Συγγραφέας: Εντίτα Μόρρις (1902-1988)

Μεταφραστής: Βρεττάκος Νικηφόρος (1912-1991)

Λογοτεχνικό γένος: σύγχρονη πεζογραφία

Εκδοτικός οίκος: Θεμέλιο

Χρονολογία έκδοσης: 1976/09

Η οικογένεια που πρωταγωνιστεί σε αυτό το βιβλίο απαρτίζεται από τη Γιούκα, τον άντρα της Φούμιο, τα δύο παιδιά τους τον Ταντέο και τη Μιτσίκο και τη μικρή αδερφή της Γιούκα, Οχάτσου. Και οι πέντε τους ζουν σε μία ήρεμη συνοικία στη Χιροσίμα, όπου και διαδραματίζεται η όλη ιστορία, το 1960, 15 χρόνια μετά τη ρίψη της ατομικής βόμβας «little boy». Η φιλήσυχη οικογένεια αποφασίζει να νοικιάσει ένα δωμάτιο του σπιτιού της σε έναν ξένο, τον Αμερικάνο Σαμ-σαν, που εργάζεται σε μία εταιρεία ναυσιπλοΐας.

Καθώς περνάει ο καιρός η σπινθηροβόλα ευφυία της Οχάτσου ελκύουν τον Σαμ-σαν, ο οποίος υποψιάζεται ότι κάτι περίεργο συμβαίνει. Η Γιούκα αρνείται να του μιλήσει ανοιχτά για την τραυματική εμπειρία τους. Εν τέλει μαθαίνει την αλήθεια από ένα μικρό λάθος του ζωγράφου Μαίντα-σαν και η στάση του αλλάζει.

Παράλληλα η Γιούκα έρχεται αντιμέτωπη και με το πρόβλημα υγείας του συντρόφου της λόγω της ραδιοακτινοβολίας που έχει δεχτεί από την ατομική βόμβα. Η καθημερινότητα γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Τα βλέμματα των «Νέων κατοίκων» της Χιροσίμα γεμάτα οίκτο και το γεγονός ότι η Οχάτσου δεν μπορεί να γευτεί τη  μητρότητα, κάνουν τη Γιούκα να μην μπορεί να σκεφτεί καθαρά. Η ιστορία κλείνει με τον τραγικό θάνατο του Φούμιο.  Όσο για τον Σαμ-σαν, η παραμονή του εκεί αναβλήθηκε επ’ αόριστον.

Όσο διάβαζα αυτό το βιβλίο, αισθανόμουν την ανάγκη να συμπαρασταθώ στην πρωταγωνίστρια Γιούκα, παρόλο που δεν έχω νιώσει την απώλεια ή κάποιο αντίστοιχο συναίσθημα. Η αποφασιστικότητα και η τόλμη του χαρακτήρα της μου προκάλεσαν έντονο θαυμασμό. Η δεινή κατάσταση που κλήθηκε να αντιμετωπίσει και οι φρικτές αναμνήσεις που της θύμιζαν διαρκώς ότι είναι «άρρωστη» με έκαναν να πιστεύω πως θα την καταβάλουν ψυχολογικά, αλλά η εξέλιξη της ιστορίας μού απέδειξε το αντίθετο. Θα έλεγα πως διαφέρει σε πολλά με αντίστοιχα βιβλία σύγχρονης πεζογραφίας που έχω διαβάσει, καθώς το μήνυμα που θέλει να περάσει στους αναγνώστες του δεν είναι απλώς αντιπολεμικό αλλά καταδεικνύει το τι μπορεί να προκαλέσει το πονηρό, ύπουλο και ανταγωνιστικό μυαλό που διαθέτει ο άνθρωπος. Με την στάση της η Γιούκα προσπαθεί να μην γίνει θύμα αυτής της άθλιας στρατηγικής, αλλά να χαράξει τον δικό της δρόμο.

Σίγουρα το προτείνω σε παιδιά της ηλικίας μου και μεγαλύτερα ακόμη, γιατί έτσι θα μπορέσουν να αντλήσουν θάρρος, αποφασιστικότητα και σιγουριά, κάποια χαρακτηριστικά που πιστεύω πως δεν αντιπροσωπεύουν τους νέους στις μέρες μας. Ακόμη θα τους διδάξει πόσο σημαντικό είναι να συμβιώνουν ειρηνικά με τους άλλους λαούς και να υπερασπίζονται συγχρόνως την πατρίδα τους.