Ελένη Γκλιάτη, Β1

ΚΟΡΩΠΙ-ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ

Η μεγάλη ομάδα της ανατολικής Αττικής που έφτασε στη Β” εθνική.

Το Κορωπί ιδρύθηκε το 1903. Έχει παίξει στη Γ” εθνική στα επσανά και έχει φτάσει μέχρι τη Β” κατηγορία.  Είναι από τις λίγες ομάδες της Aνατολικής Αττικής που έχει φτάσει στη Β” κατηγορία.

Έχει πολλούς τίτλους:

• 1966: Πρωταθλητής Β΄ κατηγορίας ΕΠΣ Αθήνας
• 1969: Άνοδος στη Β” Εθνική
• 1971: 2η θέση στη Β” Εθνική
• 1979: ήττα στο μπαράζ ανόδου από την Εθνική Ερασιτεχνική Κατηγορια
• 2004: Πρωταθλητς Ε.Π.Σ. Ανατολικής Αττικής
• 2006: Πρωταθλητής στη Δ” Εθνική
• 2011 Κυπελλούχος ΕΠΣ Ανατολικής Αττικής.

Σήμερα το Κορωπί παίζει στην Α” Επσανά και βρίσκεται στην δεύτερη θέση πίσω από την Θύελλα Ραφήνας. Σίγουρα αυτή η κατηγορία δεν αξίζει για το Κορωπί. Αξίζει για παραπάνω και του χρόνου όλοι ελπίζουμε να τα καταφέρει!

ΚΟΡΩΠΙ-ΜΠΑΣΚΕΤ

ΕΝΑ ΑΘΛΗΜΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΠΑΡΑΤΗΡΗΤΟ

Το Κορωπί στο μπάσκετ δεν έχει να επιδείξει κάτι αξιόλογο αφού δεν έχει κανένα τρόπαιο. Είναι στην δεύτερη θέση πίσω από τον Κρόνο στη Β” εθνική. Κατά τη γνώμη μου το Κορωπί έχει δώσει μεγαλύτερη βάση στο ποδόσφαιρο παρά στο μπάσκετ, κάτι που είναι πολύ δυσάρεστο για τους πολίτες του Κορωπίου, να βλέπουν το ποδόσφαιρο να έχει μεγάλη άνθηση ενώ το μπάσκετ να περνά απαρατήρητο.

Λέανδρος Γιαννόπουλος, Α1

Έφτιαχναν προζύμι από το βράδυ και το τοποθετούσαν σε ένα μικρό λεκανάκι. Με αυτό έφτιαχναν το πρωί το κύριο ζύμωμα, που αποτελούνταν από αλεύρι, νερό, μαστίχα, γλυκάνισο και άλλα διάφορα μυρωδικά. Το έβαζαν σε ένα ταψί και από το προζύμι έφτιαχναν μια πλεξούδα. Την κεντούσαν, την τρύπαγαν με το πιρούνι και έφτιαχναν διάφορα σχέδια. Στη μέση του καρβελιού έβαζαν ένα αυγό. Άναβαν τον ξύλινο φούρνο και το έψηναν.

Σήμερα λέγεται τσουρέκι. Εκείνη την εποχή λεγόταν κοσόνα.

Ελένη Γκλιάτη, Β1

Η βλάστηση του Υμηττού ανήκει στη κατώτερη ζώνη των πλατύφυλλων, σκληρόφυλλων και των μεσογειακών κωνοφόρων. Εκτός από αυτά συναντά κανείς πολλά αρωματικά και μελιγόνα φυτά, όπως το θυμάρι. Συγκεκριμένα περιλαμβάνει πάνω από 600 είδη φυτών, από τα οποία τα 44 ανήκουν στις ορχιδέες και τα 30 είναι ενδημικά της Ελλάδος. Μάλιστα η συγκέντρωση τόσων ειδών ορχιδέας είναι η μεγαλύτερη στην Ευρώπη σε σχέση με τη χιλιομετρική του έκταση. Άλλα φυτά που στολίζουν το τοπίο είναι κυκλάμινα, φθινοπωρινοί κρόκοι και πανέμορφα κίτρινα κρινάκια.

