Η τηλεόραση έχει κάποια θετικά και κάποια αρνητικά στοιχεία. Τα θετικά της είναι ότι ψυχαγωγεί και ενημερώνει τον άνθρωπο για ότι συμβαίνει στον κόσμο. Την ενημέρωση την επιτυγχάνει μέσω των δελτίων ειδήσεων και διαφόρων ενημερωτικών εκπομπών και την ψυχαγωγία μέσω κάποιων σειρών και ψυχαγωγικών εκπομπών.

Κύριο αρνητικό της είναι ότι πολλές φορές παραπληροφορεί και ξεφεύγει από την αποστολή της, δηλαδή να μας ενημερώσει για τα γεγονότα. Άλλοτε πάλι η τηλεόραση εξυπηρετεί πολιτικά συμφέροντα και σκοπιμότητες, γίνεται όργανο που επιβάλλει ιδέες και απόψεις συνήθως των πολιτικών που θέλουν να αυξήσουν τη δύναμή τους και να επιβληθούν στο πολιτικό προσκήνιο.

Επιπλέον με τις διαφημίσεις που προβάλλει η τηλεόραση γίνεται “πλύση εγκεφάλου” ειδικότερα στις μικρότερες ηλικίες και ωθεί τους τηλεθεατές στον καταναλωτισμό. Προβάλλει επίσης αρνητικά πρότυπα και πρότυπα βίας κυρίως για τα παιδιά και τους έφηβους μέσα από τις διάφορες διαφημίσεις, τις εκπομπές και ταινίες αντίστοιχα. Όλα αυτά διαταράσσουν τον ψυχικό κόσμο των ανθρώπων.

Τέλος η τηλεόραση εκπέμπει μια δόση ακτινοβολίας που είναι βλαβερή για τον οργανισμό μας,  απομονώνει τους ανθρώπους με αποτέλεσμα να μην ζουν τις χαρές που τους προσφέρει η ζωή και η φύση και έτσι ένα μεγάλο πρόβλημα που δημιουργεί είναι η τεμπελιά και η παχυσαρκία.

Η  τηλεόραση είναι μια χρήσιμη κατασκευή. Για να επωφελούμαστε από αυτή πρέπει να ξέρουμε να την χρησιμοποιούμε με τον σωστό τρόπο. Έτσι θα είναι η πιο χρήσιμη κατασκευή χωρίς να μας βλάπτει όπως κάνει τώρα.

Μαρίνα Δρόσου, Β1

]]> https://schoolpress.sch.gr/2gymkoro/?feed=rss2&p=479 0 https://schoolpress.sch.gr/2gymkoro/?p=449 https://schoolpress.sch.gr/2gymkoro/?p=449#comments Fri, 08 May 2015 10:24:28 +0000 d_adamidou http://schoolpress.sch.gr/2gymkoro/?p=449 Στην εποχή μας η τηλεόραση κατέχει κυρίαρχη θέση στη ζωή των ανθρώπων και ιδιαίτερα των νέων , οι οποίοι την χρησιμοποιούν τόσο για να ενημερώνονται όσο και για να ψυχαγωγούνται. Η αμεσότητα της είδησης και της ενημέρωσης επηρεάζει σημαντικά τους θεατές. Όμως πολλές φορές η τηλεόραση επιδρά αρνητικά στη ζωή των νέων.

Αρχικά, οι νέοι βλέποντας προγράμματα, εκπομπές και έργα επηρεάζονται και μπορεί να θέλουν να κάνουν πράγματα που δεν είναι κατάλληλα για την ηλικία τους. Επίσης, μπορεί να καταλήξουν σε παραβατική συμπεριφορά ή και σε πιο ακραίες καταστάσεις, που μπορούν να βλάψουν τον εαυτό τους αλλά και τους γύρω τους. Για παράδειγμα, μέσα από κάποια έργα ή εκπομπές μπορεί να προβάλλονται λάθος πρότυπα ή λάθος τρόπος ζωής. Σε πολλές ταινίες μπορεί να υπάρχουν βρισιές, σκοτωμοί και ακατάλληλες σκηνές. Επιπλέον, πολλά παιδιά μπορεί να θέλουν να μιμηθούν τους σούπερ ήρωες και  να κάνουν πράγματα που είναι επικίνδυνα.

Μία άλλη αρνητική επίδραση της τηλεόρασης είναι ότι όταν οι νέοι περνούν πολλές ώρες μπροστά στην οθόνη, παραμελούν το διάβασμά τους, πράγμα που έχει επιπτώσεις στην πρόοδό τους. Επίσης, όταν «ξοδεύουν» πολύ χρόνο στην τηλεόραση, αποξενώνονται και δεν βγαίνουν βόλτες με τους φίλους τους , ούτε και ασχολούνται με αθλητικές ή εξωσχολικές δραστηριότητες. Τέλος, οι νέοι βλέποντας τηλεόραση μπορεί να καταναλώνουν τροφές που προκαλούν παχυσαρκία ή μπορεί και να αποκτήσουν κι άλλα προβλήματα υγείας, όπως όρασης.

Γι΄αυτό θεωρώ πως η τηλεόραση είναι ένα πολύ χρήσιμο μέσο ενημέρωσης αρκεί να γίνεται σωστή χρήση και όχι κατάχρηση !

Ισιδώρα Παπαμιχάλη, Β4

Ένα απ΄τα σημαντικότερα κοινωνικά προβλήματα είναι και η φτώχεια.

