Μόλις μπήκαμε, παρατηρήσαμε πως σε κάθε δωμάτιο υπήρχε κι ένα ντουλάπι Τα μετρήσαμε ήταν δεκατρία. Κάθε φορά που ανοίγαμε ένα, ακουγόταν ένας ήχος σαν ψίθυρος Κάποια ήταν άδεια αλλά σε ένα βρήκαμε έναν καθρέφτη που έδειχνε πίσω μου κάποιον που δεν ήταν εκεί.

 Ο φόβος μεγάλωνε, αλλά θέλαμε να ανοίξουμε και το τελευταίο Το δέκατο τρίτο ντουλάπι Όταν το ανοίξαμε ένιωσα έναν παγωμένο αέρα να περνά δίπλα μου Οι φίλοι μου ούρλιαξαν και όλα σκοτείνιασαν.

Το πρωί οι γείτονες βρήκαν το σπίτι άδειο. Μόνο τα ντουλάπια ήταν εκεί αλλά τώρα ήταν δεκατέσσερα.

Αστέριος Ρ., Στ΄1

Νευρίασε πολύ δεν είχε κάτι άλλο να κάνει μέχρι που του ήρθε μια τρομαχτική ιδέα. Προσκαλούσε ανθρώπους στο σπίτι του και τους αποκεφαλιζε εκεί που δεν το περίμεναν και έβαζε τόσα πολλά πτώματα μέσα στα 13 ντουλάπια!

Μια μέρα όμως τα 13 ντουλάπια δεν χωρούσαν άλλα πτώματα και τα 13 ντουλάπια τον κατάπιαν ζωντανό…

Ο ΜΥΘΟΣ ΛΕΕΙ ΠΩΣ Ο ΑΝΤΡΑΣ ΑΚΟΜΗ ΖΕΙ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΚΑΙ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΞΕΒΙΔΩΣΕΙ ΤΑ ΝΤΟΥΛΑΠΙΑ.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ……….

Λευτέρης Κ., Στ΄1

Ετσι πήγα στο κρεβάτι μου και έβλεπα αστεία βιντεάκια, η ώρα 11 και 59 και ξαφνικά εκεί που το

κινητό έδειχνε μια πάπια να φοράει γυλιά ηλίου έδειξε 13 ντουλάπια και μετά έσβησε. Για περίπου 13 λεπτά δεν ακούστηκε τίποτα αλλά μετά ένα χτύπημα στην πόρτα ακολουθούμενο από μία απόκοσμη κοριτσίστικη φωνή που έλεγε “γειά σου θες να παίξουμε;”

Στη συνέχεια θυμήθηκα το χαρτάκι που έιχα βρει όσο ήμουν πιο μικρός και τρόμαξα πολύ. Αφού μάζεψα όλο μου το θάρρος βγήκα από το δωμάτιο μου και κατευθήνθηκα προς την κουζίνα. Και μετά το είδα ότι το 13ο ντουλάπι ήταν εκεί. Το χριστουγεννιάτικο δέντρο ξεκίνησε να τρεμοπαίζει και το ντουλάπι ήταν ορθάνοιχτο και μέσα του φαινόταν μία φιγούρα. Τότε προσπάθησα να τσιρίξω αλλά από το σοκ και τον πανικό δεν ακούστηκε τίποτα. Μέτα ένιωσα ένα χέρι να με ακουμπάει και αφού γύρησα το κεφάλι μου είδα μπροστά μου το μπαμπά μου να τραγουδαέι το τραγούδι των γενεθλίων και την μαμά μου να πηδάει από το 13ο ντουλάπι.

Τελικά όλο αυτό ήτανε μία πλάκα που διήρκησε χρόνια. Η μαμά μου είχε ηχογραφήσει τους ήχους από μία τρομακτική ταινία και χειριζότανε το κινητό μου και το χριστουγεννιάτικο δέντρο από μια εφαρμογή στο κινητό της.

Βέβαια ακόμα έχω εφιάλτες.

Στέλιος Γ., Στ΄1

-Λοιπόν είσαι πολύ τυχερός γιατί μόλις φτάσαμε! του είπε χαρούμενη η μαμά του.

Όλοι βγήκαν έξω από το αμάξι μέσα στη μαύρη νύχτα.

