Για τον σκοπό αυτό, υποδεχτήκαμε στο σχολείο μας την κ. Κατερίνα Καλφοπούλου, μαθηματικό και συγγραφέα. Με την παρουσίαση της καθοδήγησε τα παιδιά και τους έδειξε στην πράξη πώς η Λογοτεχνία μπορεί να «συνομιλήσει» με τα Μαθηματικά.

Διαγωνισμός Δημιουργικής Γραφής

Μετά την ολοκλήρωση του εργαστηρίου, ακολούθησε ενδοσχολικός διαγωνισμός για την ανάδειξη της καλύτερης ιστορίας. Η ανταπόκριση των παιδιών ήταν άμεση και συγκινητική! Επιστρατεύοντας τη φαντασία τους, δημιούργησαν πρωτότυπες ιστορίες με κεντρικό άξονα τα Μαθηματικά, αναπτύσσοντας παράλληλα τις δεξιότητές τους στη δημιουργική γραφή.

Την αξιολόγηση των έργων ανέλαβαν οι φιλόλογοι του σχολείου μας, κ. Γεωργάκη, κ. Κουβάτα, κ. Μπίγκα, κ. Χαρταμπίλα και κ. Χριστοδούλου. Ο ανταγωνισμός ήταν ιδιαίτερα έντονος, κάτι που αποτυπώνεται και στις οριακές βαθμολογίες των τριών πρώτων ομάδων:

1^η Ομάδα 18,20

2^η Ομάδα 18,00

3^η Ομάδα 18,00.

Θερμά συγχαρητήρια σε όλους τους μαθητές και τις μαθήτριες που συμμετείχαν και μας χάρισαν τις όμορφες ιστορίες τους!

Στη συνέχεια μπορείτε να απολαύσετε τις ιστορίες των ομάδων που κέρδισαν (Επιμέλεια κειμένων και εικόνων: Κ. Παναγιωτίδου):

Ο Μύθος του Πυθαγόρα (1η θέση)

Μια φορά κι έναν καιρό, σε έναν μακρινό πλανήτη, τη Γεωμετρία, ζούσε ένας σοφός μαθηματικός και φιλόσοφος, ο Πυθαγόρας. Σε αυτόν τον πλανήτη ήταν ο μόνος άνθρωπος ανάμεσα σε εκατοντάδες αριθμούς. Οι αριθμοί είχαν πολλά και περίεργα χαρακτηριστικά. Αρχικά, όταν βρίσκονταν σε μια μαθηματική πράξη, ελαττώνονταν, με αποτέλεσμα να μην μπορείς να τους διακρίνεις με γυμνό μάτι. Επιπλέον, τα σπίτια τους αποτελούνταν από ορθογώνια παραλληλόγραμμα και πολύγωνα. Από την άλλη, είχαν και αρκετά ανθρώπινα χαρακτηριστικά, όπως μάτια, φρύδια και χέρια, με πιο όμορφο χαρακτηριστικό το μουστάκι τους.

Ο Πυθαγόρας, όσο ζούσε εκεί, είχε ακούσει πολλούς μύθους για έναν άλλον πλανήτη, την «Υποτείνουσα». Είχε ακούσει πως εκεί, σε κάθε ορθογώνιο τρίγωνο, το άθροισμα των τετραγώνων των δύο κάθετων πλευρών του ισούται με το τετράγωνο της υποτείνουσας. Επηρεασμένος, λοιπόν, από τις χιλιάδες ιστορίες, ήθελε να μάθει εάν αυτός ο τόπος ήταν αληθινός. Έτσι, ξεκίνησε το ταξίδι του προς αυτόν.

