πηγάδια, ονομάζονταν πηγαδάδες.   Συνήθως η

κατασκευή των πηγαδιών δεν ήταν το κύριο επάγγελμά

τους. Τα πηγάδια γινόταν μόνο κατά τη διάρκεια του

καλοκαιριού ενώ και η ζήτηση ήταν περιορισμένη, επειδή

η κατασκευή κόστιζε αρκετά. Οι μάστορες είχαν συνήθως

4-5 εργάτες  στη δούλεψή τους που με την πάροδο του

χρόνου, γινόταν    και οι ίδιο μάστορες.

Τα συνηθέστερα κατασκευάζονται από βούρλα ή καλάμια

ή σπερματοφόρους θυσάνους αφού πρώτα έχουν εμβαπτιστεί

σε διάλυμα θε»ικού χαλκού. Αμέσως μετά, η άκρη τους

δένεται σφιχτά και αποτελεί τη λαβή του εργαλείου, ενώ

η άλλη άκρη χωρίζεται σε επιμέρους τμήματα που ράβονται

κατά σειρά σε σχήμα βεντάλιας.

Ιούλιο με Αύγουστο.

Στη συνέχεια τα ξεχώριζε ανάλογα με το μέγεθος

Και τα έψηνε, ανακατεύοντάς τα συνέχεια, περίπου μια ώρα.

Την επομένη ημέρα, αφού κρύωναν , τα ξανάψηνε και τα

Άπλωνε στο υπόγειο για δυο με τρεις εβδομάδες. Όσο

Περισσότερο τα άφηνε , τόσο πιο αφράτα γινόταν.

Τσαρούχια και από εκεί πήρε το όνομά του.

Για να φτιαχτούν, οι τσαρουχοποιοί έπαιρναν

το αποτύπωμα του δεξιού ποδιού βάζοντας ένα χαρτί

στο πάτωμα και με ένα μολύβι έκαναν το περίγραμμα.

Μετρούσαν επίσης το μήκος και το φάρδος του ποδιού

στα δάχτυλα και στο κουντουπιέ. Έπαιρναν ύστερα

το δέρμα και το έβαζαν σε ένα κουβά με νερό,

το βγάζανε και το στραγγίζανε καλά.¨ Επειτα  το

καρφώνανε στο πλέγμα του καλαποδιού και έραβαν

το τσαρούχι.

οι τεχνίτες  που έφτιαχναν τα κάρβουνα. Συνήθως

η τέχνη του καρβουνιάρη συνδεόταν με την οικογενειακή

παράδοση. Οι Λέσβιοι καρβουνιάρηδες προμήθευαν με

κάρβουνα αρκετές περιοχές. Εποχιακά πήγαιναν να

εργαστούν και σε άλλες περιοχές  αφού η ζήτηση σε

τοπικό επίπεδο ήταν σχετικά μικρή. Την οικιακή χρήση

κάρβουνου υποκαθιστούσε συνήθως στα χειμωνιάτικα

μαγκάλια ενώ η ζήτηση από ψησταριές

ήταν συνήθως περιορισμένη.