Στη χαμηλή ζώνη βλάστησης του Υμηττού υπάρχουν οι μεσογειακοί θαμνώνες. Από αυτούς πιο γνωστά είδη είναι: πουρνάρια, φρύγανα, κουμαριές, αγριοτσικουδιές, αγριελιές, χαρουπιές, φιλίκια, μονοετή φυτά, βολβώδη κ.ά. Τη χαμηλή αυτή βλάστηση συμπληρώνει η παρουσία ψηλών πεύκων. Η ανώτερη ζώνη που εκτείνεται από τα 700 μέτρα κι επάνω, περιλαμβάνει μόνο μικρά φυτά. Στην κορυφή υπάρχουν πολλά από τα σπάνια είδη φυτών που ευδοκιμούν στο βουνό. Επειδή στις πλαγιές του Υμηττού έχουν αναπτυχθεί πολλά οικοσυστήματα η πανίδα παρουσιάζει ιδιαίτερο οικολογικό ενδιαφέρον.

Με πάνω από 100 είδη πουλιών (αρπακτικά, μεταναστευτικά, χειμερινούς επισκέπτες, φωλιάζοντα και μη), αρκετά είδη θηλαστικών (κουνάβι, νυφίτσα, αλεπού, λαγός, σκαντζόχοιρος, αρουραίος κ.ά.), ερπετών (οχιά, χελώνα κρασπεδωτή κ.ά.), εντόμων (μέλισσες, πεταλούδες κ.ά.), νυχτερίδων κι αμφιβίων, γίνεται φανερή η οικολογική αξία της περιοχής. Αξίζει να σημειώσουμε ότι τα είδη των πουλιών αποτελούν περίπου το ¼ όλων των ειδών που έχουν καταγραφεί στον ελλαδικό χώρο.

Αυτό που προκαλεί εντύπωση λοιπόν είναι ότι, παρόλο που είναι ένα περιαστικό δάσος, παρουσιάζει χαρακτηριστική ποικιλία σε είδη χλωρίδας και πανίδας, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα ώστε να συναγωνίζεται τον Πάρνωνα και τον Ελικώνα.

Στα πλαίσια λοιπόν της επαφής με την ομορφιά του Υμηττού και με αφορμή την παγκόσμια ημέρα δασοπονίας, η ομάδα πολιτών «Συνεργασία για το περιβάλλον του Κορωπίου» με τη συνδρομή του Ν.Π.Δ.Δ Σφηττός του Δήμου Κρωπίας, του Επιμορφωτικού Συλλόγου Κορωπίου «Αριστοτέλης» & του Αμπελουργικού Συνεταιρισμού Κορωπίου διοργάνωσαν πεζοπορική διάβαση του κεντρικού Υμηττού. Η περιήγηση περιλάμβανε πεζοπορία στον Υμηττό στα ίχνη της αρχαίας Σφηττίας οδού –από τη ρεματιά της Ντούκας στη χαράδρα της Πουρναρής και πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 21 Μαρτίου με σύμμαχο ένα θαυμάσιο ανοιξιάτικο καιρό.

Ο Δήμος Κορωπίου οργανώνει ποικιλία εκδηλώσεων και αθλητικών διοργανώσεων προκειμένου να αναδείξει την ομορφιά του Υμηττού. Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να ανατρέξετε στην ιστοσελίδα του Δήμου Κρωπίας http://www.koropi.gr και στο http://e-koropi.gr.

