτός που σου έδωσε το χέρι του, για να σε σηκώσει, παρόλο που εσύ τόσο καιρό τον κλώτσαγες και τον συκοφαντούσες στο υπόλοιπο σχολείο; Ένας φίλος μου τότε τον κάλεσε στην παρέα μας, επειδή δεν μπορούσε να τον βλέπει να του φέρονται τόσο βάναυσα. Και από τότε τον κάναμε φίλο μας.

Έχεις την αίσθηση ότι είσαι ανώτερος από όλους γύρω σου. Πρέπει να καταλάβεις πόσο κακό είναι αυτό που κάνεις. Δεν πρέπει να συμβαίνουν τέτοια περιστατικά. Γιατί τόση εχθρότητα; Αν στο σπίτι σου δεν είναι καλά τα πράγματα, σου μιλάνε άσχημα, σε χτυπάνε, πρέπει να το πεις σε κάποιον καθηγητή ή έναν ειδικό, για να σε βοηθήσει. Και όχι να κάνεις το ίδιο πράγμα στους συμμαθητές σου.

 Πρέπει να καταλάβεις ότι όλοι μας, κοντοί, ψηλοί, δυνατοί ή αδύναμοι, ντόπιοι ή πρόσφυγες είμαστε ίσοι. Ακόμα κι αν έχουμε κάποια ιδιαιτερότητα. Είμαστε όλοι ανθρώπινα πλάσματα κι έχουμε ίσες ευκαιρίες. Δεν πρέπει να περιφρονούμε κανένα.

Τα παιδιά τα οποία δέχονται την παρενόχληση, είτε λεκτική είτε σωματική, ακόμη και με μηνύματα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δεν ξέρεις πώς νιώθουν μέσα τους. Σίγουρα στεναχωριούνται και κλαίνε από την ντροπή που νιώθουν. Πνίγονται συναισθηματικά. Χάνουν την αυτοπεποίθησή τους.   Μπορεί να φτάσουν και στην αυτοκτονία, πράγμα που έχει συμβεί ήδη.

Όμως, τη μεγαλύτερη ζημιά την παθαίνεις εσύ, επειδή χάνεις ως άνθρωπος. Επηρεάζεται η προσωπικότητα και ο χαρακτήρας σου. Γίνεσαι ρατσιστής.  Μακάρι να κατάλαβες πόσο απαίσια είναι αυτή η πράξη. Σκέψου μόνο πώς θα ήταν αν το έκαναν αυτό σ’ εσένα. Αλλά εσύ το θεωρείς αυτό μαγκιά. Δεν νοιάζεσαι για τον άλλο. Σε νοιάζει μόνο ο εαυτούλης σου.

Μαγκιά, όμως, ξέρεις τι θα ήταν; Να προσφέρεις στους άλλους και να ζητάς συγγνώμη από αυτούς που πληγώνεις. Το να μειώνεις τους άλλους με σκοπό να ανέβεις εσύ ψηλότερα είναι το πιο άσχημο πράγμα που μπορεί να κάνει κάποιος.

Το γεγονός ότι ο άλλος είναι λίγο «τσουπωτός» , δε σημαίνει ότι πρέπει να τον ενοχλείς. Σταμάτα να κοροϊδεύεις τους άλλους και κάνε κάτι δημιουργικό στη ζωή σου, όπως ένα άθλημα. Έχεις νιώσει ποτέ φόβο από ένα πιο δυνατό παιδί;

Ξέρεις πώς είναι να πας στο σχολείο και να σε κοροϊδεύει κάποιος συνέχεια; Ξέρεις πώς νιώθει όταν κοιτάει γύρω για βοήθεια και το μόνο που παίρνει είναι φόβος, περισσότερος φόβος; Φοβάται ότι κάτι θα πάει άσχημα εξαιτίας ΣΟΥ .

Είναι καιρός αυτό να σταματήσει! Άλλαξε στάση! Αλλά και όλοι πρέπει να δείξουμε υπευθυνότητα. Έτσι , ίσως βοηθήσουμε να εξαλειφθεί το πρόβλημα. Τώρα συμβαίνει σε κάποιον άλλον, αλλά αύριο μπορεί να συμβεί και σ’εμάς. Ας μην παρακολουθούμε το φαινόμενο απλώς σιωπώντας.

