Ο Θουκυδίδης πίστευε πως η ιστορία επαναλαμβάνεται και αυτός ήταν ο λόγος για τον οποίο αποφάσισε να δημιουργήσει το έργο του. Είναι πιθανόν να ένιωθε απογοητευμένος από τους ανθρώπους καθώς δεν έμαθαν από τα λάθη του παρελθόντος, όμως, παράλληλα θα το θεωρούσε και αναμενόμενο καθώς, όπως ο ίδιος αναφέρει, η φύση του ανθρώπου δεν αλλάζει. Σε περιόδους, όπως αυτή που ζούμε σήμερα, ο πανικός και οι πολιτικές εμπάθειες όπως και οι προσωπικές εμπάθειες έχουν πάρει τη θέση της λογικής και της διάθεσης για συμφιλίωση και ειρήνευση.

                                                          Παναγιώτης Μερκάι

Ως σημερινοί δημοσιογράφοι να παρουσιάσετε τα γεγονότα εκείνα που διαδραματίστηκαν κατά την περίοδο την εμφύλιας διαμάχης.

     Πράξεις βαρβαρότητας υπήρχαν πάντα σε βαθμό που θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι διαχρονικό χαρακτηριστικό της ανθρωπότητας. Λυπηρό αλλά, δυστυχώς, αληθινό και αναπόφευκτο. Αυτό φαίνεται από το βάθος τον χρόνων. Συγκεκριμένα, πολύ καλό παράδειγμα είναι, όταν στον 5^ο αιώνα ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος μεταξύ των δημοκρατικών και των ολιγαρχικών. Για να είμαστε ακριβείς τα γεγονότα είχαν ως εξής: οι Πελοποννήσιοι απέδρασαν γρήγορα και χωρίς να τραβήξουν προσοχή. Οι Κερκυραίοι προσπάθησαν να σωθούν και να αμυνθούν καταλλήλως. Οι δημοκρατικοί όμως δεν το επέτρεψαν αυτό… Άρχισαν να σφάζουν όποιον αντίπαλό τους συναντούσαν χωρίς να δείχνουν έλεος. Έσφαξαν τους πάντες και γέμισαν τα κεφάλια των ζωντανών με παράνοια… Σε τέτοιο βαθμό που οι ικέτες άρχισαν να σφάζουν ο ένας τον άλλον, στον χώρο του ιερού. Μερικοί ακόμη αυτοκτόνησαν. Όσοι επέζησαν, δεν το έκαναν για πολύ, αφού οι Κερκυραίοι δεν σταμάτησαν μέχρι να σιγουρευτούν ότι όλοι ήταν νεκροί. Υποστήριζαν ότι το έκαναν για να μην είναι υπό απειλή το δημοκρατικό πολίτευμα αλλά στην πραγματικότητα το έκαναν για προσωπικές «βεντέτες», προσωπικές συγκρούσεις που είχαν γίνει στο παρελθόν ή απλές αντιπάθειες, χρέη που δεν είχαν εξοφληθεί ποτέ. Αυτοί ήταν οι πραγματικοί λόγοι για τον θάνατο αμέτρητων ανθρώπων. Έγιναν πολλά φρικτά πράγματα, όπως σε κάθε πόλεμο. Το χειρότερο όμως είναι ότι πατεράδες σκότωναν τα ίδια τους τα παιδιά, ικέτες σκοτώθηκαν μπροστά από τους ναούς, ενώ άλλοι χτίστηκαν μέσα στο ιερό του Διονύσου όπου τους άφησαν να πεθάνουν… Χίλιες φρικτές μορφές είχε ο θάνατος… Δεν υπήρχε έλεος, δεν υπήρχε λογική.

-Χριστιάνα Αδαμοπούλου-

Ως σημερινοί δημοσιογράφοι να παρουσιάσετε τα γεγονότα εκείνα που διαδραματίστηκαν κατά την περίοδο την εμφύλιας διαμάχης.

Ως δημοσιογράφος και με βάση το θέμα το οποίο συζητιέται αρκετά σχετικά με τον εμφύλιο πόλεμο θα ήθελα να αναλύσω στην αναφορά μου τα συνταραχτικά γεγονότα τα οποία διηγήθηκε ο Θουκυδίδης για τον Εμφύλιο πόλεμο .

