Επιμέλεια άρθρου: Αγγέλη Πένη- Γκούντη Αθηνά

Η  Γ΄ τάξη του σχολείου μας πραγματοποίησε τετραήμερη εκπαιδευτική εκδρομή στη Μακεδονία με σκοπό τη γνωριμία των μαθητών με την ιστορία και τον πολιτισμό της.

Παρασκευή 27 Μαρτίου και ώρα 7:00 συγκεντρωθήκαμε στην συμβολή των οδών Ομήρου και Αργυρουπόλεως (άγαλμα Βενιζέλου).Επικρατούσε ένα κλίμα χαράς και ενθουσιασμού. Καταλήξαμε τελικά να φύγουμε στις 11:00 λόγω κάποιων απροόπτων που συνέβησαν. Παρά τις αναποδιές απτόητοι μέσα στο λεωφορείο χορεύαμε ,τραγουδούσαμε και ανυπομονούσαμε να φτάσουμε στον προορισμό μας. Είδαμε πολλά ωραία τοπία στην διαδρομή. Περίπου στις 7:00 το απόγευμα φτάσαμε στο ξενοδοχείο μας στην Κατερίνη και αφού τακτοποιηθήκαμε στα δωμάτια μας, πήγαμε για φαγητό στο εστιατόριο του ξενοδοχείου. Πρέπει να σημειώσουμε εδώ ότι το ξενοδοχείο ήταν υπέροχο. Μεγάλα δωμάτια, ωραίοι χώροι και φυσικά υπέροχη παραλία. Το Σάββατο ξεκινήσαμε για την πανέμορφη πόλη της Θεσσαλονίκης. Πήγαμε στο αρχαιολογικό μουσείο, στον Λευκό Πύργο ,στα βυζαντινά τείχη και τέλος στην εκκλησία  του Αγίου Δημητρίου. Στην συνέχεια είχαμε ελεύθερο χρόνο για φαγητό και βόλτα στην πόλη. Στις 5:00 ξεκινήσαμε για το ξενοδοχείο μας. Το βράδυ αφού φάγαμε ,ετοιμαστήκαμε για την βραδινή μας έξοδο σε κλαμπ. Βέβαια δεν κάλυψε τις προσδοκίες μας και έτσι γυρίσαμε νωρίτερα στο ξενοδοχείο. Την Κυριακή είχαμε πολύ γεμάτο πρόγραμμα .Ξεκινήσαμε νωρίς το πρωί για την Βεργίνα. Στον δρόμο βέβαια ο οδηγός μας ήθελε να πάει από άλλο δρόμο και έτσι κολλήσαμε μέσα στις λάσπες σε κάτι χωράφια και χρειαστήκαμε γερανό. Στην αρχή όλοι είχαμε νευριάσει, αλλά τώρα το σκεφτόμαστε και γελάμε. Με καθυστέρηση 2 ωρών φτάσαμε τελικά στην Βεργίνα. Εκεί είδαμε τον ιστορικό χώρο της και είχαμε  την ευκαιρία να δούμε από κοντά τους αξιολογότερους Μακεδονικούς τάφους, ένας εκ των οποίων είναι και του Φιλίππου Β΄ , τους οποίους έφερε στο φως η σκαπάνη του αρχαιολόγου Μ. Ανδρόνικου το 1977.Στην συνέχεια επισκεφτήκαμε τον Άγιο Νικόλαο Νάουσας,όπου γευματίσαμε δίπλα από το ποτάμι  και απολαύσαμε το υπέροχο τοπίο. Έπειτα πήγαμε στην Έδεσσα για να θαυμάσουμε τους επιβλητικούς και ορμητικούς καταρράκτες που στολίζουν τον τόπο. Το βράδυ μετά το φαγητό στο ξενοδοχείο, ετοιμαστήκαμε για να βγούμε έξω. Πήγαμε σε ένα ρεμπετάδικο στην Κατερίνη, όπου διασκεδάσαμε, τραγουδήσαμε και χορέψαμε με την ψυχή μας. Αργά το βράδυ επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο. Έπρεπε να μαζέψουμε βαλίτσες και να κοιμηθούμε νωρίς γιατί την επομένη μέρα είχαμε ταξίδι. Φυσικά ούτε βαλίτσες μαζέψαμε, ούτε κοιμηθήκαμε οι περισσότεροι. Όπως και τα προηγούμενα δυο βράδια το ξενυχτίσαμε γελώντας και μιλώντας για όλα όσα συνέβαιναν στην εκδρομή μας. Την Δευτέρα , μετά το πρωινό, επιβιβαστήκαμε στο λεωφορείο μας για να ξεκινήσουμε για  το μεγάλο ταξίδι της επιστροφής. Όλοι νυσταγμένοι και πολύ κουρασμένοι κοιμηθήκαμε σχεδόν αμέσως. Το μεσημέρι κάναμε μια στάση στον όμορφο Βόλο για ξεκούραση και φαγητό. Έπειτα επιβιβαστήκαμε ξανά στο λεωφορείο  και συνεχίσαμε το ταξίδι μας. Γεμάτοι πλέον ενέργεια δεν αφήσαμε σε ησυχία τους καθηγητές μας. Δυνατή μουσική, χορός και γέλια μας έφεραν κατά τις 8:00 και πάλι πίσω στην Αθήνα. Περάσαμε πάρα πολύ ωραία  και γυρίσαμε με τις καλύτερες εντυπώσεις. Τέλος θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τους συνοδούς καθηγητές και τον Διευθυντή του σχολείου μας για την υπέροχη αυτή εκδρομή που οργάνωσαν. Θα είναι για όλους μας μια αξέχαστη εμπειρία!