Φτάνοντας στον πλανήτη, λίγο πριν καταφέρει να προσγειώσει το διαστημόπλοιό του, συνάντησε μια τεράστια εξίσωση, την οποία έπρεπε να λύσει για να του επιτραπεί η κάθοδος. Μετά από έναν πολύωρο αγώνα έφτασε σχεδόν στη λύση της, έχοντας όμως κολλήσει στην τετραγωνική ρίζα. Προσπάθησε ξανά και ξανά, όμως μάταια. Αφού δεν μπορούσε με τίποτα να τη λύσει, σκέφτηκε να την αφήσει όπως ήταν, χωρίς να βγαίνει κάποιο ακέραιο αποτέλεσμα. Έχοντας αφήσει άλυτη τη ρίζα, η εξίσωση τελικά εξαφανίστηκε και η προσγείωσή του έγινε πια εύκολη.

Καθώς κατέβηκε από το διαστημόπλοιο και άρχισε να εξερευνεί τον πλανήτη Υποτείνουσα, είδε μια φιγούρα στο βάθος να τον παρατηρεί. Ήταν η Ορθή Γωνία, η οποία τον χαιρέτησε με ένα χαμόγελο και κινήθηκε προς το μέρος του. Άρχισαν να περπατούν μαζί και εκείνη τον ρώτησε για ποιο λόγο είχε έρθει. Της απάντησε πως ήθελε να δει αν όλοι αυτοί οι μύθοι που άκουγε ίσχυαν. Τότε, η Ορθή Γωνία τού υποσχέθηκε ότι θα τον βοηθούσε να ολοκληρώσει τον σκοπό του ταξιδιού του.

Έτσι, με ένα ιπτάμενο αυτοκίνητο πέταξαν πάνω από τον προσκείμενο Ωκεανό. Ο Πυθαγόρας κοιτούσε έξω από το παράθυρο με δέος τον θαυμάσιο πράσινο ωκεανό, που έλαμπε κάτω από τον ήλιο, γεγονός που τον έκανε να φαίνεται ακόμα πιο εντυπωσιακός. Μετά από 20 λεπτά έφτασαν στην πρωτεύουσα της Υποτείνουσας, τη Συνισταμένη. Εκεί, η Ορθή Γωνία τον οδήγησε στο σπίτι της, όπου στο βάθος υπήρχε ένα σκοτεινό δωμάτιο γεμάτο μαγικά βιβλία. Ο Πυθαγόρας, με μεγάλη περιέργεια, άρχισε να τα διαβάζει ένα-ένα. Ανακάλυψε τόσες πληροφορίες, που κατάφερε τελικά να αποδείξει ότι οι μύθοι ήταν αληθινοί: όντως, το άθροισμα των τετραγώνων των δύο κάθετων πλευρών σε κάθε ορθογώνιο τρίγωνο ισούται με το τετράγωνο της υποτείνουσας!

Με την ανακάλυψή του αυτή γέμισε χαρά και ενθουσιασμό, νιώθοντας πως η υπομονή και η επιμονή του δεν πήγαν χαμένες. Από εκείνη την ημέρα και μετά, ο μύθος του Πυθαγόρα άρχισε να διδάσκεται σε όλους τους πλανήτες, ξεκινώντας από τη Γη. Η σπουδαία ανακάλυψή του ονομάστηκε Πυθαγόρειο Θεώρημα – το οποίο όλοι θυμάστε πολύ καλά από τα μαθητικά σας χρόνια.

E.Z., E.K και Ε.Μ.- Μαθήτριες της Β΄ τάξης

Χωρίς Τίτλο (2η θέση)

Μια φορά κι έναν καιρό, στην Πόλη της Γεωμετρίας, όπου έμεναν όλα τα γεωμετρικά σχήματα, δύο παρέες μάλωναν συνέχεια. Η μία ήταν η παρέα των τριγώνων, που αποτελούνταν από όλα τα είδη τριγώνων: το ισοσκελές, το ορθογώνιο, το αμβλυγώνιο, το οξυγώνιο, το ισόπλευρο και το σκαληνό. Η άλλη ήταν η παρέα των τετραπλεύρων, στην οποία συμμετείχαν το τετράγωνο, ο ρόμβος, το ορθογώνιο παραλληλόγραμμο, το τραπέζιο και το παραλληλόγραμμο.

