Είμαστε στο εμείςΑΛΕΞΙΟΥ ΕΥΣΤΑΘΙΑ – Είμαστε στο εμείς

Jonathan Seagull Livingstone

ΑΛΕΞΙΟΥ ΕΥΣΤΑΘΙΑ — Mon, 18 May 2026 19:21:17 +0000

Τα σκίτσα προέκυψαν στο μάθημα της Αγγλικής γλώσσας. Διαβάσαμε αποσπάσματα από το βιβλίο » Ο Γλάρος Ιοναθαν» του Richard Bach και ακούσαμε την περίληψη του βιβλίου. Ακολούθησε η διαδικασία της οπτικοποίησης, όπου οι μαθητές/ριες κλήθηκαν να σχεδιάσουν εικόνες από αυτά που διάβασαν ή άκουσαν. Παραθέτουμε κάποια από τα σχέδια των μαθητών/ριών.

Ένα σχολείο με ουσία

ΑΛΕΞΙΟΥ ΕΥΣΤΑΘΙΑ — Sun, 17 May 2026 18:33:25 +0000

H συνάντηση με το δημοσιογράφο κ. Κουτσελίνη στο σχολείο μας

Την Παρασκευή 24 Απριλίου η ομάδα του περιοδικού συναντήθηκε με τον δημοσιογράφο Κουτσελίνη Γιώργο στη βιβλιοθήκη του σχολείου μας. Ήταν πραγματικά μια ξεχωριστή εμπειρία να φιλοξενήσουμε έναν επαγγελματία δημοσιογράφο στον χώρο μας. Συχνά παρακολουθούμε τις ειδήσεις παθητικά από την οθόνη, όμως η προσωπική επαφή με έναν άνθρωπο που βρίσκεται στην «πηγή» των γεγονότων προσέφερε μια εντελώς διαφορετική οπτική.

Μέσα από τη συζήτησή μας, καταλάβαμε ότι η ενημέρωση δεν είναι απλώς η μετάδοση πληροφοριών, αλλά μια δύσκολη διαδικασία διασταύρωσης στοιχείων και αναζήτησης της αλήθειας κάτω από την πίεση του χρόνου. Θέσαμε ερωτήματα για το παρασκήνιο της είδησης, τις ηθικές προκλήσεις του επαγγέλματος και την ανεξαρτησία του Τύπου. Νιώσαμε ότι πίσω από τον απρόσιτο όρο ΜΜΕ υπάρχουν άνθρωποι που εργάζονται.

Τέτοιες συναντήσεις μάς υπενθυμίζουν την αξία της κριτικής σκέψης και τη σημασία του να ακούμε τις ιστορίες πίσω από τους τίτλους. Ήταν ένα μάθημα ζωής που μας έφερε πιο κοντά στην πραγματικότητα της δημοσιογραφίας.

Μαρία Κουτσελίνη, Α5

Και κάπως έτσι προέκυψε το podcast…

Aπό την συζήτηση, που κάναμε με τον κ. Κουτσελίνη, γεννήθηκε η ιδέα να δημιουργήσουμε ένα podcast, όπου θα μιλάμε για το σχολείο και τα προβλήματα του και πώς οραματιζόμαστε εμείς οι μαθητές ένα σχολείο πιο δημιουργικό, πιο δημοκρατικό και λιγότερο αγχωτικό.

Πώς φανταζόμαστε το σχολείο που πραγματικά θέλουμε να έχουμε;
Τι μας κουράζει, τι θα θέλαμε να αλλάξει και τι πιστεύουμε πως λείπει από τη σχολική καθημερινότητα;

Στο podcast «Ένα σχολείο με ουσία», τα παιδιά του περιοδικού «Είμαστε στο εμείς» του 4ου Γενικού Λυκείου Χαλκίδας ανοίγουμε μια συζήτηση γύρω από το σχολείο και όλα όσα μας απασχολούν στην καθημερινότητά μας.

Μέσα από σκέψεις, εμπειρίες και προσωπικές απόψεις, προσπαθούμε να δούμε το σχολείο λίγο πιο αληθινά. Όχι μόνο όπως είναι, αλλά και όπως θα μπορούσε να γίνει.