Ελένη Γκλιάτη, Β1

Το αποκριάτικο θέμα του Δήμου μας, αφιερωμένο στην περσινή παρέλαση, ήταν η Αφροδίτη η Μανδραγορίτις από τη Μαντραγούρα. Το Κορωπί είχε την τύχη να περιλαμβάνει στη χλωρίδα του το γνωστό από την αρχαιότητα φυτό «Μανδραγόρας». Η περιοχή όπου φύεται ονομάζεται Μαντραγούρα, ονομασία που φαίνεται ότι είναι πανάρχαια, αφού οι Αρβανίτες δεν έδωσαν άλλη ονομασία στο τοπωνύμιο. Ο σκοπός της παρουσίασης ήταν να γίνει γνωστό στο ευρύ κοινό η ύπαρξη του φυτού και να το ευαισθητοποιήσει προκειμένου να το διαφυλάξει από την εξαφάνιση.

Επίσης, στο χώρο του παρακρατήματος, έγινε το γλέντι καίγοντας τον καρνάβαλο.

Στην αποκριάτικη παρέλαση είχαν δηλώσει συμμετοχή και παρέλασαν τα σχολεία του Δήμου μας, ομάδες του ΝΠΔΔ ΣΦΗΤΤΟΣ, η δημοτική φιλαρμονική, οι σύλλογοι «Αγάπη και Ελπίδα», «Η Στοργή», εθνικοτοπικοί και άλλοι τοπικοί σύλλογοι.

Ελένη Γκλιάτη, Μαρίνα Δρόσου, Β1

Περιγραφή:

Ανάλογα με τα σταφύλια που έκανε κάθε αγρότης είχε και τον δικό του χώρο. Το πατητήρι αποτελείται απο μια δεξαμενή και από ενα πηγάδι 2×2 (πουρλάκι). Έριχναν  τα σταφύλια στο πατητήρι και ΠΑΝΤΑ βράδυ 4-5 άτομα πατούσαν τα σταφύλια με τα πόδια τους και ο μούστος έτρεχε στο πουρλάκι (πηγάδι). Στο πηγάδι είχαν ένα καλάθι και καθώς έπεφτε ο μούστος, έπεφταν τα κουκούτσια και οι ρόγιες των σταφυλιών. Μέσα στο πατητήρι, υπήρχε ενα ξύλο 1,5 μέτρο μάκρος και 40 πόντους πλάτος. Από την μια μεριά είχε σιδεράκια που μάζευαν τα σταφύλια, τα οποία είχαν γίνει τσίπουρο. Έβαζαν το ξύλο από πάνω και ανέβεναν μετά οι αγρότες και τα πατούσαν για βαρος. Κάθονταν περίπου ένα τέταρτο, ή το πολύ μισή ώρα και έτρεχε ο μούστος.

Μετά υπήρχε η διαδικασία της στρυφιλιάς. Η στρυφιλιά, για όσους δεν γνωρίζουν, είναι ένας άξονας σιδερένιος. Πάνω στον άξονα υπήρχε μια ρόδα. Η ρόδα είχε 4 χερούλια, η οποία αποτελείται από καγκελωτό περίβλημα. Σε αυτό το περίβλημα, έριχναν τα τσίπουρα και μετά κατέβαζαν την ρόδα και άρχιζαν να τα στύβουν. Αφότου τα έστυβαν, έβγαινε και ο τελευταίος μούστος. Το άνοιγαν  και τα έβγαζαν έξω από το πατητήρι, τα επεξεργάζονταν και έφτιαχναν το λεγόμενο τσίπουρο που φτιάχνετε μέχρι και σήμερα.

Οι παππούδες και οι γιαγιάδες έβαζαν το τσίπουρο σε κάποια γωνία της αυλής τους και το χρησιμοποιούσαν για τα λουλούδια. Παράλληλα  έφτιαχναν τηγανίτες, έτρωγαν και έπιναν διάφορα ποτά. Κατά το τελείωμα ακολουθούσε πάντα γλέντι και χορός.

Αυτό, γινόταν στα παλιά παραδοσιακά νοικοκυριά τα οποία βλέπουμε μέχρι σήμερα σε μικρές κοινωνίες και χωριά.

Γκλιάτη Ελένη, Β1

Χτίστηκε το 1901 από τους αδελφούς Χατζηδήμα. Έκλεισε το 1970.

