Σε ψάχνω καμιά φορά μες στο σκοτάδι. Και δεν είσαι εκεί. Και μετά θυμάμαι ότι δεν πρέπει να είσαι εκεί. Ότι δεν θέλω να είσαι εκεί. Σε σκέφτομαι τα βράδια. Σκέφτομαι όλα αυτά που δεν θυμάμαι. Θυμάμαι όλα αυτά που έχω ξεχάσει. Αλλά ξημερώνει μετά και τα ξεχνάω πάλι.
Έχω τη ζωή μου τώρα. Κάνω ό,τι κάνω, πάω όπου πάω και είμαι καλά. Νομίζω… Δεν έχω ανάγκη να σου μιλήσω. Δεν έχω ανάγκη να σε δω. Ελπίζω να μη σε δω. Δεν θέλω, φοβάμαι. Γιατί δεν μπορώ να το ξανακάνω απ΄ την αρχή. Δεν μπορώ να σε ξεχάσω απ΄ την αρχή. Και δεν θα χρειαστεί. Το είπα, το υποσχέθηκα στον εαυτό μου. Η τελευταία φορά ήταν και η τελευταία. Μεγαλώσαμε πια για να αναλωνόμαστε σ΄ αυτό το παιδιάστικο αστείο. Παιδιά ήμασταν, δεν νομίζεις; Μικροί κι ανόητοι… Και δεν ξέραμε… πού να ξέρουμε; Δεν μας είπε κανείς. Δεν ρωτήσαμε αλλά μάθαμε στο τέλος – με άσχημο τρόπο, αλλά μάθαμε. Και μεγαλώσαμε. Κι αλλάξαμε. Δεν σε ξέρω πια. Δεν με ξέρεις.

Μ΄ αγαπάς άραγε; Μ΄ αγάπησες ποτέ; Μικρή σημασία έχει…

Πού να΄σαι τώρα; Τι να κάνεις; Αναρωτιέμαι καμιά φορά. Πώς ζεις τώρα που δεν είμαι εγώ η ζωή σου; Άλλαξες στέκια, άλλαξες συνήθειες, άλλαξες παρέες, φίλους και γνωστούς; Εγώ άλλαξα. Γύρισα πίσω… Το πιστεύεις πως πέρασε τόσος καιρός; Γύρισα. Θυμάσαι τότε που μου΄λεγες ότι θα με περιμένεις; Ή τότε που μου πες όταν γυρίσω να ψάξω να σε βρω; Γύρισα. Πού είσαι; Άλλαξαν τόσα πολλά από τότε. Δεν σ΄ έψαξα. Δεν θα σε ψάξω. Αλλά δεν θυμάμαι πώς ζούσα εδώ πριν σε γνωρίσω. Τι έκανα; Πού πήγαινα; Δεν θυμάμαι… Τα φτιάχνω όλα απ΄ την αρχή. Χωρίς εσένα.

Και δεν μου λείπεις πια. Συνήθισα… Και μετά βραδιάζει. Και σε ψάχνω καμιά φορά μες στο σκοτάδι. Και δεν είσαι εκεί. Και μετά θυμάμαι ότι δεν πρέπει να είσαι εκεί. Ότι δεν θέλω να είσαι εκεί. Σε σκέφτομαι τα βράδια. Σκέφτομαι όλα αυτά που δεν θυμάμαι. Θυμάμαι όλα αυτά που έχω ξεχάσει. Αλλά ξημερώνει μετά και τα ξεχνάω πάλι. Και μετά βραδιάζει. Και καμιά φορά σε θυμάμαι και χαμογελάω. Και θέλω να΄ρθω να σε βρω. Αλλά πού να σε βρω μες στο σκοτάδι. Δεν είσαι εκεί. Αλλά ξημερώνει μετά και δεν θέλω να είσαι εκεί.
Τελειώνει το μελάνι μα δεν τελειώνουν όλα όσα θέλω να σου πω. Όλα όσα ήθελα να σου΄χα πει. Δεν στα είπα ποτέ, δεν πειράζει. Ίσως να στα πω κάποια μέρα, ίσως και όχι. Μικρή σημασία έχει… Γιατί δεν μου λείπεις πια.»

Μιχάλης Κόεβ

Τάξη Β΄

Το θαλάσσιο περιβάλλον είναι ένα από τα πιο πολύτιμα ατού της ανθρωπότητας. Οι ωκεανοί και οι θάλασσες καλύπτουν το 71% της επιφάνειας της Γης και αποτελούν τη μεγαλύτερη πηγή βιοποικιλότητας που περιέχει το 90% της Βιόσφαιρας.
Τα θαλάσσια οικοσυστήματα διαδραματίζουν βασικό ρόλο στη διαμόρφωση του κλίματος και του καιρού. Συμβάλλουν, επίσης, στην οικονομική και κοινωνική ευημερία και στην ποιότητα ζωής – και αποτελούν, κυριολεκτικά, σοβαρό παράγοντα επιβίωσης για τις παράκτιες κοινότητες.
Εντούτοις, αυτό το περιβάλλον υφίσταται ασφυκτική πίεση. Οι ωκεανοί και οι θάλασσες απειλούνται σοβαρά. H εξερεύνηση για πετρέλαιο και φυσικό αέριο, η ναυτιλία, η παράκτια ανάπτυξη, ο τουρισμός, η βυθοκόρηση για άμμο και αμμοχάλικο και τον επιβλαβέστατο αντίκτυπο χερσαίων δραστηριοτήτων, όπως η γεωργία και η μεταποίηση, είναι μερικές από τις πηγές που απειλούν την υγεία των ωκεανών και των θαλασσών.

Παράλληλα οι επιστήμονες ήδη παρατηρούν τον ανησυχητικό αντίκτυπο της κλιματικής μεταβολής στις θάλασσες και τους ωκεανούς. Οι υψηλότερες θερμοκρασίες αλλάζουν τη σύνθεση του ζωοπλαγκτόν , γεγονός το οποίο με τη σειρά του επηρεάζει τα είδη ψαριών και θηλαστικών που τρέφονται από αυτό. Ταυτόχρονα η σύγχρονη εντατική αλιεία έχει οδηγήσει στην εξαφάνιση πολλών αποθεμάτων ψαριών σε πολλές θάλασσες του πλανήτη.

Για να αντιστρέψουμε τους σημερινούς ρυθμούς υποβάθμισης της θαλάσσιας ζωής, θα πρέπει διεθνείς, ευρωπαϊκές και εθνικές πολιτικές να προσεγγίσουν ολικά το πρόβλημα, προκειμένου να προστατευτεί και, στο μέτρο του δυνατού, να αποκατασταθεί η θαλάσσια βιοποικιλότητα και τα οικοσυστήματα, δίνοντάς τους χώρο και χρόνο για να ανακτήσουν την πλήρη ζωτικότητά τους.

Βασίλης Ναλμπάντης

Γ΄ Τάξη

Η μητέρα μας. Αυτή που τώρα στέκεται στο περιθώριο της ζωής μας. Αυτή που την μαλώνουμε όταν κακομαθαίνει τα παιδιά μας και όταν μας στέλνει φασολάκια στο τάπερ, ενώ ξέρει ότι δεν τα πολυτρώμε. Εκείνη είναι ο μοναδικός άνθρωπος στον κόσμο που πόνεσε, έκλαψε και αγάπησε και το τελευταίο εκατοστό της ύπαρξής μας, όσο κανένας άλλος. Δεν μας μίλησε ποτέ για όλα αυτά. Τα καταλάβαμε όμως, όταν γίναμε και εμείς μαμάδες, από πρώτο χέρι. Διαβάστε τις υπέροχες σκέψεις μιας μαμάς.

Έγκυος.
Το τεστ ήταν ξεκάθαρο. Δύο ροζ γραμμές να με κοιτάζουν κατάματα.
Ξανακοίταξα την συσκευασία.
Μία γραμμή = Όχι έγκυος.
Δύο γραμμές = Έγκυος.
Ναι, ήμουν σίγουρα έγκυος.
Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά.
Το κεφάλι μου γύριζε.
Το στομάχι μου είχε γίνει κόμπος.
Ήμουν αγχωμένη, ενθουσιασμένη, τρομαγμένη και εκστασιασμένη. Όλα αυτά μαζί, ταυτόχρονα.
Ήταν αλήθεια. Ύστερα από χρόνια που το ονειρευόμουν, προετοιμαζόμουν και περίμενα πώς και πώς, είχε γίνει πραγματικότητα. Θα γινόμουν μητέρα.
Και ούτε στο ελάχιστο δεν είχα φανταστεί ότι μέσα σε μόλις εννέα μήνες θα ξεκινούσα το πιο εξαντλητικό, συγκινητικό και αφάνταστα ανταποδοτικό ταξίδι που θα άλλαζε όλη μου την ζωή.
Σε εννέα μήνες θα μάθαινα το νόημα της μητρότητας από πρώτο χέρι. Θα ήξερα ακριβώς τι σημαίνει να είσαι μητέρα. Και θα αποκτούσα μία εντελώς καινούργια αντίληψη και ευγνωμοσύνη για την υπέροχη γυναίκα που εγώ αποκαλώ Μαμά.
Θα μάθαινα για πράγματα που βιώνουν οι μαμάδες, για τα οποία τα παιδιά τους δεν έχουν την παραμικρή ιδέα.

Δες 10 πράγματα για τα οποία η μαμά σου δεν σου μίλησε ποτέ.

Την έκανες να κλάψει… πολύ.

Έκλαψε όταν έμαθε ότι είναι έγκυος. Έκλαιγε όταν σε γεννούσε. Έκλαψε την πρώτη φορά που σου φώναξε. Έκλαψε από χαρά. Έκλαψε από φόβο. Έκλαψε από ανησυχία. Έκλαψε γιατί νιώθει τόσο δυνατά συναισθήματα για εσένα. Νιώθει τον πόνο σου και την χαρά σου και τα μοιράζεται μαζί σου, είτε το καταλαβαίνεις είτε όχι.
Ήθελε εκείνο το τελευταίο κομμάτι γλυκού.

Αλλά όταν σε είδε να το κοιτάζεις με τα μεγάλα ματάκια σου και να γλύφεις το στόμα σου με αυτή τη μικροσκοπική γλωσσίτσα, δεν μπορούσε να το φάει. Ήξερε ότι θα την έκανε πολύ πιο χαρούμενη να γεμίσεις την δική σου κοιλίτσα με αυτό, παρά την δική της.
Πονούσε.