Αρχικά ο πόλεμος, ήταν ο πρώτος χρονολογικά εμφύλιος κατά τον οποίο δημιουργήθηκαν μεγάλες καταστροφές , διωγμοί και αρκετές συγκρούσεις ανάμεσα στις αντίπαλες παρατάξεις. Τα γεγονότα που ακολούθησαν ήταν τραγικά και τελείως συνταραχτικά. Οι Πελοποννήσιοι έφυγαν μόνοι τους μέσα στην νύχτα για να μην  γίνουν αντιληπτοί προς τους Κερκυραίους και τους Αθηναίους. Όταν όμως μαθεύτηκε πως εκείνοι έφυγαν κρυφά, οι Κερκυραίοι έβαλαν τους Μεσσήνιους οι οποίοι βρίσκονταν έκτοτε έξω από τα τείχη, να επιτεθούν στους αντιπάλους τους και να σκοτώνουν οποιονδήποτε βρεθεί στον δρόμο τους. Όπως βλέπουμε και από το συγκεκριμένο γεγονός οι συνέπειες και οι τιμωρίες ήταν βάρβαρες.

Στη συνέχεια κατέφυγαν ως ικέτες στον ναό της Ήρας όπου, εκεί δεν μπορούσε να τους πειράξει κανένας και κατάφεραν να πείσουν κάποιους ολιγαρχικούς να πάρουν το μέρος τους. Στο τέλος κάποιοι το πήραν πιο σοβαρά και άρχισαν  να σκοτώνονται μεταξύ τους. Όλο αυτό  κράτησε 7 μέρες και Η δικαιολογία των Κερκυραίων ήταν ότι σκότωναν τους ολιγαρχικούς με αποτέλεσμα να καταλύσουν το δημοκρατικό πολίτευμα. Η πίκρα και η ένταση συνεχίστηκε όταν ακόμα και οι ίδιοι οι πατεράδες σκότωναν τα παιδία τους.

Συμπεραίνοντας από όλα τα παραπάνω καταλαβαίνουμε πως Η κατάσταση πήγαινε από τα κακό στο χειρότερο αφού αυτός ο πόλεμος τους προκάλεσε αρκετό κακό και έσπειρε την απόλυτη διχόνοια όχι μόνο ανάμεσα στα κράτη αλλά και στις ίδιες τις οικογένειες.

Πολεμικό Ρεπορτάζ

    Ένας πόλεμος δεν μπορεί να αφήσει αναλλοίωτες τις δύο παρατάξεις του. Μέσα από

έναν πόλεμο αποκτά κανείς τη σκληρότητα η οποία απαιτείται ώστε να καταφέρει μία

ανθρώπινη ψυχή να αντέξει όλες αυτές τις αισχρότητες και τις βαρβαρότητες που επιφέρει

η κάθε του σύγκρουση. Τρανό παράδειγμα αποτελεί η εμφανέστατη αλλαγή στάσης των

δημοκρατικών σε αυτή την εμφύλια διαμάχη ενάντια στους ολιγαρχικούς, οι οποίοι, ενώ

αρχικά τους βλέπουμε να υποστηρίζουν τη δημοκρατία, πράττουν εντελώς αντίθετα από τις

αρχές της.

   Οι πράξεις τους ήταν απάνθρωπες και θηριώδεις χωρίς ίχνος πολιτικής και θρησκευτικής

ηθικής. Δεν σεβάστηκαν τα Ιερά των θεών τους, ούτε καν τον σημαντικό για την εποχή αυτή

θεσμό της ικεσίας. Μέσα από αυτές τους τις πράξεις οι δημοκρατικοί αποκάλυψαν την

ψυχική τους αναλγησία καθώς φάνηκαν να σκοτώνουν αλόγιστα και με μανία τους

αντιπάλους τους ακόμα και αν αυτοί είχαν καταφύγει ως ικέτες σε κάποιον από τους ναούς.

Αυτή τους η αντιμετώπιση φανερώνει την ακόρεστη δίψα τους για εκδίκηση καθώς και την

άκριτη, βάναυση και ακραία συμπεριφορά τους, η οποία έρχεται σε άμεση αντιπαράθεση

με το ήθος και τις αξίες της δημοκρατίας που υποδεικνύουν σεβασμό στον συνάνθρωπο και

ανθρωπιά στους εχθρούς.

   Συμπερασματικά, θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε ως δεδομένη αυτή την αντιμετώπιση

των δημοκρατικών και να πούμε πως όποτε προέχει η επιβίωση κάθε άνθρωπος αντιδρά

εγκαταλείποντας φίλους και συμμάχους. Έτσι και εκείνοι απαρνήθηκαν κάθε ανθρωπιά

χαρακτηριζόμενοι από πολλούς ανήθικοι, ανέντιμοι και διπρόσωποι.

