[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

-Πότε και πώς προλαβαίνετε να καλύπτετε γεγονότα που γίνονται καθημερινά σε όλα τα μέρη του νησιού;

Είμαι Blogger, δεν έχω κάτι επίσημο ακόμα. Προσπαθώ να καλύπτω δράσεις που μ’αρέσουν (π.χ. εκδηλώσεις σχολείων, πολιτιστικές εκδηλώσεις κ.α.). Δεν υπάρχουν κάθε μέρα πράγματα που πρέπει να καλύψω. Εάν υπάρχουν πολλές δραστηριότητες ταυτόχρονα, προσπαθώ να μην χάνω τίποτα. Γενικά, τρέχω  από τη μία στην άλλη. Συνεργάτες δεν έχω, εξάλλου αυτοί αποκτώνται στην πορεία.

-Πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε με την ηλεκτρονική δημοσιογραφία;

Τη δουλειά αυτή την έκανα ήδη από τα Τρίκαλα εδώ και 20 χρόνια, σε μια εφημερίδα . Δεδομένου ότι εγώ στην Κάλυμνο  δεν μπορούσα να στήσω μια έντυπη εφημερίδα,  αποφάσισα να φτιάξω το blog, καθώς ήταν οικονομικά ανώδυνο και ήταν σαν μια δοκιμή και πρόκληση για μένα.

-Ποιο είναι το οικονομικό κέρδος από όλο αυτό το εγχείρημα;

Κάποιες διαφημίσεις, οι οποίες «ήρθαν μόνες τους», καθώς επιθυμούσαν οι επιχειρηματίες να γίνουν χορηγοί. Εάν το «έψαχνα» περισσότερο, θα υπήρχαν και περισσότερες διαφημίσεις. Στις διαφημίσεις που κάνω εγώ είναι να «ανεβάζω» την ιστορία της δουλειάς τους.

-Πώς απέκτησε το ιστολόγιό σας τόσο γρήγορα απήχηση στον κόσμο;

Οι κοινοποιήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και κυρίως τα «χτυπήματα» στο facebook, βοηθούν να το γνωρίσει όλο και περισσότερος κόσμος. Τα «χτυπήματα» (που δείχνουν την επισκεψιμότητα της σελίδας)έχουν φτάσει και τα 2.500 και μάλιστα και από Έλληνες του εξωτερικού.

-Στη νεοελληνική γλώσσα μαθαίνουμε πως υποχρέωση του δημοσιογράφου είναι να ξεχωρίζει την είδηση από το σχόλιο, όταν πρόκειται για αντικειμενική παρουσίαση ενός γεγονότος και όχι για ερμηνευτική δημοσιογραφία.  Πόσο εύκολο είναι για εσάς να το πετύχετε αυτό;

Γίνεται αμέσως αντιληπτό, όταν υπάρχει σχόλιο σε κάποια είδηση. Είναι επομένως εύκολο για εμένα να τα ξεχωρίσω. Ο δημ/γραφος οφείλει να έχει αντικειμενικότητα, η δουλειά του είναι να αναφέρει την είδηση και όχι να λέει τη γνώμη του. Το να λες τη γνώμη σου φυσιολογικά, όμως με επιχειρήματα και τεκμήρια, χωρίς το σκοπό της παραπλάνησης ,είναι απολύτως δεκτό και θεμιτό.

-Τι μέσα χρειάζεται κανείς για να κάνει αυτή τη δουλειά;

Εγώ εδώ έχω μια φωτογραφική μηχανή και ένα μαγνητοφωνάκι. Δεν με βολεύει εμένα το μαγνητοφωνάκι, προτιμώ την παραδοσιακή μέθοδο, να τα γράφω σε ένα τετράδιο.Όμως σε κάποιες συνεντεύξεις που είναι σημαντικές ή όταν θα πρέπει να είμαι πολύ προσεκτική στη δημοσίευση όσων ειπώθηκαν, γιατί θίγονται κάποιοι, τότε χρησιμοποιώ  το μαγνητόφωνο.

-Σας ευχαριστούμε πολύ για τη συνέντευξη!

Εγώ σας ευχαριστώ που με καλέσατε και μου δώσατε την ευκαιρία να συζητήσω μαζί σας.