Όταν της τραβούσες τα μαλλιά, πονούσε. Όταν την άρπαζες με αυτά τα κοφτερά νυχάκια σου που είναι τόσο δύσκολο να κόψει κανείς, πονούσε. Όταν την δάγκωνες ενώ έπινες γάλα από το στήθος της, πονούσε επίσης. Της κλωτσούσες τα πλευρά όταν σε είχε στην κοιλιά της. Της τέντωσες το στομάχι όσο δεν πάει για εννέα μήνες. Έκανες το σώμα της να συσπάται με φριχτούς πόνους καθώς ερχόσουν σε αυτόν τον κόσμο.
Φοβόταν πάντα.

Από την πρώτη στιγμή της σύλληψής σου, έκανε ό,τι μπορούσε για να σε προστατεύσει. Έγινε ο φύλακας-άγγελός σου. Ήταν η κυρία που έλεγε όχι στο μικρό κοριτσάκι του διπλανού σπιτιού που ζητούσε να σε πάρει αγκαλιά, και ένιωθε άσχημα κάθε φορά που το έκανε, αλλά στο μυαλό της κανείς άλλος δεν μπορούσε να σε κρατήσει με ασφάλεια όπως εκείνη. Η καρδιά της σταμάτησε να χτυπά για μερικά δευτερόλεπτα όταν έκανες τα πρώτα σου βήματα. Έμενε ξάγρυπνη μέχρι αργά το βράδυ, για να βεβαιωθεί ότι επέστρεψες καλά και ξυπνούσε πολύ νωρίς κάθε πρωί για να σε αποχαιρετίσει για το σχολείο. Κάθε φορά που έπεφτες, που χτυπούσες, ήταν κοντά σου. Σε έπαιρνε αμέσως αγκαλιές με κάθε κακό όνειρο και κάθε πυρετό. Ήταν εκεί για να είναι βέβαιη ότι είσαι εντάξει.
Το ξέρει ότι δεν είναι τέλεια.

Είναι ο χειρότερος κριτής του εαυτού της. Ξέρει όλα της τα ελαττώματα και μερικές φορές μισεί τον εαυτό της γι’αυτά. Είναι ακόμα πιο σκληρή με τον εαυτό της για ό,τι έχει να κάνει με εσένα, ωστόσο. Ήθελε να είναι η τέλεια μαμά –να μην κάνει ποτέ λάθη. Αλλά επειδή είναι άνθρωπος, μερικές φορές έκανε λάθη. Το πιθανότερο είναι ότι ακόμα προσπαθεί να συγχωρέσει τον εαυτό της γι’αυτά.
Σε κοιτούσε όταν κοιμόσουν.

Υπήρχαν βράδια που έμενε ξύπνια μέχρι τις 3.00 το πρωί και προσευχόταν να σε πάρει επιτέλους ο ύπνος. Μετά βίας κρατούσε τα μάτια της ανοιχτά και σου τραγουδούσε, ενώ μέσα της έλεγε «σε παρακαλώ, σε παρακαλώ, κοιμήσου». Και όταν τελικά κοιμόσουν, σε άφηνε στην κούνια σου και όλη η κούραση αυτόματα έφευγε για μερικά δευτερόλεπτα, καθώς καθόταν δίπλα σου και κοιτούσε το τέλειο, αγγελικό σου προσωπάκι, νιώθοντας περισσότερη αγάπη από όση μπορούσε ποτέ να φανταστεί, παρά τα εξαντλημένα χέρια της και τα μάτια της που έτσουζαν.

Σε κουβαλούσε περισσότερο από εννέα μήνες.

Το ήθελες. Γι’αυτό το ΄κανε. Είχε μάθει να σε κρατάει ενώ καθάριζε. Είχε μάθει να σε κρατάει ενώ έτρωγε. Είχε μάθει να σε κρατάει ακόμα κι όταν κοιμόταν, γιατί μερικές φορές δεν υπήρχε άλλος τρόπος να κοιμηθεί. Τα χέρια της κουράζονταν τόσο πολύ, η πλάτη της πονούσε, όμως σε κρατούσε, γιατί την ήθελες κοντά σου. Σε χάιδευε, σε αγαπούσε, σε φιλούσε, έπαιζε μαζί σου. Ένιωθες ασφάλεια στην αγκαλιά της. Ήσουν χαρούμενη στην αγκαλιά της. Ήξερες ότι αγαπιέσαι στην αγκαλιά της, γι’αυτό σε κρατούσε όσο συχνά και για όση ώρα το χρειαζόσουν.
Ράγιζε η καρδιά της κάθε φορά που έκλαιγες.

Δεν υπήρχε για εκείνη πιο λυπητερός ήχος από το κλάμα σου ή εικόνα πιο τρομακτική από τα δάκρυά σου να κυλούν στο τέλειο πρόσωπό σου. Έκανε ό,τι ήταν δυνατόν για να σταματήσεις να κλαις και όταν δεν τα κατάφερνε, η καρδιά της έσπαγε σε χίλια κομμάτια.
Σε έβαζε πάνω απ’όλα.

Μπορούσε να μην φάει, να μην κάνει μπάνιο, να μην κοιμηθεί. Πάντα έβαζε τις ανάγκες σου πάνω από τις δικές της. Μπορούσε να περνά όλη την ημέρα για να καλύψει τις ανάγκες σου, και στο τέλος της ημέρας δεν είχε άλλη ενέργεια για τον εαυτό της. Την επόμενη μέρα, όμως, ξυπνούσε και τα έκανε όλα πάλι από την αρχή, γιατί σήμαινες τόσο πολλά για εκείνη.

Θα τα έκανε όλα ξανά.

Το να είσαι μαμά είναι μία από τις πιο δύσκολες δουλειές που μπορεί να κάνει κάποιος και μερικές φορές σε φτάνει στα όριά σου. Κλαις, πονάς, προσπαθείς, αποτυγχάνεις και νιώθεις περισσότερη αγάπη απ” όση μπορεί να χωρέσει η καρδιά σου. Παρ” όλον τον πόνο, την λύπη, τα ξενύχτια και το πρωινά ξυπνήματα στα οποία υπέβαλλες τη μαμά σου, όμως, θα τα έκανε όλα ξανά από την αρχή για εσένα, γιατί είσαι ό,τι πιο πολύτιμο έχει. Γι” αυτό την επόμενη φορά που θα την δεις, πες της ένα ευχαριστώ. Δείξε της ότι την αγαπάς. Όσες φορές κι αν το ακούσει, ποτέ δεν της είναι αρκετό.

]]> https://schoolpress.sch.gr/2epalespkav/?feed=rss2&p=711 0 https://schoolpress.sch.gr/2epalespkav/?p=697 https://schoolpress.sch.gr/2epalespkav/?p=697#comments Thu, 07 May 2015 08:28:05 +0000 ΚΑΓΙΟΓΛΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ http://schoolpress.sch.gr/2epalespkav/?p=697 Οκτώβριος 1843

Ένα μήνα μετά την Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου, η κυβέρνηση του Ανδρέα Μεταξά, ο οποίος ήταν στέλεχος του Ρωσικού Κόμματος, προκήρυξε εκλογές για τη σύνταξη και τη ψήφιση Συντάγματος. Πρόεδρος της προκυψάσης Εθνοσυνέλευσης εξελέγη ο αγωνιστής Πανούτσος Νοταράς, ηλικίας 103 ετών. Οι εργασίες της Σώματος περαιώθηκαν στις 18 Μαρτίου 1844 με τη ψήφιση του πρώτου Συντάγματος της Ελλάδας και την έγκρισή του από τον βασιλιά Όθωνα. Η Εθνοσυνέλευση ψήφισε, ακόμα, Εκλογικό Νόμο, με τον οποίον έγιναν οι εκλογές Μαΐου – Αυγούστου 1844.
Μάιος – Αύγουστος 1844

Οι πρώτες καθαρόαιμες βουλευτικές εκλογές στην Ελλάδα διεξήχθησαν σε μια περίοδο τεσσάρων μηνών από την κυβέρνηση του εκσυγχρονιστή Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου, ηγέτη του Αγγλικού Κόμματος, κατά παράβαση του Εκλογικού Νόμου, που όριζε περίοδο οκτώ ημερών κατ” ανώτατο όριο. Η προεκλογική περίοδος ήταν σφοδρή, με συχνές καταγγελίες από την αντιπολίτευση (Ρωσικό και Γαλλικό Κόμμα) για απόπειρες νοθείας της λαϊκής εντολής. Οι εκλογές έγιναν με ψηφοδέλτιο και πλειοψηφικό σύστημα στενής περιφέρειας, ενώ δικαίωμα ψήφου είχαν μόνο οι άνδρες άνω των 25 ετών. Παρά τις καταγγελίες της, νικήτρια αναδείχθηκε η αντιπολίτευση (ο συνασπισμός του Ρωσικού και του Γαλλικού Κόμματος, δηλαδή των συντηρητικών δυνάμεων της τότε εποχής), προς ανακούφιση του Παλατιού. Πρωθυπουργός ανέλαβε ο ηγέτης του Γαλλικού Κόμματος Ιωάννης Κωλέτης, που κυριάρχησε την επόμενη τριετία στην πολιτική σκηνή και επικρίθηκε για τη δημαγωγία του και τις παραβιάσεις του Συντάγματος.
Ιούνιος 1847

Ο Ιωάννης Κωλέτης, ηγέτης του Γαλλικού Κόμματος, προκήρυξε και κέρδισε άνετα τις εκλογές, επωφελούμενος της σθεναρής στάσης του έναντι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά τη διάρκεια των «Μουσουρικών», αλλά και της εκτεταμένης νοθείας, που επιχείρησαν οι κομματάρχες του. Ο ηπειρώτης πολιτικός και εμπνευστής της «Μεγάλης Ιδέας» δεν θα μπορέσει να απολαύσει επί πολύ τον εκλογικό του θρίαμβο, αφού θα πεθάνει δύο μήνες αργότερα, εξαιτίας νεφρικής ανεπάρκειας, δημιουργώντας πολιτικό κενό. Πάντως, ο Όθωνας, παρά τον χαμό του στενού του συνεργάτη, διατήρησε τον έλεγχο της Βουλής.