Έπαιρναν το ρετσίνι από τα πεύκα και το επεξεργάζονταν, φτιάχνοντας νέφτι, δηλαδή  οινόπνευμα. Έτσι, έφτιαχναν πλάκες που λεγόντουσαν κολοφόνια, αλλά κυρίως τις χρησιμοποιούσαν για φαρμακευτική ύλη. Επίσης, έφτιαχναν ρετσινόλαδο και άλλα πολλά.

Οι αδελφοί Χατζηδήμα προμηθεύονταν από το εξωτερικό τρένο της γραμμής σταφίδες και σύκα όπου μαζί με το ρετσίνι έφτιαχναν τα προαναφερθέντα προϊόντα, μεταξύ αυτών και το κονιάκ. Σήμερα το κτήριο είναι ένα ερείπιο που συντηρείται από το δήμο Κρωπίας.

Γκλιάτη Ελένη, Β’1

Ο Δήμος Κρωπίας για τέταρτη χρονιά διοργάνωσε εκδήλωση για την ανάδειξη της Σφηττίας οδού και του Αρχαίου Δήμου Σφηττού. Την Κυριακή 16 Νοεμβρίου 2014 διοργανώθηκε εκδήλωση με τίτλο «Σφήττιος Δρόμος 2014 – ΤΡΕΧΩ ΣΤΟ ΚΟΡΩΠΙ, ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΡΩΠΙ» στις 10:30 στο αθλητικό κέντρο SAN SIRO, η οποία περιλάμβανε την ομιλία του λαογράφου και συγγραφέα Γιάννη Πρόφη. Στην εκδήλωση αυτή μπορούσαν να πάρουν μέρος παιδιά και μεγάλοι από όλες τις ηλικίες.

 Ο Σφηττός στην αρχαιότητα

Ο Σφηττός ήταν μία από τις 12 αυτόνομες και ανεξάρτητες πόλεις που δημιούργησε ο μυθικός βασιλιάς της Αθήνας Κέκροψ. Έτσι στις θέσεις Φουβάγια και Κάστρο Χριστού τοποθετείται ο αρχαιότερος δήμος Σφηττού.

Η Σφηττία οδός, όπως δηλώνεται από το όνομα της, σχετίζεται με τον δήμο Σφηττός, ο οποίος τοποθετείται στη περιοχή δυτικά του Κορωπίου στις θέσεις Κάστρο Χριστού και Φιλιάτι. Η Σφηττία οδός προσέφερε τη συντομότερη σύνδεση Άστεως και Μεσογείων. Πιθανώς ήταν κατάλληλη όχι μόνο για πεζούς και ζώα φόρτου, αλλά και για τροχοφόρα αφού σε ορισμένα σημεία ήταν διαμορφωμένη σε πλάτος 3-4μ.

Ο λαογράφος Γιάννης Πρόφης σημειώνει:  «Σφηττία είναι ένας παλαιός ορεινός αλλά ξεχασμένος τώρα δρόμος που οδηγούσε από το Κορωπί στη Αθήνα, περνώντας από το διάσελο της Ντούκας, μεταξύ των υψωμάτων Προφήτης Ηλίας και Μαυροβούνι του Υμηττού. Τον δρόμο αυτό τον θυμούνται με μεγάλη νοσταλγία οι ηλικιωμένοι Κορωπιώτες, αφού στο παρελθόν τον είχαν διαβεί πηγαίνοντας στην Αθήνα, στη Γλυφάδα και σε άλλα σημεία του λεκανοπεδίου. Τον χρησιμοποιούσαν μέχρι περίπου το 1950 για να μεταφέρουν διάφορα είδη λαχανικών και είδη που πουλούσαν στην Αθήνα. Τον χρησιμοποιούσαν επίσης οι φοιτητές για να πάνε στο Γυμνάσιο ή στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας.»