Η φτώχεια είναι συχνά η αιτία αλλά και το αποτέλεσμα της παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Όλα τα ανθρώπινα δικαιώματα -η ελευθερία του λόγου, το δικαίωμα της ψήφου, το δικαίωμα στην τροφή, στην εργασία, στην υγειονομική περίθαλψη και στη στέγαση- είναι μεγάλης σημασίας για τον φτωχό πληθυσμό καθώς η φτώχεια και ο κοινωνικός αποκλεισμός συνδέονται άμεσα με τις διακρίσεις, την άνιση πρόσβαση σε πόρους και ευκαιρίες, τον κοινωνικό και πολιτισμικό στιγματισμό.
.

Η αποστέρηση των δικαιωμάτων τους, καθιστά πιο δύσκολο για τα φτωχά κοινωνικά στρώματα να συμμετάσχουν στην αγορά εργασίας και να έχουν πρόσβαση σε βασικούς πόρους και υπηρεσίες. Σε πολλές κοινωνίες, η προσπάθεια των φτωχών ανθρώπων να απολαύσουν τα δικαιώματά τους στην εκπαίδευση, στην υγειονομική περίθαλψη και στη στέγαση παρεμποδίζεται, απλώς και μόνο επειδή δεν διαθέτουν τα απαραίτητα οικονομικά μέσα. Αυτό, με τη σειρά του, δυσκολεύει τη συμμετοχή τους στη δημόσια ζωή, τη δυνατότητά τους να επηρεάσουν τις πολιτικές που τους αφορούν και στο να καταφύγουν σε ένδικα μέσα για την αποκατάσταση της αδικίας.

Με λίγα λόγια, φτώχεια δεν σημαίνει μόνο ανεπαρκή εισοδήματα και υλικά αγαθά, αλλά και έλλειψη πόρων, ευκαιριών και συνθηκών ασφάλειας, έλλειψη που υπονομεύει την αξιοπρέπεια και κάνει τους φτωχούς ακόμη πιο ευάλωτους. Η φτώχεια έχει να κάνει επίσης με την εξουσία: καθορίζει το ποιος την ασκεί και ποιος όχι, τόσο στη δημόσια ζωή όσο και στην οικογένεια. Το να φτάσει κανείς στην κέντρο του συστήματος των σχέσεων εξουσίας στο πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό πεδίο είναι κρίσιμης σημασίας για την κατανόηση και αντιμετώπιση διακρίσεων, ανισοτήτων και αποκλεισμών που καταδικάζουν τα άτομα, τις κοινωνίες και τους λαούς σε πολλές γενιές φτώχειας.

Άσχετα με την έλλειψη πόρων, τα κράτη μπορούν να λάβουν άμεσα μέτρα για την καταπολέμηση της φτώχειας. Η εξάλειψη των διακρίσεων, για παράδειγμα, θα άνοιγε σε πολλές περιπτώσεις τον δρόμο για τη συμμετοχή των φτωχών στην αγορά εργασίας και θα έδινε στις γυναίκες και τις μειονότητες πρόσβαση στην απασχόληση. Η παιδική θνησιμότητα μπορεί να μειωθεί μέσω αποτελεσματικών, χαμηλού κόστους και χαμηλής τεχνολογίας ενέργειες. Από την πλευρά τους, τα κράτη που είναι σε θέση να δώσουν βοήθεια θα πρέπει να βγουν μπροστά και να βοηθήσουν.

Σε αντίθετη περίπτωση, η απάθεια και η στενή αντίληψη περί εθνικού συμφέροντος μπορεί να σταθεί εμπόδιο στα ανθρώπινα δικαιώματα και την εξέλιξη, προκαλώντας τόση ζημιά όση και οι διακρίσεις. Το 2005, ο πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας Πολ Γούλφοβιτς, υπογράμμισε ότι «δεν δικαιολογείται ηθικά οι πλούσιες χώρες να δαπανούν 280 δισεκατομμύρια δολάρια κάθε χρόνο – ποσό που σχεδόν ισούται με Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν της Αφρικής και τετραπλάσιο του συνολικού ύψους της διεθνούς αναπτυξιακής βοήθειας- για τη στήριξη των αγροτών τους».

Σε μία από τις τελευταίες ομιλίες του ως Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, ο Κόφι Ανάν δήλωσε πως θεωρεί ως ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα της θητείας του, το ότι η παγκόσμια προσοχή στράφηκε στον αγώνα ενάντια στη φτώχεια. Είχε τονίσει πως η φτώχεια συνοδεύεται από ένα ιδιαίτερο αίσθημα αδυναμίας και από φαινόμενα προσβολής της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Κυρίως, όμως, ο Γενικός Γραμματέας αναγνώρισε τα ανθρώπινα δικαιώματα, την ασφάλεια και την ανάπτυξη ως απαραίτητα συστατικά ενός κόσμου στον οποίο όλοι θα απολαμβάνουν μεγαλύτερη ελευθερία.

Καθώς ένας στους επτά κατοίκους αυτού του κόσμου μαστίζεται από την πείνα, η ελευθερία αυτή εξαρτάται από την καταπολέμηση της φτώχειας, που αποτελεί μία από τις σοβαρότερες προκλήσεις της εποχής μας για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Παναγιώτης Κατσίκης, Γ2

 Ο γιατρός Μιχάλης Παπαϊωάννου  στο πρόσφατο σεμινάριο αθλητικής ψυχολογίας δήλωσε : «Τα γήπεδα είναι οι μεγαλύτεροι χώροι συγκέντρωσης ψυχασθενών». Αναλυτικότερα όσα δήλωσε: «Τα φαινόμενα εξωκοινωνικής συμπεριφοράς είναι γνωστά, σε ένα γενικότερο πλαίσιο, ως “βία στα γήπεδα”. Βέβαια, με τον όρο “βία” δεν εννοούμε μόνο τη σωματική, αλλά και τη φραστική βία, πράγμα πολύ οικείο στα περισσότερα γήπεδα του κόσμου. «