Δέσποινα Κατσιμοίρ

    Ένας πόλεμος δεν μπορεί να αφήσει αναλλοίωτες τις δύο παρατάξεις του. Μέσα από

έναν πόλεμο αποκτά κανείς τη σκληρότητα η οποία απαιτείται ώστε να καταφέρει μία

ανθρώπινη ψυχή να αντέξει όλες αυτές τις αισχρότητες και τις βαρβαρότητες που επιφέρει

η κάθε του σύγκρουση. Τρανό παράδειγμα αποτελεί η εμφανέστατη αλλαγή στάσης των

δημοκρατικών σε αυτή την εμφύλια διαμάχη ενάντια στους ολιγαρχικούς, οι οποίοι, ενώ

αρχικά τους βλέπουμε να υποστηρίζουν τη δημοκρατία, πράττουν εντελώς αντίθετα από τις

αρχές της.

   Οι πράξεις τους ήταν απάνθρωπες και θηριώδεις χωρίς ίχνος πολιτικής και θρησκευτικής

ηθικής. Δεν σεβάστηκαν τα Ιερά των θεών τους, ούτε καν τον σημαντικό για την εποχή αυτή

θεσμό της ικεσίας. Μέσα από αυτές τους τις πράξεις οι δημοκρατικοί αποκάλυψαν την

ψυχική τους αναλγησία καθώς φάνηκαν να σκοτώνουν αλόγιστα και με μανία τους

αντιπάλους τους ακόμα και αν αυτοί είχαν καταφύγει ως ικέτες σε κάποιον από τους ναούς.

Αυτή τους η αντιμετώπιση φανερώνει την ακόρεστη δίψα τους για εκδίκηση καθώς και την

άκριτη, βάναυση και ακραία συμπεριφορά τους, η οποία έρχεται σε άμεση αντιπαράθεση

με το ήθος και τις αξίες της δημοκρατίας που υποδεικνύουν σεβασμό στον συνάνθρωπο και

ανθρωπιά στους εχθρούς.

   Συμπερασματικά, θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε ως δεδομένη αυτή την αντιμετώπιση

των δημοκρατικών και να πούμε πως όποτε προέχει η επιβίωση κάθε άνθρωπος αντιδρά

εγκαταλείποντας φίλους και συμμάχους. Έτσι και εκείνοι απαρνήθηκαν κάθε ανθρωπιά

χαρακτηριζόμενοι από πολλούς ανήθικοι, ανέντιμοι και διπρόσωποι.

Δέσποινα Κατσιμοίρ

    Ένας πόλεμος δεν μπορεί να αφήσει αναλλοίωτες τις δύο παρατάξεις του. Μέσα από έναν πόλεμο αποκτά κανείς τη σκληρότητα η οποία απαιτείται ώστε να καταφέρει μία ανθρώπινη ψυχή να αντέξει όλες αυτές τις αισχρότητες και τις βαρβαρότητες που επιφέρει η κάθε του σύγκρουση. Τρανό παράδειγμα αποτελεί η εμφανέστατη αλλαγή στάσης των δημοκρατικών σε αυτή την εμφύλια διαμάχη ενάντια στους ολιγαρχικούς, οι οποίοι, ενώ αρχικά τους βλέπουμε να υποστηρίζουν τη δημοκρατία, πράττουν εντελώς αντίθετα από τις αρχές της.

   Οι πράξεις τους ήταν απάνθρωπες και θηριώδεις χωρίς ίχνος πολιτικής και θρησκευτικής ηθικής. Δεν σεβάστηκαν τα Ιερά των θεών τους, ούτε καν τον σημαντικό για την εποχή αυτή θεσμό της ικεσίας. Μέσα από αυτές τους τις πράξεις οι δημοκρατικοί αποκάλυψαν την ψυχική τους αναλγησία καθώς φάνηκαν να σκοτώνουν αλόγιστα και με μανία τους αντιπάλους τους ακόμα και αν αυτοί είχαν καταφύγει ως ικέτες σε κάποιον από τους ναούς. Αυτή τους η αντιμετώπιση φανερώνει την ακόρεστη δίψα τους για εκδίκηση καθώς και την άκριτη, βάναυση και ακραία συμπεριφορά τους, η οποία έρχεται σε άμεση αντιπαράθεση με το ήθος και τις αξίες της δημοκρατίας που υποδεικνύουν σεβασμό στον συνάνθρωπο και ανθρωπιά στους εχθρούς.

   Συμπερασματικά, θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε ως δεδομένη αυτή την αντιμετώπιση των δημοκρατικών και να πούμε πως όποτε προέχει η επιβίωση κάθε άνθρωπος αντιδρά εγκαταλείποντας φίλους και συμμάχους. Έτσι και εκείνοι απαρνήθηκαν κάθε ανθρωπιά χαρακτηριζόμενοι από πολλούς ανήθικοι, ανέντιμοι και διπρόσωποι.

