Λεντιόνα Ρέτσι Γ2’
Ο Μία Χάν δεν είχε τίποτα άλλο στον κόσμο , εκτός από μία παλιά μοτοσυκλέτα και ένα όνειρο, να δει τις κόρες του να διαβάζουν. Κάθε μέρα, οδηγούσε 12 χιλιόμετρα μέσα στις λάσπες, με τα κορίτσια του να κρατιούνται σφιχτά πάνω του. Περίμενε ώρες ολόκληρες έξω από το σχολείο, ακουμπισμένος στο τιμόνι,φαντάζοντας τη στιγμή που η κόρη του θα γινόταν γιατρός. Ήταν ένας αγώνας για τη ζωή, μία θυσία γεμάτη αγάπη.
Τώρα, η μοτοσυκλέτα του είναι σκεπασμένη με χώμα και η σιωπή στο σπίτι τους είναι πιο βαριά από τον θάνατο. Οι Ταλιμπάν απαγόρευσαν στα κορίτσια να μαθαίνουν και ξαφνικά, ο κόσμος τους σκοτείνιασε για πάντα. Είναι πέρα από κάθε φαντασία η λύπη του να βλέπει την κόρη του να κοιτάζει την τσάντα της και να κλαίει βαθιά, ξέροντας ότι δεν θα ξαναπιάσει στύλο στα χέρια της.
Αυτό που συμβαίνει είναι μια δολοφονία της ψυχής. Χιλιάδες παιδιά στο Αφγανιστάν είναι πλέον φυλακισμένα ζωντανά, χωρίς μέλλον, χωρίς φωνή, χωρίς ελπίδα. Ο Μία Χάν κοιτάζει τις κόρες του και νιώθει την καρδία του να σπάει σε χίλια κομμάτια, γιατί δεν μπορεί να τις προστατέψει από το σκοτάδι. Είναι μία κηδεία χωρίς τέλος. Κάθε μέρα που περνάει, ένα κομμάτι από την ψυχή αυτών των κοριτσιών πεθαίνει, και εμείς απλά παρακολουθούμε από μακριά…