Στην ερώτηση από πού προέρχεται η βία απάντησε: «Λόγω του μεγάλου όγκου ανθρώπων που υπάρχει στο γήπεδο, είναι λογικό να ποικίλουν οι χαρακτήρες και η ψυχολογική κατάσταση του καθενός. Κανείς δεν ξέρει σε τι κατάσταση βρίσκεται ο άλλος. Η φτώχεια  με την έννοια της δυσκολίας απόκτησης κάποιων βασικών καταναλωτικών αγαθών, δημιουργεί αισθήματα ανισότητας και κατωτερότητας. Αν σε αυτούς προσθέσουμε τους χρήστες ναρκωτικών, αυτούς που ζουν στο περιθώριο και αυτούς που έχουν χάσει τις ηθικές τους αξίες, όπως οι κλέφτες και οι απατεώνες, καταλήγουμε στο ότι έχουμε ένα μεγάλο ρεζερβουάρ ανθρώπων. Από αυτούς τώρα αντλούνται εκείνα τα άτομα που προβαίνουν σε βίαιες και επιθετικές ενέργειες γιατί οι κοινωνικές συνθήκες τους γεμίζουν με άγχος, φόβο, απελπισία, απόγνωση και επιθετικότητα. Τους φορτίζουν με επιθετικά συναισθήματα, τα οποία περιμένουν την ευκαιρία να έρθουν στην επιφάνεια, με αποτέλεσμα να εκφραστούν με βίαιες ενέργειες όπου μπορούν και όπου τους δίνεται η ευκαιρία. Είναι απογοητευμένοι και θέλουν να εκδικηθούν την κοινωνία στην οποία ζουν και την οποία θεωρούν σαν το κύριο φταίχτη για την προσωπική τους κατάντια ή ταλαιπωρία».

Παίζει ρόλο το είδος του αθλήματος;

«Ο βασικότερος παράγοντας της δημιουργίας των βιαιοτήτων μέσα στο γήπεδο είναι οπωσδήποτε η δομή του αθλήματος. Σε αθλήματα όπου η νίκη στηρίζεται στο βαθμό δεξιότητας όπως π.χ. στην ενόργανη και ρυθμική γυμναστική, στις καταδύσεις, στο σκι ή στα αθλήματα  που οι αθλητές αγωνίζονται ο ένας μακριά από τον άλλο π.χ. στην κολύμβηση, στο τένις, στους δρόμους, στις ρίψεις η δημιουργία επιθετικής συμπεριφοράς είναι ανύπαρκτη ή ελάχιστη. Δεν έχω δει ποτέ  π.χ. στο Ρολαν Γκαρός τις τενίστριες να μαλλιοτραβιούνται μεταξύ τους ή στις καταδύσεις οι αθλητές να κάνουν «πατητή» μεταξύ τους. Αντίθετα αθλήματα που στηρίζονται στο δυναμισμό και οι αθλητές έρχονται σε άμεση σωματική επαφή τότε η παραγωγή βίας είναι αναπόφευκτη π.χ. αμερικανικό φουτμπόλ, ποδόσφαιρο, ράγκμπι κ.ά. Εδώ πρέπει να πούμε ότι οι κανονισμοί κάθε αθλήματος παίζουν καθοριστικό ρόλο για την αποφυγή βιαιοτήτων. Για παράδειγμα στο μπάσκετ , ενώ είναι άθλημα με σωματική επαφή η επιθετική συμπεριφορά που παρατηρείται είναι συγκριτικά πολύ μικρότερη από τα προαναφερθέντα αθλήματα. Αυτό έγκειται στο γεγονός ύπαρξης σαφών και αυστηρών κανονισμών που δεν αφήνουν  περιθώρια παρερμηνείας. Από την άλλη πλευρά εκεί που οι κανονισμοί δεν είναι απόλυτα σαφείς δεν υπάρχει ταύτιση απόψεων και κατά συνέπεια δημιουργούνται ευκολότερα βίαιες σκηνές π.χ. το οφσάιντ, το πέναλτι, το πλεονέκτημα, η πρόθεση κ.ά.»

Ποια είναι τα φαινόμενα τις βίας στα γήπεδα;

«Καταρχάς η υλική και σωματική βία. Τη βιώνουν, ζωντανά, όσοι πηγαίνουν στο γήπεδο και, οπτικώς, όσοι παρακολουθούν τις ποδοσφαιρικές συναντήσεις από την τηλεόραση. Παράγεται σωματικώς, αλλά και με διάφορα μέσα, από οργανωμένους φανατικούς οπαδούς των ομάδων, και ενισχύεται ηθικά  από τις ανώνυμες εταιρείες τις οποίες αποτελούν οι ποδοσφαιρικές ομάδες. Σε αυτήν περιλαμβάνεται και η φραστική βία που ασκούν μεταξύ τους  οι αλληλοσυγκρουόμενοι οπαδοί. Επίσης η έντυπη βία. Βία ομοιογενής με τη φραστική βία των γηπέδων. Ασκείται τυπογραφικώς από τις υποστηριζόμενες από τις ΠΑΕ εφημερίδες που υποστηρίζουν τις ομάδες τους. Η οικονομική βία είναι βία ψυχολογικής, ηθικής και αισθητικής φύσεως, που ασκείται επί παντός σώφρονος ανθρώπου, και όχι μόνο επ΄ αυτού, από τις αστρονομικές αμοιβές των ποδοσφαιριστών• απολαβές πέρα από κάθε λογική σε σύγκριση με εκείνες κάθε άλλου εργαζομένου».