Το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό όταν ακούω το όνομά της είναι το γέλιο της . Σαν γάργαρο νερό που κυλάει σε ποτάμι . Η μορφή της σιγά σιγά θα ξεθωριάσει, αλλά αυτό το γέλιο …

Για να είμαι ειλικρινής , η Νικολέτα ήταν από το Δημοτικό ένα παιδί στο περιθώριο . Αυθόρμητη και ατσούμπαλη προσπαθούσε να τραβήξει την προσοχή και να ισορροπήσει στο λεπτό σκοινί των ανθρώπινων σχέσεων . Πεισματάρα και ξεροκέφαλη ήθελε πάντα να περνάει το δικό της . Έχω ακούσει να λένε ότι όταν πεθαίνει κάποιος συνειδητοποιούμε πόσο τέλειος είναι . Μάλλον η άποψη αυτή είναι λάθος γιατί κανείς δεν είναι τέλειος , ούτε εν ζωή ούτε νεκρός . Απλώς η νοσταλγία του προσώπου αυτού μας κάνει να το εκτιμάμε περισσότερο . Κάτι τέτοιο μου συνέβη κι εμένα .

  Ο καρκίνος μου έλεγαν οι δικοί μου είναι το πιο επικύνδινο και άσχημο πράγμα. Και ξάφνου αυτό το πράγμα επιτέθηκε στη Νικολέτα , προς το τέλος της έκτης Δημοτικού . Κανείς δεν το περίμενε . Τη μία καθόταν στο θρανίο της και την άλλη , Πουφ , εξαφανίζετε . Τρία ολόκληρα χρόνια . Το πιστεύετε ; Τρία χρόνια στο φόβο και την αγωνία . Ήταν πραγματική ηρωίδα , αγωνίστρια , θηρίο . Είχε πλήρη επίγνωση της κατάστασής της , αλλά μέχρι και την τελευταία της στιγμή το γέλιο αυτό δεν άλλαξε . Δεν έγινε πιο θλιμμένο , αλλά εμπλουτίστηκε με τη δίψα της για ζωή .

Το τελευταίο πράγμα που θέλω να πω είναι ότι έκλαψα και τη θρήνησα , αλλά όχι τόσο όσο της άξιζε . Μάλλον γιατί πιστεύω ότι χορεύει με τα άλλα αγγελάκια στον παράδεισο . Πάω στοίχημα ότι είναι φύλακας άγγελος της Ευφροσύνης , διότι ήταν η μόνη που τη στήριξε και την αγάπησε πραγματικά . Ο Θεός να αναπαύσει τη ψυχούλα της και ελπίζω να με συγχωρέσεις για την απόμακρη στάση που κράτησα απέναντί σου , Νικολετάκι .