Όλα ξεκίνησαν όταν ο κύριος Τετράγωνος, φουσκωμένος από περηφάνια, δήλωσε: «Εμείς είμαστε τα πιο σταθερά σχήματα! Έχουμε τέσσερις πλευρές, τέσσερις γωνίες και οι απέναντι πλευρές μας είναι παράλληλες. Χωρίς εμάς δεν θα υπήρχαν τα σπίτια, τα τετράδια και οι τηλεοράσεις».

Το Ισοσκελές Τρίγωνο δεν άντεξε και απάντησε με θυμό: «Σιγά τα λάχανα! Εσείς είστε βαρετοί και δυσκίνητοι. Εμείς είμαστε τα πιο δυνατά σχήματα. Οι γέφυρες και οι στέγες στηρίζονται πάνω μας, γιατί δεν λυγίζουμε ποτέ. Είμαστε η βάση της Γεωμετρίας!».

Η ένταση κορυφώθηκε και ο καυγάς συνεχίστηκε για ώρες. Ο Ρόμβος κορόιδευε το Σκαληνό τρίγωνο για τις άνισες πλευρές του, ενώ το Ορθογώνιο παραλληλόγραμμο έλεγε υποτιμητικά πως τα τρίγωνα πιάνουν λίγο χώρο. Η πόλη χωρίστηκε στα δύο. Τα τετράπλευρα αρνούνταν πια να σχηματίσουν τοίχους, αν δεν έφευγαν πρώτα τα τρίγωνα από τις σκεπές των σπιτιών.

Τότε εμφανίστηκε ο σοφός Κύκλος. Τους κοίταξε όλους με ηρεμία και είπε: «Σταματήστε! Δεν βλέπετε ότι συμπληρώνετε ο ένας τον άλλον;». Πήρε μια κιμωλία, τράβηξε μια διαγώνιο μέσα σε ένα τετράγωνο και ρώτησε: «Κοιτάξτε, αν φέρουμε τη διαγώνιο, τι σχηματίζεται μέσα στο τετράγωνο;».

Όλων τα στόματα έμειναν ανοιχτά από την έκπληξη. Μέσα στο τετράγωνο είχαν σχηματιστεί δύο ορθογώνια τρίγωνα!

«Είμαστε φτιαγμένοι από το ίδιο υλικό», είπε το τετράγωνο χαμηλώνοντας το βλέμμα του, «κάθε τετράπλευρο κρύβει μέσα του δύο τρίγωνα».

Τα σχήματα κατάλαβαν αμέσως το λάθος τους. Τα τρίγωνα παραδέχτηκαν ότι χωρίς τα τετράπλευρα δεν θα είχαν βάση για να σταθούν, και τα τετράπλευρα κατάλαβαν ότι χωρίς τα τρίγωνα ο κόσμος θα ήταν γεμάτος κουτιά χωρίς κορυφές.

Από εκείνη τη μέρα, τα τετράπλευρα και τα τρίγωνα συνεργάζονται στενά. Όταν, λοιπόν, βλέπεις μια πυραμίδα ή ένα όμορφο σπίτι, να ξέρεις πως είναι το αποτέλεσμα μιας μεγάλης φιλίας μεταξύ των σχημάτων!

Ρ.Α., Ι.Λ. και Φ.Τ. – Μαθητές της Β΄ τάξης

Το x και η αναζήτηση της αξίας του (2η θέση)

Μια φορά κι έναν καιρό, στη Χώρα των Μαθηματικών, ζούσε ο πιο αγαπητός άγνωστος, το x. Όλοι το συμπαθούσαν, εκτός από το y, το οποίο κανένας δεν ήθελε να έχει ως αποτέλεσμά του. Μετά από τόση ζήλια που έτρεφε το y για το x, μια σκοτεινή νύχτα έκλεψε το αποτέλεσμα του x. Έτσι, ο καημένος ο άγνωστος έχασε την αξία του και δεν μπορούσε να τη βρει, επειδή το y εξαφανίστηκε μαζί με το αποτέλεσμα στη Χώρα των Συναρτήσεων. Για τον λόγο αυτό, ο ήρωάς μας ξεκίνησε ένα μεγάλο ταξίδι, για να βρει ξανά την αξία που είχε σε τούτο τον κόσμο.

