Το παρόν σχολικό περιοδικό του 2ου Γυμνασίου Ηρακλείου αποτελεί μία από τις παραμέτρους της πολυσχιδούς μαθησιακής διαδικασίας την οποία ανελλιπώς επιδιώκει ο εκπαιδευτικός μας σύλλογος. Ευελπιστούμε πρωτίστως στην ελευθερία της έκφρασης των μαθητών και με αυτόν τον τρόπο στη σφυρηλάτηση της προσωπικότητάς τους σε μία κρίσιμη ηλικιακά περίοδο της ζωής τους. Κατά δεύτερο λόγο , επίσης σημαντικό, στοχεύουμε στην αλληλεπίδραση πομπών – δεκτών που καθιστά αυτή την προσπάθεια ακόμη πιο ενδιαφέρουσα. Το σχολείο είναι μία ζώσα πραγματικότητα που αναπλάθεται καθημερινά. Η δημιουργική διάθεση των μαθητών οι οποίοι συχνά μας εκπλήσσουν με τη φρεσκάδα του πνεύματος , τη φαντασία και τις ικανότητές τους είναι σημαντικό να μην ρέει σαν το νερό που κυλά και χάνεται , αλλά να παραμένει για περισσότερο χρόνο σφραγίζοντας τον κόπο , την πρωτότυπη σκέψη , τη διαφορετική άποψη , τη ανάγκη των μαθητών να μάθουν τη ζωή.

Καρυωτάκη Κατερίνα ΠΕ02

Αν ήσουν εκεί

του μαθητή Νίκου Αναπλιώτη Α1

Στο χωράφι όλο το σόι
η   χαρά  κυριαρχούσε
το συναίσθημα διαρκούσε

Αν ήσουν εκεί θα έβλεπες…
ελιές να κλαδεύουν
δυο παιδιά στα πέρατα να παίζουν,
πεταλούδες να πετούν
χτυπώντας τα πολύχρωμα φτερά τους.

Αν ήσουν εκεί….λουλούδια
με του κόσμου τα αρώματα, τα πιο όμορφα
θα μύριζες,
τζιτζίκια, μέλισσες, πουλιά θα άκουγες.
Χρώματα άπειρα
θα σου ΄κλειναν τα μάτια.

Αν ήσουν εκεί…
θα ΄ρχόταν σα γλυκό νανούρισμα
ο αέρας να σου χαϊδεύει το πρόσωπο…
τα πουλιά να κελαηδούν,
τα φύλλα να θροΐζουν
σα να σου εύχονται
να δεις όνειρα γλυκά….
Αν ήσουν εκεί.

Μαζί  για την  Ισότητα

Της Βουράκη Μαρίας Γ1

Όλοι ίσοι κάτω από τον ήλιο
κανείς δεν είναι λιγότερο πολύτιμος….
Χρώμα, γλώσσα, θρησκεία ή τόπος,
η αγάπη μας ενώνει σαν φως…
Μην κοιτάς τη φυλή ή την προέλευση,
η καρδιά μετράει, όχι η εμφάνιση.
Σήκωσε το χέρι, πες «όχι στο ρατσισμό»!
Μαζί για ισότητα, μαζί για το όνειρο!

ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ

1.Χριστουγεννιάτικη μαντινάδα (ποίημα)

Του Γιώργου Νιώτη Α2

Χριστούγεννα ξημέρωσαν στου Κάστρου τα στενά,
κι εφώτισε το Ηράκλειο με ελπίδες σιωπηλά.

Γεννιέται ο Χριστός κι απλώνεται χαρά πολύ βαθιά
σβήνουν οι πόνοι κι οι έγνοιες μας , φεύγουνε μακριά.

Στης  Κρήτης τις καρδιές ας μπει αγάπη δυνατά
κι ο τόπος μας να προχωρεί με πίστη και ευλογία.

2.Οι αγάπες…..