Σεπτέμβριος 1850

Μετά τα «Παρκερικά» και την υπόθεση Πατσίφικο, η φιλοβασιλική κυβέρνηση του Αντωνίου Κριεζή προκήρυξε εκλογές, τις οποίες κέρδισε, διατηρώντας παράλληλα για μια ακόμη τριετία τον έλεγχο της Βουλής. Προηγουμένως, ο Όθωνας είχε φροντίσει να απομακρύνει από τη χώρα τους ηγέτες της αντιπολίτευσης Ανδρέα Μεταξά, Σπυρίδωνα Τρικούπη και Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο, διορίζοντάς τους πρεσβευτές σε Κωνσταντινούπολη, Λονδίνο και Παρίσι αντίστοιχα. Ο αγωνιστής του ’21 ναύαρχος Αντώνιος Κριεζής διατήρησε την πρωθυπουργία για πέντε συνεχόμενα χρόνια (1849 – 1854), γεγονός σπάνιο για τα πολιτικά πράγματα της χώρας.

Οκτώβριος 1853

Οι εκλογές διεξήχθησαν εν μέσω του Κριμαϊκού Πολέμου και της έντασης στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Πλειοψήφησαν για μια ακόμα φορά οι φιλοβασιλικές δυνάμεις υπό τον Αντώνιο Κριεζή.

Οκτώβριος 1856

Οι εκλογές έγιναν υπό τη σκιά της αγγλογαλλικής κατοχής του Πειραιά και της Αθήνας και της επιδημίας χολέρας, που μεταδόθηκε στους πρωτευουσιάνους από τα ξένα στρατεύματα. Πλειοψήφησαν οι φιλοβασιλικοί υπό τον Δημήτριο Βούλγαρη, γνωστό και ως Τζουμπέ, ενώ δεν έλειψαν οι καταγγελίες για νοθεία.

Οκτώβριος 1859

Παρά τις αντιδυναστικές εκδηλώσεις, ο Όθωνας διατήρησε τον έλεγχο της Βουλής, με πρωθυπουργό των Αθανάσιο Μιαούλη, γιο του ναυμάχου του ’21. Όμως, είχε αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για το τέλος της Βασιλείας του. Η χώρα οδηγήθηκε στις κάλπες μετά διετία, όταν Πρόεδρος της Βουλής εξελέγη ο εκλεκτός της αντιπολίτευσης Θρασύβουλος Ζαΐμης. Ο Όθωνας διέλυσε τη Βουλή και προκήρυξε εκλογές για τον Ιανουάριο του 1861.

24 – 27 Νοεμβρίου 1862

Οι πρώτες εκλογές μετά την έξωση του Όθωνα, με τη συμμετοχή και των Ελλήνων της αλλοδαπής. Δικαίωμα ψήφου είχαν μόνο οι άνδρες άνω των 21 ετών. Οι 343 πληρεξούσιοι που εξελέγησαν ασχολήθηκαν με την εκλογή του νέου βασιλιά και την ψήφιση νέου Συντάγματος. Η Εθνοσυνέλευση επέλεξε ως νέο βασιλιά της Ελλάδος τον Δανό πρίγκιπα Γεώργιο, ενώ ψήφισε νέο Σύνταγμα το 1864.

14 – 17 Μαΐου 1865

Οι πρώτες εκλογές μετά την ψήφιση του Συντάγματος του 1864. Έγιναν με σφαιρίδιο αντί του ψηφοδελτίου, λόγω του μεγάλου αναλφαβητισμού. Για πρώτη φορά ψήφισαν οι κάτοικοι της Επτανήσου, η οποία είχε ενωθεί με την Ελλάδα τον προηγούμενο χρόνο. Τη σχετική πλειοψηφία στη νέα Βουλή, με περίπου 80 έδρες σε σύνολο 181, απέσπασε ο Μεσσήνιος πολιτικός Αλέξανδρος Κουμουνδούρος, που ανέλαβε και την πρωθυπουργία για λίγους μήνες, αλλά παραιτήθηκε όταν καταψηφίστηκε το οικονομικό του πρόγραμμα. Επικράτησε πολιτική αστάθεια, καθώς την εξουσία άσκησαν πολλές κυβερνήσεις με βραχύβιο χαρακτήρα.

21 – 24 Μαρτίου 1868
Με το Κρητικό Ζήτημα να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας διεξήχθησαν οι εκλογές «απιθάνου φαυλότητος», όπως αναφέρουν σχολιαστές της εποχής, τις οποίες διενήργησε ο Δημήτριος Βούλγαρης. Από τα 197 μέλη της νέας Βουλής εξελέγησαν 80-90 φίλοι του Βούλγαρη, 34-36 Κουμουνδουρικοί, 8-10 Δεληγιωργικοί, 22 φίλοι του Θρασύβουλου Ζαΐμη, ενώ οι υπόλοιποι ήταν κυμαινόμενοι και ψήφιζαν ανάλογα με την περίσταση.

16 – 19 Μαΐου 1869

Με τον ελληνοτουρκικό πόλεμο μόλις να έχει αποφευχθεί, λόγω του Κρητικού ζητήματος, διεξήχθησαν πρόωρες εκλογές από τον φιλοβασιλικό Θρασύβουλο Ζαΐμη, χωρίς επεμβάσεις και παρατράγουδα. Η παράταξή του αναδείχθηκε νικήτρια των εκλογών, λαβούσα 90 από τις 186 έδρες της νέας Βουλής. Η κυβέρνηση Ζαΐμη κατόρθωσε να παραμείνει στην εξουσία για περισσότερο από ένα χρόνο, γεγονός πρωτοφανές για τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του Γεωργίου Α’.
26 – 29 Φεβρουαρίου 1872
Τις εκλογές διενήργησε η κυβέρνηση του πρωθυπουργού Δημητρίου Βούλγαρη, η παράταξη του οποίου πλειοψήφησε, ελέγχοντας τα 90 από τα 190 μέλη της νέας Βουλής. Οι Κουμουνδουρικοί αριθμούσαν 85, οι Δεληγιωργικοί 7 και η παράταξη Λομβάρδου – Τρικούπη 8.

20 Δεκεμβρίου 1881

Νίκη του Τρικούπη και της παρατάξεώς του, που έφερε τον τίτλο «Πέμπτο Κόμμα» ή «Νεωτεριστικό Κόμμα». Στη νέα Βουλή, που αριθμούσε 244 μέλη, ψήφισαν και οι κάτοικοι της Θεσσαλίας και της Άρτας, που προσαρτήθηκαν στην ελληνική επικράτεια. Η παράταξη Τρικούπη συγκέντρωσε 129 έδρες, ο Αλέξανδρος Κουμουνδούρος 90, ενώ υπήρξαν 17 ανεξάρτητοι, 7 Δημοκρατικοί και δύο Τούρκοι.
7 Απριλίου 1885

Οι εκλογές έγιναν με αφορμή το Επεισόδιο Νίκολσον, που έριξε την κυβέρνηση Τρικούπη. Η βασική αιτία της πρωτοφανούς ήττας του ήταν η λαϊκή δυσαρέσκεια, λόγω της ακρίβειας και της υψηλής φορολογίας. Στις εκλογές κυριάρχησαν δύο κόμματα: το εκσυγχρονιστικό «Νεωτεριστικόν» του Τρικούπη (55 έδρες) και το παραδοσιακό «Εθνικόν» του Δηλιγιάννη (185 έδρες), που θα αποτελέσουν τις δύο συνιστώσες του δικομματισμού της εποχής. Πέντε έδρες συγκέντρωσαν οι Δημοκρατικοί.
4 Ιανουαρίου 1887
Το κλίμα άλλαξε άρδην ένα χρόνο μετά και ο Χαρίλαος Τρικούπης διενήργησε και κέρδισε πανηγυρικά τις εκλογές. Το «Νεωτεριστικόν Κόμμα» θα συγκεντρώσει τις 90 από τους 150 έδρες και θα κυβερνήσει απρόσκοπτα για τρία χρόνια. Το Εθνικόν Κόμμα του Θόδωρου Δηλιγιάννη θα συγκεντρώσει 25 έδρες, ενώ 35 βουλευτές θα δηλώσουν ανεξάρτητοι.
14 Οκτωβρίου 1890

Το «Νεωτεριστικόν Κόμμα» καταψηφίζεται για δεύτερη φορά, καθώς η δημοτικότητα του Τρικούπη είχε πέσει στο ναδίρ, εξαιτίας της οικονομικής του πολιτικής. Θριαμβευτής των εκλογών, που διεξήχθησαν με μεγάλο φανατισμό, αλλά υποδειγματική τάξη, ο μόνιμος αντίπαλός του Θεόδωρος Δηλιγιάννης και το Εθνικόν Κόμμα με 90 βουλευτές σε σύνολο 150. Οι Τρικουπικοί ανήλθαν σε 43, οι Ραλλικοί σε 11, οι Κωνσταντινοπουλικοί σε 5, ενώ ένας βουλευτής δήλωσε «Δημοκρατικός».
3 Μαΐου 1892
Εκλογές σε λιγότερο από δύο χρόνια, λόγω παύσης της κυβέρνησης Δηλιγιάννη από τον βασιλιά Γεώργιο Α’. Ο προεκλογικός αγώνας υπήρξε σφοδρότατος και βαθύτατα αντιβασιλικός από την πλευρά των κυβερνητικών. Ο Δηλιγιάννης και τα Εθνικό Κόμμα αποδοκιμάστηκαν και από το εκλογικό σώμα, δείχνοντας την προτίμησή του και πάλι στον Χαρίλαο Τρικούπη, που εξασφάλισε την υποστήριξη 180 από τα 207 μέλη της Βουλής. 15 δήλωσαν Δηλιγιαννικοί, 7 Ραλλικοί και 5 Καραπανικοί.
16 Απριλίου 1895

Το «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν» ακολούθησε συντριπτική ήττα του Τρικούπη, ο οποίος δεν εξελέγη ούτε βουλευτής («Ανθ” ημών Γουλιμής») και αποχώρησε από την πολιτική. Το Νεωτεριστικόν Κόμμα συγκέντρωσε μόλις 15 από τις 207 έδρες της Βουλής. Θριαμβευτής των εκλογών ήταν φυσικά ο Θεόδωρος Δηλιγιάννης και το Εθνικόν Κόμμα (148 βουλευτές). 21 δήλωσαν Ραλλικοί, 8 Καραπανικοί και 15 ανεξάρτητοι.
7 Φεβρουαρίου 1899

Πλειοψήφησε η παράταξη του Γεωργίου Θεοτόκη (131 βουλευτές) με εκσυγχρονιστική ατζέντα. Ο Κερκυραίος πολιτικός θεώρησε τον εαυτό του ως συνεχιστή της πολιτικής του Χαρίλαου Τρικούπη και προσπάθησε να επουλώσει τις πληγές του ατυχούς ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897. Στη νέα Βουλή καταμετρήθηκαν 37 Δηλιγιαννικοί, 28 Ζαϊμικοί, 4 Καραπανικοί και 34 ανεξάρτητοι.
17 Νοεμβρίου 1902