Τζένη Κούτρα (Γ’1)

Η Νικολέτα είναι το πιο γενναίο, ευγενικό, δραστήριο, χαμογελαστό και υπέροχο πλάσμα που έχω γνωρίσει. Μέσα σε αυτά τα τρία χρόνια που ήμουν κοντά της  κατάλαβα πολλά περισσότερα γι αυτήν  που ίσως με μια πρώτη ματιά δε διακρίνονται. Όπως το ότι είναι δυνατή όσο κανείς άλλος, γιατί η Νικολέτα πέρασε πολλά μέσα σε αυτά τα τρία χρόνια,  τόσα που κανείς μας δεν μπορεί να φανταστεί! Σε όλο αυτό το ταξίδι όμως δεν υπήρχε ούτε στιγμή που να την δω κατσούφα ή με πεσμένη ψυχολογία ή έστω να δακρύζει μια φορά,  αντίθετα πάντα αισιόδοξη και με σχηματισμένο στο προσωπάκι της αυτό το εκθαμβωτικό χαμόγελό της, που μπορούσε να σε τυφλώσει από την λάμψη που εξέπεμπε! Ήταν πάντα δραστήρια, συμμετείχε σε όλα, πεισματάρα όπως πάντα, ήθελε να περνάει μόνο το δικό της και ήταν ευχαριστημένη ακόμα και με το  πιο απλό πράγμα αρκεί να την έκανε ευτυχισμένη! Πλέον η Νικολέτα, εκτός από κολλητή μου που πάντα θα είναι, έχει μετατραπεί και σε πρότυπό μου, ένα πρότυπο τόσο υψηλό που ποτέ δεν πρόκειται να φτάσω! Επειδή κανείς δεν είναι τόσο γενναίος  και  δυνατός μαχητής σαν την Νικολέτα!!!

Προσωπικά την ευχαριστώ με όλη μου την καρδιά  που με άφησε να την πλησιάσω, να δεθώ μαζί της και να αγγίξω και εγώ λίγο από αυτό το τέλειο. Για εμένα νικητής δεν είναι αυτός που τελικά θα καταφέρει να νικήσει το θάνατο,  αλλά αυτός που σε όλη αυτήν τη δύσκολη και επίπονη περίοδο είναι μαχητής δε το βάζει κάτω,  δεν παραιτείται  ποτέ και χαμογελά,  αφού κάθε μέρα η δίψα του για  ζωή μεγαλώνει όλο και περισσότερο! Ομολογώ πως υπήρξαν στιγμές  που δεν ήξερα πώς να χειριστώ ορισμένες καταστάσεις , πώς να αντιδράσω και γενικά συναισθηματικά ήμουν  πολύ φορτισμένη καθώς όλο αυτόν   τον καιρό δεν ήταν μόνο η Νικολέτα  που πονούσε, αλλά και οι συγγενείς, οι  φίλοι που τη βλέπαμε να υποφέρει. Παρόλο που δεν το παραδεχόταν πίσω από αυτό το χαμόγελό της και αυτό το ξεχωριστό γέλιο της νομίζω  κρύβονταν  πολλά!  Όμως δεν μετανιώνω ούτε στιγμή που ήμουν δίπλα της,  όσο κι αν πονάω τώρα. Της στάθηκα στα δύσκολα  αλλά και στα ωραία  αυτά  που θα μείνουν ανεξίτηλα  στη μνήμη μου,  που πάντα θα θυμάμαι και θα χαμογελάω!!!

Νικολέτα, καρδιά μου, καλό σου ταξίδι αγγελάκι μου, να είσαι καλά εκεί ψηλά και να μας προσέχεις. Σε αγαπάω και θα σε αγαπάω για πάντα!!

( μπαζάκια κολλητές forever! )

Ευφροσύνη Δεμένεγα

Εμείς οι συμμαθητές του, με τη βοήθεια και τη συμπαράσταση του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων και του συλλόγου καθηγητών του σχολείου μας τιμήσαμε τη μνήμη του. Το πρωί φυτεψαμε μια ελιά και δημιουργήσαμε έναν όμορφο μυριστικό κήπο στην αυλή του σχολείου μας.

Την τελευταία ώρα του σχολικού προγράμματος, κάναμε μια μικρή τελετή στην αίθουσα πολλαπλών χρήσεων του σχολείου μας, όπου προβάλαμε στυγμιότυπα από τη ζωή του Βασίλη στο σχολείο μας και διαβάσαμε κείμενα αφιερωμένα στη μνήμη του.

Δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ!!