Αρχικά, θα έπρεπε να περάσει το Τείχος του Μηδέν, το οποίο χωρίζει τον κόσμο των θετικών αριθμών από τα άδυτα των εξόριστων αρνητικών. Για να επιτρέψει το 0 στον x να προσπεράσει τα σύνορά του και να φτάσει στον κόσμο των αρνητικών, του ανέθεσε μια ακατόρθωτη αποστολή, που μόνο λίγοι αριθμοί είχαν καταφέρει να φέρουν εις πέρας: θα έπρεπε να του φέρει από τη Χώρα των Πυθαγορείων Αριθμών την υποτείνουσα της βασίλισσας των ορθογωνίων τριγώνων. Έτσι, ο γενναίος άγνωστος ταξίδεψε προς το σπουδαίο βασίλειο. Εκεί, αφού κατάφερε να ξεπεράσει τους φρουρούς της βασίλισσας, πήρε την υποτείνουσα και την παρέδωσε στο 0.

Έχοντας πια το ελεύθερο, πέρασε στη Χώρα των Αρνητικών, όπου συνάντησε τον μεγαλύτερο ακέραιο αρνητικό αριθμό, το -1. Εκεί, τον προκάλεσε σε μονομαχία και τον νίκησε με το ξίφος της πρόσθεσης, το οποίο του είχε δώσει προνοητικά το Μηδέν, καθώς γνώριζε πως όποιος εισέρχεται στη χώρα των αρνητικών πρέπει να είναι κατάλληλα προετοιμασμένος. Στο τέλος της μάχης, οι κάτοικοι της περιοχής, επειδή έτρεμαν τη δύναμη του βασιλιά τους, του χάρισαν την άτρωτη ασπίδα της αφαίρεσης ως ένδειξη σεβασμού.

Στη συνέχεια, μετά από μία μέρα ξεκούρασης και ανάρρωσης στις ιαματικές πηγές του π, ήρθε επιτέλους η ώρα να αντιμετωπίσει το καταχθόνιο y και να πάρει πίσω την αξία του. Μόλις έφτασε στη Χώρα των Συναρτήσεων, το y τον προκάλεσε στην τελική μονομαχία για την ανάδειξη του ισχυρότερου αγνώστου. Το x, κρατώντας το σπαθί της πρόσθεσης και την ασπίδα της αφαίρεσης, κατατρόπωσε το y.

Στο τέλος της μάχης, το y κατάλαβε επιτέλους πως η πραγματική του αξία είναι άμεσα εξαρτημένη από αυτήν του x. Το x, δείχνοντας ανωτερότητα, μοιράστηκε την αξία του μαζί με το y, ώστε να μπορεί και εκείνο να νιώθει πως αξίζει στον κόσμο των αριθμών. Και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα!

Ζ.Ζ., Σ.-Ρ. Κ. και Α.Λ. – Μαθητές της Β΄ τάξης

Οι υπεύθυνες καθηγήτριες

Κωνσταντίνα Παναγιωτίδου, ΠΕ 03

Ευαγγελία Χατζηβασιλείου, ΠΕ 03

Στον παρακάτω σύνδεσμο παρατίθενται μερικές από τις εργασίες των μαθητών της Α΄τάξης που εκπονήθηκαν στο μάθημα της Οδύσσειας  .