Στο podcast συμμετέχουν οι μαθήτριες Σάρα Ισάκ, Ελένη Δεμερτζή, Αναστασία Ζούδιαρη, Αλεξάνδρα Ζούδιαρη, Σαββίνα Καραμπούλη και Μάιρα Μπουραντά και ο μαθητής Αλέξανδρος Καλπέρης, όλοι τους μαθητές της Β’ Λυκείου.

Σάρα Ισάκ, Β1

Ακούστε το επεισόδιο εδώ:

Ενα Σχολείο με ουσία_013108889_223513457_223821442

Αθάνατος έρωτας

ΑΛΕΞΙΟΥ ΕΥΣΤΑΘΙΑ — Sun, 17 May 2026 18:33:23 +0000

Τι κάνει κανείς για την αγάπη; Με ποιους τρόπους κρατιέται η φλόγα της ζωντανή στο πέρασμα του χρόνου; Μπορεί τελικά η αγάπη να επιβιώσει ανεξάρτητα από τις συνθήκες; Αλλάζει η καρδιά του ανθρώπου; Χάνονται τα συναισθήματα εξαιτίας της απόστασης;

Αυτές και άλλες τόσες ερωτήσεις μας βασανίζουν καθημερινά. Κι όμως, οι απαντήσεις σε κάθε μία φαίνεται να ποικίλλουν. Τίποτα δεν είναι σίγουρο, τίποτα δεν είναι σταθερό στον λαβύρινθο της αγάπης. Όλα μπορούν να τελειώσουν οποιαδήποτε στιγμή…

Αλλά εγώ δεν θέλω να μιλήσω για αυτά. Θέλω να διηγηθώ μια ιστορία, ενός ανθρώπου που δεν έχασε την αγάπη του. Ενός ανθρώπου που η καρδιά του δεν ξέχασε αλλά συνέχισε να θυμάται. Μα πάνω απ” όλα, συνέχισε να αγαπά.

Το γράμμα αυτό δεν ξέρουμε ποιος το έγραψε. Βρέθηκε άλλωστε στον δρόμο, κοντά στα σκουπίδια και είναι γραμμένο το 1969. Μαθαίνουμε μόνο το μικρό του όνομα – Παναγιώτης – και ελάχιστα για τη δουλειά του. Τίποτα άλλο. Το γράμμα απευθύνεται σε κάποια Ματούλα. Ούτε για εκείνη γνωρίζουμε πολλά. Σίγουρα όμως γνωρίζουμε ότι αγαπήθηκε. Με ποιον τρόπο όμως; Ούτε αυτό το γνωρίζουμε. Δεν γίνεται ιδιαίτερα ξεκάθαρη η σχέση της με τον Παναγιώτη. Πολύ πιθανόν να ήταν ερωτική. Ίσως όμως και όχι. Ωστόσο, δεν αμφιβάλλουμε για το γεγονός ότι την αγαπούσε πολύ. Φαίνεται από τον τρόπο που της απευθύνεται, από το τρυφερό ύφος, τα προσεγμένα λόγια, τον γλυκό τόνο. Ο Παναγιώτης δεν ξέχασε. Διαβάζει τα γράμματα της και θυμάται, όχι εκείνη, αλλά όσα πέρασαν μαζί. Ίσως εύχεται να τα αναπολεί κι εκείνη. Μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για μια εποχή που ήταν δύσκολο να εκφράσει κάποιος τα συναισθήματά του με απόλυτη αυτοπεποίθηση.

Ο Παναγιώτης όμως, το χειρίζεται έξυπνα · χωρίς καμία άμεση αναφορά στον έρωτα, καταφέρνει με τα λόγια του να δημιουργήσει συναισθήματα ισχυρότερα από μια συνηθισμένη ερωτική εξομολόγηση. Αγγίζει το ρομαντικό, χωρίς να το υπερτονίζει, με προσεγμένους υπαινιγμούς και αναφορές στη δική του μοναξιά, που προφανώς θα έδιωχνε η παρουσία της Ματούλας. Κι άλλα τόσα μπορούσα να πω για το πόσο αγάπησε ο Παναγιώτης τη Ματούλα κι άλλα τόσα θα μπορούσα να πω για το πόσο δυνατό συναίσθημα είναι η αγάπη, αλλά αυτά τα θεωρώ δεδομένα. Είναι λοιπόν η απάντηση στα αρχικά μας ερωτήματα, όχι, η καρδιά δεν ξεχνάει αυτά που νιώθει και ναι, η αγάπη επιβιώνει και στις πιο δύσκολες συνθήκες.