Της Καλοκύρη Ευαγγελίας Β2

Οι αγάπες είναι  πολλώλογιώ.
Υπάρχουν οι φιλίες,
μα υπάρχουνε όμως και αυτές
που  θέλουνε θυσίες…
Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι
που θα σε ερωτευτούνε
μα λίγοι μόνο είναι αυτοί
που αλήθεια σ’ αγαπούνε.
Η αγάπη δεν έχει λογική.
Ο έρωτας τυφλώνει.
Κι η αγάπη η εφηβική
για πάντα σε λαβώνει…..

της Μελισουργάκη Ευτυχίας Α6

Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα αναπηρίας, θα ήθελα να σας μιλήσω για τον θείο μου, τον Μανώλη Μπασιά. Γεννήθηκε το 1951 σε ένα μικρό χωριό των Χανίων περνώντας τα πρώτα εννέα χρόνια της ζωής του ανέμελος μέχρι που συνέβη ένα τραγικό συμβάν, εξαιτίας του οποίου έχασε την όρασή του και έτσι δεν ξαναείδε το φως του ήλιου έως και σήμερα.

Οι γονείς του κατάλαβαν πως ,αν έμενε στο χωριό , θα καταστρεφόταν. Έτσι , αποφάσισαν να τον στείλουν στον οίκο τυφλών στην Αθήνα. Εκεί τελείωσε το δημοτικό μαθαίνοντας την γραφή Μπράιγ και κοινωνικοποιήθηκε παίρνοντας εφόδια για την υπόλοιπη ζωή του. Δυστυχώς γυμνάσιο δεν μπορούσε να συνεχίσει εκεί, οπότε πήγε σε ένα γυμνάσιο με παιδιά που είχαν την όρασή τους. Πέρασαν τα χρόνια μέχρι που έδωσε εισαγωγικές εξετάσεις και κατάφερε να μπει στη Νομική Σχολή Αθηνών το 1971 όπου ισοβάθμισε με τον πρώτο! Οι συνθήκες δεν ήταν εύκολες, ούτε υπήρχαν οι σημερινές τεχνολογικές ευκολίες. Παρόλα αυτά τελείωσε με άριστα τη Νομική. Μόλις το έμαθε αυτό ο ΟΤΕ, του έδωσε υποτροφία και αργότερα τον προσέλαβε στο νομικό του τμήμα. Μέσα σε ό τι του πήγε στραβά, είχε και πολλούς ανθρώπους που του συμπαραστάθηκαν όπως οι γονείς του, τα αδέρφια του και οι φίλοι του και τα κατάφερε με την βοήθεια αυτών των ανθρώπων. Με την απαραίτητη στήριξη, αγάπη, προσπάθεια και επιθυμία τίποτα δεν είναι αδύνατο.

Παρόλο που ήταν τυφλός, αυτός ο άνθρωπος πέτυχε στη ζωή του. Σπούδασε, έκανε καριέρα και δημιούργησε οικογένεια με τέσσερα παιδιά! Δε θεωρεί τον εαυτό του  άνθρωπο με ειδικές ανάγκες, ούτε με ειδικές ικανότητες. Δε θεωρεί τον εαυτό του ήρωα ή παράδειγμα για έμπνευση. Είναι απλά ένας άνθρωπος που αρνήθηκε να χάσει τη ζωή…..

Το Ηράκλειο είναι μια πόλη με πλούσια ιστορία και ένα από τα πιο συναρπαστικά κεφάλαιά του είναι ο αγώνας των κατοίκων του για πρόσβαση στο νερό. Σε εποχές που το τρεχούμενο νερό ήταν πολυτέλεια, χτίζονταν εντυπωσιακά σιντριβάνια και πηγάδια, που όχι μόνο ξεδιψούσαν τους περαστικούς, αλλά αποτελούσαν πραγματικά αρχιτεκτονικά πετράδια

Πολλά από αυτά τα σιντριβάνια είναι σχεδόν αόρατα σήμερα, κρυμμένα ανάμεσα σε σύγχρονα κτίρια. Ακόμα και οι κάτοικοι του Ηρακλείου συχνά δεν γνωρίζουν την τοποθεσία τους, εστιάζοντας μόνο στα περίφημα Λιοντάρια – Κρήνη Μοrozini (Λιοντάρια) ειναι από τις γνωστότερες κρήνες του Ηρακλείου, σημείο αναφοράς τόσο για τους κατοίκους του, όσο και για τους επισκέπτες του, αποτελεί σήμερα ένα από τα ωραιότερα μνημεία της πόλης .