http://https://padlet.com/chartampilam/padlet-i6lf6bzilp8t58a1

Η υπεύθυνη της δράσης εκπαιδευτικός

Μαγδαλινή Χαρταμπίλα

]]> https://schoolpress.sch.gr/1ogymnasiochalastras/archives/610/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/1ogymnasiochalastras/archives/602 https://schoolpress.sch.gr/1ogymnasiochalastras/archives/602#comments Sun, 24 May 2026 10:03:34 +0000 ΜΠΙΓΚΑ ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ http://schoolpress.sch.gr/1ogymnasiochalastras/?p=602 Οι μαθητές και οι μαθήτριες της Γ΄ Γυμνασίου έγραψαν έναν υποθετικό διάλογο ανάμεσα στην Ελισάβετ Μουτζάν-Μαρτινέγκου, την Ελένη Μπούκουρα-Αλταμούρα και τη Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα, μέσα από τον οποίο ανέδειξαν τις εμπειρίες, τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους σχετικά με τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία. Στους διαλόγους τους αποτυπώνονται οι δυσκολίες και οι περιορισμοί που αντιμετώπισε καθεμία, η ανάγκη τους για ελευθερία και αυτοδιάθεση, αλλά και η επιθυμία τους να διεκδικήσουν τα ανθρώπινα δικαιώματά τους. Παράλληλα, αναδεικνύονται τόσο οι ομοιότητες στις ανησυχίες και τους αγώνες τους όσο και οι διαφορές που προκύπτουν από την εποχή και το κοινωνικό τους πλαίσιο.

Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ

- Ελισάβετ: Φίλες μου, έζησα κλεισμένη σε ένα σπίτι στη Ζάκυνθο. Η κοινωνία μού επέβαλε τη σιωπή. Εγώ, όμως, ήθελα μόνο να σπουδάσω και να γράψω.

​- Ελένη: Σε νιώθω Ελισάβετ. Εγώ αναγκάστηκα να μεταμφιεστώ σε άντρα. Έκοψα τα μαλλιά μου, για να σπουδάσω ζωγραφική στην Ιταλία. Έγινα ένας «Kανένας», για να γίνω αποδεκτή στην τέχνη μου. Έπρεπε να ξεχάσω τη μορφή μου, για να πετύχω τον στόχο μου.

​- Μπουμπουλίνα: Κι εγώ φόρεσα αντρίκεια ρούχα, για να πολεμήσω. Στο Ανάπλι, πάνω στο πλοίο, δεν ήμουν γυναίκα, ήμουν οπλαρχηγός. Έμαθα περισσότερα έτσι, παρά αν έμενα στο σπίτι με τις φούστες μου. Η λευτεριά δεν μοιράζεται στα δύο, είναι δικαίωμα όλων μας.

​- Ελισάβετ: Όλες μας παλέψαμε με τον τρόπο μας. Εγώ με την πένα, η Ελένη με το πινέλο και η Καπετάνισσα με τα κανόνια. Δεν φοβηθήκαμε το τίμημα της επιλογής μας.

​- Ελένη: Η ανατροπή που φέραμε ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση. Ξαναφτιάξαμε τον κόσμο από την αρχή, χωρίς να ζητήσουμε την άδεια κανενός.

​- Μπουμπουλίνα: Ακούστε μας, γυναίκες του σήμερα! Μην αφήνετε κανέναν να σας πει τι μπορείτε να κάνετε! Η δύναμη της ψυχής δεν έχει φύλο.

​- Ελισάβετ: Διεκδικήστε τη φωνή και την εκπαίδευσή σας! Πραγματοποιήστε τα όνειρά σας χωρίς φόβο και δισταγμό!

​- Ελένη: Μείνετε πιστές στον εαυτό σας!  Αυτή είναι η δική μας κληρονομιά για εσάς.

Δήμητρα Μ. – Μαθήτρια της Γ΄τάξης

Ελισάβετ:  Γεια σας, κορίτσια! Χαίρομαι που σας γνωρίζω!

Ελένη:   Και εμείς! Εγώ είμαι η Ελένη και αυτή είναι η Μπουμπουλίνα.

Ελισάβετ:   Εγώ είμαι η Ελισάβετ. Δεν μπορούμε να μιλήσουμε όμως πολύ. Με περιμένει ο πατέρας μου. Βγήκα έξω για λίγο, για να πάρω λίγο καθαρό αέρα μιας που έχει καλή μέρα.

Μπουμπουλίνα: Τι εννοείς σε περιμένει; Δεν είσαι ελεύθερη να βγεις μόνη σου;

Ελισάβετ:  Όχι, δυστυχώς. Είμαι εγκλωβισμένη μέσα στο σπίτι και δεν μπορώ να βγω μόνη μου, παρά μόνο με τον πατέρα μου.