Ελένη Δεμερτζή Β4 Αλέξανδρος Καλπέρης Β1

Ιστορικός Περίπατος στη Μεσαιωνική Χαλκίδα

ΑΛΕΞΙΟΥ ΕΥΣΤΑΘΙΑ — Sun, 17 May 2026 18:33:22 +0000

ΣΥΝΟΜΙΛΩΝΤΑΣ ΜΕ ΤΑ ΜΝΗΜΕΙΑ

Η επίσκεψή μας στα ιστορικά μνημεία της Χαλκίδας στις 20 Απριλίου 2026 ήταν ένας αξέχαστος περίπατος. Μάθαμε για την πόλη μας πράγματα που δεν θα μαθαίναμε ποτέ!

Πρώτος μας προορισμός το 2ο Γυμνάσιο. Εκεί έγινε μια παρουσίαση από την κ. Βασιλείου Ευαγγελία σχετικά με τη μεσαιωνική και οθωμανική περίοδο της Χαλκίδας. Δημιουργήσαμε μια ομάδα σε συνεργασία με παιδιά από το 2^ο Γυμνάσιο Χαλκίδας και κάναμε αυτή την ξενάγηση ακόμη πιο συνεργατική και διασκεδαστική.

Η περιήγησή μας ξεκίνησε από το άγαλμα του Μαρδοχαίου Φριζή. Λίγο παρακάτω συναντήσαμε το μνημείο εκτελεσθέντων του 1944 και αμέσως μετά εντοπίσαμε το μόνο σωζόμενο μέρος του μεσαιωνικού τείχους, όπου στεγάζεται σήμερα το λαογραφικό μουσείο. Συνεχίσαμε στην οικία Παίδων και στην ΕβραΪκή Συναγωγή. Τελευταίες στάσεις το Τζαμί Ερίρ Ζαδέ και η Οικία Βαϊλου απέναντι από την Αγ. Παρασκευή.

Τα μεσαιωνικά κτήρια και τα στενά δρομάκια μάς εντυπωσίασαν ιδιαίτερα. Σε κάθε μνημείο γινόταν μια μικρή παρουσίαση από τους μαθητές του 2^ου Γυμνασίου. Στη συνέχεια κάναμε δραστηριότητες σχετικές με αυτό, κάτι το οποίο μας κέντριζε το ενδιαφέρον.

Ολοκληρώνοντας τον περίπατό μας καταλήξαμε στο Εμπορικό Επιμελητήριο Χαλκίδας ,στα θεμέλια του οποίου υπάρχουν ακόμα μέρη του τείχους. Εκεί πραγματοποιήσαμε ένα debate. Μεταφερθήκαμε νοητά στα 1885, τότε που λήφθηκε η απόφαση για την κατεδάφιση των τειχών της πόλης και ως αντίθετες παρατάξεις του δημοτικού συμβουλίου προβάλαμε και αντικρούσαμε επιχειρήματα υπέρ ή κατά της κατεδάφισης.

Μια ξεχωριστή μέρα λοιπόν: Μάθαμε, περάσαμε υπέροχα και δημιουργήσαμε αναμνήσεις που θα μας μείνουν ανεξίτηλες.

Σαββίνα Καραμπούλη Β1

Αλεξάνδρα Ζούδιαρη Β4

Μνημείο Εκτελεσθέντων από τους Ναζί -1944

ΑΛΕΞΙΟΥ ΕΥΣΤΑΘΙΑ — Sun, 17 May 2026 18:33:21 +0000

Στην βόλτα μας στα μεσαιωνικά μνημεία της Χαλκίδας, κάναμε μια στάση στο ιστορικό μνημείο εκτελεσθέντων, ένα αρκετά σημαντικό μνημείο δίπλα στο σωζόμενο μέρος του τείχους, που ήταν φυλακή κατά την περίοδο της Κατοχής.