Ωστόσο, κάθε ένα από αυτά τα σιντριβάνια είναι ένα κομμάτι της ιστορίας που αξίζει να γνωρίσουμε. Περπατώντας στο Ηράκλειο, αξίζει να προσέξουμε αυτά τα αρχιτεκτονικά θαύματα και να θυμηθουμε τι σπουδαίο ρόλο έπαιξε το νερό στη ζωή των πρώην κατοίκων της πόλης.

Υπάρχουν πάνω από 30 τέτοιες παλιές ιστορικές βρύσες στο Ηράκλειο. Πήγα με τους συγγενείς μου να ψάξω για αυτούς στην παλιά πόλη.

Σήμερα Θα σας πω για δύο που βρήκα.

1. Συντριβάνια και Πηγάδια Ηρακλείου.  Συντριβάνι Bembo Αρχή τρεχούμενου νερού στο Ηράκλειο Κρήνη Μπέμπο  -   Τοποθεσία: Πλατεία Κορνάρου.στην Πλατεία Κορνάρου ή “Βαλιδέ Τζαμί”, στην αρχή του πλακόστρωτου δρόμου της Αγοράς 1866, βρίσκεται η κρήνη Μπέμπο, η πρώτη κρήνη που διοχέτευε με τρεχούμενο νερό τον Ενετικό Χάνδακα.  .Χτίστηκε μεταξύ 1552 και 1554 από τον Gian Matteo Bembo, ήταν η πρώτη βρύση στο Ηράκλειο που παρείχε τρεχούμενο νερό.

Κεντρικό στοιχείο του είναι ένα άγαλμα Ρωμαίου αξιωματούχου, και το όλο πράγμα είναι διακοσμημένο με οικόσημα βενετικών οικογενειών. Πρόκειται για ένα από τα πιο γραφικά μέρη της πόλης, που θυμίζει τις εποχές που η πρόσβαση στο νερό ήταν πολυτέλεια.

Αργότερα μετά την κατάληψη της πόλης από τους Τούρκους κατασκευάστηκε στην ίδια ακριβώς θέση δίπλα από την ενετική κρήνη ένα Τούρκικο Σεμπίλ.

2. Τούρκικο Σεμπίλ -Τα σεμπίλ ήταν φιλανθρωπικές δημόσιες κρήνες, δηλαδή δημόσιες βρύσες που είχαν στηθεί για τους περαστικούς. Κάποτε χρησίμευε ως πηγή δροσερού νερού για όποιον το χρειαζόταν. Χτισμένο το 1776 από τον Χατζή Ιμπραήμ Αγά, φτιαγμένες από επιφανείς Τούρκους.

το σεμπίλ είχε σκοπό να παρέχει δροσερό νερό ακόμα και τις ζεστές μέρες  το καλοκαίρι, το χιόνι μεταφερόταν εδώ κατευθείαν από τα βουνά του Ψηλορείτη. Αν και σήμερα δεν έχει πλέον τον αρχικό του ρόλο, μπορούμε ακόμα να χαλαρώσουμε εδώ, καθώς το κτίριο έχει μετατραπεί σε ένα ατμοσφαιρικό καφέ.

Είναι ένας μικρός χώρος όπου μπορούμε να παραγγείλουμε. Τα τραπέζια είναι έξω.

Μίλησα για λίγο με την κυρία που υπηρετούσε εκεί. Έμαθα ότι το καφενείο λειτουργεί 40 περίπου χρόνια, ανήκει στον δήμο Ηρακλείου και είναι νοικιασμένο σε άλλους. Πολλοί άνθρωποι έρχονται εκεί καθημερινά για να καθίσουν και να πιουν καφέ

Στον ελεύθερο χρόνο μου θα ψάξω για άλλα σιντριβάνια και θα μάθω περισσότερα για αυτά τα μέρη.