Περιγραφή του μονοπατιού και η σημασία του

Το μονοπάτι της Σφηττίας Οδού ανεβαίνει το ρέμα της Ντούκας από τη δεξιά πλευρά, με ιδιαίτερα ήπια κλίση. Η περιοχή του διάσελου της Ντούκας (Σταυρός) είναι στα 454μ, το χαμηλότερο υψομετρικά πέρασμα του κυρίως όγκου του Υμηττού. Το ρέμα της Ντούκας χωρίζει το λόφο του Προφήτη Ηλία (κορυφή 659μ.) από το λόφο του Μαυροβουνίου (κορυφή 770μ.). Η εκκίνηση του μονοπατιού τοποθετείται στο τέλος του χωματόδρομου, παράλληλου προς το νότο της οδού Σφηττού. Το μονοπάτι έχει μήκος 0.56 χλμ. και στο διάσελο του Σταυρού ενώνεται με μονοπάτια που οδηγούν στην Τερψιθέα Ηλιουπόλεως, στο  οροπέδιο Σέσι και στον Προφήτη Ηλία Κορωπίου.

Η ανάδειξη της Σφηττίας Οδού εγγράφεται σε ένα γενικότερο πλαίσιο προσπάθειας ανάδειξης και αξιοποίησης του Υμηττού από και για τους κατοίκους Κορωπίου, αλλά και της Αττικής γενικότερα. Η διαδρομή αφού καθαριστεί, δεν θα διαρκεί πάνω από 20 λεπτά ,με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένας πόλος έλξης για τους κατοίκους των γύρω περιοχών, αλλά και της Αθήνας να γνωρίσουν το βουνό

Βαγγέλης Άγγελος, Β’1

Επίσης, τα Χριστούγεννα η οικογένεια χόρευε και τραγουδούσε παραδοσιακά αρβανίτικα τραγούδια. Τη βασιλόπιτα την έφτιαχναν οι γιαγιάδες. Πάντα ο μεγαλύτερος της οικογένειας, δηλαδή ο παππούς, έκοβε τη Βασιλόπιτα και το Χριστόψωμο. Όταν το φλουρί έπεφτε στο σπίτι, σήμαινε πως η οικογένεια θα είναι καλότυχη, όλο το χρόνο.

Γκλιάτη Ελένη, Β’1

Τα παλιά αρβανίτικα κάλαντα που τώρα πια έχουν ξεχαστεί!!!

Τα αρβανίτικα είναι τα Χριστουγεννιάτικα κάλαντα όπου έλεγαν παλιά στο Κορωπί με τρίγωνο (πέταλο) και κρουστό. Κάποιες φορές χρησιμοποιούσαν νταούλι και φλογέρα. Αυτά τα κάλαντα πλέον έχουν ξεχαστεί γιατί τα έλεγαν πολύ παλιά. Ψάλλονταν από τα παιδιά το πρωί της παραμονής των γιορτών, το βράδυ από τους άνδρες ενώ οι γυναίκες τα έψαλλαν μόνο το βράδυ σε συγγενικά σπίτια.

Ο ρυθμός των καλάντων είναι συλλαβικός δίχρονος δηλαδή χωρίς να τονίζεται το τέλος των στίχων.

Όταν μου έδωσαν αυτά τα κάλαντα να τα μεταφράσω, ρώτησα τον παππού μου τον Τάσο μήπως ήξερε την μετάφραση αυτών σαν παλιός που ήταν. Μου είπε ότι δεν ξέρει ακριβώς τους στίχους, γι” αυτό έπρεπε να πάω σε κάποιον που να έχει ζήσει εκείνη την εποχή και να ξέρει την μετάφρασή τους. Έτσι η μητέρα μου με έστειλε στη γιαγιά την Μάρω η οποία ξέρει αρβανίτικα και μπόρεσε να τα μεταφράσει. Τέλος, η γιαγιά μας είπε και κάποια πράγματα για εκείνη την εποχή.

Γεωργία Αγγελή, Β’1

Βασιλική Θεοχάρη, Β’1