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πόσο πολύτιμο χρόνο χάνετε καθημερινά, όταν είστε στο facebook; Μάθετε λοιπόν πως, σύμφωνα με έρευνες, νέοι και έφηβοι ξοδεύουν ατέλειωτες ώρες συνδεμένοι στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Θα σας αναφέρω ένα παράδειγμα, το οποίο σίγουρα όλοι έχετε συναντήσει λίγο-πολύ στην καθημερινότητά σας. Μια παρέα φίλων αποφασίζει να βγει για καφέ για «να τα πουν». Ε, λοιπόν, δε λένε τίποτα! Μαζεμένοι όλοι γύρω από ένα τραπέζι δεν ανταλλάσσουν κουβέντα αλλά είναι όλοι απασχολημένοι με τα κινητά τους ή τα tablet. Κάποιοι μάλιστα στέλνουν και μηνύματα στους απέναντί τους! Πού χάθηκε λοιπόν η επικοινωνία;

Η έννοια της φιλίας  έχει πληγεί  από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και κυρίως από το facebook. Οι φιλίες εκεί είναι απλές εικονικές αναπαραστάσεις και δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματική ζωή. Το βασικό είναι ότι οι φίλοι στο facebook δεν μπορούν να εκφράσουν τις βαθύτερες σκέψεις και τα συναισθήματά τους, αφού τους «παρακολουθούν» εκατοντάδες μάτια. Και φίλος δεν είναι αυτός που θα σου κάνει πολλά “like” αλλά αυτός που σου συμπαραστέκεται στη λύπη σου και μοιράζεται τη χαρά σου. Και ας μην αναφερθούμε στις πολλές περιπτώσεις που τον διαδικτυακό «φίλο» δεν τον γνωρίζεις στην πραγματική ζωή. Εκεί, πώς μπορούμε να μιλάμε για φιλίες που υπάρχουν μόνο σε αναρτήσεις;

Άλλη μια απόδειξη ότι το facebook μπορεί να λειτουργεί εις βάρος της πραγματικής ζωής, είναι οι περιπτώσεις ανθρώπων που απομονώνονται μπροστά από μια οθόνη, έχουν πολλούς διαδικτυακούς φίλους αλλά υποφέρουν από μοναξιά και κατάθλιψη στην πραγματική τους ζωή, μια ζωή χωρίς φίλους με φυσική παρουσία. Ο λόγος για τον οποίο αυτοί οι άνθρωποι «κολλούν» στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι γιατί προσπαθούν να βρουν εκεί και να αναπληρώσουν κομμάτια ζωής που τους λείπουν. Αλλά και για τα καθημερινά προβλήματα που αντιμετωπίζει ένας έφηβος στο σχολικό ή οικογενειακό του περιβάλλον, το facebook φαντάζει ως μια ιδανική διέξοδος, που σε απομακρύνει από τα προβλήματα της καθημερινότητας.

Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να απολαύσουμε την «πραγματική ζωή» με τα ωραία μα και με τις δυσκολίες της.

Η Κάλυμνος από άποψη γεωγραφική βρίσκεται στα Δωδεκάνησα. Είναι ένα νησί με πληθυσμό 10.000 άτομα μόνο, αφού πολλοί την εγκαταλείπουν λόγω της κρίσης για Αυστραλία, τη γη της επαγγελίας, οπότε το ξερονήσι σιγά-σιγά θα μείνει μόνο του.Η Κάλυμνος λοιπόν έχει πολλές και σπουδαίες οδούς με λαμπρά ονόματα, όπως «Οδός Ελευθερίου βενιζέλου» ή «Οδός Ντάργουιν», παρόλ’ αυτά εμείς οι ντόπιοι προτιμάμε να ονοματίζουμε όλους τους δρόμους με τους γενικούς χαρακτηρισμούς «Μπροστά» ή «στον κεντρικό», «στην άνοδο» ή «στην κάθοδο». Ακόμα και οι νέοι δε θέλουν να πρωτοτυπήσουν και να πουν τις οδούς με το όνομά τους αλλά «βαστάνε» γερά τις παραδόσεις των παππούδων τους. Ας δούμε όμως πώς είναι η καθημερινή ζωή για έναν νέο άνθρωπο σε κάθε γεωγραφική περιοχή της Καλύμνου.

