Στους δρόμους της πόλης ζουν σιωπηλοί κάτοικοι που πολλοί προσπερνούν: τα αδέσποτα ζώα και οι άστεγοι άνθρωποι. Κάποτε τα ζώα είχαν σπίτι και όνομα.  Τώρα περιμένουν, περιπλανώμενα, ένα βλέμμα ή ένα χέρι που δεν τα διώχνει. Οι άστεγοι αναζητούν ζεστασιά και λίγη συντροφιά σε έναν κόσμο που πολλές φορές τους αγνοεί.

Κι όμως, μερικές φορές η μοναξιά τους συναντιέται. Ένα σκυλί που γέρνει το κεφάλι του στον ώμο ενός ανθρώπου, μια γάτα που κοιμάται δίπλα σε ένα παγκάκι, κάνουν τη σιωπή πιο υποφερτή. Μικρές πράξεις φροντίδας —ένα φαγητό, μια κουβέρτα, ένα χαμόγελο— δίνουν ελπίδα και υπενθυμίζουν ότι η ανθρωπιά μετριέται από το πώς φερόμαστε σε όσους δεν έχουν φωνή.

Μαρίνου Ελένη Α2

Η Κραυγή είναι ένας από τους πιο γνωστούς πίνακες παγκόσμιος και από τους πιο σημαντικούς στην ιστορία της τέχνης, ο οποίος δημιουργήθηκε από τον Έντβαρτ Μουνκ το 1893. Το παραμορφωμένο και αγωνιώδες πρόσωπο που έχει η κεντρική μορφή του πίνακα έχει γίνει μια από τις πιο εμβληματικές εικόνες του Εξπρεσιονισμού, που συμβολίζει το παγκόσμιο άγχος του σύγχρονου ανθρώπου ανεξαρτήτως φύλου και κοινωνικής προέλευσης.

Η ζωή του καλλιτέχνη 

Ο Έντβαρτ Μουνκ ήταν ένας σπουδαίος ζωγράφος που από πολλούς είχε χαρακτηριστεί και ως πρόδρομος του Εξπρεσιονισμού. Πέρα από ταλαντούχος άνθρωπος, ήταν και πάρα πολύ  καταθλιπτικός και βασανισμένος στην ζωή του. Γεννήθηκε στο Όσλο της Νορβηγίας στις 12 Δεκεμβρίου του 1863. Στην ηλικία των πέντε ετών έχασε την μητέρα του από φυματίωση και στα δεκατέσσερα την αδερφή του από την ίδια ασθένεια. Μετά τον θάνατο της μητέρας του, την επιμέλειά του, αλλά και των αδελφών του την πήρε ο πατέρας του. Όμως δεν σταμάτησαν  εκεί οι ατυχίες στη ζωή του Μουνκ. Στα είκοσι πέντε χάνει τον πατέρα του και μετά από λίγο διάστημα η αδελφή του Λάουρα εισήχθη σε άσυλο καθώς έπασχε από σχιζοφρένεια. Μέσα από τις δυσκολίες που πέρασε από μικρή ηλικία, κατάφερε να μεταμορφωθεί σε έναν από τους σπουδαιότερους εξπρεσιονιστές καλλιτέχνες.