Νομίζω ότι οι εκπαιδευτική  περίπατοι  θα ήταν μια εξαιρετική ιδέα.

Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε την ιστορία της πόλης όπου γεννηθήκαμε και ζούμε.

Είμαι περήφανη που ζω σε μια τόσο ιστορική πόλη

Ορουμπα Νται, Α7

Της Πένης Αληφέρη

Πραγματοποιήσαμε μια συνέντευξη με μια καθηγήτρια μαθηματικών του σχολείου μας. Στόχος μας ήταν να γνωρίσουμε πώς συνδέεται ένα απαιτητικό χόμπι, όπως η ορειβασία, με την καθημερινότητά της.

Μαθήτρια: Καλημέρα σας ! Πώς ονομάζεστε;
Καθηγήτρια: Καλλέργη Άννα.

Μαθήτρια: Πόσα χρόνια είστε στο σχολείο μας;
Καθηγήτρια: Στο 2ο Γυμνάσιο Ηρακλείου είμαι 3 χρόνια.

Μαθήτρια: Τι μάθημα διδάσκετε;
Καθηγήτρια: Διδάσκω μαθηματικά.

Μαθήτρια: Πείτε μας με τι ασχολείστε τον ελεύθερο χρόνο σας;
Καθηγήτρια: Πραγματοποιώ εκδρομές στη φύση, κάνοντας ορειβασία.

Μαθήτρια: Τι σας ελκύει στην ορειβασία;
Καθηγήτρια: Η ησυχία, η φύση και η αίσθηση να ξεπερνάς τα όριά σου. Κάθε διαδρομή είναι μια νέα πρόκληση.

Μαθήτρια: Συνδέονται καθόλου τα μαθηματικά με την ορειβασία;
Καθηγήτρια: Περισσότερο απ’ όσο φαντάζεσαι. Στην ορειβασία υπολογίζεις αποστάσεις, υψόμετρα και χρόνο. Και στα δύο χρειάζονται υπομονή, συγκέντρωση και σωστός σχεδιασμός.

Μαθήτρια: Ποιο είναι το υψηλότερο βουνό που έχετε επισκεφτεί;
Καθηγήτρια: Στα Ιμαλάια, το IslandPeak (6.189 μ.), ή ImjaTse.

Μαθήτρια: Πώς προέκυψε το ενδιαφέρον σας για την ορειβασία;
Καθηγήτρια: Η αδερφή μου μού ανέφερε μια εκδήλωση ορειβασίας και εγώ τη δέχτηκα με χαρά.

Μαθήτρια: Ποια είναι τα αγαπημένα σας βουνά;
Καθηγήτρια: Ο Όλυμπος, τα Λευκά Όρη, το MontBlanc, οι Άλπεις, ο Σμόλικας, η Γκιώνα, η Δίκτη και το Οροπέδιο Λασιθίου.

Μαθήτρια: Σας ευχαριστώ πολύ για τη συνέντευξη και τις πολύτιμες πληροφορίες σας!
Καθηγήτρια: Εγώ σε ευχαριστώ. Καλή επιτυχία στην εργασία σου.

Η συνέντευξη με την καθηγήτρια μαθηματικών ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία, καθώς με βοήθησε να καταλάβω πως κάθε άνθρωπος —ακόμα και μια καθηγήτρια— έχει τις δικές του αγάπες και στόχους. Μέσα από τη συζήτηση κατάλαβα το πάθος της για τη φύση και της εύχομαι να κατακτήσει όσες περισσότερες κορυφές μπορέσει.

Φέτος εμπνευστήκαμε κάπως διαφορετικούς στίχους για τα κάλαντα και την τελευταία μέρα των μαθημάτων επισκεφθήκαμε τις τάξεις και τα τραγουδήσαμε όλοι μαζί! Δεν ζητήσαμε χρήματα βέβαια,  αλλά τα ανακυκλώσιμα τους

Χαρούμενες γιορτές και βιώσιμο
το Νέο Έτος!

