Στην εποχή μας, παρά τις σημαντικές προόδους στον τομέα της ισότητας των φύλων, η σεξιστική συμπεριφορά εξακολουθεί να αποτελεί ένα σοβαρό κοινωνικό πρόβλημα. Ο σεξισμός εκδηλώνεται σε ποικίλες μορφές στο σχολείο και στον εργασιακό χώρο. Παρά το ότι η αληθινή ισότητα έχει θεσπιστεί, η ανισότητα εξακολουθεί να υπάρχει. Η ιστορία έχει δείξει ότι οι προκαταλήψεις και τα στερεότυπα δεν σβήνουν τόσο εύκολα. Φαινόμενα σαν αυτά συχνά αποδυναμώνουν μια προσωπικότητα και έχουν σοβαρές συνέπειες στην καθημερινή, επαγγελματική και σχολική ζωή των θυμάτων.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η απαξίωση της αξίας των γυναικών σε επαγγελματικούς χώρους που συχνά θεωρείται ότι δεν είναι ικανές για υψηλές θέσεις, ή αντιμετωπίζονται με σεξουαλικά υπονοούμενα. Παράλληλα άνδρες που εκφράζουν συναισθήματα ή ασχολούνται με “γυναικεία επαγγέλματα” χλευάζονται από άλλους άνδρες. Αυτές οι στάσεις δημιουργούν προκαταλήψεις που εμποδίζουν την πραγματική ισότητα των φύλων. Επιπλέον, σεξιστικές συμπεριφορές συναντώνται και στην καθημερινότητα, μέσα από «αθώα» σχόλια όπως «Μια γυναίκα δεν μπορεί να οδηγήσει» ή «Οι άντρες δεν κλαίνε» ακόμα και στην γένια μας, μέσω των τραγουδιών τύπου trap όπου ενισχύουν την αντίληψη ότι η γυναίκα είναι απλά ένα αντικείμενο. Αυτού του είδους τα σχόλια βασίζονται σε βαθιές ριζωμένες στερεοτυπικές αντιλήψεις και συνεχίζουν να υιοθετούν απόψεις που λένε πως το φύλο καθορίζει τη συμπεριφορά. Τα αποτελέσματα όλων αυτών είναι η η απαξίωση του ατόμου συναισθηματικά, η κακοποιητική συμπεριφορά προς το θύμα, λεκτικά ή ακόμα και με βία.
Η αντιμετώπιση της σεξιστικής συμπεριφοράς είναι ευθύνη όλων μας. Ο πρώτος και πιο ουσιαστικός τρόπος καταπολέμησης του ζητήματος είναι η παιδεία που παρέχεται από το σπίτι αλλά και από το σχολείο ώστε τα παιδιά να βρίσκονται από μικρή ηλικία σε ένα περιβάλλον με αξίες όπως ο σεβασμός και η ισότητα. Επίσης είναι πολύ σημαντικό να αντιδράμε σε κάθε μορφή σεξιστικής συμπεριφοράς είτε αφορά σχόλια είτε πράξεις. Η σιωπή είναι συνενοχή και η συνενοχή είναι έγκλημα. Για να θέλουμε να θεωρούμαστε σημαντικά “γρανάζια” αυτής της κοινωνίας είναι υποχρέωσή μας να μην αφήσουμε κανέναν να πληγώνει και να αντιμετωπίζει μειονεκτικά κανέναν άνθρωπο.
Τελος, η εξάλειψη του σεξισμού απαιτεί συλλογική προσπάθεια. Μόνο όταν κάθε άτομο αναγνωρίσει την ευθύνη του και πράξει ενεργά μπορούμε να ελπίζουμε σε μια κοινωνία πραγματικά ισότιμη και δίκαιη για όλους.
του Σωτήρη Λαμπίρη Γ3
