Μπορεί τα τελευταία χρόνια το αυγά να βάφονται σε διάφορα χρώματα, όμως η παράδοση τα θέλει κόκκινα. Είναι γεγονός πως τα χρωματιστά αυγά τα συναντάμε στην αρχαιότητα, στη Ρώμη, στην Ελλάδα, στην Κίνα, στην Αίγυπτο, ως δώρα στις ανοιξιάτικες γιορτές μαζί με κουνέλια τα οποία είναι το σύμβολο της γονιμότητας.

Η Παναγία πίσω από το έθιμο των «κόκκινων αυγών»

Μία εξήγηση που δίνεται συχνά λέει ότι η Παναγία πήρε ένα καλάθι αυγά και τα πρόσφερε στους φρουρούς του Υιού της, ικετεύοντάς τους να του φέρονται καλά! Όταν τα δάκρυά της έπεσαν πάνω στα αυγά, αυτά βάφτηκαν κόκκινα!

Η δύσπιστη γυναίκα

Μία παραλλαγή της παραπάνω ιστορίας, θέλει μία γυναίκα να μην πιστεύει την είδηση της Ανάστασης Του Ιησού και να λέει: «Όταν τα αυγά που κρατώ θα γίνουν κόκκινα, τότε θα αναστηθεί και ο Χριστός». Και τότε αυτά έγιναν κόκκινα»!

Το τσούγκρισμα των κόκκινων αυγών

Το έθιμο του τσουγκρίσματος των αυγών ξεκίνησε μάλλον στην Βόρεια Αγγλία ως παιχνίδι: Ο κάτοχος του πιο γερού αυγού, ήταν ο νικητής! Κανονικά πάντως το πρώτο αυγό που βάφεται σε κάθε σπίτι ανήκει στην Παναγία και δεν πρέπει να το «τσουγκρίζουμε».

Πολλές νοικοκυρές ακόμα και σήμερα το φυλάνε στο εικονοστάσι όλο το χρόνο μέχρι το επόμενο Πάσχα, αφού λένε πως δεν χαλάει όλη την χρονιά! Την Μεγάλη Πέμπτη του επόμενου έτους το φυτεύουν στα χωράφια τους για να είναι εύφορα, ή το κρεμάνε στα μαντριά των ζώων για να είναι γόνιμα. Επίσης το έθιμο του τσουγκρίσματος των αυγών έχει τις ρίζες του στο Βυζάντιο και συμβολίζει πάλι την Ανάσταση. Όπως το κλωσσόπουλο σπάει το κέλυφος του αυγού και βγαίνει στο φως της ζωής, έτσι -αυτός ήταν ο συμβολισμός- κομματιάζονται του θανάτου τα δεσμά και από του τάφου τα βάθη ξανάρχεται η ζωή. Το έθιμο αυτό καθιερώθηκε για πρώτη φορά στη βυζαντινή αυλή από το Μεγάλο Κωνσταντίνο και τη μητέρα του Αγία Ελένη, με επίσημη τελετή που γινόταν το πρωί της Κυριακής του Πάσχα. Οι καλεσμένοι τσούγκριζαν με τον αυτοκράτορα και τη βασιλομήτορα τα αυγά και στη συνέχεια ακολουθούσε γεύμα στο πασχαλινό τραπέζι.

Πηγή:   Υλικό από το  Internet

Στέφανος Παπαδόπουλος

Άκης Μαγαλιός

• 70 γρ. βούτυρο γάλακτος
• 100 γρ. γάλα φρέσκο
• 160 γρ. ζάχαρη
• 3 αυγά
• 4 γρ. μαχλέπι σκόνη
• 4 γρ. μαστίχα σκόνη
• 100 γρ. χλιαρό νερό
• 40 γρ.φρέσκια μαγιά
• 700 γρ. αλεύρι κίτρινο για τσουρέκια (και ίσως χρειαστεί παραπάνω αλεύρι)
• 1 αυγό για επικάλυψη
• φιλέ αμύγδαλα

1)      Σε μία κατσαρόλα χλιαραίνουμε το βούτυρο, τη ζάχαρη, το γάλα, το μαχλέπι, τη μαστίχα, δεν πρέπει να ανέβει η θερμοκρασία πάνω από τούς 50 βαθμούς

2)      Κατεβάζουμε την κατσαρόλα από τη φωτιά και ρίχνουμε τα αυγά

3)      Ρίχνουμε όλα τα παραπάνω στο κάδο του μίξερ και τα χτυπάμε λίγο να λιώσει η ζάχαρη.

4)      Σε ένα άλλο σκεύος διαλύουμε την μαγιά στο χλιαρό νερό

5)      και την ρίχνουμε και αυτή στον κάδο του μίξερ

6)      Τέλος προσθέτουμε το αλεύρι και ζυμώνουμε πολύ καλά ώστε η ζύμη να ξεκολλάει από τα χέρια μας

7)      Βάζουμε τη ζύμη σε μία λεκάνη μεγάλη, την σκεπάζουμε με τραπεζομάντιλο σε ζεστό μέρος και την αφήνουμε να φουσκώσει για 3 ώρες.