Σε αυτό το σημείο γινόνταν εκτελέσεις αγωνιστών της Αντίστασης συνήθως για αντίποινα σε κάποια επίθεση σε Γερμανούς, που είχε προηγηθεί .

Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι απλά ονόματα πάνω σε μια πέτρα…ήταν πιθανόν άνθρωποι με οικογένεια…άνθρωποι που δεν πρόλαβαν να μεγαλώσουν τα παιδία τους, να αγκαλιάσουν για μια τελευταία φορά την γυναίκα τους, τους φίλους τους ή τους γονείς τους…το μόνο που μπορούσαν να κάνουν ήταν να τους γράψουν ένα γράμμα πριν την μέρα της εκτέλεσής τους.

Επιλέξαμε αυτό το μνημείο γιατί μας έκανε να νιώσουμε θλίψη για τους ανθρώπους που χάθηκαν άδικα, συγκίνηση όταν σκεφτόμαστε τα γεγονότα, σεβασμό προς τα θύματα, οργή για την βία και την αδικία ενώ μας δημιουργήθηκε και προβληματισμός για το πώς δεν θα ξαναγίνουν αυτά τα γεγονότα… Μας συγκίνησε γιατί μας έφερε σε επαφή με το τραγικό κομμάτι της θυσίας της ανθρώπινης ζωής για την ελευθερία και την ειρήνη.

Μπουραντά Μάιρα Β2

Ζούδιαρη Αναστασία Β4

Τζαμί Εμίρ Ζαδέ

ΑΛΕΞΙΟΥ ΕΥΣΤΑΘΙΑ — Sun, 17 May 2026 18:33:20 +0000

Το τζαμί του Εμίρ Ζαδέ βρίσκεται στην πλατεία Πεσόντων Οπλιτών, στην οδό Κώτσου, στην Χαλκίδα και πρόκειται για ένα από τα διατηρητέα κτίρια της πόλης. Η κατασκευή του υπολογίζεται τον 15 αιώνα ( κατά τους πρώτους χρόνους της οθωμανικής περιόδου ) από Τούρκους για τους οποίους αποτελούσε τον τόπο συγκέντρωσης και προσευχής τους.

Πρόκειται για ένα από τα τρία τζαμιά που υπήρχαν στην πόλη, το οποίο διατηρείται σε πολύ καλή κατάσταση. Επάνω στην είσοδο του τζαμιού υπάρχει η επιγραφή στην Αραβική γλώσσα: «Είσελθε εδώ εν ειρήνη και θα είσαι αθάνατος εις το όνομα του Παντελεήμονος θεού».

Στο εσωτερικό του υπάρχει μια κεντρική τετράγωνη αίθουσα, όπου οι πιστοί παρατάσσονταν σε σειρές με το μέτωπο προς της Μέκκα, γι αυτό και η είσοδος σε αυτά είναι σε αντίθετη διεύθυνση. Η αρχιτεκτονική του μνημείου είναι εντυπωσιακή και προκαλεί θαυμασμό σε όποιον το επισκέπτεται για πρώτη φορά. Η πρόσβαση σε αυτό είναι πολύ εύκολη καθώς βρίσκεται στο κέντρο της πόλης

Το τζαμί αποτελεί ένα τοπόσημο που δίνει ιδιαίτερο χαρακτήρα στην πόλη καθώς συνδυάζει ιστορία, θρησκεία και πολιτισμό.