Στον απόηχο των «Ευαγγελικών» και με ανοιχτά τα μέτωπα του Μακεδονικού και του Κρητικού Ζητήματος έγιναν οι πρώτες εκλογές του 20ου αιώνα. Βρήκαν τις δύο μεγάλες παρατάξεις της εποχής ισοδύναμες και τον βασιλιά Γεώργιο Α” να παίζει ρυθμιστικό ρόλο. Οι Δεληγιανικοί και Θεοτοκικοί συγκέντρωσαν από 102 έδρες, οι Ζαϊμικοί 19 και οι Ραλλικοί 11. Ακολούθησαν αιματηρές ταραχές («Σανιδικά») και περίοδος πολιτικής αστάθειας.
20 Φεβρουαρίου 1905

Η πολιτική αστάθεια οδήγησε στην προκήρυξη εκλογών, τις οποίες κέρδισε ο Θόδωρος Δηλιγιάννης με 142 βουλευτές. Ο μεγάλος του αντίπαλος Γεώργιος Θεοτόκης συγκέντρωσε 78 βουλευτές και η παράταξη Ζαΐμη 13. Εξελέγησαν και δύο ανεξάρτητοι βουλευτές. Η δολοφονία του Δηλιγιάννη στις 31 Μαρτίου 1905 επέφερε πολιτική ανωμαλία και νέες εκλογές.
20 Μαρτίου 1906
Οι πρόωρες εκλογές ανέδειξαν νικήτρια την παράταξη Θεοτόκη με 111 έδρες. Οι Ραλλικοί συγκέντρωσαν 39, οι Μαυρομιχαλικοί 13 και οι Ζαϊμικοί 8. Εξελέγησαν και 6 ανεξάρτητοι βουλευτές. Ανάμεσα στους 177 εθνοπατέρες ήταν και δύο δίδυμοι, οι αδελφοί Κατσίνα (Δημήτριος και Γεώργιος), μοναδική περίπτωση στα κοινοβουλευτικά μας χρονικά. Εξελέγησαν αμφότεροι στην περιφέρεια Θηβών με τη σημαία της Θεοτοκικής Παράταξης.
8 Αυγούστου 1910
Οι πρώτες εκλογές μετά την επανάσταση του 1909, που θα αλλάξει οριστικά το πολιτικό σκηνικό. Οι Θεοτοκικοί με 94 έδρες επικρατούν για τελευταία φορά στις εκλογές, χωρίς να σχηματίσουν αυτοδύναμη κυβέρνηση. Ακολουθούν: Ραλλικοί (64), Αγροτικοί Θεσσαλίας (46), Λαϊκοί (45), Φίλοι Μαυρομιχάλη (34), Φίλοι Δημητρακόπουλου (21) Ζαϊμικοί (13), και Ανεξάρτητοι (39). Για πρώτη φορά εξελέγησαν σοσιαλιστές βουλευτές (4), και δύο σοσιαλδημοκράτες υπό τη σημαία της Κοινωνιολογικής Εταιρείας του Αλέξανδρου Παπαναστασίου. Βουλευτής Αττικοβοιωτίας θα εκλεγεί ο Ελευθέριος Βενιζέλος, χωρίς να υποστηρίξει ο ίδιος την υποψηφιότητά του, προτιμώντας ένα ταξίδι στην Ελβετία.
28 Νοεμβρίου 1910

Τις εκλογές διενήργησε ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ο οποίος πέτυχε σαρωτική νίκη με το νεοσύστατο Κόμμα των Φιλελευθέρων, συγκεντρώνοντας τις 307 από τις 362 έδρες της Βουλής. Οι Αγροτικοί Θεσσαλίας έλαβαν 28, οι Κοινωνιολόγοι 7 και οι Ανεξάρτητοι 20. Τα παλιά κόμματα (Θεοτόκη, Ράλλη και Μαυρομιχάλη) αποφάσισαν αποχή από τις εκλογές, χαρακτηρίζοντας πραξικοπηματική τη διάλυση της Βουλής από τον βασιλιά Γεώργιο Α’.
11 Μαρτίου 1912
Νέα σαρωτική νίκη σημείωσε ο Ελευθέριος Βενιζέλος, καθώς το εκλογικό σώμα επικρότησε το μεταρρυθμιστικό του έργο. Στις εκλογές πήραν μέρος και τα παλαιά κόμματα, τα οποία καταποντίστηκαν. Οι Φιλελεύθεροι συγκέντρωσαν τις 146 έδρες από τις 181 έδρες της Βουλής, οι Φίλοι Θεοτόκη 10, οι Φίλοι Μαυρομιχάλη 8, οι Φίλοι Ράλλη 6, οι Φίλοι Ζαΐμη 3, οι Κοινωνιολόγοι 5 και οι ανεξάρτητοι 3. Εκλογές έγιναν και στην Κρήτη, η οποία βρισκόταν υπό την επικυριαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Εκλέχτηκαν 69 βουλευτές (46 συντηρητικοί και 23 φιλελεύθεροι), αλλά δεν έγιναν δεκτοί στη Βουλή από τον Βενιζέλο, προκειμένου να μην δυσαρεστηθεί ο σουλτάνος και οι Μεγάλες Δυνάμεις.
31 Μαΐου 1915

Οι εκλογές έγιναν σε τεταμένη ατμόσφαιρα και είχαν δημοψηφισματικό χαρακτήρα, καθώς οι ψηφοφόροι κλήθηκαν να αποφανθούν επί της διαμάχης Κωνσταντίνου – Βενιζέλου, σχετικά με τη συμμετοχή ή μη της Ελλάδας στον Α” Παγκόσμιο Πόλεμο. Το Κόμμα των Φιλελευθέρων έλαβε 185 έδρες στη Βουλή επί συνόλου 316, το Κόμμα των Εθνικοφρόνων του Δημητρίου Γούναρη 95, η παράταξη Θεοτόκη 12, η παράταξη Δημητρακόπουλου 7, η παράταξη Μαυρομιχάλη 7, η παράταξη Ράλλη 6, οι Σοσιαλιστές Θεσσαλονίκης 2 και οι ανεξάρτητοι 2. Στην εκλογική διαδικασία έλαβαν μέρος και οι ψηφοφόροι των νέων χωρών, που ενσωματώθηκαν στην Ελλάδα μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912 – 1913.
6 Δεκεμβρίου 1915

Οι πρόωρες εκλογές έγιναν με αποχή του Κόμματος των Φιλελευθέρων, με απόφαση του Βενιζέλου, ως αντίδραση στις βασιλικές παρεμβάσεις. («Εθνικός Διχασμός»). Τις εκλογές διενήργησε ο φιλοβασιλικός Αλέξανδρος Ζαΐμης, καθώς ο Βενιζέλος είχε παραιτηθεί από τις 22 Σεπτεμβρίου. Επωφελούμενο της αποχής των Φιλελευθέρων, το Κόμμα των Εθνικοφρόνων (Γούναρης, Θεοτόκης, Ράλλης) έλαβε τις 295 από τις 316 έδρες της Βουλής. Το Εθνικόν Συντηρητικόν Κόμμα του Νικολάου Στράτου έλαβε 7 έδρες, οι Μαυρομιχαλικοί 6, η Μακεδονική Ομάδα του Στέφανου Δραγούμη 5 και το Προοδευτικόν Κόμμα του Δημητρακόπουλου 3.
1 Νοεμβρίου 1920

Οι εκλογές έγιναν σε μια κρίσιμη περίοδο, μεσούσης της Μικρασιατικής Εκστρατείας και με την κοινή γνώμη να ζητά «αποστράτευση». Λόγω του πλειοψηφικού εκλογικού συστήματος, η αντιβενιζελική «Ηνωμένη Αντιπολίτευσις» έλαβε 260 έδρες, παρότι υπελήφθη σε ψήφους του Κόμματος των Φιλελευθέρων που συγκέντρωσε 110. Χαρακτηριστικό των εκλογών ήταν το γεγονός ότι ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ο πολιτικός που δημιούργησε την Ελλάδα των «δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών», δεν εξελέγη βουλευτής και αποχώρησε πικραμένος της πολιτικής. Στις εκλογές συμμετείχε για πρώτη φορά το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδας (μετέπειτα ΚΚΕ), που συγκέντρωσε γύρω στις 50.000 ψήφους χωρίς να εκλέξει βουλευτή.
16 Δεκεμβρίου 1923
Οι πρώτες εκλογές μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και οι τελευταίες με σφαιρίδιο. Στιγματίστηκαν από την αποχή των αντιβενιζελικών κομμάτων, με το πρόσχημα ότι η φιλοβενιζελική κυβέρνηση Γονατά αδυνατούσε να τελέσει αδιάβλητες εκλογές. Το Κόμμα των Φιλελευθέρων υπό τον Ελευθέριο Βενιζέλο απέσπασε 250 έδρες σε σύνολο 397, η σύμπραξη Δημοκρατικής Ένωσης του Αλέξανδρου Παπαναστασίου και Δημοκρατικών Φιλελευθέρων του Γεωργίου Ρούσου 120, οι αντιβενιζελικοί που δεν ακολούθησαν την αποχή 6, οι Αγροτικοί 3, οι Μουσουλμάνοι 3, οι Εβραίοι 3, οι Ανεξάρτητοι Δημοκρατικοί 7, οι Σοσιαλιστές 1 (Ιωάννης Πασαλίδης) και Ανεξάρτητοι 4. Το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδας (μετέπειτα ΚΚΕ) συγκέντρωσε γύρω στις 50.000 ψήφους χωρίς να εκλέξει βουλευτή.
7 Νοεμβρίου 1926