Στην Πόθια, την πρωτεύουσα του νησιού,  (Άγιος Στέφανος, Άγιος Μάμμας, Αγία Τριάδα κτλ) όλα είναι πιο σύγχρονα: οι νεαρές κοπέλες ντύνονται στη μόδα, πάνε για ψώνια, μετά για καφέ και στέλνουν όλη τη μέρα SMS, ενώ στις μανάδες τους προσποιούνται τις «καλές μαθήτριες» για να μη τους χαλάσουν χατίρια. Οι πατεράδες είναι καπετάνιοι και λείπουν εφτά μήνες το χρόνο. Ξέχασα να αναφέρω πως πως κάπου στα παρασκήνια υπάρχει και ο μεγάλος αδελφός που βγάζει τον «βούρδουλα» για θέματα ηθικής, ενώ κάποιες είναι απλά τυχερές και δεν έχουν μεγάλο αδελφό. Τώρα θα πάμε στο «Χωριό». Το «Χωριό» είναι μια περιοχή της Καλύμνου όχι πολύ μακριά από την Πόθια στο οποίο, όταν πας, νομίζεις ότι μεταφέρεσαι στη δεκαετία του ’90. Δεν υπάρχει πιο «παραδοσιακή» περιοχή στην Κάλυμνο από το χωριό. Εντάξει, είναι και το Άργος, αλλά θα μιλήσουμε μετά γι αυτό. Στο χωριό διαμένουν και τα λεγόμενα «ζβυνέλια», αν κατά την άποψή μου, υπάρχουν παντού. «Ζβυνέλια» είναι οι νταήδες που έχουν περίεργο κούρεμα, οδηγάνε μαύρο-χρυσό ή πράσινο-πορτοκαλί μηχανάκι, μπλέκουν εύκολα σε τσακωμούς, γουστάρουν συνήθως μια συγκεκριμένη γκόμενα από την Πόθια που δεν τους «κάθεται» με καμία κυβέρνηση! Πάνε κάθε βράδυ στο ‘domus” πίνουν «ζόνι κόλα» και καπνίζουν σα φουγάρα για να δείξουν πόσο «μάγκες» είναι. Τα κορίτσια όμως του χωριού διαφέρουν: έχουν συνήθως κότσο τα μαλλιά τους και ντύνονται πιο συντηρητικά.

Ένα μικρό νησί με χίλια δύο πρόσωπα, σαν τις ζωές των ανθρώπων. Αυτή άλλωστε είναι και η ομορφιά του νησιού μα και των ανθρώπων- η ποικιλία και το διαφορετικό!

Αδιαμφισβήτητα το facebook αποτελεί μια σύγχρονη επανάσταση. Σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες του τμήματος κοινωνιολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου, εννέα στους δέκα Έλληνες έχουν facebook και αφιερώνουν σ’ αυτό κατά μέσο όρο τρεις ώρες ημερησίως!

Το facebook, ως προέκταση των διαδικτυακών εφαρμογών, προσέφερε στους χρήστες πρωτόγνωρες δυνατότητες, επικοινωνιακές και ψυχαγωγικές. Κανείς λοιπόν δεν αρνείται ότι το facebook, και τα άλλα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αποτέλεσαν μια μεγάλη επανάσταση στον τομέα της επικοινωνίας, πολλοί όμως είναι αυτοί που υποστηρίζουν ότι εγκυμονεί κινδύνους.

Ο πρώτος κίνδυνος σχετίζεται με την κοινωνικοποίηση του ατόμου. Η καθήλωση στην οθόνη των Η/Υ επιφέρει την αποξένωση των ανθρώπων και, ενώ τυπικά τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης διευκολύνουν την επικοινωνία, την ίδια στιγμή συμβάλλουν στον περιορισμό των διαπροσωπικών επαφών. Πολλοί άνθρωποι σήμερα έχουν φτάσει στο σημείο να επιχειρούν απεγνωσμένα να συνάψουν φιλίες μέσω διαδικτύου, ακόμα και να βρουν ερωτικό σύντροφο, στοιχείο που αποδεικνύει ότι ο σημερινός άνθρωπος έχει μηχανοποιηθεί σε βαθμό επικίνδυνο.

Όλα αυτά έχουν τραγικές επιπτώσεις, κυρίως στους εφήβους, οι οποίοι μεγαλώνουν σε έναν κόσμο εικονικής πραγματικότητας, δεν «ζουν» στην πραγματική ζωή με αποτέλεσμα να μην επιτυγχάνεται η υγιής κοινωνικοποίησή τους. Αφιερώνουν σχεδόν όλο τον ελεύθερο χρόνο τους μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή και αποξενώνονται από τους συνομηλίκους τους και από το οικείο περιβάλλον τους, καθώς περιορίζεται ο διάλογος   μέσα στο ίδιο τους το σπίτι.