Χάρις Μητάκη, Α2

Πηγές:

https://eviaportal.gr/tzami-emir-zade-sti-chalkida/

https://archaeologicalmuseums.gr/el/museum/5f9170a232dc212c48701684/exhibition-hall-emir-zade-chalkis

Οικία των Παίδων

ΑΛΕΞΙΟΥ ΕΥΣΤΑΘΙΑ — Sun, 17 May 2026 18:33:19 +0000

Η Οικία Παίδων, που βρίσκεται στην ιστορική συνοικία του Κάστρου της Χαλκίδας*, είναι ένα κτίριο λαϊκής αρχιτεκτονικής του οποίου η ανέγερση τοποθετείται πριν από το 1830. Αρχικά ανήκε σε Τούρκο αξιωματούχο, τον Δερβίσαγα, σε μια περιοχή που την οθωμανική περίοδο κατοικούνταν αποκλειστικά από τον τουρκικό πληθυσμό. Στο εσωτερικό του ξεχωρίζουν οι παραδοσιακοί οντάδες. Κατά τον 20ό αιώνα το αρχοντικό άλλαξε αρκετές χρήσεις, λειτουργώντας αρχικά ως ξενοδοχείο και αργότερα ως ορφανοτροφείο, απ’ όπου πήρε και το όνομα «Οικία Παίδων». Παρά το γεγονός ότι έχει χαρακτηριστεί προστατευόμενο μνημείο από το 1972, η εγκατάλειψη δεκαετιών προκάλεσε σοβαρά προβλήματα στο κτίριο. Σήμερα, βρίσκονται σε εξέλιξη έργα αποκατάστασης.

*Κάστρο ονομαζόταν η μεσαιωνική Χαλκίδα, σημερινή γειτονιά Αγίας Παρασκευής, που τότε περικλειόταν από τείχη.

Η γνώμη μου για την οικία παίδων

Πιστεύω ότι η Οικία Παίδων είναι ένας «κρυμμένος θησαυρός» για τη Χαλκίδα. Είναι κρίμα που ένα τόσο παλιό και όμορφο αρχοντικό έφτασε σε σημείο να κινδυνεύει με κατάρρευση, γιατί κουβαλάει πάνω του όλη την ιστορία της πόλης από την εποχή της Τουρκοκρατίας μέχρι σήμερα. Το γεγονός ότι ξεκίνησαν επιτέλους τα έργα αποκατάστασης είναι πολύ ευχάριστο, γιατί όταν τελειώσουν, δεν θα έχουμε απλά ένα ανακαινισμένο κτίριο, αλλά έναν ζωντανό χώρο που θα μας θυμίζει πώς ήταν η ζωή στην παλιά Χαλκίδα. Τέτοια μνημεία δίνουν χαρακτήρα στην πόλη και είναι σημαντικό να τα προσέχουμε για να μην χαθούν οριστικά.

Ραφαήλ Λιάπης, Α2

Πηγές:

wikipedia
evia portal
square.gr
Gemini

Οικία του Βαΐλου

ΑΛΕΞΙΟΥ ΕΥΣΤΑΘΙΑ — Sun, 17 May 2026 18:33:18 +0000

Αγαπημένο μου μνημείο από τη συγκεκριμένη ξενάγηση ήταν σίγουρα η οικία του Βαΐλου, απέναντι από τη Βασιλική της Αγίας Παρασκευής. Το συγκεκριμένο κτήριο χτίστηκε ως δημόσιο κτήριο στο πρώτο μισό του 14ου αιώνα, όταν η Χαλκίδα ήταν υπό βενετική διοίκηση. Στη συλλογική μνήμη της πόλης διατηρείται ως η οικία του Βαΐλου, δηλαδή του Ενετού διοικητή της πόλης. Προσωπικά, ξεχώρισα το συγκεκριμένο μνημείο για την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική του, που στη σημερινή του μορφή συνδυάζει στοιχεία από τρεις διαφορετικές περιόδους, την Ενετική, την Οθωμανική και τον 19ο αιώνα. Στοιχεία της Ενετικής περιόδου είναι οι οξυκόρυφες αψίδες και ο φτερωτός λέοντας, της Οθωμανικής το σκαφτό τζάκι και το χαμηλό ξύλινο ταβάνι. Στην πρόσοψη παρατηρούμε στοιχεία νεοκλασικισμού όπως τα ακροκέραμα και το μπαλκόνι. Περισσότερη εντύπωση μου έκανε το εσωτερικό της οικίας, στο οποίο μάλιστα υπήρχαν και αρχαιοελληνικοί κίονες που χρησιμοποιήθηκαν ως οικοδομικά υλικά. Επίσης, ιδιαίτερα εντυπωσιακή ήταν η ξυλεία στη στέγη, που μεταφέρθηκε απευθείας από τη Βενετία, καθώς και τα τούβλα που χρησιμοποιήθηκαν επί Οθωμανικής κατοχής για την επένδυση του εσωτερικού. Αυτό το μνημείο με εντυπωσίασε και μου αποκάλυψε μια καινούρια αντίληψη για το «ωραίο» και θα ήθελα να βρω και άλλα παρόμοια κτήρια στο μέλλον.