Οι πρώτες εκλογές μετά το 1862, που έγιναν με ψηφοδέλτιο μετά την κατάργηση του σφαιριδίου, με αποτέλεσμα να έχουμε πλήρη στοιχεία για την εκλογική δύναμη των κομμάτων. Οι εκλογές διενεργήθηκαν από τον Γεώργιο Κονδύλη, που ανέτρεψε τη δικτατορία Πάγκαλου. Στις εκλογές δεν πήρε μέρος ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ο οποίος προτίμησε να μείνει εκτός Ελλάδας και πολιτικής.
Πρώτευσε το Κόμμα Ενώσεως Φιλελευθέρων με επικεφαλής των Γεώργιο Καφαντάρη (31,63% των ψήφων και 108 έδρες στη Βουλή). Ακολούθησαν: Λαϊκό Κόμμα υπό τον Παναγή Τσαλδάρη (20,23% και 60 έδρες), Κόμμα Ελευθεροφρόνων υπό τον Ιωάννη Μεταξά (15,76% και 51 έδρες), Κόμμα Δημοκρατικής Ενώσεως υπό τον Αλέξανδρο Παπαναστασίου (6,48% και 17 έδρες), Αγροτικόν Κόμμα Ελλάδος (2,95% και 4 έδρες), Κόμμα Ανεξαρτήτων και Προσφύγων (1,82% και 2 έδρες), Φιλελεύθερον Προσφυγικόν Κόμμα (1,44% και 4 έδρες), Κόμμα Συμπράξεως Συντηρητικών (1,32% και 3 έδρες), Επαρχιακόν Κόμμα (1,01% και 2 έδρες), Συνεργατικόν Αγροτικόν Κόμμα 3 έδρες, Κόμμα Δημοκρατών Φιλελευθέρων (3 έδρες), Κόμμα Εβραϊκής Πολιτικής Ενώσεως (1 έδρα), Κόμμα Εθνικοφρόνων Λαϊκών (1 έδρα), Κόμμα Λαϊκοελευθεροφρόνων (1 έδρα) και ανεξάρτητοι 15 έδρες. Το ΚΚΕ κατήλθε με την επωνυμία Ενιαίο Μέτωπον Εργατών – Αγροτών και συγκέντρωσε το 4,38% των ψήφων και εκπροσωπήθηκε για πρώτη φορά στη Βουλή με 10 βουλευτές,
Η απλή αναλογική δεν επέτρεψε τον σχηματισμό αυτοδύναμης κυβέρνησης και τα τέσσερα πρώτα κόμματα (δύο βενιζελικά και 2 αντιβενιζελικά) αποφάσισαν να συνεργαστούν για τη δημιουργία βιώσιμου κυβερνητικού σχήματος.
19 Αυγούστου 1928

Οι εκλογές ανέδειξαν κυβέρνηση τετραετίας υπό τον Ελευθέριο Βενιζέλο, που επανήλθε θριαμβευτικά στην πολιτική. Η αντιβενιζελική παράταξη παρουσιάστηκε διασπασμένη, παρά το πλειοψηφικό σύστημα και καταποντίστηκε. Το Κόμμα των Φιλελευθέρων συγκέντρωσε το 46,94% των ψήφων και απέσπασε 178 έδρες, έναντι 23,94% και 19 εδρών του Λαϊκού Κόμματος υπό την ηγεσία του Παναγή Τσαλδάρη. Στη Βουλή εκπροσωπήθηκαν ακόμη 8 κόμματα: Εργατικόν – Αγροτικόν Κόμμα υπό τον Αλέξανδρο Παπαναστασίου (6,71% και 20 έδρες), Κόμμα Ελευθεροφρόνων υπό τον Ιωάννη Μεταξά (5,30% και 1 έδρα), Ανεξάρτητοι Βασιλόφρονες (3,79% και 4 έδρες), Κόμμα Εθνικών Δημοκρατικών του Γεωργίου Κονδύλη (2,71% και 9 έδρες), Προοδευτικόν Κόμμα του Γεωργίου Καφαντάρη (2,53% και 3 έδρες), Ανεξάρτητοι Δημοκρατικοί (1,78% και 6 έδρες), Κόμμα Συντηρητικών Δημοκρατικών υπό τον Ανδρέα Μιχαλακόπουλο (1,56% και 5 έδρες) και Κόμμα Προοδευτικής Ενώσεως υπό τον Κωνσταντίνο Ζαβιτσιάνο (1,32% και 5 έδρες). Το ΚΚΕ εμφανίστηκε με την επωνυμία Ενιαίον Μέτωπον, αλλά δεν εξέλεξε βουλευτή, συγκεντρώνοντας το 2,35% των ψήφων.
25 Σεπτεμβρίου 1932
Οι εκλογές έγιναν με απλή αναλογική από τον Ελευθέριο Βενιζέλο και κανένα κόμμα δεν συγκέντρωσε αυτοδύναμη πλειοψηφία. Το Λαϊκόν Κόμμα υπό τον Παναγή Τσαλδάρη πρώτευσε με το 33,80% των ψήφων και 95 έδρες, έναντι 33,42% και 98 εδρών που συγκέντρωσε το Κόμμα των Φιλελευθέρων του Ελευθερίου Βενιζέλου. Ακολούθησαν: Προοδευτικόν Κόμμα του Γεωργίου Καφαντάρη (8,35% και 15 έδρες), Αγροτικόν Κόμμα του Κωνσταντίνου Ζαβιτσάνου (6.17% και 11 έδρες), Αγροτικόν και Εργατικόν Κόμμα του Αλέξανδρου Παπαναστασίου (5,89% και 8 έδρες), Εθνικόν Ριζοσπαστικόν Κόμμα υπό τον Γεώργιο Κονδύλη (4,07% και 6 έδρες), Κόμμα Ελευθεροφρόνων του Ιωάννη Μεταξά (1,59% και 3 έδρες), Συντηρητικόν Δημοκρατικόν Κόμμα του Ανδρέα Μιχαλακόπουλου (0,98% και 2 έδρες) και ανεξάρτητοι 2 έδρες. Το ΚΚΕ κατήλθε με την επωνυμία Ενιαίον Μέτωπον Εργατών – Αγροτών και απέσπασε το 4,97% των ψήφων και 10 βουλευτές.
5 Μαρτίου 1933

Η ακυβερνησία οδήγησε τον Ελευθέριο Βενιζέλο στη διεξαγωγή νέων εκλογών, με πλειοψηφικό εκλογικό σύστημα αυτή τη φορά. Η «Ηνωμένη Αντιπολίτευση» των Τσαλδάρη, Κονδύλη, Μεταξά συγκέντρωσε το 46,19% των ψήφων και 136 έδρες, ενώ ο Εθνικός Συνασπισμός των Βενιζέλου, Μυλωνά, Καφαντάρη, Παπαναστασίου, το 46,32% των ψήφων και μόλις 110 έδρες. Οι «Αγροτικοί Συμπράξαντες» του Ιωάννη Σοφιανόπουλου απέσπασαν το 2,01% των ψήφων και 2 έδρες. Το ΚΚΕ με το 6,01% των ψήφων δεν εκπροσωπήθηκε στη Βουλή. Την επομένη των εκλογών εκδηλώθηκε στρατιωτικό κίνημα με πρωταγωνιστή τον Νικόλαο Πλαστήρα, με σκοπό να εμποδίσει την Ηνωμένη Αντιπολίτευση να σχηματίσει κυβέρνηση. Το κίνημα κατεστάλη, αλλά κατάφερε σοβαρότατο χτύπημα κατά του βενιζελισμού, της συνταγματικής νομιμότητας και της αβασίλευτης δημοκρατίας, για τη σωτηρία της οποίας επιχειρήθηκε.
9 Ιουνίου 1935
Με την αποχή των βενιζελικών κομμάτων διεξήχθησαν οι εκλογές, που προκήρυξε η κυβέρνηση Τσαλδάρη – Κονδύλη. Είχε προηγηθεί το αποτυχημένο φιλοβενιζελικό στρατιωτικό κίνημα της 1ης Μαρτίου 1935 και η δικαστική δίωξη επιφανών βενιζελικών από τους αντιπάλους τους. Η σύμπραξη του Λαϊκού Κόμματος υπό τον Παναγή Τσαλδάρη και του Εθνικού Ριζοσπαστικού Κόμματος υπό τον Γεώργιο Κονδύλη απέφερε το 65,04% των ψήφων και 287 από τις 300 έδρες της Βουλής. Η Ένωσις Βασιλοφρόνων υπό τους Ιωάννη Μεταξά και Ιωάννη Ράλλη συγκέντρωσε το 14,80% και 13 έδρες, ενώ 5 έδρες προσκυρώθηκαν σε ανεξάρτητους υποψηφίους. Το ΚΚΕ και τα συμπράττοντα κόμματα, παρότι συγκέντρωσαν το 9,59% των ψήφων, δεν εκπροσωπήθηκαν στη Βουλή, λόγω του πλειοψηφικού συστήματος. Στις εκλογές αυτές εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής ο Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής με το ψηφοδέλτιο του Λαϊκού Κόμματος στο νομό Σερρών.Το Κόμμα των Φιλελευθέρων υπό τον Θεμιστοκλή Σοφούλη πρώτευσε με το 37,26% των ψήφων και 126 έδρες. Ακολούθησαν το Λαϊκό Κόμμα υπό τον Παναγή Τσαλδάρη (22,10% και 73 έδρες), η Γενική Λαϊκή Ριζοσπαστική Ένωσις (19,89% και 63 έδρες), ο Δημοκρατικός Συνασπισμός υπό τον Γεώργιο Καφαντάρη (4,21% και 11 έδρες), το Κόμμα Ελευθεροφρόνων υπό τον Ιωάννη Μεταξά (3,94% και 7 έδρες), το Μεταρρυθμιστικόν Εθνικόν Κόμμα υπό τον Σωτήριο Γκοτζαμάνη (1,40% και 4 έδρες), η Παλαιοδημοκρατική Ένωσις Κρήτης υπό τον Νικόλαο Κουσουλεράκη (1,08% και 3 έδρες) και το Αγροτικόν Κόμμα Ελλάδος υπό τον Ιωάννη Σοφιανόπουλο (0,77% και 1 έδρα), ενώ οι ανεξάρτητοι συγκέντρωσαν 1 έδρα. Το ΚΚΕ κατέβηκε στις εκλογές με την επωνυμία Παλλαϊκό Μέτωπον και επικεφαλής τον Νικόλαο Πλουμπίδη, αποσπώντας το 5,76% των ψήφων και 15 έδρες.
31 Μαρτίου 1946
Ήταν οι πρώτες εκλογές στη χώρα μας μετά το 1936. Είχαν μεσολαβήσει η δικτατορία Μεταξά, το έπος του ’40, η Κατοχή, η Αντίσταση, η Απελευθέρωση, τα Δεκεμβριανά και η Συμφωνία της Βάρκιζας. Αποδείχτηκαν μοιραίες, επειδή η έλλειψη συνεννόησης των πολιτικών δυνάμεων σηματοδότησε την έναρξη του εμφυλίου πολέμου, οι επιπτώσεις του οποίου ταλαιπώρησαν τη χώρα για τα επόμενα 28 χρόνια.
Το πανίσχυρο ΚΚΕ που φλέρταρε με την ένοπλη κατάληψη της εξουσίας απείχε από τις εκλογές, με τη δικαιολογία ότι οι αστικές δυνάμεις είχαν εξαπολύσει κύμα τρομοκρατίας κατά των οπαδών του. Το πρωί της 31ης Μαρτίου οι ψηφοφόροι πήγαν στις κάλπες με το άγγελμα ότι τα ξημερώματα κομμουνιστές αντάρτες υπό τον Καπετάν Μπαρούτα είχαν επιτεθεί στο Σταθμό Χωροφυλακής Λιτόχωρου, με διαταγή του ηγέτη του ΚΚΕ Νίκου Ζαχαριάδη. Κατά τη συμπλοκή σκοτώθηκαν 9 χωροφύλακες και 2 στρατιώτες, που συμμετείχαν στη φρουρά των εκλογικών τμημάτων. Η επίθεση αυτή θεωρείται από πολλούς ως το προοίμιο του Εμφυλίου Πολέμου.
Κατά τ” άλλα, οι εκλογές θα γίνουν χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα με αναλογικό εκλογικό σύστημα και θα τις κερδίσει η δεξιά και βασιλόφρων «Ηνωμένη Παράταξις Εθνικοφρόνων» (Κ. Τσαλδάρης, Σ. Στεφανόπουλος, Ι. Θεοτόκης κ.ά.) με το 55,12% των ψήφων και 206 από τις 376 έδρες της Βουλής. Θα ακολουθήσουν δύο κεντρώοι πολιτικοί σχηματισμοί: η «Εθνική Πολιτική Ένωσις» με ηγέτες τους Σοφοκλή Βενιζέλο, Γεώργιο Παπανδρέου και Παναγιώτη Κανελλόπουλο (19,28% και 67 έδρες) και το Κόμμα των Φιλελευθέρων υπό τον Θεμιστοκλή Σοφούλη (14, 39% και 54 έδρες). Τα λοιπά κόμματα θα συγκεντρώσουν το 11,21% των ψήφων και 48 έδρες.
5 Μαρτίου 1950
Οι πρώτες μετεμφυλιακές εκλογές έγιναν με απλή αναλογική και δεν ανέδειξαν αυτοδύναμη κυβέρνηση. Πρώτευσε το Λαϊκό Κόμμα του Κωνσταντίνου Τσαλδάρη (18,80% και 63 έδρες ) και ακολούθησαν: Κόμμα Φιλελευθέρων υπό τον Σοφοκλή Βενιζέλο (17,24% και 56 έδρες), Εθνική Προοδευτική Ένωση Κέντρου (ΕΠΕΚ) υπό τον Νικόλαο Πλαστήρα (16,44% και 49 έδρες), Δημοκρατικό Σοσιαλιστικό Κόμμα υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου (10,67% και 36 έδρες), Δημοκρατική Παράταξις υπό τον Αλέξανδρο Σβώλο (9,70% και 19 έδρες), Πολιτική Ανεξάρτητος Παράταξις υπό τον Κωνσταντίνο Μανιαδάκη (8,15% και 10 έδρες), Μέτωπον Εθνικής Αναδημιουργίας υπό τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο (5,27% και 8 έδρες), Εθνικόν Κόμμα Ελλάδος υπό τον Ναπολέοντα Ζέρβα (3,65 και 5 έδρες), Παράταξις Αγροτών και Εργαζομένων υπό τον Αλέξανδρο Μπαλτατζή (2,62% και 3 έδρες) και Νέον Κόμμα υπό τον Σπυρίδωνα Μαρκεζίνη (2.50% και 1 έδρα). Εξελέγησαν και 3 ανεξάρτητοι.
9 Σεπτεμβρίου 1951