Ανάλυση και έμπνευση του πίνακα 

Παρατηρώντας αυτό το έργο για πρώτη φορά βλέπεις μια όχι και τόσο ανθρώπινη φιγούρα να ουρλιάζει, όμως η πραγματική ιστορία πίσω από αυτόν τον πίνακα είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσα. Στον ουρανό κυριαρχούν τα χρώματα πορτοκαλί, κόκκινο και μπλε, τα οποία δημιουργούν την αντίθεση μεταξύ της γαλήνης του ουρανού και της ταραγμένης ψυχής του ανθρώπου. Η κύρια φιγούρα που απεικονίζεται φαίνεται να έχει καλύψει τα αυτιά της με τα χέρια της σε μια τρομακτική και εκκωφαντική κραυγή που την διαπερνά. Αυτή η φιγούρα είναι ο ίδιος ο ζωγράφος, ο οποίος είχε γράψει στο ημερολόγιο του περιγράφοντας την στιγμή που απαθανατίζει στον πίνακα: «Περπατούσα σ’ ένα μονοπάτι με δυο φίλους, την ώρα που ο ήλιος άρχισε να δύει. Ο ουρανός, ξαφνικά, έγινε κόκκινος σαν αίμα. Σταμάτησα, νιώθοντας εξαντλημένος, και στηρίχτηκα σ’ έναν φράχτη. Έβλεπα αίμα και γλώσσες φωτιάς πάνω από το μαύρο-μπλε φιορδ (πολύ βαθύς και στενός θαλάσσιος κόλπος) και την πόλη. Οι φίλοι μου προχώρησαν κι εγώ έμεινα εκεί, τρέμοντας από την αγωνία. Κι ένιωσα ένα ατέλειωτο ουρλιαχτό να διαπερνά τη φύση». Μάλιστα, ο πρώτος τίτλος του έργου ήταν «Η Κραυγή της Φύσης».

Συμπέρασμα 

Αυτό το έργο τέχνης παραμένει ένα διαχρονικό αριστούργημα, καθώς μέχρι και σήμερα οι άνθρωποι ταυτίζονται μαζί του. Άλλωστε, το άγχος είναι κάτι που κυριεύει τον καθένα μας καθημερινά.

Κωνσταντίνα Πεπόνα  Α6

Μερικούς μήνες πριν, το τμήμα Α2 του 4ου ΓΕΛ Χαλκίδας πραγματοποίησε δύο επισκέψεις στο ΕΕΕΕΚ Χαλκίδας. Το ΕΕΕΕΚ (Ειδικό Εργαστήριο Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης) είναι ένα σχολείο που φιλοξενεί μαθητές με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες με σκοπό να τους δώσει τα κατάλληλα εφόδια για την επαγγελματική τους αποκατάσταση.

Την ημέρα σχολικού αθλητισμού πραγματοποιήθηκε η πρώτη μας επίσκεψη κατά την οποία μαθητές και εκπαιδευτικοί μας καλωσόρισαν και μας ξενάγησαν σε μερικούς από τους χώρους του σχολείου. Μετά την ξενάγηση οι μαθητές των δύο σχολείων, συνεργάστηκαν και με την βοήθεια των υπευθύνων γυμναστριών δοκίμασαν διάφορα αθλήματα.

Κατά την δεύτερη επίσκεψη, που ακολούθησε λίγες εβδομάδες μετά την πρώτη, οι γυμνάστριες του ΕΕΕΕΚ μας μίλησαν για θέματα όπως η ζωή των ατόμων που ανήκουν στο φάσμα του αυτισμού, καθώς και για τις δυνατότητες που έχουν πολλά από αυτά τα άτομα, για τις οποίες οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν.

Έπειτα μας δόθηκε η ευκαιρία να μπούμε στα εργαστήρια στα οποία εκπαιδεύονται οι μαθητές του ΕΕΕΕΚ. Δουλέψαμε μαζί τους σε εργαστήρια αυτόνομης διαβίωσης, αγγειοπλαστικής και κηπουρικής.

Μετά από τις επισκέψεις αυτές αποκτήσαμε αρκετές γνώσεις για τα παιδιά με αυτισμό και σύνδρομο Down και για τις ιδιαίτερες ικανότητες που έχουν. Τέλος πλέον αποτελεί πεποίθηση μας ότι η συμπερίληψη των παιδιών αυτών στην κοινωνία είναι απαραίτητη

                                                                                                                                                                                                               Χάρις Mητάκη Α2

Όλοι γνωρίζουμε πόσο σημαντικά είναι τα βιβλία, σωστά; Πρόκειται για έναν από τους καλύτερους τρόπους για να ξεφύγει κάνεις από τη μονοτονία της πραγματικότητας, ένα πραγματικό φάρμακο για όσους έχουν πληγωθεί από τον κόσμο γύρω τους. Τα βιβλία έχουν την ικανότητα να μας μεταφέρουν σε έναν διαφορετικό κόσμο, μέσα στη φαντασία μας, γεμάτο από συναισθήματα και γνώση και να αφήνουν μια δυνατή εντύπωση για πάντα στην ψυχή μας, ακόμα και αφού τα τελειώσουμε.