                                                                                Δέσποινα Κατσιμοίρη

Πολεμικό Ρεπορτάζ

   Καλησπέρα σας! Στο σημερινό δελτίο, θα θυμηθούμε τα γεγονότα που συνέβησαν στον εμφύλιο πόλεμο μεταξύ δημοκρατικών και ολιγαρχικών, όπως τα αφηγείται ο Θουκυδίδης.

   Πρόκειται για μια τραγική ιστορία… Οι δημοκρατικοί σφάζουν όσους αντιπάλους βρήκαν στο νησί, ακόμα και εκείνους που είχαν επιβιβαστεί στα καράβια, αφού τους εξανάγκασαν να αποβιβαστούν. Δεν δίστασαν να μπουν και στον ναό της Ήρας όπου και εκεί καταδίκασαν πενήντα ολιγαρχικούς σε θάνατο. Δεν σεβάστηκαν ούτε τον ιερό χώρο ούτε τα ιερά πρόσωπα. Οι ικέτες πάνω στην απελπισία τους άρχισαν να σκοτώνουν ο ένας τον άλλον μέσα στον περίβολο του ναού. Συνέβησαν φρικαλέα γεγονότα… Κάποιοι από τους ικέτες, βρισκόμενοι σε αδιέξοδο, έδωσαν πικρό τέλος στη ζωή τους εφόσον επέλεξαν την λύση της αυτοκτονίας. Οι απάνθρωποι και δόλιοι δημοκρατικοί σκότωσαν και άλλους εχθρούς μέσα στο ναό. Οι ακρότητές τους είναι αμέτρητες με αποκορύφωμα το γεγονός πως έχτισαν ολιγαρχικούς μέσα στο ιερό του Διονύσου οι οποίοι άφησαν την τελευταία τους πνοή εκεί. Πατέρας έφτασε σε σημείο να σκοτώσει το ίδιο του το παιδί.

 Συνέβησαν ωμότητες και καταστάσεις πέρα από τα όρια του ανθρώπινου νου, που αποδεικνύουν τη βαρβαρότητα των δημοκρατικών απέναντι στους ολιγαρχικούς. Δείχνουν επίσης βιαιότητα, εκδικητικότητα και ζωώδη μανία, πράγματα που δεν που δεν συνάδουν με το ήθος της δημοκρατίας που υποτίθεται ότι πρέσβευαν.

Οι δημοκρατικοί είναι ασυνείδητοι, αγνώμονες και αχόρταγα ζώα που σκόρπισαν τον θάνατο.

                                                Μοσχούλα Βουτσίνου

Ως σημερινός δημοσιογράφος να παρουσιάσεται τα γεγονότα εκείνα που διαδραματίστηκαν την περίοδο της εμφύλιας διαμάχης

Πολλά έγιναν εκείνη την ημέρα. Οι Πελοποννήσιοι έφυγαν κρυφά νύχτα για να μην τους καταλάβουν οι Κερκυραίοι και οι Αθηναίοι.Όταν οι Κερκυραίοι έμαθαν πως οι Πελοποννήσιοι έφυγαν και ο Αθηναϊκός στόλος επιστρέφει, έβαλαν κρυφά τους Μεσσήνιους που ήταν μέχρι τότε έξω απο τα τείχη. Τότε έδωσαν εντολή ο στόλος να πάει στο Υλαικό λιμάνι και άρχισαν να σφάζουν όποιους αντίπαλους έβρισκαν μπροστά τους. Και έσφαξαν όσους μπήκαν και στο πλοίο. Ακόμα πήγαν και στο ναό της Ήρας, έπεισαν μερικούς ολιγαρχικούς να πάρουν μέρος σε δίκη και τους καταδίκασαν όλους σε θάνατο. Οι περισσότεροι από τους ικέτες, που έβλεπαν τι γινόταν, άρχισαν πανικόβλητοι να σκοτώνουν ο ένας τον άλλο. Κάποιοι κρεμάστηκαν από δέντρα και άλλοι αυτοκτόνησαν με άλλους τρόπους. Αυτό κράτησε για 7 ημέρες και πολλοί Κερκυραίοι δημοκρατικοί  έλεγαν πως σκοτώνουν τους ολιγαρχικούς, επειδή ήθελαν να καταλύσουν το δημοκρατικό πολίτευμα, αν και πολλοί σκοτώθηκαν από προσωπικά μίση ή επειδή είχαν δανείσει χρήματα. Οι δεύτεροι σκοτώθηκαν απο τους οφειλέτες τους. Τέλος πατέρες σκότωσαν τους γιούς τους και άλλους τους έχτισαν μέσα στο ιερό του Διονύσου και τους άφησαν να πεθάνουν εκεί μέσα .