Μπουμπουλίνα:   Δεν έκανες κάτι για να το αποτρέψεις;

Ελισάβετ:    Έκανα πολλές προσπάθειες. Όμως ο πατέρας μου δεν με υποστήριξε ποτέ σε τίποτα, ούτε στην επιθυμία μου να γίνω συγγραφέας. Με έχει αναγκάσει να παντρευτώ, πράγμα που δεν το θέλω. Όμως, γράφω τα έργα μου στο σπίτι και ελπίζω, όταν πια δεν θα ζω, να τα εκτιμήσει κάποιος.

Ελένη:   Λυπάμαι πολύ, Ελισάβετ. Σε αντίθεση με εσένα, η ζωή μου ήταν πολύ διαφορετική από όλων των καταπιεσμένων γυναικών του 19^ου αιώνα.

Ελισάβετ:   Δηλαδή, εσένα σε υποστήριξε η οικογένειά σου;

Ελένη:      Ακριβώς. Εγώ ήθελα να γίνω ζωγράφος και έτσι πήγα στην Ιταλία με τη βοήθεια του πατέρα μου, που με βοήθησε στα πάντα. Εκεί στην Νάπολη, στη σχολή των Ναζαρηνών ζωγράφων, επειδή δεν επιτρέπονταν γυναίκες, αποφάσισα με τόλμη και γενναιότητα να μεταμφιεστώ σε άνδρας. Έτσι σπούδασα και πήρα το πτυχίο μου.

Ελισάβετ:    Μακάρι να είχα και εγώ έναν υποστηρικτικό και προοδευτικό πατέρα. Όλα θα ήταν διαφορετικά τώρα… Εσύ, Μπουμπουλίνα;

Μπουμπουλίνα:   Εμένα, κορίτσια, η ζωή μου ήταν πολύ δύσκολη. ‘Εχασα τους δυο μου άνδρες  και φόρεσα χωρίς δεύτερη σκέψη ανδρικά ρούχα πάνω στο καράβι μου, για να διατάζω τους στρατιώτες, γιατί είχα ένα όνειρο: την ελευθερία της πατρίδας μου. Και τα κατάφερα. Τώρα πλέον είμαστε όλοι ελεύθεροι και ευτυχισμένοι.

Ελισάβετ:    Κορίτσια, είμαι ευγνώμων που μοιραστήκατε μαζί μου τις ζωές σας. Δεν θα σας ξεχάσω ποτέ. Πρέπει να φύγω όμως τώρα.

Ελένη:    Περίμενε, Ελισάβετ! Αν είχες να δώσεις ένα μήνυμα στις σύγχρονες γυναίκες, ποιο θα ήταν αυτό;

Ελισάβετ:    Να κάνουν τα πάντα για να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους και να διεκδικούν τα δικαιώματά τους.

Ελένη:     Εσύ, Μπουμπουλίνα, τι θα έλεγες;

Μπουμπουλίνα:   Όλες οι γυναίκες να είναι δυναμικές και τολμηρές και να μην αφήνουν κανέναν να τους εκμεταλλευτεί.

Ελένη:  Εγώ πιστεύω ότι οι σύγχρονες γυναίκες πρέπει να εκφράζουν την γνώμη τους χωρίς φόβο. Ας είναι όλες οι γυναίκες του κόσμου ευτυχισμένες και ελεύθερες!

Ειρήνη Μ. – μαθήτρια της Γ τάξης

Ελισάβετ: Επιτέλους, καταφέρνουμε να βρεθούμε όλες μαζί! Έχω ακούσει τόσα πολλά για εσάς και ήθελα τόσο πολύ να σας συναντήσω, για να συζητήσουμε. Έχουμε τόσα κοινά…

Ελένη, Μπουμπουλίνα: Ναι! Και εμείς το ίδιο.