Αυτά ακριβώς σκεφτήκαμε και εμείς και αποφασίσαμε να αναλάβουμε δράση. Παρόλο που υπήρχε στο σχολείο χώρος για βιβλιοθήκη, ήταν γνωστό ότι παρέμενε αναξιοποίητος. Ωστόσο, με τη βοήθεια των καθηγητών, που μας παρότρυναν να ασχοληθούμε, δημιουργήσαμε μια ομάδα από μαθητές όλων των τάξεων, για να λειτουργήσει επιτέλους η βιβλιοθήκη του σχολείου.

Σκοπός μας λοιπόν, είναι όχι μόνο να έχουμε μια λειτουργική βιβλιοθήκη, προσβάσιμη σε όλους στο σχολείο, αλλά να ενισχύσουμε και την ίδια την ανάγνωση. Είναι γεγονός πως όλο και λιγότερα άτομα της ηλικίας μας ασχολούνται με την ανάγνωση βιβλίων. Για αυτόν τον λόγο, θέλουμε να εμπλουτίσουμε τη βιβλιοθήκη με ακόμα περισσότερα βιβλία, όλων των ειδών, με την ελπίδα ότι θα καταφέρουμε να αυξήσουμε το ενδιαφέρον για τα βιβλία.

Ετοιμαστήκαμε λοιπόν και αναλαμβάνουμε δράση!

Δεμερτζή Ελένη Β4

Μαρία Δημητρακάκη Α4

Στις 5 Μαρτίου του 2025, τα τμήματα Α2 και Α4 του 4ου Λυκείου Χαλκίδας επισκεφθήκαμε την δομή φιλοξενίας προσφύγων στη Ριτσώνα. Ο σκοπός της επίσκεψης μας ήταν η προσφορά ειδών πρώτης ανάγκης και η γνωριμία μας με την καθημερινότητα των ανθρώπων που ζουν εκεί. Επίσης, αυτή η επίσκεψη συνδεόταν και με μια εργασία, με θέμα τους πρόσφυγες, που κάναμε στα μαθήματα της Πολιτικής παιδείας και των Αγγλικών.

Όταν φτάσαμε στη δομή, παραδώσαμε ρούχα που είχαμε συγκεντρώσει για τα παιδιά και τους ενήλικες πρόσφυγες. Στην είσοδο, μας υποδέχθηκε κλιμάκιο εταιρείας ασφαλείας, που πραγματοποιούσε ελέγχους σε όσους εισέρχονταν και εξέρχονταν από τον χώρο. Κοντά στην είσοδο υπήρχαν μαζεμένα κοντέινερ που αποτελούσαν το ιατρείο της δομής. Εκεί μάθαμε πως υπάρχει παιδίατρος, ο οποίος  επισκέπτεται τη δομή περίπου δύο φορές την εβδομάδα καθώς και ένας γενικός γιατρός, ο οποίος βρίσκεται εκεί σχεδόν καθημερινά. Σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης, οι ασθενείς μεταφέρονται σε νοσοκομεία της Χαλκίδας ή της Αθήνας.

Στη συνέχεια, κατευθυνθήκαμε προς το νηπιαγωγείο της δομής. Εκεί, μας υποδέχθηκαν με ζεστές αγκαλιές και πολλή χαρά τα μικρά παιδιά, με τα οποία παίξαμε και τους προσφέραμε παιχνίδια που είχε συγκεντρώσει το σχολείο μας. Ήταν μια συγκινητική στιγμή που μας έκανε να καταλάβουμε πόσο σημαντική είναι η ανθρώπινη επαφή και η προσφορά.