                                                             ~Γεωργία Αποστολοπούλου

   Ένας εμφύλιος πόλεμος θα μπορούσε εύκολα να θεωρηθεί το ίδιο βάναυσος με το φαινόμενο των αλληλοσπαραγμών ανάμεσα στα αδέλφια μιας οικογένειας. Σαν μια μητέρα, η οποία βλέπει τα ίδια της τα παιδιά να αυτοκαταστρέφονται, θα μπορούσε να παρομοιαστεί και η πατρίδα όσων λαμβάνουν μέρος σε μια τέτοια κωμικοτραγική κατάσταση. Είναι αδιανόητο να παρουσιάζεται τόσο μίσος και εχθρικότητα μεταξύ των ατόμων της ίδιας ‘οικογένειας’. Προσωπικά δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι περισσότερο πρωτόγονο και κτηνώδη από τους ανθρώπους, οι οποίοι δρούν με μία τόσο εμφανώς αιμοδιψή νοοτροπία σαν αυτή.

   Οι δεδομένες αυτές απάνθρωπες συνθήκες του πολέμου θα έπρεπε να ενώνουν πιο πολύ από ποτέ κάθε πατριώτη και κάθε έθνος. Αντίθετα ένας εμφύλιος πόλεμος μόνο διχασμό και έχθρα είναι ικανός να προσφέρει καθώς οδηγεί σε ακρότητες και σε βάρβαρες πράξεις ανθρώπους που υπό άλλες συνθήκες μόνο κοινά θα κατάφερναν να εντοπίσουν μεταξύ τους. Τέλος είναι γεγονός ότι μία τέτοια κατάσταση καθιστά ευάλωτο το έθνος και έτσι δίνει απλόχερα την ευκαιρία στους εχθρούς να έχουν πρόσβαση σε αυτό.

Κατσιμοίρη Δέσποινα

Τι προκαλεί στον άνθρωπο ένας εμφύλιος πόλεμος;

Ο πόλεμος αποκτηνώνει τον άνθρωπο και τον κάνει να καταπατά τις ηθικές του αξίες. Οι λέξεις χάνουν το νόημα τους και ένας άνθρωπος μετριοπαθής που πράττει με τη λογική θεωρείται δειλός, ενώ ένας που δεν διστάζει να σκοτώσει ακόμη και τον αδερφό του θεωρείται γενναίος. Οι σχέσεις των μελών της οικογένειας γίνονται πια αδύναμες μπροστά στις κομματικές σχέσεις καθώς τα μέλη συνδέονται με κοινούς στόχους και πιστεύω. Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα του πολέμου.

                                                          Παναγιώτης Μερκάι

Τι προκαλεί στον άνθρωπο ένας εμφύλιος πόλεμος;

  Ο εμφύλιος πόλεμος που ξέσπασε ανάμεσα στους ολιγαρχικούς και τους δημοκρατικούς ήταν απάνθρωπος και ανήθικος από την πλευρά των δημοκρατικών καθώς η στάση τους ήταν εντελώς λανθασμένη. Διέπραξαν μαζική θανάτωση με θύματα τους ολιγαρχικούς αθετώντας τη συμφιλίωση ειρήνης που είχαν διαπράξει μεταξύ τους. Επιπρόσθετα, καταπάτησαν τον ιερό ναό της Ήρας στον οποίο είχαν καταφύγει οι ολιγαρχικοί, ως ικέτες, και ήταν πλέον ιερά πρόσωπα. Αύτη η στάση τους ήταν ανάλγητη και ακραία. Με αυτές τις στάσεις τους έδειξαν το πραγματικό τους πρόσωπο που δεν είναι άλλο από αγνώμονες και υποκριτές ανθρώπους που καταπατούν τα δικαιώματα των άλλων δίχως έλεος. Τέλος, φυσικά, και είναι υποκριτές, αφού το πολίτευμά που εκπροσωπούν είναι εντελώς αντίθετο με αυτό που οι ίδιοι πράττουν…

                                                                                                                                                Ουρανία Κουτσοκέρα

Ο πόλεμος εξαγριώνει τους ανθρώπους και γίνεται δάσκαλος της βίας, ενώ σε περίοδο ειρήνης οι άνθρωποι σκέπτονται πιο λογικά, Συμφωνείτε με αυτήν την άποψη;

 Τάσσομαι υπέρ αυτής της άποψης καθώς θεωρώ ότι ο πόλεμος είναι ένα φαινόμενο που αλλοτριώνει τους ανθρώπους καθώς τους φέρνει αντιμέτωπους με βίαιες και ακραίες καταστάσεις  καθώς αναδύονται τα πιο άγρια ένστικτα επιβίωσης .