ΤΑ ΚΑΛΑΝΤΑ ΤΗΣ ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗΣ

Καλήν ημέραν μαθητές,
αν είναι ορισμός σας,
και η καλή ανακύκλωση
να γίνει οδηγός σας.

Τη γη θέλει προσοχή,
αγάπη και φροντίδα,
μας δίνουνε απλόχερα
της φύσης τα καλούδια.

Όχι σκουπίδια στη γη,
ούτε σπατάλη πόρων,
η γη μας να ’ναι καθαρή
υπόθεση είναι όλων.

Σ’ αυτήν τη γη που ζούμε
κάδος να μην πετάς,
κι η ανακύκλωση παντού
ποτέ της να μη λείπει.

Χαρτί, πλαστικό, γυαλί
στο σωστό σημείο,
κι έτσι κρατάμε καθαρό
και σπίτι και σχολείο.

«Και του χρόνου!»

Του ΖηδιανάκηΜάριου Β2

Το ποδόσφαιρο δεν είναι απλά ένα παιχνίδι. Είναι σαν μια κοινή γλώσσα που φέρνει κοντά ανθρώπους απ’ όλο τον κόσμο. Δεν είναι τυχαίο που με τον καιρό άλλαξε, φέρνοντας μαζί του νέους τρόπους ζωής και κοινωνικές εξελίξεις. Για να δεις γιατί έγινε τόσο δημοφιλές, χρειάζεται να κοιτάξεις πίσω, στις αρχές του, τότε που το παιχνίδι ήταν απλό, αλλά ξεκίνησε να οργανώνεται.

Από τα αγγλικά χωριά στα μεγαλύτερα στάδια του κόσμου

Η ιστορία του ποδοσφαίρου στην Αγγλία χάνεται στα βάθη των αιώνων, με αναφορές σε παιχνίδια που θυμίζουν το σύγχρονο άθλημα ήδη από τον Μεσαίωνα. Σε πολλές περιοχές της χώρας, ομάδες χωριών συγκρούονταν σε αυτοσχέδιους αγώνες, όπου ο στόχος ήταν να μεταφερθεί μια δερμάτινη μπάλα από το ένα σημείο στο άλλο συχνά μέσα από δρόμους, χωράφια και ποτάμια. Αυτές οι πρώιμες μορφές ποδοσφαίρου, αν και άναρχες, έθεσαν τα θεμέλια για ένα άθλημα που αργότερα θα κατακτούσε τον κόσμο.

Καθώς ο 19ος αιώνας προχωρούσε και τα σχολεία και τα πανεπιστήμια της Αγγλίας άρχισαν να αναπτύσσουν τις δικές τους εκδοχές του παιχνιδιού, έγινε φανερή η ανάγκη για κοινά, ενιαία πρότυπα. Έτσι, το 1848 στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ καταρτίστηκαν οι περίφημοι Κανόνες του Κέιμπριτζ, μια από τις πρώτες σοβαρές προσπάθειες να κωδικοποιηθούν οι βασικοί κανονισμοί του αθλήματος. Οι κανόνες αυτοί επηρέασαν βαθιά τη μετέπειτα διαμόρφωση του παιχνιδιού και αποτέλεσαν σημείο αναφοράς για τις ομάδες της εποχής.

Σε αυτούς τους κανόνες δημιουργήθηκε για πρώτη φορά το άουτ, η επαναφορά από την πλάγια γραμμή (Πλάγιο άουτ), το «προωθητικό πέρασμα», ορολογία που χρησιμοποιείται σήμερα στο βορειοαμερικανικό ποδόσφαιρο, και  την παρεμπόδιση του αντιπάλου, όπως  το κράτημα της μπάλας με τα χέρια.

