Το αυτοκίνητο κινείται τελικά στον δρόμο ή…στο διάγραμμα;

index33

Το αυτοκίνητο κινείται στο δρόμο ή στο διάγραμμα;

              Κάθε φορά που μπαίνει ο καθηγητής της φυσικής στην τάξη νιώθω ότι καταλαβαίνω τον κόσμο αυτό όλο και λιγότερο, όχι λόγω της αδυναμίας του καθηγητή να μου εξηγήσει τους νόμους της φύσης, αλλά επειδή ανακαλύπτω πόσo  αδύναμη αισθάνομαι εν τέλει να εισέλθω στο μεγαλείο της φύσης, θαμμένο κάτω απ’ την καθημερινή ανοησία, όπως θα την χαρακτήριζε ο διεθνής βραβευμένος Έλληνας ποιητής Ελύτης, την επαναλαμβανόμενη ασπρόμαυρη μονότονη ρουτίνα του σήμερα. Στο μάθημα της Φυσικής, θαυμάζω τον καθηγητή που τα εξηγεί λιτά και λογικά, θαυμάζω την ανθρώπινη δύναμη που κατάφερε και συνεχίζει να ανακαλύπτει το τόσο μεγαλειώδες άπειρο, ονομαζόμενο «φύση», αλλά ανάμεσα σε όλον αυτόν το θαυμασμό, αρχίζω να λυπάμαι τον εαυτό μου και τους συμμαθητές μου που αδυνατούμε να κατανοήσουμε στοιχειώδη λογικά φαινόμενα, γιατί δεν μπορούμε να δραπετεύσουμε από ένα στείρο τυπολόγιο και να μεταφερθούμε, στη συνέχεια, στον πυρήνα της καρδιάς της μάθησης και πρωτύτερα της λογικής.

                Το εκπαιδευτικό σύστημα δυστυχώς έχει διαμορφωθεί με τέτοιο τρόπο, έτσι ώστε να μην δίνει την ικανότητα στον μαθητή να αναπτύξει την κριτική του σκέψη και να καλλιεργηθεί πνευματικά. Πώς όμως είναι δυνατό ο άνθρωπος να φτάνει σε σημείο να μιλάει χωρίς να ξέρει ακριβώς να αιτιολογήσει την απάντηση του;  Η απάντηση δεν κρύβεται ούτε στα σχολικά εγχειρίδια, ούτε στις εγκυκλοπαίδειες, αλλά στη διαδικασία μάθησης και μεταβίβασης της γνώσης. Ο περιορισμός σε τύπους και όχι φαινόμενα, η καθοδήγηση στην στείρα  αποστήθιση και όχι στην επεξεργασμένη πληροφορία είναι η χρόνια πάθηση της εκπαίδευσης. Τα θετικά μαθήματα έχουν αποβάλει πλέον τον χαρακτήρα της λογικής δομημένης ορθολογικής σκέψης, καθώς για την διαμόρφωση των ασκήσεων χρησιμοποιούνται όλο και λιγότερα καθημερινά  προβλήματα ,τα οποία βοηθούν στην εξάσκηση του νου, συσχετίζοντας τη θεωρία του βιβλίου με την πραγματικότητα.

                Ωστόσο ένα από τα σοβαρότερα ζητήματα παραμένει η αποτελεσματικότητα της σημερινής πρόχειρης τράπεζας θεμάτων, η όποια εστιάζει περισσότερο στην κάλυψη της ύλης παρά στην ουσιώδη κατανόηση του περιεχομένου. Πολλά ερωτήματα στοιχειώνονται γύρω από το θέμα αυτό, όσον αφορά την πολιτική σκοπιμότητα που εξυπηρετεί το νομοσχέδιο της τράπεζας θεμάτων «άραγε επιθυμούν οι πολιτικοί μας να κυβερνούν έναν αμόρφωτο λαό χωρίς πνευματική οξυδέρκεια;» και «Κατά πόσο η εκπαίδευση καταφέρνει να περάσει χρήσιμα μηνύματα στους μαθητές, αφού η κάλυψη της ύλης θεωρείται σημαντικότερη απ’ ότι η ομαλή ένταξη των μαθητών στην κοινωνία και τη μεταβίβαση ηθικών αξιών και κανόνων;». Ας επισημανθεί ένα χαρακτηριστικό σχόλιο μαθητή, αγανακτισμένου απ’ όλη αυτή την κατάσταση : «Η οκνηρία του υπουργείου παιδείας καθρεπτίζεται πάνω στα θέματα της τράπεζας θεμάτων, εφόσον κάθε ερώτηση της είναι φανερό ότι είναι απλά copy-paste από το βιβλίο με την προσθήκη ενός ερωτηματικού στο τέλος».

 

                Πολλές ενέργειες αντίστασης και έκφρασης παραπόνων με τη μορφή καταλήψεων και διαμαρτυριών έλαβαν χώρα τους τελευταίους μήνες, όμως η ριζική αλλαγή αργούσε να εμφανιστεί, με αποτέλεσμα να χαθούν πολύτιμες ώρες άσκοπα. Επομένως, το γεγονός αυτό μπορεί να θεωρηθεί ως ένα επιτυχές πείραμα, αποδεικνύοντας ότι τις περισσότερες φορές για να επιτευχθεί το δημόσιο συμφέρον, οι πολίτες πρέπει να μην έρθουν ευθέως αντιμέτωποι με το σύστημα, αντιθέτως να συμβιβαστούν προσωρινά  και μέσα απ’ αυτό να καταφέρουν να το διορθώσουν. Γι’ αυτό, κατά τη γνώμη μου μαθητές και γονείς να προσπαθήσουμε να ανατρέψουμε το σύστημα όχι μέσα από διαδηλώσεις και ανατρεπτικά κινήματα, αλλά μέσα από την καταβολή μόχθου στις τάξεις και την σωστή διαδικασία για την επίτευξη πνευματικών στόχων, ώστε να γίνουμε τελικά ενημερωμένοι πολίτες, γιατί λίγη σημασία έχει το διάγραμμα μπροστά σε αυτόν τον ατελείωτο δυσβάστακτο δρόμο.

Μαρίνα Μαντσάι (Α2)

Σχολιάστε

Top