Ποιες οι συνέπειες του φαινομένου αυτού;

«Καταρχάς οι φίλαθλοι μένουν μακριά από τα γήπεδα. Χαρακτηριστικό είναι ότι δεν πηγαίνουν πια οικογένειες στους αγώνες. Εικόνες που καταγράφηκαν στο παρελθόν, παιδιά να κλαίνε στις αγκαλιές των γονιών τους κατά τη διάρκεια επεισοδίων σε αγώνες μαρτυρούν το αίσχος. Επίσης ο αθλητισμός δεν αποτελεί πηγή ξεγνοιασιάς, χαλάρωσης, ξεκούρασης και ψυχαγωγίας, διότι οι εντάσεις, οι συγκρούσεις και η βία παράγουν φόβο. Δεν αναπτύσσεται ο αθλητικός τομέας, τον οποίο έχουν ανάγκη όλα τα σύγχρονα κράτη, για κοινωνικούς, πολιτισμικούς και οικονομικούς λόγους. Διαιωνίζεται η βία αφού οι φανατικοί οπαδοί έρχονται σε επαφή με άλλους ομοίους τους. Μαθαίνουν ότι το γήπεδο μπορεί να καλύψει κάποιες από τις «στρεβλές» ανάγκες τους και έτσι επιδιώκουν την εισχώρησή τους σε τέτοιες ομάδες. Οι οικονομικές συνέπειες είναι τεράστιες από τις καταστροφές που προκαλούν τόσο μέσα στα γήπεδα όσο και έξω από αυτά σε βάρος των περιουσιών των απλών πολιτών. Τέλος, η μη τήρηση των νόμων και το γεγονός ότι τις περισσότερες φορές μένουν ατιμώρητοι οι υπεύθυνοι δίνει την εντύπωση ότι επικρατεί ανομία σε αυτή τη χώρα, η οποία οδηγεί σε αύξηση της βίας. Αυτό το εκμεταλλεύονται και διάφοροι επιχειρηματίες που κινούνται στα όρια της νομιμότητας και προωθούν τα δικά τους συμφέροντα άσχετα με τον αθλητισμό, χρησιμοποιώντας όμως αυτόν και τους φανατικούς ως ομπρέλα προστασίας και προκάλυμμα».

Τι προτείνεται για την αντιμετώπιση της;

«Η εύκολη λύση είναι η Βουλή να νομοθετήσει για τη δημιουργία αθλητικών δικαστηρίων, με επαγγελματίες δικαστές» πρόσθεσε. «Ο λόγος που λέω ότι θα πρέπει να υπάρχουν επαγγελματίες δικαστές είναι γιατί, όταν είναι το αντικείμενό του, θα δικάζει μέσα σε μια βδομάδα-10 μέρες και δεν θα προλαβαίνουν να μπουν πιέσεις πάνω σε μάρτυρες από τη μια, ενώ θα αποδίδεται και πολύ πιο εύκολα και πιο γρήγορα η δικαιοσύνη. Θα σταματήσει να επικρατεί και η λογική της ατιμωρησίας. Το σύστημα εξειδικευμένων δικαστηρίων στην κυπριακή κοινωνία για παράδειγμα έχει αποδώσει, και θα πρέπει να εφαρμοστεί και στη χώρα μας. Εάν ήξεραν, όσοι δημιουργούν επεισόδια, ότι σε 4 μέρες θα στέκονται στο εδώλιο και θα πάνε φυλακή, θα το σκέφτονταν πολλές φορές. Αυτοί οι δυο τρόποι υπάρχουν, η εξειδικευμένη και ταχύτατη απονομή δικαιοσύνης, και η επανάκτηση της εμπιστοσύνης του κόσμου στην Αστυνομία, για να δίνει μαρτυρία η οποία είναι αναγκαία για την καταδίκη των υπαιτίων».

Νούρια Ιωάννα , Θάλεια Νομικού, Γ3

Τις καταστάσεις αυτές, οι οποίες δεν είναι επιθυμητές για μεγάλα σύνολα κοινωνικών ομάδων και για τις οποίες καταβάλλονται προσπάθειες βελτίωσής τους, ώστε να μην προκαλούν αυτού του είδους τα αισθήματα και τη δυσφορία στους πολίτες, θα μπορούσαμε να τις χαρακτηρίσουμε ως κοινωνικά προβλήματα.

Πάνω από τον κοινοτικό μέσο όρο στην κατανάλωση αλκοόλ βρίσκονται οι Ελληνες. Καταναλώνουν αλκοόλ σε ποσοστό 34% μία ή αρκετές φορές την εβδομάδα, τη στιγμή που ο κοινοτικός μέσος όρος φτάνει στο 29%.

Σύμφωνα με κοινοτική δημοσκόπηση, τα υψηλότερα ποσοστά παρατηρούνται στην Ιρλανδία (44%), τη Ρουμανία (39%), τη Γερμανία και την Αυστρία (36%), ενώ τα χαμηλότερα καταγράφονται στη Λετονία (11%), τη Σουηδία (13%) και το Λουξεμβούργο (14%).

Η υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ προκαλεί σημαντική μείωση του αριθμού των λευκών αιμοσφαιρίων, που καταστρέφει το ανοσοποιητικό σύστημα, προκαλεί ατροφία (συρρίκνωση) του εγκεφάλου, ενώ οι έγκυες που καταναλώνουν αλκοόλ διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο αποβολής. Το αλκοόλ προκαλεί συχνά οικιακά και εργατικά ατυχήματα. Σε ψυχολογικό επίπεδο η δηλητηρίαση με αιθυλική αλκοόλη (μέθη) μπορεί να προκαλέσει βίαιη συμπεριφορά, συναισθήματα κατάθλιψης και παραισθήσεις.

Κελίδης Πέτρος, Κομνηνός Σπύρος, Λόκα Κλαούντιο, Γ2

Συνήθως θεωρούμε βία τις βασικές μορφές της που είναι εύκολα ορατή, αλλά πολύ συχνά η βία δεν είναι και τόσο ορατή. Η βία συμπεριλαμβάνει όλες τις παρακάτω μορφές και ο κατάλογος δεν είναι πλήρης!