Η ακυβερνησία οδήγησε σε νέες εκλογές, με την είσοδο στην πολιτική του στρατάρχη Αλέξανδρου Παπάγου, που ηγήθηκε του Εθνικού Στρατού κατά την τελευταία φάση του Εμφυλίου Πολέμου. Το κόμμα του Εθνικός Συναγερμός συγκέντρωσε το 36,53% των ψήφων και 116 έδρες, χωρίς να επιτύχει αυτοδυναμία, παρά το εκλογικό σύστημα της ενισχυμένης αναλογικής που εφαρμόστηκε. Ακολούθησε η ΕΠΕΚ υπό τον Νικόλαο Πλαστήρα (23,49% και 75 έδρες), το Κόμμα των Φιλελευθέρων του Σοφοκλή Βενιζέλο (19,04% και 57 έδρες), η νεοσύστατη Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά (10,57% και 18 έδρες), το Λαϊκόν Κόμμα υπό τον Κωνσταντίνο Τσαλδάρη (6,66% και 2 έδρες) και ο Συναγερμός Εργατών και Εργαζομένων υπό τον Αλέξανδρο Μπαλτατζή (1,23% και 2 έδρες).
16 Νοεμβρίου 1952
Η μη επίτευξη αυτοδυναμίας οδήγησε σε νέες εκλογές, με πλειοψηφικό. Αυτή τη φορά, η νίκη του Παπάγου υπήρξε σαρωτική. Ο «Δημοκρατικός Συναγερμός» συγκέντρωσε το 49,22% των ψήφων και 249 έδρες στη νέα Βουλή, επί συνόλου 314. Ακολούθησε η κεντρώα Ένωση ΕΠΕΚ – Φιλελευθέρων με το 34,22% των ψήφων και 61 έδρες, ενώ η ΕΔΑ υπό τον Ιωάννη Πασσαλίδη με το 9,55% των ψήφων δεν κατόρθωσε να εκλέξει βουλευτή. Εξελέγησαν 4 ανεξάρτητοι βουλευτές, ανάμεσά τους ο Γεώργιος Παπανδρέου, που συνεργάστηκε με το κόμμα του Παπάγου.
19 Φεβρουαρίου 1956

Με τον θάνατο του Παπάγου (4 Οκτωβρίου 1955), η χώρα απέκτησε νέο πρωθυπουργό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, καθ” υπόδειξη του Στέμματος. Η εξέλιξη αυτή προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, αναταράξεις και ανακατατάξεις στα κόμματα. Κύριο χαρακτηριστικό της εκλογικής διαδικασίας, το αποκληθέν υπό του Γεωργίου Παπανδρέου «τριφασικό» εκλογικό σύστημα, που έδωσε την αυτοδυναμία στη νεοσύστατη Εθνική Ριζοσπαστική Ένωση (ΕΡΕ) του Κωνσταντίνου Καραμανλή (47,38% των ψήφων και 167 έδρες), παρότι υστέρησε σε ψήφους από τη Δημοκρατική Ένωση (48,15% των ψήφων και 132 έδρες), που συσπείρωνε δεξιά, κεντρώα και αριστερά κόμματα. 6 έδρες συγκέντρωσαν ανεξάρτητοι υποψήφιοι.
11 Μαΐου 1958
Η ΕΔΑ με αρχηγό τον Ιωάννη Πασσαλίδη αποτέλεσε την έκπληξη των εκλογών και αναδείχθηκε αξιωματική αντιπολίτευση με το 24,42% των ψήφων και 60 έδρες. Αυτοδύναμη κυβέρνηση σχημάτισε η ΕΡΕ υπό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή με το 41,16% των ψήφων και 172 έδρες. Ακολούθησαν δύο κεντρώα κόμματα: Οι Φιλελεύθεροι υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου και τον Σοφοκλή Βενιζέλο (20,67% και 35 έδρες) και η Προοδευτική Αγροτική Δημοκρατική Ένωσις (ΠΑΔΕ) με το 10,62% και 8 έδρες. Το άλλοτε κραταιό Λαϊκό Κόμμα (Κωνσταντίνος Τσαλδάρης και Παναγιώτης Κανελλόπουλος) στην τελευταία του εμφάνιση σε εθνικές εκλογές συγκέντρωσε το 2,94% των ψήφων μαζί με τους συμμάχους του και 4 έδρες στη νέα Βουλή. 27 έδρες συγκέντρωσαν ανεξάρτητοι υποψήφιοι.

3 Νοεμβρίου 1963
Οι εκλογές έγιναν από την υπηρεσιακή κυβέρνηση Μαυρομιχάλη, μετά την παραίτηση από την πρωθυπουργία του Κων. Καραμανλή, ύστερα από τη διαφωνία του με τα ανάκτορα για τη δράση των παρακρατικών οργανώσεων, που οδήγησαν στις 22 Μαΐου 1963 στη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη. Ο Μαυρομιχάλης ήταν αποφασισμένος να οργανώσει εκλογές όσο το δυνατό περισσότερο αδιάβλητες. Για πρώτη φορά δεν γίνονται βάσει των εκλογικών καταλόγων του 1940, αλλά βάσει της απογραφής του 1961. Ο Κων. Καραμανλής επιστρέφει από το Παρίσι για τις εκλογές. Μετά την ήττα του αναχώρησε ξανά στο εξωτερικό, αφήνοντας την αρχηγία, του κόμματός του, στον Παναγιώτη Κανελλόπουλο.
Η Ένωση κέντρου με το 42,04% των ψήφων παίρνει 138 έδρες, η ΕΡΕ με 39,37% παίρνει 132 έδρες, η ΕΔΑ με 14,34% εκλέγει 28 βουλευτές.
Στις 8 Νοεμβρίου 1963 ορκίζεται η κυβέρνηση μειοψηφίας του Γεωργίου Παπανδρέου, ο οποίος μη θέλοντας να κυβερνήσει με τις ψήφους της ΕΔΑ, παραιτείται στις 30 Δεκεμβρίου 1963. Ο Βασιλιάς Παύλος Α΄ διορίζει υπηρεσιακή κυβέρνηση, με επικεφαλής τον υποδιοικητή της Εθνικής Τράπεζας Ιωάννη Παρασκευόπουλο, η οποία θα διενεργήσει τις εκλογές της 16ης Φεβρουαρίου 1964.
16 Φεβρουαρίου 1964

Κατά τη διάρκεια του προεκλογικού αγώνα απεβίωσε και ο συναρχηγός της Ένωσης Κέντρου, Σοφοκλής Βενιζέλος, υιός του Ελευθέριου Βενιζέλου. Η Ένωση Κέντρου πέτυχε σαρωτική νίκη, λαμβάνοντας 52,72% των ψήφων και 171 έδρες, ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά που έχει λάβει ποτέ πολιτικός σχηματισμός. Η ΕΡΕ, με αρχηγό τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο, μαζί με το Κόμμα των Προοδευτικών του Σπ.Μαρκεζίνη, πήραν 35,26% και 107 έδρες, ενώ η ΕΔΑ, είχε ποσοστό 11,80% και 22 έδρες.
Στις 18 Φεβρουαρίου 1964 ορκίστηκε η κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου στο Τατόϊ, λόγω της ασθένειας του Βασιλιά Παύλου Α΄. Ήταν οι τελευταίες βουλευτικές εκλογές πριν τη Δικτατορία.