Το σπίτι τελικά δεν ήταν έτσι όπως το περίμενε ο Τζον. Ήταν μικρό με μόνο 2 παράθυρα, το χρώμα του ήταν ξεχωρισμένο της για να περάσεις μέσα από την πόρτα του σπιτιού έπρεπε να σκύψεις.

-Εντάξει, δεν είναι και τόσο άσχημο, είπε ο μπαμπάς του Τζον.

Τότε όλοι μαζί μπήκαν μέσα (σκύβοντας φυσικά για να μην χτυπήσουν το κεφάλια τους στην πόρτα).

Το εσωτερικό μέρος ήταν υπερβολικά μικρό με μόνο δύο δωμάτια: την κρεβατοκάμαρα και ένα παραπανίσιο δωμάτιο το οποίο θα γινόταν του Τζον. Επίσης υπήρχε ένα πολύ στενό σημείο το οποίο ήταν η κουζίνα και στο σαλόνι υπήρχε ένας σκισμένος καναπές.

Έτσι άφησαν τα πράγματά τους και μετά από λίγη ώρα προετοιμασίας στο κρεβατιών παράγγειλαν να φάνε. Αυτό έφτιαξε λίγο την διάθεση του Τζον.

Αργότερα έφτασε η ώρα για ύπνο και ο Τζον ξάπλωσε στο νέο του κρεβάτι αν και δεν τον βόλεψε και τόσο.

- Καληνύχτα πουλάκι μου, του είπε η μαμά του, αύριο έχουμε πολύ δουλειά.

- Καληνύχτα μαμά, είπε ο Τζον και μαμά του έκλεισε τα φώτα παρατηρώντας εκείνη την στιγμή πώς το δωμάτιό του είχε 13 ντουλάπες. Παραξενεύτηκε όμως δεν έδωσε και πολύ σημασία.

ΓΝΤΟΥΠ! Ακούστηκε ξαφνικά και ο Τζον ξύπνησε. Οι γονείς του κοιμόντουσαν όποτε σίγουρα δεν το έκαναν εκείνοι. Τότε το ξανάκουσε. Σηκώθηκε από το κρεβάτι και κατάλαβε οτι τον θόρυβο τον έκανε η μία από τις ντουλάπες. Εκείνη τη στιγμή όλες οι ντουλάπες άρχισαν να χτυπούν, άρχισαν να ενώνονται και να δημιουργούν μία τεράστια πύλη η οποία έκανε τα πάντα να αιωρούνται, το ίδιο και τον Τζον.

- Τι συμβαίνει; αναφώνησε ο Τζον.

Ευτυχώς εκείνη τη στιγμή τα πάντα έπεσα στο πάτωμα και η πύλη έκλεισε.

Ο Τζον πέφτοντας κάτω παρατήρησε μία σιλουέτα μπροστά του να τον πλησιάζει. Πανικόβλητος άρπαξε ένα βιβλίο για προστασία και ούρλιαξε

-Σε παρακαλώ μην με πειράξεις!

- Ηρέμησε δεν θα σε πειράξω, του απάντησε ο άνθρωπος μπροστά του.

Εκείνη την στιγμή, ο Τζον παρατηρώντας τον πιο προσεκτικά ανακάλυψε πως κάτι του θύμισε αυτός μπροστά του αν και είχε ένα ρομποτικό χέρι και φορούσε μία ρομποτική στολή.

- Ποιος είσαι; τον ρώτησε ο Τζον.

-Είμαι εσύ από το μέλλον.

-Τι; Πώς γίνεται αυτό; Μήπως είσαι ψεύτης; Εξήγησέ μου!

-Λοιπόν, έχεις δίκιο, πρέπει να σου εξηγήσω. Έρχομαι από το μέλλον το οποίο η τεχνολογία το έχει παρατραβήξει. Και επειδή ο κόσμος μου είναι έτοιμος να καταστραφεί από κάτι πολύ εξελιγμένα ρομπότ, ανακάλυψα ότι ο μόνος τρόπος για να τον σώσει να καταστρέψω αυτές τις ντουλάπες.