Απ’ την άλλη μεριά η ειρήνη προσφέρει στον άνθρωπο ασφάλεια , σταθερότητα αγάπη και ομόνοια. Η σχέση και η κρίση των ανθρώπων χαρακτηρίζεται από διαύγεια, αφού δεν νιώθουν την ανάγκη να υπερασπιστούν τα κεκτημένα τους και την ίδια τους την ζωή από τον αντίπαλο.

                                                                                                                        Ουρανία Κουτσοκέρα

Ο πόλεμος εξοργίζει τους ανθρώπους και γίνεται δάσκαλος βίας, ενώ σε περίοδο ειρήνης οι άνθρωποι σκέπτονται λογικά. Συμφωνείται με αυτή την άποψη.

Αρχικά συμφωνώ με αυτή την άποψη. Πιστεύω ότι, όταν υπάρχει ειρήνη οι άνθρωποι  συνεργάζονται περισσότερο και πετυχαίνουν ευκολότερα τους στόχους τους. Ακόμα σε καιρό ειρήνης τα γράμματα και οι τέχνες ανθίζουν και η πολιτιστική κληρονομιά μιας χώρας μεγαλώνει και ομορφαίνει. Οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα στη μόρφωση και διευρύνουν τους ορίζοντες τους. Αντίθετα θα ήθελα να προσθέσω ότι εν καιρώ πολέμου ο άνθρωπος μαθαίνει την ωμή και στεγνή βία και αλλάζει η ψυχοσύνθεση του. Καταστρέφει και καταστρέφεται. Γίνεται υποχείριο των κατώτατων ενστίκτων του. Δεν οικοδομεί αλλά γκρεμίζει.

                                                                             ~ Γεωργία Αποστολοπούλου

Τι θέση έχουν οι άγραφοι νόμοι στη ζωή των ανθρώπων

Από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα υπάρχουν κάποιοι νόμοι που επηρεάζουν τη ζωή των ανθρώπων . Αυτοί οι νόμοι χωρίζονται σε δύο κατηγορίες, τους γραπτούς και του άγραφους νόμους . Η κάθε κατηγορία έχει τη δική της έννοια, π.χ. οι γραπτοί νόμοι είναι κάποιοι κανόνες, περιορισμοί των ανθρώπων οι οποίοι είναι καταγεγραμμένοι και είναι κοινοί για όλους τους πολίτες ενός λαού . Υπάρχουν όμως και οι άγραφοι νόμοι οι οποίοι είναι άτυποι περιορισμοί των ανθρώπων και είναι για τον καθένα μας διαφορετικοί. Αυτοί οι κανόνες μπορεί να προκύψουν από την ηθική, την παιδεία ,ενδεχομένως και από τα έθιμα των ανθρώπων . Οι άγραφοι νόμοι είναι απαραίτητοι για την ομαλή συμβίωση των ανθρώπων . Έτσι ακόμη και σε περιόδους πολέμου, όπως στην εποχή που μας εξιστορεί ο Ξενοφώντας, έπρεπε και από τα δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα να υπάρχουν κάποιοι περιορισμοί ( άγραφοι νόμοι ) ώστε οι άνθρωποι να μην χρειαζόταν να φτάσουν στις ακρότητες τις οποίες διέπρατταν, όπως η απάνθρωπη στάση των Αθηναίων που καταπατά κάθε ανθρώπινο δικαίωμα. Αν απ” την πλευρά των Αθηναίων, αν υπήρχε αυτό το εθιμικό δίκαιο που θέτει σε περιορισμό την φρικαλεότητα του πολέμου, δεν θα ήταν τόσο αμείλικτοι στη στάση τους. Γενικά η κτηνωδία αυτή των ανθρώπων θα μπορούσε να έχει αποσοβηθεί από τους άγραφους νόμους που θα έθεταν περιορισμούς στην μάχη .

                                                                                    ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΕΛΕΝΗ

Η εμπλοκή των γυναικών στον πόλεμο σίγουρα δεν είναι συχνή μιας και δεν είναι στην φύση να έχουν την ίδια δύναμη με τους άντρες, να πολεμούν και να είναι βίαιες. Οι γυναίκες της αρχαίας εποχής ως και λίγες δεκαετίες πριν είχαν ελάχιστα έως μηδαμινά δικαιώματα. Οι άντρες δεν τις υπολόγιζαν, δεν είχαν πολιτικά δικαιώματα και δεν έπαιρναν μέρος στην κοινωνική ζωή. Ωστόσο η δυναμική κάποιων γυναικών ήταν τέτοια και ο χαρακτήρας τους τόσο γενναίος και ξεχωριστός που η συμμετοχή τους στη μάχη την ώρα που κινδύνευε η πατρίδα τους ήταν καθοριστική.