Κατά τη διάρκεια της επίσκεψής μας, ενημερωθήκαμε για τη λειτουργία της δομής. Η εγκατάσταση αυτή λειτουργεί ως κέντρο φιλοξενίας από το 2016 και στεγάζεται σε έναν χώρο που παλαιότερα ήταν στρατόπεδο. Σήμερα, φιλοξενεί περίπου 1.500 πρόσφυγες, ενώ στο παρελθόν ο αριθμός τους είχε φτάσει έως και τις 3.000.

Οι  πρόσφυγες της δομής αυτής προέρχονται από 45 διαφορετικές χώρες, κυρίως από την Αφρική, όπου η γαλλική γλώσσα είναι ευρέως διαδεδομένη λόγω της αποικιοκρατίας. Στη δομή, οι πρόσφυγες μένουν προσωρινά μέχρι να τους δοθεί άσυλο από το ελληνικό κράτος, ώστε να μπορέσουν να προχωρήσουν στη ζωή τους με μεγαλύτερη ασφάλεια και σταθερότητα. Οι πρόσφυγες διαμένουν σε κοντέινερ, καθένα από τα οποία φιλοξενεί έως 8 άτομα. Κάθε οικογένεια έχει το δικό της κοντέινερ, προσπαθώντας να διατηρήσει μια αίσθηση οικιακής ζωής, παρά τις δύσκολες συνθήκες.

Όσον αφορά την εκπαίδευση των παιδιών, αυτή αποτελεί βασικό στοιχείο της ζωής στη δομή φιλοξενίας, καθώς συνολικά διαμένουν εκεί περίπου 150 παιδιά διαφόρων ηλικιών. Για τα μικρότερα παιδιά, λειτουργεί νηπιαγωγείο εντός της δομής, όπου φοιτούν περίπου 30 νήπια, λαμβάνοντας τη βασική εκπαίδευση και απασχολούμενα δημιουργικά. Τα μεγαλύτερα παιδιά, που είναι σε ηλικία δημοτικού, γυμνασίου και λυκείου, φοιτούν κανονικά σε σχολεία εκτός της δομής, στη Χαλκίδα. Συγκεκριμένα, περίπου 70 παιδιά παρακολουθούν το δημοτικό, ενώ 50 παιδιά φοιτούν στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, προσπαθώντας να συνεχίσουν την εκπαίδευσή τους και να ενταχθούν στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα σαν κανονικοί μαθητές ελληνικού σχολείου.

Μέσα στη δομή υπάρχουν μικρά τοπικά μαγαζιά που πωλούν τρόφιμα και λαχανικά, καθώς και ένας ανοιχτός χώρος άθλησης. Μας ενημέρωσαν ότι οι μεγαλύτερες ανάγκες των προσφύγων αφορούν κυρίως ανδρικά και γυναικεία ρούχα, καθώς αυτά είναι τα πιο απαραίτητα αγαθά. Επιπλέον, στη δομή βρίσκονται και αρκετά αδέσποτα σκυλιά, που ζουν δίπλα στους ανθρώπους.

Μετά την ολοκλήρωση της επίσκεψής μας στη δομή φιλοξενίας, συνεχίσαμε το ταξίδι μας σε μια κοντινή πόλη, τη Θήβα. Η εμπειρία αυτή μας άφησε βαθιά συναισθήματα και μας έδωσε μια ουσιαστική εικόνα για τις συνθήκες διαβίωσης των προσφύγων. Ήταν μια ημέρα γεμάτη συναισθήματα, προβληματισμούς και αίσθηση αλληλεγγύης, που θα μας μείνει αξέχαστη.