Λίγες δεκαετίες αργότερα, το 1863, ιδρύθηκε στο Λονδίνο η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (Football Association), η οποία βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στους κανόνες του Κέιμπριτζ για να δημιουργήσει το πρώτο επίσημο σύνολο κανονισμών. Από εκείνη τη στιγμή το άθλημα άρχισε να παίρνει τη μορφή που γνωρίζουμε σήμερα: με ξεκάθαρους ρόλους, συγκεκριμένες διαστάσεις γηπέδου και αυστηρή διάκριση από το ράγκμπι.

Ο βασικός κανόνας της Football Association ήταν η  απαγόρευση χρήσης χεριών. Οι παίκτες (εκτός από τον τερματοφύλακα  ο οποίος τότε δεν υπήρχε με τη σημερινή μορφή) δεν μπορούσαν να χρησιμοποιούν τα χέρια τους για να προωθήσουν τη μπάλα. Αυτός ο κανόνας ξεχώρισε το ποδόσφαιρο από το ράγκμπι. Ο δεύτερος κανόνας ήταν η απαγόρευση κρατήματος και ριξίματος. Δεν επιτρεπόταν να κρατήσεις τον  αντίπαλο ή να τον σπρώξεις με τα χέρια ή να τον  ρίξεις κάτω . Οι κανονισμοί ήθελαν ένα πιο «καθαρό»   παιχνίδι. Ο τρίτος κανόνας όριζε επίσημα τον τρόπο που ξεκινά το παιχνίδι δηλαδή από το κέντρο. Ο τέταρτος κανόνας ήταν η σταθερή μορφή του γηπέδου, ένα ορθογώνιο γήπεδο, δύο τέρματα και η συγκεκριμένη διάταξη των γραμμών του γηπέδου. Ο πέμπτος κανόνας ήταν η απαγόρευση του hacking(το hacking ήταν το δυνατό κλότσημα στα πόδια του αντιπάλου). Οι κανόνες του 1863 το απαγόρευσαν πλήρως. Ο έκτοςκαι τελευταίοs κανόνας είναι το διάσημο οφσάιντ.
Ένας παίκτης θεωρούνταν οφσάιντ ,εάν βρισκόταν μπροστά από τη μπάλα, εκτός αν υπήρχαν  τρεις αντίπαλοι μπροστά του.
Αυτός ο κανόνας εξελίχθηκε αργότερα. Αυτοί οι κανόνες ένωσαν πολλά σχολεία και ομάδες που έπαιζαν διαφορετικές εκδοχές του παιχνιδιού.

Με την εξάπλωσή του στα λιμάνια, στις εργατικές συνοικίες και αργότερα σε ολόκληρη την Ευρώπη και τη Νότια Αμερική, το ποδόσφαιρο εξελίχθηκε από αγγλικό λαϊκό παιχνίδι σε παγκόσμιο πολιτισμικό φαινόμενο. Σήμερα, παραμένει αναμφίβολα το πιο δημοφιλές άθλημα στον κόσμο, με δισεκατομμύρια φιλάθλους να παρακολουθούν, να παίζουν και να ζουν για το άθλημα που αγαπούν!

 Της Τσακαλάκη Μαρίας  Α9

Στις μέρες μας, τα παιδιά αφιερώνουν όλο και περισσότερο χρόνο σε ηλεκτρονικά παιχνίδια, γεμάτα βία και άγχος. Ωστόσο ,υπάρχουν ειρηνικά, μη βίαια παιχνίδια αρκεί να ψάξεις!

Ένα ειρηνικό, μη βίαιο και ενδιαφέρον παιχνίδι είναι το June’s Jurney (το ταξίδι της June). Ο σκοπός του παιχνιδιού είναι να βρεις κρυμμένα αντικείμενα και έτσι να κερδίσεις χρήματα για να διακοσμήσεις ένα νησί, καθώς και να λύσεις διάφορα μυστήρια, καθώς η June είναι ντετέκτιβ. Αυτό το παιχνίδι σε βοηθά να συγκεντρώνεσαι ,ώστε να βρίσκεις τα κρυμμένα αντικείμενα, να βελτιώσεις το λεξιλόγιό σου στα αγγλικά διαβάζοντας τις λέξεις που πρέπει να βρεις, όπως και να βελτιώσεις τη μνήμη σου και να διασκεδάσεις λύνοντας το μυστήριο!