  Όπως βλέπουμε και στο αρχαίο κείμενο οι γυναίκες πέταγαν κεραμίδια από τα σπίτια τους για να βοηθήσουν στην καταπολέμηση των ολιγαρχικών. Άλλες τέτοιες παρόμοιες παρεμβάσεις έχουμε και πιο πρόσφατα όπως 626 μ.Χ. στην Πολιορκία της Κωνσταντινούπολης και τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Επίσης στα χρόνια της ελληνικής Επανάστασης οι Ελληνίδες παρουσίασαν αξιοζήλευτη πολεμική  προσφορά και ενασχόληση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι γυναίκες της Ηπείρου, του Σουλίου, της Μάνης , οι Μεσολογγίτισσες και γενικότερα η δράση τους εξαπλώθηκε σε όλη την ελληνική επικράτεια. Για παράδειγμα η κυρά Φροσύνη στα Ιωάννινα, που πνίγηκε με 16 άλλες γυναίκες, η Γκούρα που πήρε μέρος στη Φιλική Εταιρεία, , οι γυναίκες των Κολοκοτρωναίων, η Μπουμπουλίνα, η, η Μαντώ Μαυρογένους κλπ

 Όλες αυτές οι δράσεις μας δείχνουν τη σημαντικότητα τους και την αξιοσημείωτη βοήθεια που έδωσαν στους άντρες χωρίς να διστάσουν ούτε ένα λεπτό για αν αυτό που κάνουν είναι σωστό ή λάθος. Είναι γνωστό πως χάρη σε αυτές τις παρεμβάσεις συχνά η ιστορία άλλαξε και η πορεία μιας πατρίδας, μιας πόλης, μιας περιοχής σημαδεύτηκε σε βαθμό αξιοσημείωτο και αξιοθαύμαστο.

Ουρανία Κουτσοκέρα

Θα αφήσουμε να κατοικήσει σ ’όλη την ψυχή μας ο Χριστός και τα δαιμόνια θα φύγουν μόνα τους.

2)      Ο σκοπός μας δεν είναι να καταδικάζουμε το κακό, αλλά να το διορθώνουμε. Με την καταδίκη ο άνθρωπος μπορεί να χαθεί, με την κατανόηση και βοήθεια να σωθεί.

3)      Να προσεύχεσαι  χωρίς  αγωνία, ήρεμα, με εμπιστοσύνη στην αγάπη και στην πρόνοια του θεού.

1)      Για να πάψει ο νους μας να παράγει κακούς λογισμούς, πρέπει να λείψει η πονηριά. Τότε ο άνθρωπος έχει πνευματική υγεία.

2)      Μην ζηλεύεις ανθρώπους που έχουν χρήματα, ανέσεις, δόξα και ισχύ, αλλά εκείνους που ζουν με αρετή, λογικά και ευσέβεια.

3)      Στην πνευματική ζωή δεν υπάρχει, μια συνταγή, ένας κανόνας. Η κάθε ψυχή έχει την δική της μοναδικότητα, ποιότητα και δεκτικότητα. Να μην θέλουμε να βάλουμε όλον τον κόσμο στο ίδιο καλούπι.

Αναστασίου Κωνσταντίνος , Λάμπρου Παύλος

Μια είναι η αλήθεια, ότι μας περιμένει ο θάνατος κι ύστερα μας αναμένει κρίση. Όπως και να ‘έχει θα δώσουμε λόγο για τη ζωή μας. Μάθαμε να λέμε πως οι φυσικοί νόμοι είναι απαράβατοι, μα πιο πολύ απαράβατοι και αμετάθετοι είναι οι ηθικοί νόμοι, γιατί δεν γίνεται τίποτε στην τύχη, για να μπορεί να σταθεί το υλιστικό αξίωμα «Φάγωμεν, πίωμεν, αύριον γαρ αποθνήσκομεν». Κάποτε θα βρούμε μπροστά μας τη ζωή μας και τις πράξεις μας θα μας δικάσει ο Θεός «διά Ιησού Χριστού». Κι αν είναι να μας δικάσει σαν Θεός και άνθρωπος μέσα στα ανθρώπινα μέτρα. Και θα μας ζητήσει αν είχαμε μεταξύ μας αγάπη. Η αγάπη, γράφει ο Απόστολος, «καλύψει πλήθος αμαρτιών». Η αγάπη δεν είναι μια λέξη και μια θεωρητική διδασκαλία, αλλά συγκεκριμένη κάθε φορά πράξη προς τον συνάνθρωπο και τον πλησίον, που είναι αδελφός «εν τω ονόματι Ιησού Χριστού».