Ξέρετε πως είναι πολύ σημαντικό να έχουμε μια καλή σχέση εμείς, τα παιδιά, με τους γονείς. Πριν κάποιες μέρες είχα έρθει σε αντίθεση με τους γονείς μου με αφορμή την εμφάνισή μου. Μου λένε συχνά να προσέχω περισσότερο αυτά που φοράω

διότι τους θυμίζω περισσότερο αγόρι παρά κορίτσι. Όμως, δεν με άφησαν να τους εξηγήσω ότι πλέον όλα τα παιδιά προτιμάνε το πιο αθλητικό στυλ με αρκετά μεγαλύτερα φούτερ και τζιν παντελόνια. Δεν μπορώ να το αλλάξω αυτό. Είναι πλέον η καθημερινότητά μου. Ο τρόπος που φροντίζω τον εαυτό μου.

Επίσης, δεν γίνεται να μην βγαίνω με τις φίλες μου, διότι είναι ένα μέρος της καθημερινότητάς μου. Τα απογεύματα, αν τελειώσω από τις σχολικές μου υποχρεώσεις, δεν μπορώ να είμαι κλεισμένη στο σπίτι. Έχω ανάγκη από επικοινωνία και ψυχαγωγία.

Αυτό που για μένα είναι το σημαντικότερο είναι η συμπεριφορά των γονιών απέναντί μου. Μου φέρονται σαν να είμαι ακόμα παιδί. Δεν θέλω να είμαι ακόμα το παιδάκι της μαμάς και του μπαμπά. Είμαι σε μια ηλικία, που, πιστεύω, μπορώ να φροντίσω τον εαυτό μου. Είναι υπερπροστατευτικοί μαζί μου, ενώ δε χρειάζεται.

Ύστερα, θα ήθελα να βελτιώσουμε τις σχέσεις μας, γιατί τους αγαπώ και τους νοιάζομαι. Εξάλλου, μου το δείχνουν κι αυτοί ότι νιώθουν το ίδιο για μένα. Υπάρχουν λύσεις, για να λύσουμε όλα αυτά τα προβλήματα.

Το κλειδί για την καλύτερη επικοινωνία  είναι να υποχωρήσουμε και από τις δύο πλευρές. Εγώ να μειώσω τις εξόδους μου και εκείνοι να μην με προστατεύουν τόσο πολύ. Να συζητάμε ό,τι μας ενοχλεί, ώστε να μπορέσουμε να γεφυρώσουμε τις δύο αντίθετες πλευρές

Μπορούμε να το κάνουμε αυτό. Γιατί, όχι; Θα ήθελα να το σκεφτούν αυτό όλοι οι γονείς. Και κάποια μέρα να πάρουν το θάρρος και να τα συζητήσουν όλα μαζί με το παιδί τους. Μην ξεχνάτε. Το παιδί σας δεν θέλει να σας φέρνει σε δύσκολη θέση. Μπορεί να μην το καταλάβει εκείνη την ώρα, αλλά μετά στεναχωριέται περισσότερο από εσάς. Το ίδιο κι εγώ. Στεναχωρώ τους γονείς μου, χωρίς να το θέλω, γιατί κάποιες φορές φεύγω από τα όριά μου.

Ξέρω ότι δεν είμαι το τέλειο παιδί, αλλά τις υποχρεώσεις μου τις κάνω με το δικό μου ρυθμό, ίσως πιο αργό απ΄αυτό που θέλουν οι γονείς μου. Να έχετε περισσότερη εμπιστοσύνη στο παιδί σας. Όπως όταν πηγαίνει στο σπίτι της φίλης του ή του φίλου του. Ακόμη μην του λέτε με ποιους θα πρέπει να κάνει παρέα.

Είναι αρκετά ώριμο, πιστέψτε το, για να το κρίνει αυτό και μόνος του. Ξέρει τώρα πια να ξεχωρίζει το καλό από το κακό και τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνει.