Επίσης, μεγάλος κίνδυνος ελλοχεύει για την προστασία της προσωπικής μας ζωής. Ο νέος δεν διαθέτει ακόμα τις κατάλληλες εμπειρίες ούτε όμως και την ικανότητα να διακρίνει τους ανθρώπους  μέσα σε ένα εικονικό μέσο, όπου κανείς δεν μπορεί  να είναι σίγουρος για τα προσωπικά στοιχεία του άλλου. Πολλές φορές έχουν εντοπιστεί μέσα στο διαδίκτυο κυκλώματα παιδεραστίας, πορνείας, διακίνησης ναρκωτικών και, γενικότερα, φαινόμενα κοινωνικής νοσηρότητας. Αλλά ακόμα και ηπιότερες μορφές εξαπάτησης έχουν διαπιστωθεί, όπως υποκλοπές προσωπικών δεδομένων και αρχειακού υλικού, κωδικοί πιστωτικών καρτών καθώς και φαινόμενα παραπλάνησης και ηλεκτρονικής εξαπάτησης των χρηστών.

Συγκεφαλαιώνοντας, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης οι κίνδυνοι καραδοκούν και ένας έφηβος ανά πάσα στιγμή μπορεί να πέσει θύμα επιτήδειων και απατεώνων. Εξάλλου, η τεχνολογία από τη φύση της δεν είναι καλή ή κακή αλλά ένα νόμισμα με δύο όψεις. Η ίδια η τεχνολογία είναι ουδέτερη. Ο χρήστης-άνθρωπος είναι αυτός που θα την χρησιμοποιήσει για καλό ή για κακό σκοπό. Χρειάζεται, λοιπόν, πλήρης εποπτεία από τους γονείς αλλά και συνεχής έλεγχος από τη μεριά της δίωξης του ηλεκτρονικού εγκλήματος. Ακόμα, το σχολείο. Με κατάλληλα σεμινάρια και ημερίδες μπορεί να ενημερώσει εφήβους και γονείς για τα νοσηρά φαινόμενα που συναντάμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τους τρόπους προφύλαξης των νεαρών χρηστών από τη ζούγκλα του διαδικτύου. Έτσι, θα απολαμβάνουμε με ασφάλεια μόνο τα οφέλη από τη χρήση της τεχνολογίας

«Τα φάσματα», της Γιώτας Κορφιάτη

Αυτά τα ποιήματά μου πώς με γδύσανε έτσι σιγά-σιγά
Ούτε που πρόλαβα να καταλάβω,
Πώς άφησα κληρονομιά σε ένα αστέρι τις γυμνές φωτογραφίες μου
Φωτογραφίες με εμένα να σπρώχνω τους τοίχους και να γδέρνω τη φλούδα μου
Τα ποιήματά μου χιλιάδες μάτια τα διαβάσαν
Άλλα τα προσπέρασαν και άλλα τα αγγίξανε σε ένα μοιραίο ατύχημα
Και ηλεκτριστήκανε, νιώσανε το ουρλιαχτό μου και έτρεξαν να σωθούν.
Για δες καμιά φορά πώς λιώνουνε τα πλαστικά τους μάτια, μπροστά
στην αλήθεια μου.
Τα ποιήματά μου δεν είναι τίποτα άλλο από ένα μαχαίρι
που καθαρίζει εδώ και χρόνια την Ψυχή μου
και πού και πού ζαλίζεται, με κόβει και τρέχει αίμα τόσο ζεστό, θα είναι
που πάντα μέσα μου κόχλαζε ένας πόνος.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η Παναγιώτα Κορφιάτη είχε διακριθεί και πέρυσι τον Μάιο- μαζί με την Ελένη Καραφύλλη- στον 16ο Πανελλήνιο Μαθητικό Διαγωνισμό Ποίησης που διοργάνωσε η Πανελλήνια Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών.

Η τέταρτη φάση «ΠΤΟΛΕΜΑΙΟΣ» θα διεξαχθεί στο Βόλο, στο αμφιθέατρο του Οικονομικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας

Αρχικά, απο τη μεριά των καθηγητών, πρεπει να λαμβάνεται υπ” όψη μια ολοκληρωμένη εικόνα για τον μαθητή, η οποία θα περιέχει στοιχεία τις προσωπικότητας του και την προσπάθεια που καταβάλει, όμως και τη συμπεριφορά του στο σχολείο. Πολλές φορές, τυχαίνει κάποιοι μαθητές να έχουν ενα χαμηλό γενικό βαθμό εξαιτίας ίσως μιας «άτυχης» στιγμής, όπως για παράδειγμα να μην έγραψε καλά σε ενα διαγώνισμα. Παράλληλα, οι εκπαιδευτικοι οφείλουν να λειτουργούν αξιόπιστα απέναντι στο έργο τους, παρέχοντας ίσες ευκαιρίες και βοήθεια σε όλους τους διδασκόμενους. Ίσως, με μια πιο παιδαγωγική αντιλήψη ώστε να συνεκτιμούν τυχόν προβλήματα, όπως το περιβάλλον του μαθητή τους.