Σωματική βία

Στην κατηγορία αυτή συμπεριλαμβάνονται από χαστούκι μέχρι βαριά σωματική βλάβη, καθετί που προξενεί πόνο, τραυματισμό, ακρωτηριασμό ή που έχει πρόθεση να βλάψει; βιασμός και κάθε άλλη βίαιη & καταπιεστική συμπεριφορά προς το σώμα: χτυπήματα, καψίματα, σπρωξίματα, χρήση όπλου, φυσικός περιορισμός, παρεμπόδιση κάλυψης βασικών αναγκών (πχ. τροφή, φάρμακα, ύπνος).

Απομόνωση

Περιορισμός της ελευθερίας, έλεγχος της επικοινωνίας με φίλους και συγγενείς, περιορισμοί της κοινωνικότητας, έλεγχος της πρόσβασης σε πληροφόρηση, της συμμετοχής σε ομάδες κι οργανώσεις, κλείδωμα σε περιορισμένο χώρο, περιορισμός της κινητικότητας, παρακολούθηση τηλεφώνων, email κλπ.

Παράδειγμα:  «Γιατί να δεις τους παλιούς σου φίλους και την οικογένεια? Τώρα παντρεύτηκες.»

«Πού θα πας λέει? Δεν κατάλαβες.  Στο απαγορεύω.»

Ψυχολογική βία

Υποτιμητικές συμπεριφορές, ταπείνωση μέχρι σοβαρή ψυχολογική βλάβη (ιδ. σε μακρόχρονη ή και έντονη έκθεση). Διαρκής κριτική, υποτίμιση & κοροϊδίες (εαυτού, οικογένειας, φίλων, παρελθόντος). Προσπάθειες εξευτελισμού, ψέματα, υπονόμευση της αυτοεκτίμισης.

Συναισθηματική βία

Ιδιαίτερα καταπίεση κι εξαναγκασμοί που εκμεταλεύονται την ψυχολογική και συναισθηματική μας εξάρτηση, πιθανώς με απειλές κι εκβιασμούς. Τα όρια συγχέονται με την ψυχολογική βία.

Ιδιαίτερα σοβαρή για τις νέες και τα παιδιά, αλλά και για κάθε άτομο «αποκλεισμένο» από ευρύτερη κοινωνικότητα. Συχνά σε συνδυασμό με στέρηση-απομόνωση.

Λεκτική βία

Φωνές, βρισιές, εξευτελισμοί, απειλές & τρομοκράτηση (με στόχο το ίδιο το θύμα ή και οικείους του). Αποτελεί τμήμα της ψυχολογικής & συναισθηματικής βίας, συνήθως συμπεριλαμβάνει τις απειλές, ενώ η τρομοκράτηση συνήθως συμπεριλαμβάνει κι άλλους τρόπους βίας.

Απειλές, εκφοβισμοί, εκβιασμοί

Απειλές βίας ή πρόκλησης κάθε είδους κακού στον απειλούμενο, στον εαυτό του (απειλούντα), ή σε άλλους (παιδιά, οικογένεια, κατοικίδια κλπ.). Απειλές για καταγγελίες στις αρχές που θα θέσουν σε κίνδυνο κάτι σημαντικό για το θύμα (πχ. επιμέλεια παιδιών, πράσινη κάρτα κλπ.)  ή και αντίστοιχων αναφορών που επίσης μπορεί να κοστίσουν στο θύμα, πχ. κατηγορίες στην οικογένεια, στη δουλειά, κλπ.

Εξαναγκασμός

Σε κάθε πράξη ή απραξία του θύματος, παρά τη θέληση του συχνά επιβάλλεται με εκφρασμένες ή μη απειλές κι εκβιασμούς και με κάθε άλλο είδος βίας και καταπίεσης.

Οικονομική βία – εκμετάλευση

“Ελεγχος της περιουσίας και των εσόδων του θύματος ή και κατάχρηση, καλλιέργεια οικονομικής εξάρτησης (απαγόρευση εργασίας, αποκλεισμός χρηματοπιστωτικών πόρων και δυνατότητας εργασίας, κλπ.), άμισθη εργασία, καταναγκαστική εργασία (για κέρδος του θύτη), οικονομικές αποφάσεις χωρίς ενημέρωση του συντρόφου (για κοινούς πόρους).

Παράδειγμα: » η δικιά μου η γυναίκα/κόρη δεν μπορεί να δουλεύει «

Συμπεριφορές παρενόχλησης

Ακολούθηση, εμφανίσεις στη δουλειά ή στο σπίτι, επανειλλημένα τηλεφωνήματα στο θύμα ή και στην οικογένεια, τους φίλους, τους συναδέλφους (εμφανίζεται διαρκώς μπροστά μας ή επικοινωνεί διαρκώς με κάθε τρόπο, μας επιβάλλει την παρουσία του).

Σεξουαλική βία & παρενόχληση

Επιβολή σεξουαλικής πράξης ή συμπεριφορών ενάντια στη θέληση του θύματος, πίεση για σεξουαλικές συμπεριφορές που μας κάνουν να νοιώθουμε άσχημα, κριτική της συμπεριφοράς και της απόδοσής μας στο κρεβάτι.  (Και μέσα στο γάμο ή στο ζευγάρι, κάθε σεξουαλικός καταναγκασμός που δεν δέχεται «όχι» είναι βία).