Γιάννης Θεοφάνους A4

Πρόσφατα κάναμε μια εργασία, στο σχολείο, στο μάθημα των Αγγλικών και στην Πολιτική παιδεία που θέμα της ήταν η μετανάστευση. Αφού μας έδωσαν οι καθηγήτριες τα ερωτηματολόγια, πήγα πρώτα στην μητέρα μου και την ρώτησα να μου πει την δικιά της ιστορία και πώς έφτασε μέχρι εδώ στην Ελάδα δηλαδή. Η ιστορία ήταν πολύ ενδιαφέρουσα.

Ως γνωστόν, η Αλβανία μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο έγινε κομμουνιστική χώρα με δικτάτορα τον Ενβέρ Χότζα. Ο Χότζα ήταν παρανοϊκός για πολλούς λόγους, αλλά κύριος λόγος είναι το κλείσιμο των συνόρων. Η μητέρα μου γεννήθηκε το 1980 και το ’90- μετά από πολλές διαμαρτυρίες- το καθεστώς έπεσε και όλα κατέρρευσαν, όπως παραδείγματος χάριν οι τράπεζες, οι στρατιωτικές μονάδες, η αστυνομία, το κυριότερο όμως ήταν τα σύνορα. Όταν έπεσε το καθεστώς ,γινόταν ένα χάος. Άνθρωποι με όπλα, τραυματισμένοι άνθρωποι και γενικά και άλλα πολλά. Η μητέρα μου ήταν πολύ τυχερή και μπήκε σε ένα λεωφορείο όπου πήγαινε στην Ελλάδα. Όταν ήρθε στην Ελλάδα, το πιο δύσκολο πράγμα που αντιμετώπισε ήταν η γλώσσα και η αντιμετώπιση των ανθρώπων. Γενικά υπήρχε ρατσισμός, αλλά μετά από πολλές δυσκολίες κατάφερε να χτίσει μία ζωή εδώ. Της λείπει η πατρίδα της, αλλά εδώ η Ελλάδα είναι σαν το δεύτερο το σπίτι της και της αρέσει πολύ η Ελλάδα.

Μου άρεσε  και εμένα πολύ η  ιστορία της, γιατί αξίζει να μάθουμε πώς βρίσκεται ο καθένας σε έναν τόπο.

Πέτρος Κοκονέσις Α2

Ολοκληρώνοντας την έρευνά μας αποφασίσαμε να συγκεντρώσουμε ρούχα που είτε δεν χρειαζόμασταν πια είτε μας ήταν περιττά, με σκοπό να τα προσφέρουμε σε ανθρώπους που τα είχαν ανάγκη. Έτσι, συγκεντρώσαμε ρούχα και τα παραδώσαμε στη Δομή Φιλοξενίας Προσφύγων στη Ριτσώνα. Κατά την επίσκεψή μας εκεί, παραδώσαμε ρούχα κυρίως για τα παιδιά και είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε λίγη από την καθημερινότητα των ανθρώπων που φιλοξενούνται στη δομή. Μάθαμε ότι εκεί ζουν περίπου 1.500 πρόσφυγες από διάφορες χώρες, ότι τα παιδιά φοιτούν είτε στο νηπιαγωγείο εντός της δομής είτε σε σχολεία της Χαλκίδας και ότι οι πρόσφυγες διαμένουν σε κοντέινερ, προσπαθώντας να διατηρήσουν μια όσο το δυνατόν φυσιολογική καθημερινότητα.

Με αφορμή το κεφάλαιο των Αγγλικών αλλά και το αντίστοιχο κεφάλαιο του μαθήματος της Πολιτικής Παιδείας, που αφορά τη μετανάστευση σε συνδυασμό με την επίσκεψή μας στη Δομή της Ριτσώνας, οι καθηγήτριές μας κ. Παπαθανασίου και κ. Αλεξίου πρότειναν να αντικαταστήσουμε το παραδοσιακό διαγώνισμα με μία εναλλακτική εργασία. Στο πλαίσιο αυτής της δράσης, δημιουργήσαμε ομάδες και ετοιμάσαμε ερωτηματολόγια, τα οποία απευθύναμε σε συγγενείς και φίλους, με σκοπό να ερευνήσουμε τις προσωπικές εμπειρίες και τις απόψεις τους σχετικά με τη μετανάστευση.

