Η ομαδική βία αποτελεί μια από τις πιο ανησυχητικές μορφές κοινωνικής παθογένειας, καθώς αλλοιώνει τον πραγματικό χαρακτήρα του αθλητισμού και μετατρέπει τα γήπεδα σε χώρους φόβου και αντιπαράθεσης. Τα επεισόδια ανάμεσα σε οπαδούς, οι συμπλοκές, οι ύβρεις και οι καταστροφές δεν εκφράζουν πάθος για την ομάδα, αλλά έλλειψη παιδείας, έντονο φανατισμό και συχνά την ανάγκη ορισμένων να επιβληθούν μέσα από τη βία.
Οι συνέπειες είναι σοβαρές: αναβολές ή διακοπές αγώνων, ποινές για τις ομάδες, απομάκρυνση οικογενειών από τα γήπεδα και γενικότερα μια εικόνα ντροπής για τον ελληνικό αθλητισμό.
Η αντιμετώπιση του φαινομένου απαιτεί όχι μόνο αυστηρή εφαρμογή των νόμων, αλλά και αλλαγή νοοτροπίας· οι φίλαθλοι, οι ομάδες, τα ΜΜΕ και το σχολείο πρέπει να προωθούν τον σεβασμό, τη συνεργασία και την έννοια του «ευ αγωνίζεσθε», ώστε ο αθλητισμός να επιστρέψει στον πραγματικό του ρόλο: να ενώνει ανθρώπους και να μεταδίδει αξίες, όχι να χωρίζει και να πληγώνει.
(Ρώσσου Μαρία Γ1)