Καταστροφή περιουσίας

Από έπιπλα κι αντικείμενα αξίας, μέχρι ημερολόγια κι αντικείμενα συναισθηματικής μόνο αξίας, και τα κλασικά γυαλικά που η θραύση τους τρομάζει πάντα, ανεξάρτητα από την αξία τους. Κατά προτίμηση με βίαιο τρόπο που να τρομοκρατεί όσο γίνεται περισσότερο. Πέταμα ή με κάθε άλλο τρόπο εξαφάνιση ρουχισμού ή άλλων αντικειμένων του θύματος.

Παραμέληση-στέρηση

Στέρηση βασικών δικαιωμάτων, ιδ. ελευθερίας, επικοινωνίας, βασικών αναγκών (& συναισθηματικών) αναγκών σωματικής & ψυχικής υγείας, εκπαίδευσης, κλπ.

Τις περισσότερες φορές οι «απαγορεύσεις» δεν δηλώνονται ρητά, αλλά επιβάλονται με «τιμωρητικές» συμπεριφορές κάθε φορά που παραβαίνουμε τους υποτιθέμενους «κανόνες» του θύτη, τους οποίους «οφείλουμε» να γνωρίζουμε. Κι οι οποίοι παραβιάζουν τα βασικά μας δικαιώματα και δεν λαμβάνουν υπόψη καμία βασική μας ανάγκη. Η πιο συνηθισμένη και «απλή» τιμωρία είναι νευράκια, καυγαδάκια κλπ. αμέσως μετά (μέτριες ή και σοβαρές μορφές ψυχολογικής και λεκτικής βίας) μέχρι και ζημιές στο σπίτι, αλλά και κάθε άλλη «τιμωρητική» ή απειλητική συμπεριφορά.

«Θα σου κάνω, θα σου δείξω..» και βέβαια κυρίως: «Θα σε μάθω εγώ». Θα σε εκπαιδεύσω δηλαδή, να κάνεις ό,τι ακριβώς θέλω και τίποτα άλλο. Για να ξέρεις την άλλη φορά και να μην ξανατολμήσεις ούτε να το σκεφτείς.

Πολύ συχνά γίνεται προσπάθεια να θεωρηθούν «αυτονόητοι» οι κανόνες συμπεριφοράς που θέλει να επιβάλει ο θύτης, είτε γενικά στην κοινωνία, είτε σε κάποια δική του ομάδα, πχ. στην οικογένειά του, στον τόπο καταγωγής του κλπ.

Κατερίνα Κουρούμαλου, Ναταλία Κουλοχέρη, Γεωργία Κύριο, Γ2

Πάνω από 246 εκατομμύρια παιδιά (ηλικίας 5 έως 17 ετών) στον κόσμο εργάζονται. Το μέλλον γι” αυτά τα παιδιά διαγράφεται ζοφερό, καθώς δεν τους δίνεται καν η δυνατότητα να αναπτύξουν τις ικανότητές τους και να διευρύνουν τις γνώσεις και τις δεξιότητές τους αλλά και την κοινωνική τους θέση μέσα από το σχολείο. Βασικά δικαιώματα του παιδιού όπως το δικαίωμα στη μόρφωση και το δικαίωμα στο παιχνίδι είναι άγνωστα γι” αυτά τα παιδιά. Κάποια δουλεύουν σε θορυβώδη κι επικίνδυνα εργοστάσια, άλλα στα χωράφια από την αυγή ως το σούρουπο, άλλα είναι θύματα της βιομηχανίας του σεξ. Πολλά είναι «αόρατα» κυριολεκτικά, καθώς δουλεύουν σε σπίτια ως οικιακοί βοηθοί, ή σε βιοτεχνίες κατασκευής χαλιών ή αθλητικών ειδών (π.χ. μπάλες στο Πακιστάν), συχνά με κάποια μορφή σκλαβιάς. Κάποια τραυματίζονται σοβαρά ή πεθαίνουν πριν καν την εφηβεία. Και ας μην ξεχνάμε τα ψυχολογικά τραύματα και την καθυστέρηση στην πνευματική και σωματική ανάπτυξη ενός παιδιού που δουλεύει. Ο κυρίαρχος ρόλος του οικονομικού παράγοντα στην έναρξη της παιδικής εργασίας γίνεται φανερός αν εξετάσει κανείς την οικογενειακή προέλευση των παιδιών. Πρόκειται κυρίως για παιδιά οικονομικώς ασθενέστερων οικογενειών, αναλφάβητων και σε μεγάλο ποσοστό προσφύγων.

Η παιδική ηλικία δεν είναι σε όλες τις περιπτώσεις συνώνυμη με την ανεμελιά, το παιχνίδι και τα ξένοιαστα μαθητικά χρόνια, καθώς, εκατομμύρια παιδιά σε ολόκληρο τον κόσμο χάνουν νωρίς το παιδικό τους χαμόγελο και αναγκάζονται από την τρυφερή τους ηλικία να ενταχθούν στον σκληρό κόσμο της εργασίας.

Τα σκήπτρα στην παιδική εργασία κρατά η Ασία και οι χώρες του Ειρηνικού (122,3 εκατομμύρια παιδιά) και η Αφρική (50 εκατομμύρια). Στις χώρες αυτές, η παιδική εργασία είναι μέρος της καθημερινότητας. Εκατομμύρια ανήλικα παιδιά εξαναγκάζονται να εργάζονται σε διάφορες, κατά κανόνα ανθυγιεινές εργασίες. Εκατοντάδες χιλιάδες μικρά παιδιά πέφτουν θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης, από εύπορους πολίτες των λεγόμενων «αναπτυγμένων χωρών», τόσο στις χώρες του τρίτου κόσμου όπου κατοικούν, όσο και σε άλλες χώρες, όπου προωθούνται παράνομα γι” αυτό το σκοπό. Μόνο στην Ευρώπη εργάζονται παράνομα από 200 έως 500 χιλιάδες ανήλικες ιερόδουλες. Ορισμένοι γονείς εμπιστεύονται τα παιδιά τους σε μεσίτες και τα ανταλλάσσουν με χρήματα.