Ελένη Δεμερτζή, Β4

H προετοιμασία των σκηνικών για τη γιορτή της 25ης Μαρτίου

ΑΛΕΞΙΟΥ ΕΥΣΤΑΘΙΑ — Sun, 17 May 2026 18:33:16 +0000

Φέτος στο σχολείο μας ο εορτασμός της 25^ηςΜαρτίου έγινε μέσα από ένα θεατρικό δρώμενο με τίτλο «Αλλάξαμε αφέντη;». Η ιστορία εκτυλισσόταν στο Ναύπλιο του 1833, αρχικά μέσα σ’ ένα καφενείο και έπειτα σε μια σχολική τάξη, εν αναμονή της άφιξης του βασιλιά Όθωνα.

Φυσικά, θέατρο χωρίς σκηνικά δε γίνεται. Επειδή μας αρέσουν η ζωγραφική και οι κατασκευές, δηλώσαμε την επιθυμία μας , να ασχοληθούμε με αυτά. Αμέσως, προέκυψαν βασικά ερωτήματα: Τι μπορούμε να κάνουμε με τα ελάχιστα μέσα που διαθέτουμε; Με το ελάχιστο κόστος; Στο συγκεκριμένο χώρο που θα γίνει; Στο λιγότερο δυνατό χρόνο; Ευτυχώς το μεράκι κι η ομαδικότητα γεννούν ιδέες. Η γιορτή πραγματοποιήθηκε με επιτυχία και εμείς νιώσαμε ικανοποίηση που βοηθήσαμε.

Παραθέτουμε εδώ τις εντυπώσεις και τα συναισθήματά μας:

Η συμμετοχή μου στην κατασκευή των σκηνικών ήταν μια ξεχωριστή εμπειρία. Μέσα από την κοινή μας δραστηριότητα συνεργαστήκαμε, γνωρίσαμε καλύτερα η μία την άλλη και μάθαμε να εκφράζουμε τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας. Περάσαμε όμορφες στιγμές, γελάσαμε, προβληματιστήκαμε. Ήταν μια εμπειρία που θα θυμόμαστε για πάντα.

Χαραλαμπία Καούρ B1

Μου άρεσε πάρα πολύ που συμμετείχα στην προετοιμασία των σκηνικών μαζί με άλλα παιδιά για τη θεατρική παράσταση. Μέσα από αυτή τη διαδικασία ένιωσα χαρά και δημιουργικότητα, ενώ όλοι μαζί προσπαθήσαμε να πετύχουμε το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα μέσα σε ένα ομαδικό κλίμα. Η κυρία μας ήταν πάντα ανοιχτή να ακούσει τις προτάσεις μας και πρόθυμη να μας βοηθήσει σε ότι χρειαζόμασταν.

Δήμητρα Ζησίμου, Β4

Η συμμετοχή μου στην προετοιμασία των σκηνικών της παράστασης της 25^ης Μαρτίου θα μου μείνει αξέχαστη. Πέρασα πάρα πολύ ωραία και η ομάδα ήταν πολύ συνεργάσιμη και πολύ ευχάριστη σαν παρέα. Η κυρία ήταν πάντα ανοιχτή σε αλλαγές και διάφορες απόψεις πάνω στη διαδικασία κατασκευής των σκηνικών. Γενικά ήταν μια συναρπαστική εμπειρία και χάρηκα που μπόρεσα να συμμετέχω και να βοηθήσω.

Μαρίλια Ζάνου Β4

Η επιρροή της μουσικής στο στυλ των νέων μέσα στις δεκαετίες.

ΑΛΕΞΙΟΥ ΕΥΣΤΑΘΙΑ — Sun, 17 May 2026 18:33:14 +0000