Μην είστε κακόπιστοι κι αρνητικοί. Δε σας λέω κάτι παράλογο. Δώστε στο παιδί σας χώρο να μπορεί να κάνει πράγματα, όπως να πηγαίνει έξω με τους φίλους του. Να ανακαλύπτει καινούρια πράγματα και να περνάει καλά. Εξάλλου, αν δεν το αφήνετε να βγαίνει έξω βόλτα με τους φίλους του, πιθανό είναι να παίζει στο κινητό – που και γι” αυτό φωνάζετε

 Ξέρω ότι οι καιροί είναι δύσκολοι και τα προβλήματα πολλά. Αλλά σας το ζητώ  ως χάρη. Αλλάξτε τη συμπεριφορά σας!

My dear parents,

I know you love me and you try to show it, but, to be honest, I don`t feel that loved. Sometimes you make me feel unwanted and not good enough with all your critisism and hurtfull comments on my grades,behaviour, interests and even the way I dress.

You don`t seem to notice that the way you react can hurt me a lot emotionally. I`m not trying to make you feel guilty,

 I just want you to understand that your actions and words actually hurt a lot. You should try thinking before speaking or maybe asking how I feel every once in a while. You shouldn`t care so much about my grades; psycological health is more impotrant than my grades.

 I hope we  start talking about how we  feel, so that we can both be happier.

I know that you don`t mean to hurt me and that you want the best for me, but, please, it would be a lot, a lot better, if you asked about how I feel.

Your beloved daughter

Konstantina

Στο σχολείο μου κατά την Θεματική Εβδομάδα μας επισκέφθηκαν έπειτα από πρόσκληση  κάποιες γυναίκες από την Ομοσπονδία Γυναικών Ελλάδας και μας ενημέρωσαν για θέματα που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες κι όλοι τα ζούμε καθημερινά μέσω των οικογενειών μας και του περίγυρου, από τον οποίο λαμβάνουμε τόσα μηνύματα για τα θέματα αυτά. Έτσι προβληματιστήκαμε αρκετά για τα επαγγελματικά και όχι μόνο προβλήματα των γυναικών στη σημερινή κοινωνία.

Το ζήτημα των δικαιωμάτων των γυναικών έχει κάνει αλματώδη επιτυχία σε σχέση με τον προηγούμενο αιώνα. Παρά τις νομικές ρυθμίσεις ,όμως,  που έχουν διασφαλίσει την ισότητα των δύο φύλων, η πραγματικότητα δεν είναι και τόσο εύκολη για τις γυναίκες. Αυτό που ονομάζουμε σήμερα ισότητα και που είναι αποτέλεσμα μακραίωνου αγώνα των γυναικών για μια καλύτερη θέση στην κοινωνία, δεν είναι ακόμα και σήμερα, σε πρακτικό επίπεδο, τουλάχιστον, κάτι δεδομένο. Η γυναίκα αντιμετωπίζεται με άνισο τρόπο.

Παρατηρείται, έτσι, το παράδοξο να οι άνδρες να καταλαμβάνουν θέσεις ευθύνης , που έχουν και τις μεγαλύτερες απολαβές. Οι γυναίκες βρίσκονται στις χαμηλά αμειβόμενες θέσεις. Είναι, ωστόσο, επιφορτισμένες με την ανατροφή των παιδιών, τις οικιακές εργασίες και βιώνουν μια καθημερινότητα αρκετά πιεστική. Οι εργαζόμενες γυναίκες, δυστυχώς, δεν έχουν την κατάλληλη στήριξη από την πολιτεία. Έτσι, αναγκάζονται να καταβάλλουν πολύ μεγάλη προσπάθεια, προκειμένου να ανταπεξέλθουν σε μια πολύ δύσκολη καθημερινότητα.

Η πολιτεία έχει να κάνει ακόμη πολλά. Οι αδικίες και οι ανισότητες πρέπει να σταματήσουν. Πρέπει να σιγουρέψουμε το δικαίωμα της γυναίκας στην εργασία με ισότιμο τρόπο και την προστασία της μητρότητας αλλά και την πρόσβαση δωρεάν σε όλες τις κοινωνικές υπηρεσίες.