Αναπτύσσεται έτσι ένα δουλεμπόριο παιδιών με σκοπό την καταναγκαστική εργασία ή τη σεξουαλική εκμετάλλευση. Από τη μια πλευρά έχουμε παιδιά 14 χρονών που εργάζονται (4.816 επισήμως) ή λίγο μεγαλύτερα (83.989 στις ηλικίες 15 έως 19) δηλαδή έχουν εισέλθει στην παραγωγή αν και θα έπρεπε να πηγαίνουν στο σχολείο ή να σπουδάσουν και από την άλλη ένας στους δύο «ώριμους» νέους, ηλικίας 25 έως 29 χρονών – δηλαδή σε μια στιγμή της ζωής τους που υποτίθεται ότι έχει ολοκληρωθεί η θεωρητική κατάρτιση και οι σπουδές τους – δεν εργάζεται.

Για εμένα θεωρώ ότι είναι βασική μέριμνα του κράτους το οποίο θα πρέπει να φροντίζει αυτά τα παιδιά καθώς επίσης και να τα προστατεύει. Η αστυνομία και οι κοινωνικές υπηρεσίες του κράτους θα πρέπει να ασχοληθούν με αυτό το φαινόμενο. Αυτά  τα παιδιά χρειάζονται σπίτι, αγάπη, φαγητό, μόρφωση και παιχνίδια. Σε κανέναν δεν αξίζει να ζει όπως αυτά τα παιδιά.

H λέξη ανεργία ορίζεται ως η κατάσταση ενός ατόμου, που, ενώ είναι ικανό, πρόθυμο και διαθέσιμο να απασχοληθεί, δεν δύναται να βρει εργασία. Ο αριθμός των ανέργων είναι σαφέστατα άρρηκτα συνδεδεμένος με την κατάσταση της εκάστοτε οικονομίας της κάθε χώρας, καθώς όσο πιο μεγάλη οικονομική κρίση παρατηρείται, τόσο τα ποσοστά ανεργίας ανεβαίνουν.

Πέρα όμως από τα παραπάνω η ανεργία έχει σοβαρές επιπτώσεις όχι μόνο σε ένα κράτος, αλλά στην ψυχολογία και την καθημερινότητα των ανθρώπων. Συγκεκριμένα οι άνεργοι έχουν χαμηλότερη αυτοπεποίθηση, νιώθουν απορριπτέοι από την κοινωνία και με τη σειρά τους αναπτύσσουν αισθήματα εχθρότητας για αυτή, βιώνουν χρόνια πικρία και απογοήτευση και παρουσιάζουν συμπτώματα κατάθλιψης με ακόμα πιο τραγικές συνέπειες (ναρκωτικά, αλκοόλ, αυτοκτονίες).

Η επίλυση ενός τέτοιου προβλήματος δεν είναι πάντα άμεση και εύκολη. Απαιτεί χρόνο και κυρίως συμπαράσταση. Η οικογένεια μπορεί να βοηθήσει τον άνεργο με την αναγνώριση και κατανόηση των προβλημάτων του, την τόνωση της αυτοπεποίθησής του αναφορικά με τις ικανότητες του και την υποστήριξη του σε όποια επιλογή εργασίας κάνει.

Γεωργακούλα Ναταλία, Γ1

Σύμφωνα με αυτή την έρευνα λοιπόν, οι κύριοι λόγοι που καθιστούν δύσκολη την ανάπτυξη μιας φιλίας, είναι ο σύγχρονος τρόπος ζωής και η υπερβολική χρήση της τεχνολογίας. Αναλυτικότερα το άγχος της καθημερινότητας, η αβεβαιότητα και οι γρήγοροι ρυθμοί ζωής δεν αφήνουν στους εφήβους χρονικά περιθώρια για την ανάπτυξη διαπροσωπικών σχέσεων. Σ’ αυτό συμβάλλουν επίσης οι πολλαπλές υποχρεώσεις αλλά και η υπερβολική χρήση του υπολογιστή και της τηλεόρασης που έχουν γίνει πλέον υποκατάστατα των φίλων, έχουν αντικαταστήσει δηλαδή, την εσωτερική ανάγκη του κάθε ανθρώπου για επικοινωνία. Αρκεί να αναλογιστούμε πόσες ώρες περνάει καθένας από εμάς μπροστά σε μία οθόνη. Σίγουρα από τη στιγμή που  κύριος στόχος του κάθε ανθρώπου έχει γίνει η απόκτηση υλικών αγαθών, οι ανθρώπινες σχέσεις  εμπορευματοποιούνται και γίνονται ανειλικρινείς και ιδιοτελείς. Τέλος, η έλλειψη αγάπης, αλτρουισμού και ενδιαφέροντος για τον συνάνθρωπο έχουν οδηγήσει, μαζί με άλλους παράγοντες, στην εμφάνιση δυσκολιών στις σχέσεις μεταξύ φίλων.

Πέρα απ’ αυτά τα προβλήματα, η παρέα, που αντικαθιστά τη φιλία, προσφέρει θετικά συναισθήματα στους εφήβους. Τους αναπτύσσει την αίσθηση της κοινωνικοποίησης και της επικοινωνίας, αφού γίνονται μέλη μίας ομάδας. Ακόμα αποκτούν αυτοπεποίθηση και αισθάνονται πως γίνονται αποδεκτοί από τους άλλους, αφού ανήκουν στην παρέα τους. Επίσης με αυτόν τον τρόπο καταπολεμάται και η μοναξιά, επειδή βρίσκονται με φίλους και δεν μένουν μόνοι τους.