Ελισάβετ: Λοιπόν, εγώ από μικρή ηλικία είχα ως όνειρο να γίνω συγγραφέας. Μου άρεσε πολύ να γράφω αλλά όταν το είπα στον πατέρα μου, αρνήθηκε. Αργότερα, του ζήτησα να πάω σε μοναστήρι, για να μπορέσω εκεί να αφοσιωθώ στη συγγραφή, αλλά αυτός από τα νεύρα του με κλείδωσε μέσα στο σπίτι. Όταν άκουσα ότι η Ελλάδα επαναστατεί, ήθελα πολύ να βοηθήσω. Αλλά δυστυχώς  ως γυναίκα δεν μπορούσα να συνεισφέρω.

Ελένη: Τι κρίμα…

Μπουμπουλίνα: Ναι, είναι τραγικό να μην μπορείς να πραγματοποιήσεις τα όνειρα και  τις επιθυμίες σου, επειδή γεννήθηκες γυναίκα…

Ελένη: Σε αντίθεση με εσένα, Ελισάβετ,  ο πατέρας μου εμένα με βοήθησε να εκπληρώσω το όνειρο μου. Σπούδασα στην σχολή που ήθελα στην Ιταλία. Το επιθυμούσα τόσο πολύ, που αναγκάστηκα να μεταμφιεστώ σε άνδρα, γιατί οι γυναίκες τότε απαγορευόταν να σπουδάσουν και δεν γίνονταν και δεκτές στη σχολή. Μπορούσαν μόνο να κάνουν τις δουλειές του σπιτιού. Δεν είχαν δικαιώματα και ελευθερίες.

Ελισάβετ,Μπουμπουλίνα: Μπράβο, Ελένη! Είμαστε περήφανες για εσένα!

Μπουμπουλίνα: Εγώ, κορίτσια, ήμουν από τις λίγες γυναίκες που πήραν μέρος στην επανάσταση του ’21. Έδωσα όλα μου τα χρήματα για την πατρίδα. Επίσης, φόρεσα και εγώ ανδρικά ρούχα, όταν έδινα εντολές από το καράβι. Τα καταφέραμε εν τέλει χάρη στη βοήθεια όλων.

Ελένη: Συγχαρητήρια, Μπουμπουλίνα, ήσουν πάντα το πρότυπό μου! Ελπίζω όλες οι γυναίκες στο μέλλον να πάρουν παράδειγμα από εμάς.

Μπουμπουλίνα: Ναι, να είναι ελεύθερες και ισότιμες με τους άνδρες.

Ελισάβετ: Θα τα καταφέρουν! Είμαι σίγουρη.

Χάρης Λ. – μαθητής της Γ”  τάξης

Μπουμπουλίνα: Γεια σας, φίλες μου!Σήμερα ένιωσα πολύ περήφανη, χάρηκα που πολέμησα σαν άντρας. Χρόνια τώρα μας υποτιμούσαν, αλλά απέδειξα ότι είμαστε το ίδιο δυναμικές.

Ελισάβετ: Πράγματι, τι σημασία έχει που είμαστε γυναίκες; Κι εγώ ήθελα πολύ να πολεμήσω όταν άκουσα την επανάσταση, αλλά βλέπεις, απαγορεύεται, γιατί είμαστε γυναίκες. Είμαστε όντως αξιοζήλευτες. Χαίρομαι που ξεχωρίζουμε!

Ελένη:
Κι εγώ χάρηκα πάρα πολύ που έγινα ζωγράφος. Όμως το ήθελα με όλη μου την ψυχή. Γενικά πάντως, φίλες μου, ένα μήνυμα θέλουμε να δώσουμε σε όλες τις γυναίκες: Όσο δύσκολα και να είναι τα πράγματα, μην δειλιάσετε, πολεμάτε να κυνηγήσετε τα όνειρά σας.

Μπουμπουλίνα:
Δεν υπάρχουν άντρες και γυναίκες, υπάρχουν μόνο άνθρωποι.