Όχι μεγάλα λόγια και θεωρίες, αλλά μικρά και καθημερινά πράγματα. Όχι τάχα θυσίες και θεαματικές πράξεις, αλλά ψωμί για τον νηστικό και ρούχο για τον γυμνό κι ένα ποτήρι νερό για τον διψασμένο. Το ελάχιστο, που μπορεί να δώσει ο καθένας κι όχι μόνο το μέγιστο, που μπορούν και αδικία και ανισότητα, και δεν έχουμε άδικο, ξεχνάμε πως η αναλογία της ευθύνης πέφτει σε όλους.

Ιωάννα Σερανίδη

Την ενότητα της ανθρωπότητας δεν θα τη φέρει η τεχνολογία, οι συνθήκες οι διεθνείς, τα μέσα επικοινωνίας.

Θα τη φέρει η τεχνολογία, οι συνθήκες οι διεθνείς, τα μέσα επικοινωνίας.

Θα έρθει μόνο αν διώξουμε τον εγωισμό, βάλουμε στην άκρη τον εαυτό μας και βοηθήσουμε τους αδύνατους.

Έτσι θα βρούμε τον χαμένο κρίκο που θα ενώσει τους ανθρώπους και θα σπείρει την αγάπη.

Ο κρίκος αυτός δεν είναι άλλος από τον Θεό μας, τον Κύριο Ιησού Χριστό.

«Μόνο όταν ο Χριστός γίνει βασιλιάς των ψυχών μας, θα φύγει ο εγωισμός και θα εγκαθιδρυθεί η εν χριστώ Ενότητα. Κάθε άλλη η προσπάθεια Ενότητας θα είναι επιφάνεια αυτή.

Μαυρογιαννάκης Βαγγέλης

Αυτό το βλέπουμε την Αγία Γραφή, που είναι ο Λόγος του Κυρίου. “Εποίησεν εξ’ ενός αίματος πάν έθνος ανθρώπων κατοικείν επί παν τον πρόσωπον της γης” ( Πραξ. Ιζ’ ,26), “ουκ ενί” Ιουδαίος ουδέ Έλλην, ουκ ενί δούλος ουδέ ελεύθερος, ουκ ενί άρσεν και Θήλυ, πάντες γαρ εις έστε εν Χριστώ Ιησού  (Γαλ.γ’28). Η ορθόδοξη εκκλησία διδάσκει την αγάπη στον συνάνθρωπο ακόμα και προς τον εχθρό. Υπέρτατο παράδειγμα αποτελεί η θυσία του Κυρίου μας πάνω στον σταυρό. Ο Ίδιος ο Κύριος σταυρώθηκε για την σωτηρία όλων των ανθρώπων χωρίς να κάνει διακρίσεις. Ο Κύριος έδειξε αγάπη προς τους σταυρωτές του και μέχρι να αφήσει την τελευταία του πνοή τους συγχωρούσε. Συγχωρέσε και ευλόγησε τον τελώνη και την πόρνη που λόγω των άσχημων πράξεων τους είχαν περιθωριοποιηθεί. Μπορούμε λοιπόν να καταλάβουμε πως ο ρατσισμός, σε όλες του τις μορφές αποδοκιμάζεται από την εκκλησία.

Γιώργος Μαυρογιαννάκης

Ως αγάπη ορίζουμε την αγάπη μας για τον θεό και τον συνάνθρωπό μας. Μέχρι να την “συναντήσουμε” οι άνθρωποι που εμείς αγαπάμε ή αυτοί που αγαπάνε εμάς είναι γενναιόδωροι και καλοσυνάτοι απέναντι μας ή μείς απέναντι σε αυτούς. Με την αγάπη του ανθρώπου προς τον Θεό και τον συνάνθρωπο, άνθρωπος μπορεί να ξεπεράσει τον θάνατο που είναι ο έσχατος εχθρός του ανθρώπου, το μίσος, την κακία των άλλων, τις θλίψεις και γενικά τις δυσκολίες της ζωής. Γιατί ξέρει το καταφύγιο του, την αγκαλιά του Θεού. Δεν απελπίζεται ποτέ! Η αγάπη προς τον Θεό του δίνει δύναμη να συνεχίσει την ζωή του, παρά τις οποίες δυσκολίες και βάσανα. Η αγάπη είναι απόδειξη της γνήσιας μαθητείας στον Χριστό. Η αγάπη διώχνει τον φόβο.

Συμπερασματικά, η αγάπη είναι η μεγαλύτερη αρετή και ευλογία και ως πράξη, μας ανοίγει την πύλη του Παραδείσου και μας χαρίζει μια θέση κοντά στον Θεό.

Αμάντα Ασλάναι