-Τώρα σε πίστεψα…Για μισό λεπτό, δηλαδή μου λες ότι στο μέλλον εγώ ζω ακόμη;

-Απίστευτο ε;

-Και πώς θα σώσεις τον κόσμο σου με κάτι ντουλάπες;

• Φίλε μου, αυτές οι ντουλάπες είναι μαγικές. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο απίστευτη είναι μαγεία από την τεχνολογία…Και τώρα αρχίζει η δράση!, είπε και σήκωσε το ρομποτικό του χέρι προς τις ντουλάπες.
• Μισό, τι εννοείς με…, άρχισε να λέει ο Τζον όμως δεν πρόλαβε να συνεχίσει γιατί ήχησε ένα πολύ δυνατό ΜΠΑΜ!!!

Ο Τζον ξύπνησε. Ήταν πρωί. Από έξω άκουγε  την μαμά του και τον μπαμπά του να ετοιμάζουν τα πρωινό. Ο Τζον σηκώθηκε με το κεφάλι του να πονάει. Άρχισε να θυμάται για έναν τύπο από το μέλλον, που κατέστρεψε τις ντουλάπες του και μετά να τον χτυπάει με ένα παράξενο μηχάνημα. Πάντως ήταν σίγουρος πώς δεν ήταν όνειρο. Και εκείνη τη στιγμή είδε κάτι που τον έκανε να τα καταλάβει όλα. Οι 13 ντουλάπες του έλειπαν. 

   Δ.Μ. ΣΤ΄1 

Ένας αποφάσισε να κρυφτεί σε ένα από τα ντουλάπια της κουζίνας. Όταν μπήκε μέσα στο ντουλάπι κατάλαβε πως ήταν μια είσοδος για ένα ονειρικό μέρος. Ήταν γεμάτο χιόνια και λίγο πιο μέσα, στην μέση του δάσους, υπήρχε ένα κατάλευκο κάστρο. Λίγο πιο δίπλα, υπήρχε ένα φτωχικό σπιτάκι. Εκεί μέσα κατοικούσε ένα περίεργο ζώο, ονόματι Κίτι. Ο Κίτι είχε πόδια καγκουρό και κέρατα ελαφιού.

Το παιδί σκέφτηκε να γυρίσει πίσω να το πει στους φίλους του. Όταν τους το είπε, αυτοί δεν τον πίστεψαν. Μετά από αρκετή ώρα, κατάφερε να τους πείσει να πάνε να το δούνε.

Όταν μπήκανε μέσα, κατάλαβαν πως είχαν περιορισμένο χρόνο για να φύγουν. Οι δύο ήθελαν να φύγουν, ενώ αυτός που βρήκε αυτό το μέρος ήθελε να μείνει εκεί. Πριν προλάβουν να αποφασίσουν τι θα κάνουν, οι πόρτες για να φύγουν είχαν ήδη κλείσει και εγκλωβίστηκαν εκεί για πάντα.

Γνώρισαν τον Κίτι, έγιναν καλοί φίλοι και έμειναν όλοι μαζί στο παλάτι.

Αναστασία Ζ. ΣΤ1

Προς τιμή των 3 Ιεραρχών διοργανώθηκε από το σχολείο μας γιορτή που πραγματοποιήθηκε στο θεατράκι του Δήμου Νεάπολης – Συκεών. Μαθητές του σχολείου μας υπό την καθοδήγηση της εκπ/κού κας Αναστασίου Αθηνάς δραματοποίησαν στιγμιότυπα από την ενάρετη ζωή των 3 Αγίων μας με τις μητέρες τους, οι οποίες τους εμφύσησαν την αγάπη τους προς τον Χριστό. Υπέροχη και η συμβολή των υπόλοιπων συναδελφισσών της Γ΄ και Δ΄ τάξης  (κ.Τούλιου, κ.Κουιρουκίδου) και της μουσικού μας κ.Καλυβίνου, που πλαισίωσε τη γιορτή με τη συνοδεία της χορωδίας.

ην προηγούμενη    μας, μαζί με την κυρία μας, μαγειρέψαμε γιαχνί. Ήταν στα πλαίσια του μαθήματος της Γλώσσας «μαγειρεύουμε με ελαιόλαδο» και έτσι η κυρία είπε σε όλα τα παιδιά να φέρουμε από ένα υλικό, για να κάνουμε αυτό το ωραίο φαγάκι.