Παναγιώτης Κ. – Μαθητής της Γ΄τάξης

Μπουμπουλίνα: Προσωπικά , θεωρώ ότι είναι απαραίτητο κάθε γυναίκα να μπορεί να πάει κόντρα στα στερεότυπα που κυριαρχούν στην εποχή της και να μην στηρίζεται στην βοήθεια κάποιου πετυχαίνοντας μόνη της τα όνειρα της.

Ελισάβετ:  Συμφωνώ πως κάθε γυναίκα πρέπει να κάνει τα αδύνατα δυνατά για να πραγματοποιήσει το όνειρο της. Άλλα κάποιες γυναίκες , όπως εγώ, πολλές φορές έχουν όνειρα τα οποία προσπαθούν να πετύχουν, όμως έχουν στην ζωή τους ορισμένους ανθρώπους, οι οποίοι δεν νοιάζονται για την ευτυχία μας και δημιουργούν εμπόδια.

Ελένη:  Εγώ πιστεύω ότι κάθε γυναίκα πρέπει να είναι ανεξάρτητη και να πετυχαίνει τους στόχους της μόνη. Όμως, δεν είναι άσχημο να δέχεται και κάθε δυνατή βοήθεια, για να καταφέρει να πετύχει τον σκοπό της.

Μπουμπουλίνα: Νιώθω περήφανη για τον εαυτό μου, διότι σε αντίθεση με τις περισσότερες γυναίκες που ζούσαν την εποχή του 1821, δεν έμεινα με σταυρωμένα τα χέρια στη ζωή μου. Έπεισα τον εαυτό μου ότι όφειλα να κάνω αυτό που θέλω, δηλαδή να πάρω μέρος στην επανάσταση. Μάλιστα, δεν συμμετείχα απλώς, αλλά είχα ενεργό ρόλο, καθώς βοήθησα παραπάνω από όσο πίστευα ότι μπορούσα στο ναυτιλιακό τομέα. Διέθεσα όλη μου την περιουσία και τα καράβια που είχα, για να προμηθεύσω το ελληνικό κράτος με πλοία για τον Αγώνα. Αυτό πιστεύω ότι αναδεικνύει τον χαρακτήρα μου.

Ελισάβετ:  Πίστεψε με Μπουμπουλίνα ,μετά από την συμμετοχή σου στην Επανάσταση φαίνεται πόσο δυναμική γυναίκα είσαι. Σε θαυμάζω και αποτελείς για μένα πρότυπο. Όμως, εμείς οι δύο διαφέρουμε, γιατί εσύ είχες και τα μέσα και την θέληση, για να πετύχεις τον στόχο σου. Αντίθετα, εγώ διαθέτω μόνο την θέληση , γιατί θέλω με όλη μου την καρδιά να βοηθήσω με οποιονδήποτε τρόπο, αλλά η οικογένεια μου είναι πάρα πολύ αυστηρή και δεν μου επιτρέπεται να βγαίνω από το σπίτι, πόσω μάλλον αν διανοηθώ και τους αναφέρω πως θέλω να συμμετάσχω στην επανάσταση.

Ελένη: Μπουμπουλίνα, αποτελείς και για εμένα ένα ισχυρό πρότυπο. Με έπεισες να προσπαθήσω να αγωνιστώ να πετύχω τον στόχο μου, να σπουδάσω έστω και παριστάνοντας κάποιον άλλο. Πιο συγκεκριμένα , να ντυθώ με ανδρικά ρούχα, για να κερδίσω μία θέση στην σχολή Καλών Τεχνών, όπως και  εσύ ντυνόσουν με ανδρικά ρούχα κάθε φορά που ερχόταν το πλήρωμα σου σε σύγκρουση με ένα εχθρικό πλοίο.

Μπουμπουλίνα: Κορίτσια, πιστεύω πως όλες συμφωνούμε πως κάθε γυναίκα θα πρέπει να μένει πιστή στους στόχους της και να μην εγκαταλείπει με την πρώτη δυσκολία.

Ελισάβετ και Ελένη: Συμφωνούμε απόλυτα!

Ανδρομάχη Κ. – Μαθήτρια της Γ΄τάξης