17 Νοεμβρίου 1974

Αυτές είναι οι πρώτες εκλογές μετά την πτώση της Χούντας και το νέο τότε κόμμα του Κωνσταντίνου Καραμανλή, κερδίζει τις εκλογές με ποσοστό 54,37% και 219 έδρες στη Βουλή. Δεύτερο κόμμα έρχεται η Ένωση Κέντρου με 20%και 60 έδρες, το ΠΑΣΟΚ με 13,58% και 13 έδρες, και η Ενωμένη Αριστερά με 9,47% και 8 έδρες.
20 Νοεμβρίου 1977
Μετά από τρία χρόνια ακριβώς η Νέα Δημοκρατία κερδίζει άλλη μία εκλογική μάχη, συγκεντρώνοντας ποσοστό 41,84% και 171 έδρες. Δεύτερο βγαίνει το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου με 25,34% και 93 έδρες, η ΕΔΗΚ με 11,95% και 16 έδρες, το ΚΚΕ με 9,36% και 11 έδρες, η Εθνική Παράταξη με 6,82% και 5 έδρες, η Συμμαχία με 2,72% και 2 έδρες, και οι Νεοφιλελεύθεροι με 1,08% και 2 έδρες.
18 Οκτωβρίου 1981

Είναι η εποχή της «Αλλαγής» όπως είναι το σύνθημα του ΠΑΣΟΚ το οποίο κέρδισε τις εκλογές με ποσοστό 48,07% καταλαμβάνοντας 172 έδρες στη Βουλή. Το ποσοστό της Νέας Δημοκρατίας έπεσε στο 35,87% με 115 έδρες, ενώ το ΚΚΕ εξασφαλίζει το μεγαλύτερο ποσοστό ψήφων που έλαβε μετά την Μεταπολίτευση, 10,93% και 12 έδρες.
2 Ιουνίου 1985
Βρισκόμαστε στα μέσα της δεκαετίας του 80 και το ΠΑΣΟΚ με τον Ανδρέα Παπανδρέου, συγκεντρώνει 45,82% και 161 έδρες, η ΝΔ 40,84% και 126 έδρες, το ΚΚΕ 9,89% και 12 έδρες, και το ΚΚΕ Εσωτερικού 1,84% και 1 έδρα.
18 Ιουνίου 1989
Μετά από ακριβώς τέσσερα χρόνια, έρχεται η πολιτική αστάθεια και στις εκλογές εκείνες, κανένα κόμμα δεν συγκεντρώνει τα απαιτούμενα ποσοστά προκειμένου να σχηματίσει κυβέρνηση πλειοψηφίας. Πιο συγκεντρωμένα η Νέα Δημοκρατία με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη πήρε 44,25% – 145 έδρες, το ΠΑΣΟΚ 39,15% και 125 έδρες, ο Συνασπισμός 13,12% και 28 έδρες, η ΔΗΑΝΑ 1,01% και 1 έδρα, και η Εμπιστοσύνη 0,39% με 1 έδρα. Έτσι σχηματίζεται κυβέρνηση συνεργασίας μεταξύ Νέας Δημοκρατίας και Συνασπισμού που συγκεντρώνει όλη την Αριστερά, μαζί με το ΚΚΕ, με πρωθυπουργό τον Τζανή Τζανετάκη. Τότε είναι που ο Ανδρέας Παπανδρέου παραπέμπεται και στο Ειδικό Δικαστήριο για την «υπόθεση Κοσκωτά». Είναι στις 12 Οκτωβρίου που ο Ιωάννης Γρίβας αναλαμβάνει πρωθυπουργός σε υπηρεσιακή κυβέρνηση και η χώρα οδηγείται σε νέες εκλογές που προκηρύσσονται για τις 5 Νοεμβρίου 1989.
5 Νοεμβρίου 1989

Και πάλι νικήτρια των εκλογών είναι η Νέα Δημοκρατία, με 46,19%, χωρίς να εξασφαλίζει πάλι τα απαιτούμενα ποσοστά για τον σχηματισμό κυβέρνησης. Στην Βουλή κατείχε πλέον 148 έδρες. Ακολουθεί το ΠΑΣΟΚ με 40,67% και 128 έδρες, ο Συνασπισμός 10,97% και 21 έδρες, οι Οικολόγοι Εναλλακτικοί με 0,58% και 1 έδρα, η Εμπιστοσύνη 0,38% και 1 έδρα. Τότε οι τρεις αρχηγοί της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του Συνασπισμού αποφασίζουν την σύσταση Οικουμενικής Κυβέρνησης με πρωθυπουργό τον ακαδημαϊκό Ξενοφώντα Ζολώτα, η οποία θα διαρκέσει μέχρι τον Απρίλιο του 1990.
8 Απριλίου 1990
Η Νέα Δημοκρατία αναδεικνύεται και πάλι νικήτρια έχοντας συγκεντρώσει 46,89% των ψήφων και 150 έδρες στη Βουλή, ενώ ακολουθούν το ΠΑΣΟΚ με 38,61% και 123 έδρες, ο Συνασπισμός 10,28% και 19 έδρες, Οικολόγοι Εναλλακτικοί με 0,77% και 1 έδρα, η ΔΗΑΝΑ με 0,67% και 1 έδρα, οι Ανεξάρτητοι με 1,01% και 4 έδρες, η Εμπιστοσύνη με 0,45% και 1 έδρα, το Πεπρωμένο με 0,25% και 1 έδρα. Η Νέα Δημοκρατία πάλι δεν συμπλήρωνε αυτοδυναμία και έτσι με την στήριξη του ενός βουλευτή της ΔΗΑΝΑ, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης σχηματίζει κυβέρνηση, που παραμένει στην εξουσία έως τις 10 Οκτωβρίου 1993.
10 Οκτωβρίου 1993
Τότε πρώτο κόμμα βγαίνει το ΠΑΣΟΚ έχοντας συγκεντρώσει 46,88% και 170 έδρες στη Βουλή έναντι της ΝΔ που έλαβε 39,30% και 111. Ακολουθούν η Πολιτική Άνοιξη του Αντώνη Σαμαρά με 4,88% και 10 έδρες και το ΚΚΕ με 4,54% και 9 έδρες. Ο Ανδρέας Παπανδρέου παραμένει πρωθυπουργός της Ελλάδας μέχρι τις 15 Ιανουαρίου του 1995 όπου και παραιτείται λόγω της βεβαρημένης υγείας του. Μετά από ψηφοφορία στο ΠΑΣΟΚ, νέος πρωθυπουργός ορίζεται ο Κωνσταντίνος Σημίτης.
22 Σεπτεμβρίου 1996

Το ΠΑΣΟΚ κερδίζει άνετα τις συγκεκριμένες εκλογές συγκεντρώνοντας 41,49% εξασφαλίζοντας 162 έδρες. Δεύτερη έρχεται η ΝΔ με 38,12% και 108 έδρες, τρίτο το ΚΚΕ με 5,61% και 11 έδρες, ενώ στη Βουλή επιστρέφει ο Συνασπισμός με 5,12% και 10 έδρες. Τέλος το ΔΗΚΚΙ καταλαμβάνει 9 έδρες με ποσοστό 4,43%.
9 Απριλίου 2000

Είναι οι εκλογές «θρίλερ» καθώς το νικητήριο κόμμα περίμενε μέχρι αργά το βράδυ μετά τα μεσάνυχτα για να ανακηρυχθεί επισήμως ποιος είναι ο νικητής. Το ΠΑΣΟΚ με τον Κώστα Σημίτη, συγκεντρώνει 43,79% και 158 έδρες, ενώ δεύτερη με πολύ μικρή διαφορά είναι η ΝΔ που συγκέντρωσε 42,74% και 125 έδρες. Ακολουθεί το ΚΚΕ με5,52% και 11 έδρες και ο Συνασπισμός 3,20% με 6 έδρες.
7 Μαρτίου 2004

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής προκηρύσσει πρόωρες εκλογές τις οποίες κερδίζει με ποσοστό 41,84% αλλά λόγω εκλογικού νόμου συγκεντρώνει μόλις 152 έδρες. Το ΠΑΣΟΚ με αρχηγό τον γιο του ιδρυτή του, Γιώργο Παπανδρέου, συγκέντρωσε το μικρότερο ποσοστό του από το 1981. Το ΠΑΣΟΚ συγκέντρωσε 38,10% εξασφαλίζοντας 102 έδρες, το ΚΚΕ 8,15% και 22 έδρες, ο ΣΥΡΙΖΑ 5,04% και 14, και ο ΛΑΟΣ 3,80% 10 έδρες.
4 Οκτωβρίου 2009