Επιπλέον, ένας συχνός λόγος που πολλοί μαθητές βρίσκουν την αξιολόγηση στη σχολική ζωή άδικη, ειναι γιατί πιστεύουν πως πολλές φορές οι καθηγητές τρέφουν επιδεικτικά συμπάθεια απέναντι σε μερικούς μαθητές. Αυτο μπορεί να συμβαίνει στην πραγματικότητα, όπως και σίγουρα συμβαίνει, όμως ο καθηγητής πρέπει να λειτουργεί με αντικειμενικότητα και να μην χρησιμοποιεί την βαθμολογία ως μέσο επίδειξης προτίμησης σε ενα άτομο ή αντίθετα ως δυσαρέσκεια.

Ακόμα, αναγκαία είναι η ορθή κατάρτιση των εκπαιδευτικών, ώστε να εκτελούν σωστά και δίκαια το έργο που τους έχει δωθεί. Κάθε άνθρωπος έχει μια μοναδική προσωπικότητα, ενα διαφορετικό τροπο να λειτουργεί. Παραδείγματος χάρη, κάποιος μαθητής μπορεί να παρουσιάζει μαθησιακές δυσκολίες. Χρέος των διδασκόντων ειναι να κατανοήσουν αυτο το άτομο και να σεβαστούν τις οποίες αδυναμίες. Ωστόσο, καθημερινή πρέπει να ειναι η επιδίωξη της ποιοτικής αναβάθμισης του μαθήματος. Η αναγνώριση της σχέσης ανάμεσα σε καθηγητή και μαθητή συμβάλλει σε μια δίκαιη αξιολόγηση. Ειναι γνωστό, πως όταν ένας εκπαιδευτικός καταφέρει να κερδίσει τον σεβασμό και την εκτίμηση απο τους μαθητές του, τότε σίγουρα και εκείνοι θα εργάζονται καλύτερα.

Τέλος, η σωστή αξιολόγηση πρέπει να κρίνει τον μαθητή βάση της συνολικής προσωπικότητας της προσπάθειας του. Να ειναι αντικειμενική και ειλικρινης. Να μην προσθέτονται «ετικέτες» στους μαθητές, οι οποίες επηρεάζουν την κρίση των καθηγητών. Σε αυτή την προσπάθεια τους να λειτουργούν ορθά, πρέπει ταυτόχρονα να διαπιστώσουν και εκείνοι και οι μαθητές, πως το σχολείο ειναι χώρος διδασκαλίας και αγωγής και όχι αποκλειστικά εξετάσεις και βαθμολογία.

Ξεκινώντας από τον πολιτικό και οικονομικό χώρο, αξίζει να σημειωθεί πως τα δικαιώματα που έχει ο κάθε άνθρωπος , ανεξαρτήτου χρώματος και φυλής, που υπάρχουν λόγω του δημοκρατικού πολιτεύματος, καταπατώνται. Η ισότητα και η αξιοκρατία έχουν γίνει έννοιες » προς εξαφάνιση» καθώς η πολιτεία παρά το καθήκον της , δεν διαφυλάσσει τα ανθρώπινα δικαιώματα. Έτσι, πολλές φορές υπάρχει εκμετάλλευση των αδυνάτων για οικονομικό συμφέρον ,δίνοντάς τους τις πιο κοπιαστικές δύσκολες ή ακόμα ταπεινωτικές δουλειές χωρίς ένα αντάξιο μισθό ή ακόμα και χωρίς μισθό. Με αυτόν τον τρόπο όμως δεν δίνεται η ευκαιρία σ’αυτές τις αδύναμες ομάδες να αξιοποιήσουν τα ταλέντα τους , να δείξουν στη νέα αυτή χώρα που ζουν, τις δυνατότητες τους που θα μπορούσαν ίσως να την ωφελήσουν. Δεν τους δίνεται η ευκαιρία για ίσα δικαιώματα με τους ντόπιους. Το φαινόμενο του ρατσισμού δεν πλήττει μόνο τη χώρα την οποία έχουν επισκεφτεί μετανάστες και πρόσφυγες αλλά ακόμα υποβαθμίζει τη ζωή στις ταλαιπωρημένες χώρες του κόσμου.