Φέραμε πατάτες, κρεμμύδια, καρότα, μαϊντανό, σάλτσα, αλάτι, πιπέρι και φυσικά ελαιόλαδο. Κάποιος έφερε μια λεκάνη, άλλος μια κουτάλα για το ανακάτεμα και η Ζωή έφερε μια ωραία μεγάλη κατσαρόλα!

Η κυρία έκανε την πιο πολλή δουλειά και εμείς βοηθούσαμε από δίπλα. Πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί γιατί εγώ κατά λάθος έκοψα λίγο το νύχι μου καθώς καθάριζα μια πατάτα. Δεν ήταν και πολύ εύκολο. Μόλις τέλειωσε η προετοιμασία κατεβάσαμε στην κ. Έφη (στο κυλικείο)  την κατσαρόλα για να βράσει. Όλο το σχολείο μοσχομύρισε!

Την τελευταία ώρα ήρθε το φαγητό στην τάξη μας. Η Αμάντα και η Χριστίνα έφεραν ψωμάκι, ο Γιώργος τα πιατάκια και σε λίγο στρώθηκε… το μεσημεριανό μας. Αρκετά παιδιά έφεραν και ελίτσες, διαφορετικές ποικιλίες.

Όλα τα παιδιά εκείνη τη μέρα περάσαμε υπέροχα και όλοι μας φάγαμε πατάτες γιαχνί που μας άρεσαν πάρα πολύ. Ήταν πεντανόστιμο το φαγητό!

Είναι ωραία που η κυρία μας είναι τόσο πρόθυμη και καλή για να μας κάνει κάθε φορά κάτι διαφορετικό…

Οι μαθητές του Δ2’

-       Από πού κατάγεσαι;

-        Από τη Χαλκιδική.

-        Σε φροντίζουν καλά;

-        Πολύ και μου αρέσει!

-        Πώς σε φροντίζουν;

-        Με κλαδεύουν, με ποτίζουν και έρχεται ο καιρός του ελαιομαζώματος.

-        Πώς ένιωσες όταν σε φύτεψε η θεά Αθηνά;

-        Τέλεια, ένιωσα τιμημένη!

-        Πώς ένιωσες όταν στεφάνωσες τους νικητές των Ολυμπιακών αγώνων;

-        Ήμουν περήφανη που στόλιζα τα κεφάλια των νικητών.

Σ.Ν.

-        Καλημέρα ελιά! Θα μπορούσες να μας απαντήσεις σε μερικές ερωτήσεις σε παρακαλούμε;

-        Ναι, φυσικά ρωτήστε ότι θέλετε!

-        Μήπως μπορείς να μας πεις πού μεγάλωσες;

-        Μεγάλωσα σε ένα υπέροχο σημείο της πατρίδας μας, μέσα στο πράσινο, στον καθαρό αέρα, στη ζωντάνια!

-        Πώς είναι ο κορμός σου;

-        Ο κορμός μου εξαρτάται από την ηλικία μου. Όταν είμαι νέα είναι λεπτός και λείος. Όπως μεγαλώνω γίνετε πιο παχύς και πιο άγριος.

-        Πώς είναι ο καρπός σου;

-        Ο καρπός μου έχει διάφορα χρώματα και μ’ αυτόν φτιάχνουμε το ελαιόλαδο. Τα φύλλα μου είναι ασημοπράσινα.

-        Πότε μαζεύουν τους καρπούς σου;

-   Τους μαζεύουν το Νοέμβρη και είναι

-   μια πολύ κουραστική δραστηριότητα.

-   Πόσα είδη ελιάς έχουμε;

-   Υπάρχουν ελαιόδεντρα που κάνουν καρπούς για λάδι και ελαιόδεντρα που ο καρπός τους είναι για φαγητό.

-   Λοιπόν, σ’ ευχαριστώ!

Σ.Γ.

-          Πού μεγάλωσες;

-          Μεγάλωσα στο κάμπο του Άργους.

-          Υπάρχουν κι αλλού ελιές σαν κι εσένα;

-          Βεβαίως και υπάρχουν. Στην Κρήτη, στα Επτάνησα, στη Χαλκιδική και σε όλες τις χώρες της Μεσογείου.