Επιπλέον, μπορείς να κάνεις ομάδες και να συμμετέχεις σε διάφορους διαγωνισμούς με πραγματικούς ανθρώπους από άλλες χώρες, να τους γνωρίσεις, να τους δώσεις δώρα και να κάνεις έτσι πολλούς φίλους  από άλλες χώρες.

Μου αρέσει πάρα πολύ αυτό το παιγνίδι, γιατί με βοηθά να χαλαρώνω χωρίς να μου προκαλεί άγχος και να έχει βίαιες εικόνες. Το καλύτερο σε αυτό το παιχνίδι είναι πως δεν τελειώνει ποτέ και μπορείς να ξεκλειδώσεις κι άλλα νησιά για διακόσμηση!

Της  Δάφνης Χαραλαμποπούλου Α9

Θα σας περιγράψω μια από τις αγαπημένες μου ταινίες! Θα την βρείτε στο Netflix!   Η ταινία αυτή ονομάζεται Caramelo και έχει διάρκεια 1:41.Την έχει σκηνοθετήσει ο Diego Freitas και είναι κατάλληλη για άτομα άνω των 13 ετών. Είναι  βραζιλιάνικη οικογενειακή ταινία, δραματική και κωμική ταυτόχρονα!!!

Λοιπόν,  η ταινία περιγράφει την ζωή ενός σεφ που έχει ως όνειρο να γίνει ο αρχιμάγειρας του gourmetεστιατορίου στο οποίο δουλεύει. Μέσα από μια τρελή περιπέτεια,  καταλαβαίνει πως ένα αδέσποτο σκυλάκι τον ακολουθεί και το παίρνει στο σπίτι του … Ανακαλύπτει πως του αρέσει πολύ να έχει αυτό το άτακτο σκυλάκι και ζητάει την βοήθεια μιας εκπαιδεύτριας σκύλων ( που στην πορεία την ερωτεύεται ) για να του μάθει τρόπους !Έχει  όμως ένα μεγάλο πρόβλημα. Μια φορά που πάει στον γιατρό, για έναν «πονοκέφαλο», η γιατρός του λέει κάτι που δε περίμενε και καταλαβαίνει πως η ζωή του σκύλου κινδυνεύει. Τον δυσκολεύει το πώς  θα το αποκαλύψει στη μητέρα του, την οποία δεν θέλει να πληγώσει… Από πού θα αντλήσει τη δύναμη να παλέψει για τη ζωή του; Γενικά, αυτή η ταινία έχει τρεις βασικές υποθέσεις μαζί! Έναν έρωτα με την αρχικά «εχθρό» του, μια φιλία με ένα συνασθενή που  του δίνει ένα  σπουδαίο μάθημα και του αλλάζει τη ζωή και τη σχέση που αναπτύσσει με τον υπέροχο τετράποδο φίλο του που τελικά τον ονομάζει Caramelo και ο οποίος του σώζει τη ζωή!

Το μήνυμα που εγώ κράτησα από την ταινία, είναι ότι, αν μας τύχει στη ζωή μας κάτι ιδιαίτερα δύσκολο, είναι σημαντικό να έχουμε κοντά μας ανθρώπους που μας αγαπούν και μας στηρίζουν. Πρέπει να μην τους κρύβουμε τι μας συμβαίνει, να μη χάνουμε την πίστη και την ελπίδα μας και  να είμαστε ανοιχτοί γιατί η βοήθεια μπορεί να έρθει από εκεί που δεν το περιμένουμε…!

Είναι μία φοβερή περιπέτεια ενός νεαρού που ανακαλύπτει τον σκοπό της ζωής! Σας προτείνω να τη δείτε. Θα προβληματιστείτε, θα συγκινηθείτε, θα γελάσετε και θα ανακαλύψετε όσα πραγματικά αξίζουν στη ζωή!