Το Σάββατο 14 Μαρτίου του 2015 έγινε η δεύτερη χοροεσπερίδα για το έτος 2014-2015 στο χώρο του σχολείου μας. Το δεκαπενταμελές και ο σύλλογος γονέων δούλεψαν πολύ για να περάσουμε όλοι ένα όμορφο βράδυ. Οι προετοιμασίες είχαν ξεκινήσει από το πρωί  για να είναι όλα έτοιμα στην ώρα τους.  Περάσαμε όλοι μία καταπληκτική βραδιά με πολύ χορό, κέφι και διασκέδαση. Μπορείτε να δείτε φωτογραφίες της εκδήλωσης στο διαδίκτυο. Αξίζει να ευχαριστήσουμε όλους αυτούς που εργάστηκαν και κουράστηκαν για αυτήν την χοροεσπερίδα και σας περιμένουμε όλους στην επόμενη!

Την Τρίτη 10 Μαρτίου 2015 η ομάδα του προγράμματος » ΕΥ ΖΗΝ» του σχολείου μας επισκέφτηκε το Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο. Μια τελειόφοιτος του τμήματος Διαιτολογίας  μας ενημέρωσε για τη σωστή εικόνα  που πρέπει να έχουμε για το σώμα μας. Ασχοληθήκαμε επίσης με τις διατροφικές διαταραχές (Ανορεξία-Βουλιμία) που πλήττουν τα τελευταία χρόνια όλο τον κόσμο. Στη συνέχεια περιηγηθήκαμε στις αίθουσες του Πανεπιστημίου και ενημερωθήκαμε για τον τρόπο εισαγωγής  καθώς και για την διαβίωση των φοιτητών στο Πανεπιστήμιο.

Γενικά αποκομίσαμε πολύ καλές εντυπώσεις από την επίσκεψή μας εκεί.

Την Πέμπτη 26 Φεβρουαρίου η τρίτη  τάξη του σχολείου μας επισκέφτηκε το θέατρο Κνωσός για να παρακολουθήσει την θεατρική παράσταση ΄΄Ελένη΄΄ του  Ευριπίδη. Οι εντυπώσεις που αποκομίσαμε ήταν σχετικά καλές, με την ηθοποιία να ήταν μέτρια. Τα σκηνικά και τα κουστούμια ήταν λιτά. Ο Χορός σε ορισμένες σκηνές γινόταν υπερβολικός με τις κινήσεις και εκφράσεις του, γεγονός που δικαιολογείται καθώς λίγοι ηθοποιοί έχουν το ταλέντο να εκτελούν μια αρχαία τραγωδία. Η παράσταση αυτή ενσαρκώνοντας τα λόγια του αρχαίου κειμένου ανέδειξε το μεγάλο συγγραφικό ταλέντο του Ευριπίδη.

Φέτος στις 20 Φεβρουάριου του 2015 γιορτάσαμε τις Απόκριες στο προαύλιο του σχολειού μας. Η γιορτή   πραγματοποιήθηκε τις 3 τελευταίες ώρες (5^η,6^η,7^η) και συμμετείχαν όλα τα τμήματα του σχολείου μας.

Διοργανώθηκε από το δεκαπενταμελές του σχολειού σε συνεργασία με το σύλλογο των καθηγητών. Διασκεδάσαμε  με αναψυκτικά , πατατάκια και πολύ μουσική από τα  ηχεία του σχολείου.

Όλοι είχαν ντυθεί κάτι ξεχωριστό. Αν και απαγορεύονταν οι σερπαντίνες και τα  σπρέι περάσαμε πολύ καλά.

Γενικά οι ώρες πέρασαν ευχάριστα και με πολύ κέφι. Ελπίζω τον επόμενο χρόνο να επαναληφθεί!!!

Κατά την γνώμη μου οι 3 καλύτερες στολές ήταν οι εξής:

1. Ο αόρατος άντρας (the invisible man) από μαθητή της Α΄ τάξης.
2. Κορίτσια, που ντύθηκαν 3 μαθητές της Γ΄ τάξης .
3. Η στολή του joker που ντύθηκε ένας μαθητής της Γ΄ τάξης.