8)      Μετά ζυμώνουμε ελαφρώς και την κάνουμε το σχήμα που μας αρέσει για τσουρέκια,

9)      τα τοποθετούμε στη λαμαρίνα του φούρνου που έχουμε στρώσει με λαδόκολλα και τα αφήνουμε ξανά σε ζεστό περιβάλλον για 1 ώρα.

10)  Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 180 βαθμούς.
11)  Ανακατεύουμε το αυγό με λίγο νερό και αλείφουμε απαλά με πινέλο την επιφάνεια κάθε τσουρεκιού.

12)  Πασπαλίζουμε με το αμύγδαλο φιλέ

13)  και ψήνουμε μέχρι τα τσουρέκια να ροδίσουν και να ξεκολλάνε από την λαδόκολλα.

14)  Αν δείτε ότι παίρνουν πολύ χρώμα επάνω μπορείτε να τα καλύψετε με αλουμινόχαρτο.

ΑΘΗΝΑ ΧΟΒΑΛΟΠΟΥΛΟΥ

ΜΑΤΙΝΑ ΠΟΛΥΖΟΥ

Είναι γλυκόηχα και χαριτωμένα και παλιότερα τα τραγουδούσαν τα παιδιά, οι μικροί μαθητές, την 1^η Μαρτίου. Πήγαιναν από σπίτι σε σπίτι και κρατούσαν στα χέρια τους ένα ομοίωμα χελιδόνας που ήταν το στοιχείο αναφοράς. Άσμα είναι, της αρμονικής ένωσης του λόγου και της μουσικής, με ρυθμό και μέλος η έκφραση των διαφόρων ισχυρών συναισθημάτων του ανθρώπου που πολλές φορές και ιδιαίτερα στο λαό συνοδεύει τις ρυθμικές κινήσεις του σώματος και στην εργασία και στο χορό. Το άσμα παράγεται από το ρήμα άδω(= τραγουδώ). Απ’ αυτό η ωδή, το ωδείο, ωδικό πτηνό, αηδόνι, αοιδός(= τραγουδιστής) κ.λ.π. Τα  άσματα παρουσιάζουν την ιδιαίτερα έντονη έκφραση της δραστηριότητας του δήμου (=λαού) του θυμόσοφου, απ’ όπου και λέγονται δημοτικά τραγούδια. Επαινούν την καλή συμπεριφορά και πράξη των ανθρώπων, και ψέγουν την κακή. Ανάλογα με το περιεχόμενό τους, που είναι η δραή της κάθε λαϊκής ομάδας, ο ερευνητής λαογράφος τα χώρισε σε κατηγορίες. Όπως: ιστορικά, κλέφτικα, ακριτικά, παραλογές, ερωτικά, νυφιάτικα, περιγελαστικά, νανουρίσματα, της ξενιτιάς, μοιρολόγια, του κάτω κόσμου, παιδικά και εκείνα που έχουν σχέση με γιορτές και έθιμα, όπως τα κάλαντα αλλά και χελιδονίσματα, άσματα δηλαδή που τραγουδούσαν τα παιδιά την 1^η Μαρτίου και κρατούσαν ομοίωμα χελιδόνας. Στο λαιμό της έδεναν στριμμένη κόκκινη και άσπρη κλωστή, το μάρτη, τη μαρτιά που έδιωχνε το κακό, γι’ αυτό το ‘βαζαν και στο χέρι τους, όπως συμβαίνει και σήμερα. Έτσι τιμούσαν το Μάρτη που είναι ο πρώτος μήνας της Άνοιξης, και πολύ παλιά ήταν ο πρώτος μήνας του έτους και καλωσόριζαν τον ερχομό της Άνοιξης και τις αποδημητικής χελιδόνας. Το αρχαίο άσμα είναι το εξής: «Ήλθε, ήλθε χελιδών, καλάς ώρας άγουσα, καλούς ενταυτούς, επί γαστέρι λευκά, επίνω τα μέλανα».

Το νεώτερο άσμα ,στο οποίο υπάρχει η αρμονική η εναλλαγή του λόγου μεταξύ παιδιών και χελιδόνας,: «Ήρθε, ήρθε χελιδόνα, ήρθε κι άλλη μελιδόνα, κάθισε και λάλησε και γλυκά κελάηδησε, κι έφερε την Άνοιξη. Μάρτη, άρτι μου καλέ, και Φλεβάρη φοβερέ, κι αν φλεβίσεις κι αν τσικνίσεις, καλοκαίρι θα μυρίσεις. Κι αν χιονίσεις κι αν κακίσεις, πάλι Άνοιξη θ’ ανθίσεις. τώρα που ήρθε η χελιδόνα.» Η χελιδόνα αναφέρει το ταξίδι της: « Θάλασσα επέρασα, τη στεριά δε ξέχασα, κύματα κι αν έσχισα έσπερια κονόμιτσα».