Μετά από 5,5 χρόνια εξουσίας η Νέα Δημοκρατία παραδίδει την σκυτάλη στην διακυβέρνηση της χώρας ξανά στο ΠΑΣΟΚ. Ο Γιώργος Παπανδρέου γίνεται πρωθυπουργός και η Νέα Δημοκρατία βιώνει την μεγαλύτερη ήττα στην Ιστορία της, ανήμερα κιόλας της συμπλήρωσης 25 ετών από την ίδρυσή της. Το ΠΑΣΟΚ συγκέντρωσε 43,92% εξασφαλίζοντας 160 έδρες, η ΝΔ 33,48% με 91 έδρες, το ΚΚΕ 7,54% και 21 έδρες, ο ΛΑΟΣ 5,63% και 15 έδρες, ο ΣΥΡΙΖΑ 4,6% και 13 έδρες. Τότε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ανακοινώνει και την αποχώρησή του από την προεδρία της ΝΔ ξεκινώντας της διαδικασίες για την ανάδειξη νέου προέδρου του κόμματος.
6 Μαΐου 2012
Πανωλεθρία του δικομματισμού, μεγάλη άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στα αστικά κέντρα και είσοδος της ακροδεξιάς Χρυσής Αυγής στη Βουλή είναι τα κύρια χαρακτηριστικά των εκλογών της 6ης Μαΐου 2012, που σήμαναν τη ριζική ανατροπή του πολιτικού σκηνικού και το «τέλος της μεταπολίτευσης» για την πλειονότητα των πολιτικών σχολιαστών.
Στα δυόμισι χρόνια που πέρασαν από τις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009, η Ελλάδα βρέθηκε στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, μπήκε υπό τη σκέπη της «τρόικας» (ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ) με απόφαση της κυβέρνησης Παπανδρέου και βιώνει τη μεγαλύτερη οικονομική κρίση της σύγχρονης ιστορίας της. Στο πολιτικό επίπεδο, η κυβέρνηση Παπανδρέου κατέρρευσε στις 11 Νοεμβρίου 2012 και τη διαδέχθηκε η κυβέρνηση του τραπεζίτη Λουκά Παπαδήμου, που στηρίχθηκε από ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑΟΣ.
Σύμφωνα, με τα επίσημα αποτελέσματα, στο 100%, η ΝΔ βγαίνει πρώτο κόμμα αλλά με ποσοστό μόλις 18,85%, (108 έδρες), ακολουθεί ο ΣΥΡΙΖΑ με 16,78% (52 έδρες), το ΠΑΣΟΚ είναι με 13,18 % (41 έδρες), οι Ανεξάρτητοι Έλληνες με 10,60% (33 έδρες), το ΚΚΕ με 8,48% (26 έδρες), η Χρυσή Αυγή με 6,97% (21 έδρες) και η Δημοκρατική Αριστερά με 6,11% (19 έδρες), οι Οικολόγοι Πράσινοι με 2,93%, ο ΛΑ.Ο.Σ. με 2,90%, η Δημοκρατική Συμμαχία με 2,55%.Τα λευκά και άκυρα είναι στο 2,36%, ενώ η συμμετοχή σε χαμηλό ποσοστό, φτάνει μόλις το 65,10%.

17 Ιουνίου 2012
Η μεγάλη άνοδος της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ και η μεγάλη πτώση του ΚΚΕ είναι τα κύρια χαρακτηριστικά των εκλογών της 17ης Ιουνίου. Μετά το τέλος του δικομματισμού, βρισκόμαστε στον αστερισμό του διπολισμού, που θα φανεί με το πέρασμα του χρόνου αν θα εξελιχθεί σε νέο δικομματισμό, με πρωταγωνιστή στον χώρο της Αριστεράς τον ΣΥΡΙΖΑ. Η νέα Βουλή θα είναι και πάλι επτακομματική. Το ΛΑΟΣ για δεύτερη συνεχόμενη εκλογική αναμέτρηση δεν εισήλθε στη Βουλή και μάλλον οδηγείται στο «χρονοντούλαπο της ιστορίας».Τα αποτελέσματα των εκλογών της 17ης Ιουνίου 2012: ΝΔ: 29,66% (129 έδρες), ΣΥΡΙΖΑ: 26,89% (71), ΠΑΣΟΚ: 12,28% (33), Ανεξάρτητοι Έλληνες: 7,51% (20), Χρυσή Αυγή 6,92% (18), ΔΗΜΑΡ: 6,26% (17), ΚΚΕ: 4,50% (12).
Όπως φαίνεται από τα αποτελέσματα, κανένα κόμμα δεν εξασφάλισε την απόλυτη πλειοψηφία κι έτσι από τις 18 Ιουνίου ξεκίνησε η προσπάθεια του Προέδρου της Δημοκρατίας, Κάρολου Παπούλια, για τη δημιουργία βιώσιμου κυβερνητικού σχήματος, σύμφωνα με τις συνταγματικές επιταγές. ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ συμφώνησαν στον σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας και στις 20 Ιουνίου 2012 ορκίστηκε πρωθυπουργός ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας, Αντώνης Σαμαράς.

Ουσάνγκι Αρβελάτζε

Γ΄ Τάξη

Ο Μάιος, αυτός ο υπέροχος μήνας, σε εμπνέει, σε κάνει αυθόρμητο, ονειροπόλο, καλλιτέχνη. Σε κάνει να θέλεις να ερωτευτείς με τον τρόπο των παραμυθιών, σε κάνει να θέλεις να αποδράσεις από την καθημερινότητα και να βρεθείς πιο κοντά στην υπέροχη φύση, στον ήλιο, στο νερό.

Θα τολμήσω να σου ζητήσω μια χάρη, αγαπημένε μου μήνα. Δώσε μου λίγη από την ομορφιά, την γλύκα και τη χαρά σου!!!

Γεωργία Τερζόγλου

Γ΄ Πληροφορικής

Γιατί οι γονείς το επιτρέπουν αυτό; Γιατί δεν αντιδρά κανείς; Σε τι κοινωνία ζούμε; Ποιος θα κάνει το πρώτο βήμα; Οι ενήλικες είναι χαμένοι κι αυτοί στα δικά τους προβλήματα. Δεν δουλεύουν, δεν σκέφτονται, τα έχουν παρατήσει. Ας έβγαινε ένας μπροστά να έλεγε «φτάνει πια!».

Πόσο ακόμη θα ζούμε σ΄αυτόν τον εφιάλτη; Στα πρόσωπα έχει κολλήσει μια μάσκα περίεργη, απερίγραπτη. Την κοιτάς και θες να δακρύσεις. Ένας ψεύτικος κόσμος. Πού είναι η εποχή που έβγαινες έξω και υπήρχε συζήτηση; Πού είναι οι παρέες και οι εκδρομές; Τα αληθινά συναισθήματα; Τα αληθινά πρόσωπα; Τα αληθινά λόγια; Οι στόχοι; Όλα έγιναν παγωμένες εικόνες σε ηλεκτρονικές διευθύνσεις.

Σε λίγα χρόνια πώς θα είμαστε; ;; Έχουμε χαθεί και εμείς σαν την χαμένη ατλαντίδα.

Κατερίνα Φλώρου

Β΄ Υπαλλήλων Αποθήκης

η ζωή όλων να είναι σταυρός αναστάσιμος,

Ανάσταση νάρθει στις καρδιές,

ν΄αναστηθεί η ελπίδα και η χαρά,

Ανάσταση στα νειάτα μας, που μερικοί τα ναρκώνουν και τα νεκρώνουν,

Ανάσταση στην πεθαμένη αγάπη,

Ανάσταση παντού,

να διαλυθούν τα νέφη,

να λάμψει ο ήλιος.

Χριστός Ανέστη

Γιώργος Γκρέτσικος

Γ΄Πληροφορικής

Σκηνοθεσία: Πολ Γκρίνγκρας

Παίζουν: Τομ Χανκς, Κάθριν Κίνερ, Μπαρκχάντ Αμπντί, Μάικλ Τσέρνας

Πλέοντας ανοιχτά της ανατολικής Αφρικής, το φορτηγό πλοίο Maersk Alabama καταλαμβάνεται από πειρατές. Ο Αμερικανός καπετάνιος του θα έρθει σε σκληρή αντιπαράθεση με τον Σομαλό αρχηγό, 145 μίλια μακριά από τις ακτές…

Στις 8 Μαρτίου του 1857, η σοσιαλίστρια Clara Zetkin, γερμανίδα υπήκοος, από τις εργάτριες της κλωστοϋφαντουργίας, πήρε την πρωτοβουλία και κατέβηκε με χιλιάδες γυναίκες στους δρόμους διεκδικώντας ένα καλύτερο μέλλον.

Πολύ αργότερα και ύστερα από πολλούς αγώνες σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες, απέκτησαν δικαίωμα ψήφου και οι Ελληνίδες. Από το 1930, λοιπόν, μπορούσαν να ψηφίσουν οι Ελληνίδες που είχαν κλείσει το τριακοστό έτος της ηλικίας τους.

Σήμερα, σε πολλές περιοχές, η ημέρα έχει χάσει το πολιτικό της νόημα και έχει γίνει απλώς μια ευκαιρία για τους άντρες να εκφράσουν την αγάπη τους για τις γυναίκες, όπως συμβαίνει και με τη γιορτή της μητέρας και την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Ωστόσο σε αρκετές κοινωνίες παραμένει ισχυρή η αρχική πολιτική σημασία της συγκεκριμένης μέρας, που συνεχίζει να είναι αφιερωμένη στην υποστήριξη και ενδυνάμωση των αγωνιζόμενων γυναικών.

Και σ΄αυτόν τον αγώνα είμαστε όλοι και όλες μαζί, καθημερινά και τις 365 μέρες του χρόνου, για τα δικαιώματα των γυναικών.

Γεωργία Τερζόγλου

Γ΄ Πληροφορικής

Διστακτικά ανοίγω μια χαραμάδα, διαπιστώνοντας έκπληκτη πως το δωμάτιο σιγά σιγά γεμίζει με χαρούμενες φωνές, μουσική και γέλιο. Χαμογελώ νοσταλγώντας ελάχιστα την παράξενη αυτή αίσθηση. Δεν περνάει πολλή ώρα και οι χαρούμενοι ήχοι μετατρέπονται σε βαριά, σιωπηλά νανουρίσματα που συνήθως τρομάζουν τα παιδιά τα βράδια. Δέχομαι ό,τι μπήκε μέσα στο δωμάτιο χωρίς να μετανιώνω πλέον.

Η μουσική γίνεται πιο δυνατή αλλάζοντας ρυθμό και ένταση αρκετές φορές. Ενίοτε, μου προσφέρει έντονες εικόνες που φέρνουν δάκρυα στα μάτια μου κάνοντας πιο θολή την όρασή μου και άλλοτε μου δημιουργεί συναισθήματα που είχα ξεχάσει πως μπορούσαν να διαπεράσουν την γέρικη  και κουρασμένη, πια, ψυχή μου.

Οι αποφάσεις της ζωής μας οδηγούν στον άνθρωπο που είμαστε σήμερα, οι εμπειρίες μας προσδιορίζουν την σοφία και τον τρόπο σκέψης μας, το αν θα δεχτούμε τα παιδικά όνειρά μας, σε ώριμη πλέον ηλικία, δείχνει την αθωότητά μας. Κρατάμε κάθε κομμάτι του εαυτού μας μέσα μας, μπορεί μερικές φορές να ξεχνάμε ορισμένα πράγματα, μα η φύση του ανθρώπου είναι τέτοια που καθιστά αδύνατη την συγκράτηση όλων των γεγονότων. Αποξενώνουμε και φυλακίζουμε στα βάθη του μυαλού μας οτιδήποτε φαίνεται άχρηστο μόνο και μόνο για να μας χτυπήσει την πόρτα αρκετό καιρό αργότερα και να μας ξαφνιάσει, λες και είναι κάτι πρωτόγνωρο για την τρεμάμενη καρδιά μας.

Ε. Τ.

Τάξη Β΄