Το Σάββατο 20  Δεκεμβρίου του 2014 έγινε η πρώτη χοροεσπερίδα για το έτος 2014-2015 στο χώρο του σχολείου μας. Το δεκαπενταμελές και ο σύλλογος γονέων δούλεψαν πολύ για να περάσουν όλοι ένα όμορφο βράδυ. Οι προετοιμασίες είχαν ξεκινήσει από το πρωί για να είναι όλα έτοιμα στην ώρα τους .Ήταν ένα όμορφο βράδυ με πολύ χορό κέφι και διασκέδαση. Σημειώθηκε πολύ μεγάλη επιτυχία και τα παιδιά πέρασαν  μια καταπληκτική βραδιά, συνοδευόμενη από κορυφαία μουσική.  Ακόμα, στην είσοδο δίνονταν δωρεάν αναψυκτικά και γλυκίσματα. Μπορείτε επίσης να δείτε και φωτογραφίες της εκδήλωσης στο διαδίκτυο και φυσικά αξίζει να ευχαριστήσουμε όλους αυτούς που εργάστηκαν και κουράστηκαν για αυτήν την χοροεσπερίδα και σας περιμένουμε όλους στην επόμενη !

Επιμέλεια άρθρου: Καρανίκας Αναστάσης

Στiς 22 Ιανουαρίου κόψαμε τις βασιλόπιτες σε κάθε τάξη του σχολείου μας.Τις βασιλόπιτες καθώς και τα δώρα των τυχερών μαθητών προσέφερε ο σύλλογος γονέων και κηδεμόνων του σχολείου μας.  Τους ευχαριστούμε πολύ.

Το έθιμο της βασιλόπιτας

Το έθιμο της βασιλόπιτας, όπως και αλλά του δωδεκάμερου, ανάγεται στα ρωμαϊκά Σατουρνάλια (τα ελληνικά Κρόνια), που ήταν κατά βάση αγροτικές γιορτές της βλάστησης και της νέας χρονιάς. Μια από τις συνήθειες της γιορτής ήταν και η ανάδειξη με κλήρο του «βασιλιά των Σατουρναλίων», που μπορούσε να είναι και άσημος πολίτης η δούλος, αλλά ο τίτλος αυτός του έδινε τιμές και δόξα και του επέτρεπε μεγάλες ελευθερίες.

Η παλαιά ρωμαϊκή συνήθεια  πέρασε στους βυζαντινούς καθώς και σ” όλους τους λατινογενείς λαούς, που τις ήμερες του δωδεκάμερου διασκέδαζαν στα συμπόσιά τους εκλέγοντας και αυτοί, με λαχνό κουκί η φασόλι, έναν «βασιλιά», που τον θεωρούσαν ως τον τυχερό της βραδιάς.

Η βασιλόπιτα πρέπει να σχετιστεί και με τον εορταστικό άρτο της ελληνικής αρχαιότητας, που προσφερόταν στους θεούς ως απαρχή σε μεγάλες αγροτικές γιορτές, ιδίως στα θαλύσια και τα Θαργήλια, καθώς και με τις αρχαίες μειλίχιες προσφορές στους θεούς του Άδη και σ” άλλες θεότητες.

Μια λαϊκή παράδοση, ανάλογη με συναξαρική αφήγηση γραμμένη γύρω στον 9ο αιώνα, ερμηνεύει απλουστέρα το έθιμο της βασιλόπιτας. Λέγει δηλαδή πως, όταν ο Άγιος Βασίλειος ήταν επίσκοπος Καισαρείας, ο έπαρχος της Καππαδοκίας πήγε να εισπράξει φόρους με άγριες διαθέσεις. Οι κάτοικοι φοβηθήκαν και ζήτησαν την προστασία του επισκόπου τους. Αυτός τους είπε να συγκεντρώσουν ότι πολύτιμα αντικείμενα είχαν για να τα προσφέρουν στον έπαρχο. Ο Άγιος όμως τον έπεισε να φύγει χωρίς να πάρει τίποτε. Ύστερα, επειδή η επιστροφή των αντικειμένων στους κάτοχους τους ήταν πρακτικά αδύνατη, με συμβουλή του αγίου ετοίμασαν μικρές πίτες και μέσα σ” αυτές έβαλαν από ένα πολύτιμο αντικείμενο. Έγινε η διανομή και, σαν από θαύμα, έτυχε στον καθένα ότι είχε δώσει. Από τότε, λέγει η παράδοση, κάνουμε στη γιορτή του αγίου βασιλείου πίτες με νομίσματα μέσα.

Πηγή: Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρους  Μπριτανικα