Όσον αφορά την κοινωνία ,σε μια χώρα που αποτελεί τη γενέτειρα της δημοκρατίας έχει επικρατήσει η αντίληψη πως δίκιο έχει μόνο ο ισχυρός, πως μόνο αυτός έχει δικαιώματα. Κυριαρχεί δηλαδή η ανισότητα , οι άνθρωποι διαχωρίζονται με βάση τις οικονομικές τους δυνατότητες , με αποτέλεσμα ομάδες να ζουν στο κοινωνικό περιθώριο. Επιπρόσθετα, ο ρατσισμός είναι ένα ισχυρό που αν βγει εκτός ελέγχου , δηλαδή αν ένας άνθρωπος συνειδητοποιήσει πως είναι ρατσιστής , αλλά δεν προσπαθήσει να γίνει καλύτερος , πολλές φορές φτάνει στο σημείο να φανατίζεται με τις αντιλήψεις τους είτε θρησκευτικές , είτε φυλετικές, είτε εθνικές και να οδηγείται στη βία , στην τρομοκρατία και στην εγκληματικότητα.

Ακόμα, ο ρατσισμός αναπαράγει και ψυχολογικές συνέπειες τόσο στα θύματα όσο και στους θύτες. Τα θύματα , βιώνοντας μια επιθετική και βίαιη συμπεριφορά, γεμάτη έχθρα, είναι αναγκασμένα να ζουν στο περιθώριο ,είναι πλημμυρισμένα από φόβο και ανασφάλεια , γεμάτα απαισιοδοξία, απογοήτευση για τη ζωή τους και αβεβαιότητα για το μέλλον  τους, πολλές φορές θεωρούν καλύτερο να παραιτηθούν απ’τη ζωή. Από την άλλη πλευρά, οι θήτες προσκολλημένοι μόνο στα θετικά του παρελθόντος του έθνους και έχοντας εμμονή με την ιστορία της χώρας τους, επιμένουν στα πιστεύω ενός ρατσιστή. Έτσι, καλλιεργούν μια βίαιη συμπεριφορά και οδηγούνται στην τρομοκρατία και στην εγκληματικότητα.

Τέλος, σε πνευματικό και ηθικό επίπεδο, αξίζει να γίνει αναφορά στην έλλειψη του ανθρωπισμού, στην έλλειψη των αξιών, των αρχών, των ιδανικών αλλά και στην έλλειψη σεβασμού απέναντι στο διαφορετικό. Πλέον ο κάθε άνθρωπος σκέφτεται και ενεργεί εγωκεντρικά. Για την εξυπηρέτηση των δικών του αναγκών εκμεταλλεύεται το συνάνθρωπο του ή προσπαθεί να τον εξοντώσει  είτε γιατί  τον φοβάται είτε γιατί τον θεωρεί εμπόδιο της επίτευξης των στόχων του. Καλλιεργεί έτσι την εμμονή του για τα στερεότυπα, τις προλήψεις, τις προκαταλήψεις και τις ιδεοληψίες που τον οδηγούν σ’έναν δογματικό τρόπο σκέψης.

Κλείνοντας, το πρόβλημα του ρατσισμού υποβαθμίζει τη ζωή του ανθρώπου αλλά και την συμπεριφορά του. Οδηγεί τους δυνατούς να στρέφονται εναντίον των αδύναμων και να τους εκμεταλλεύονται. Απομονώνει θύματα και ανθρώπους που ήρθαν σε μια ξένη χώρα με την ελπίδα για μια καλύτερη ζωή, τους οδηγεί να θέλουν να στερήσουν απ’τους εαυτούς τους την ίδια τους τη ζωή. Διαχωρίζει μια κοινωνία σε οικονομικά ισχυρούς και οικονομικά ασθενείς. Βάζει «ταμπέλες» στους ανθρώπους. Ο δεσμός που πρέπει να έχει μια κοινωνία σπάει. Δεν θεωρούνται τα άτομα που ζουν σ’αυτή ένα , αλλά χωρίζονται σε μαύρο και άσπρο, σε φτωχό και πλούσιο, σε Έλληνα και αλλοδαπό.