-          Ποιος καιρός σου αρέσεις περισσότερο;

-          Μου αρέσει ο καλός καιρός.

-          Τι χρώμα έχουν τα φύλλα σου;

-          Τα φύλλα μου έχουν από τη μια μεριά σκούρο πράσινο χρώμα και από την άλλη γκριζοασημί.

-          Πώς είναι ο κορμός και πώς ο καρπός σου;

-          Είμαι ένα δέντρο μέτριο στο ύψος, με κοντό κορμό και ψηλά κλαδιά. Όσο για τον καρπό μου έχει σχήμα σαν το μάτι σου, είναι πεντανόστιμος και δίνει το χρυσό ελαιόλαδο!

Σ.Α.

-   Καλημέρα ελιά, μπορώ να σου κάνω μερικές ερωτήσεις;

-   Ναι, φυσικά ρωτήστε ότι θέλετε.

-   Που μεγάλωσες;

-   Μεγάλωσα στην εξοχή, μέσα στο πράσινο.

-   Μπορείς να μας πεις κάποια πράγματα για σένα;

-   Λοιπόν… Είμαι αειθαλές δέντρο που ζει πολλούς αιώνες. Έχω μικρά πράσινα φύλλα που από την κάτω μεριά τους είναι ασημί. Ο κορμός μου είναι σκληρός και όσο περισσότερο γερνάω τόσο πιο χοντρός γίνεται.

-   Ποια ήταν η σημαντικότερη στιγμή σου;

-  Η σημαντικότερη στιγμή μου ήταν όταν τα κλαδιά μου έγιναν στεφάνια για τους νικητές των Ολυμπιακών αγώνων!

Β.Α.

-   Ποια είναι η καταγωγή σου;

-   Κατάγομαι από την ένδοξη Καλαμάτα.

-   Βγάζεις πολύ καρπό;

-   Ναι, πάρα πολύ.

-   Αλήθεια; Κάθε πότε μαζεύουν τους καρπούς σου;

-   Κάθε χρόνο. Όλο το Νοέμβρη με μαζεύουν.

-   Το ξέρεις ότι έχεις πολύ νόστιμους καρπούς;

-   Ναι. Σ΄ ευχαριστώ.

-   Ελιά, θα σου κάνω μια τελευταία ερώτηση. Έχεις εχθρούς;

-   Ναι, έχω έναν πολύ μικρό που το λένε Δάκο.

-   Ευχαριστώ ελιά, για τις απαντήσεις σου.

-   Παρακαλώ.

Σ.Θ.

-   Ποια είναι η καταγωγή σου;

-   Η καταγωγή μου είναι η ένδοξη γη της ανατολικής Μεσογείου.

-   Πού φυτεύτηκε για πρώτη φορά η ελιά;

-   Η πρώτη ελιά φυτεύτηκε από την Αθηνά στην Ακρόπολη.

-   Ποια είναι τα γνωστά ελληνικά μουσεία ελιάς;

-   Ένα από τα πιο γνωστά ελληνικά μουσεία ελιάς είναι το μουσείο της ελιάς και του ελληνικού λαδιού στη Σπάρτη.

-   Τι φύλλα έχεις;

-   Τα φύλλα μου βγαίνουν αντίθετα. Είναι λογχοειδή, δερματώδη, σκουροπράσινα στην πάνω επιφάνεια και αργυρόχροα στην κάτω.

-   Ευχαριστώ για τις ωραίες πληροφορίες που μου έδωσες.

Ι.Α.

-   Χαίρεσαι όταν οι άνθρωποι μαζεύουν τον καρπό σου;

-   Ναι! Χαίρομαι πολύ.

-   Θεωρείς πως είσαι σπουδαίο δέντρο και γιατί;

-   Θεωρώ πως είμαι σπουδαίο δέντρο γιατί τα κλαδιά μου συμβολίζουν την ειρήνη και οι καρποί μου φτιάχνουν διάφορα χρήσιμα πράγματα.

-   Σου αρέσει το κρύο ή η ζέστη;

-   Μου αρέσει η ζέστη γιατί την άνοιξη ανθίζω και γεμίζουν τα κλαδιά μου μικρά   ασπροκίτρινα λουλουδάκια.

Μ.Α.