Φυσικά ο έφηβος, ως μέλος μίας παρέας, οφείλει να αναγνωρίζει και τις υποχρεώσεις που έχει μέσα σ’ αυτήν. Κύρια υποχρέωση των μελών της είναι να υπάρχει κατανόηση, σεβασμός και όχι αδιαφορία μεταξύ τους. Ακόμα δεν πρέπει κανένας να φέρεται με ιδιοτέλεια και ανταγωνισμό, γιατί έτσι «δηλητηριάζει» την παρέα. Τέλος πρέπει να υπάρχει εμπιστοσύνη, μεταξύ των μελών της, αλλά εντός κάποιων ορίων, επειδή οι σχέσεις σε μία παρέα που στόχο έχει κυρίως τη διασκέδαση, είναι πιο χαλαρές από τις σχέσεις σε μία φιλία που συνεπάγεται περισσότερες υποχρεώσεις.

Μία ουσιαστική φιλία δημιουργεί, όπως και η παρέα, ευχάριστα συναισθήματα. Προσφέρει ψυχική ισορροπία στον άνθρωπο, αφού μπορεί να μοιράζεται τις ανησυχίες και τα προβλήματά του με τον φίλο του. Δέχεται συμπαράσταση από αυτόν και υποστήριξη, τα οποία είναι πολύ σημαντικά για κάθε άνθρωπο. Επίσης αναπτύσσει σχέσεις αλληλεγγύης και επικοινωνίας. Τέλος, καλυτερεύει σαν χαρακτήρας προσπαθώντας να ανταποκριθεί στις προσδοκίες του φίλου του και αποκτά αυτογνωσία, επειδή ο φίλος του, του επισημαίνει τα προτερήματα αλλά και τα ελαττώματά του. Σε μία φιλία τα άτομα πρέπει να είναι ειλικρινή και ανιδιοτελή αλλά και να υπάρχει εκτίμηση και αλληλοσεβασμός. Στις συγκρούσεις πρέπει να γίνονται αμοιβαίες υποχωρήσεις, αλλά να διατηρείται η αξιοπρέπεια.

Με τις παραπάνω απόψεις νομίζω πως όλοι θα συμφωνήσουμε. Και οι φιλίες και οι παρέες είναι πολύ σημαντικές για τον έφηβο, αλλά δυστυχώς, όπως όλες οι ανθρώπινες σχέσεις, αντιμετωπίζουν δυσκολίες. Όταν όμως τις γνωρίζουμε είμαστε πια «έτοιμοι» να τις ξεπεράσουμε και να δημιουργήσουμε όμορφες σχέσεις.

Άννα Καμαργιάννη – Βασιλείου, B2

Όλα τα σχετικά άρθρα που διάβασα υποστήριζαν ότι η ανάπτυξη της φιλίας σήμερα είναι δύσκολη. Στην αρχή πίστευα πως είχε γίνει κάποιο λάθος, αλλά καθώς έφερα στο μυαλό μου τη σημερινή κοινωνία, διαπίστωσα πως είχαν δίκιο. Προσωπικά πιστεύω πως η έλλειψη χρόνου είναι το σημαντικότερο πρόβλημα. Λόγω των εξωσχολικών δραστηριοτήτων, των φροντιστηρίων και των υπολοίπων υποχρεώσεων οι νέοι δεν έχουν καθόλου ελεύθερο χρόνο για τον εαυτό τους, πόσο μάλλον για τους φίλους τους. Επίσης,  <<ο φίλος>> έχει υποκατασταθεί από άλλα μέσα, όπως ο ηλεκτρονικός υπολογιστής και η τηλεόραση. Τέλος ο ανταγωνισμός, η ζήλεια και ο φθόνος είναι χαρακτηριστικά που δεν επιτρέπουν στους νέους την ανάπτυξη των διαπροσωπικών σχέσεών τους.

“Oλοι οι έφηβοι χρειάζονται μια σταθερή παρέα και μια αμοιβαία φιλία. Η παρέα είναι ένα σύνολο ατόμων το οποίο θα σου παρέχει αποδοχή και θα σε κάνει να νιώσεις σημαντικός. Η παρέα σχετίζεται με την ψυχαγωγία και την ανάγκη να περάσεις καλά. Επειδή τα άτομα στις παρέες βρίσκονται συνήθως και στις ίδιες ηλικίες αντιμετωπίζουν περίπου τα ίδια προβλήματα και έχουν τις ίδιες ιδέες και αντιλήψεις. Όμως, η παρέα και η φιλία δεν ταυτίζονται. Η φιλία είναι κάτι πολύ πιο ισχυρό. Δεν είναι μόνο για τις καλές αλλά και για τις δύσκολες στιγμές. Ο πραγματικός φίλος πρέπει να είναι δίπλα σου πάντα. Να σε βοηθάει στα προβλήματα που αντιμετωπίζεις και να σε στηρίζει στις δύσκολες στιγμές.

Για να μπορέσει να υπάρξει αληθινή φιλία στις μέρες μας πρέπει να κυριαρχήσει η ανιδιοτέλεια. Οι άνθρωποι πρέπει να μάθουμε να μην κοιτάμε μόνο το συμφέρον, την εξωτερική εμφάνιση και τους τρόπους με τους οποίους θα <<κερδίσουμε>> κάτι από τους άλλους. Θα “πρεπε να δίνουμε σημασία και στον εσωτερικό κόσμο και στο <<είναι>> του άλλου ατόμου. Γιατί αν θελήσουμε, μπορούμε να πάρουμε πολλά απ΄αυτό. Φίλοι δεν είναι τα 5.000 άτομα που έχεις στο facebook αλλά αυτοί που είναι δίπλα σου και σου συμπαραστέκονται οποιαδήποτε στιγμή κι αν τους χρειαστείς.

 Κοντογιαννοπούλου Κατερίνα, Β2