«Έφυγα κι αφήκα σύκα και σταφύλια και σταυρόν από θημωνίτσα, κι ήρθα τώρα κι ηύρα φύτρα, κι ηύρα χόρτα, σπάρτα, βλίτρα, φύτρα, ηύρα αμπέλια κλαδεμένα κι σιτάρια φυτρωμένα». Παράκληση των παιδιών προς τη νοικοκυρά: « Συ καλή νοικοκυρά έμπα στο κελάρι σου, φέρε αυγά περδικωτά και πουλιά σαρακοστά, δώσε με μιαν ορνιθίτσα, φέρε και μια κουλουρίτσα».Στη συνέχεια εύχονται: «Μέσα δω που ήρθαμε τώρα μέσα γεια, μέσα χαρά, στον αφέντη, στην κυρά, στα παιδιά και στους γονείς, σ’ όλους τους, στους συγγενείς,».  Με τη μαρτιά διώχνουν το κακό: «Μέσα Μάρτης, έξω οι ψύλλοι, έξω οχτροί, σας τρώνε οι σκύλοι.

Μέσα φίλοι, μέσα φτήνια και χαρές, χοροί, παιχνίδια και για φέτος και του χρόνου, και του χρόνου κι άλλα χίλια»

Άσμα παραλλαγή:

«Μάρτης μας ήρθε και πουλιά λαλείτε. Καλημέρα βασιλικά, καλώς τη χελιδόνα. Τι θέλει η χελιδόνα; Θέλει αυγά σαρακοστά, θέλει και πεντηκοστά, να σαρακοστέψουμε να πεντηκοστέψουμε, ώσπου να έρθει κι άλλη χελιδόνα απ’ τον Ιορδάνη Ποταμό, λέει, λέει και λαλεί και το Θεό παρακαλεί. Έξω ψύλλοι και κακούδια, μέσα Μάρτης και χελιδόνα».

Τα παιδιά με τη δυναμική του λόγου αναφέρονται στη μεγάλη Σαρακοστή που είναι το ιδιαίτερο γνώρισμα του Μάρτη, καθώς, όπως λέγεται και πράγματι συμβαίνει «δε λείπει ο Μάρτης από τη σαρακοστή».

Πηγή: Νέος Αγώνας

Ιωάννα Πιλάτου

Αντιγόνη Μπράχου

Γεωργία Μανώλη

Μια σημαντική γιορτή που μιλά για την ελευθερία των Ελλήνων και τη σωτηρία των ανθρώπων. Γιορτάζεται έντονα σε όλη την Ελλάδα! Τα έθιμα ανά περιοχή πολλά και ενδιαφέροντα. Σε κάθε σπίτι μοσχοβολάει ο μπακαλιάρος σκορδαλιά, καθώς τη μέρα αυτή καταλύεται το ψάρι.

Υλικά

Μπακαλιάρος

1  κουτί μπύρα

Αλεύρι

Αλάτι

2 σκελίδες σκόρδο (μέτριες)

2 φέτες ψωμί

2 κ.σ. λάδι

1 φλιτζάνι καρύδια

Αλάτι- πιπέρι

Λίγο ξύδι

Εκτέλεση

Ετοιμάζουμε ένα κουρκούτι από αλεύρι με μπύρα, μέχρι να γίνει ένας χυλός που δεν τρέχει. Τηγανίζουμε τα κομμάτια του μπακαλιάρου με κουρκούτι σε καυτό λάδι μέχρι να ξανθύσουν. Η σκορδαλιά καλό είναι να μείνει στο ψυγείο για αρκετές ώρες, γι’αυτό την ετοιμάζουμε από την προηγούμενη μέρα. Σε μπλέντερ χτυπούμε το ψωμί, το σκόρδο, το αλάτι , το ξύδι, τα καρύδια. Προσθέτουμε τέλος αργά το ελαιόλαδο χτυπώντας συνέχεια.

Καλή επιτυχία και χρόνια πολλά!

Άκης Μαγαλιός

500 γρ. φασόλια χοντρά

2-3 καρότα σε ροδέλες

1 κρεμμύδι ξερό

4 κλωνάρια σέλινο

½ πιπεριά Φλωρίνης

200 γρ. φρέσκια σάλτσα τομάτας

1 κ.σ. τοματοπελτέ

1φλ. τσαγιού ελαιόλαδο

χυμό από μισό λεμόνι

λίγο μπούκοβο

αλατοπίπερο

Εκτέλεση

Αφήνουμε τα φασόλια σε νερό με μία κουταλιά της σούπας σόδας, για μια νύχτα . Σε καθαρό νερό αφήνουμε τα φασόλια να πάρουν μία βράση.

Πετάμε το πρώτο νερό . Ξαναβάζουμε τα φασόλια σε ζεστό νερό να βράσουν. Όταν μαλακώσουν, προσθέτουμε τα υπόλοιπα υλικά. Η τομάτα μένει για το τέλος, όπως και ο χυμός λεμονιού !

* Λίγα μυστικά ακόμα

 Προσθέτουμε το χυμό λεμονιού, για χυλώσει η φασολάδα.

   ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ !

Γιάννης Τσιλίκης