Συλλέξαμε και επεξεργαστήκαμε τις απαντήσεις, βγάλαμε συμπεράσματα και δημιουργήσαμε παρουσιάσεις μαζί με χάρτες που απεικονίζουν τις μετακινήσεις των ερωτηθέντων , τις αιτίες της μετανάστευσής τους, τις δυσκολίες που συναντούν οι μετανάστες και τις συνθήκες εγκατάστασης στους νέους τόπους.

Μέσα από αυτή τη δράση, είχαμε την ευκαιρία να συνεργαστούμε με συμμαθητές μας από την ίδια τάξη, με τους οποίους μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχαμε έρθει τόσο κοντά ή δεν είχαμε συνεργαστεί πολύ. Ήταν μια εμπειρία πολύ πιο ενδιαφέρουσα και ουσιαστική από ένα απλό διαγώνισμα, καθώς όχι μόνο μάθαμε περισσότερα, αλλά και αναπτύξαμε δεξιότητες συνεργασίας, επικοινωνίας και αλληλεγγύης.

Γιάννης Θεοφάνους Α4

    Με αφορμή την εκπαιδευτική εκδρομή που πήγα με το τμήμα μου στα Χωριά SOS της Βάρης, αποφάσισα να γράψω αυτό το άρθρο, για να ενημερώσω τον κόσμο για τα Χωριά SOS. Τι πραγματικά είναι τα Χωριά SOS; Ποια παιδιά πάνε εκεί; Ποια είναι η καθημερινότητα τους; Αυτά είναι τα ερωτήματα τα οποία θα τα απαντήσω με βάση αυτά που άκουσα και είδα.

Το πρώτο πράγμα που μας έρχεται στο μυαλό όταν ακούμε Χωριά SOS είναι, ότι είναι ένα μέρος που πηγαίνουν τα ορφανά παιδιά και ζούνε τελείως διαφορετικά από αυτά που είναι σε ένα ίδρυμα. Αυτό εν μέρει είναι σωστό, όμως αυτό που δεν γνωρίζετε είναι ότι δεν πάνε ορφανά παιδιά. Τα παιδιά που είναι εκεί μέσα είναι όλα βασανισμένες ψυχές που με απόφαση εισαγγελέα έπρεπε να εγκαταλείψουν το σπίτι τους και την οικογένειά τους. Κι όλα αυτά, επειδή το σπίτι τους δεν είναι ασφαλές. Τα παιδιά αυτά έχουν βιώσει πράγματα που δεν μπορεί να χωρέσει ο νους μας, μιας και περισσότεροι από εμάς δεν τα έχουμε βιώσει. Όμως, αυτά τα παιδιά δεν σημαίνει ότι επειδή μένουν εκεί δεν μπορούν να επιτύχουν. Το καθένα μπορεί να πετύχει τα όνειρα του μεγάλα ή μικρά.

Η καθημερινότητα αυτών των παιδιών δεν διαφέρει επιφανειακά από την δική μας, αφού πηγαίνουν σε δημόσιο σχολείο, κάνουν όποιες δραστηριότητες θέλουν και μάλιστα κάνουν φροντιστήρια όπως εμείς και για το σχολείο ,αλλά και στις ξένες γλώσσες. Επίσης, μπορούν να βγαίνουν βόλτες – με όριο φυσικά – και να έρθουν οι φίλοι τους εκεί που μένουν. Τα σπίτια τους είναι μεγάλα και μέσα μένουν περίπου πέντε παιδιά. Όμως το κάθε παιδί έχει το δικό του δωμάτιο και μπάνιο. Υπάρχει μια γυναίκα που τα φροντίζει σαν να είναι παιδιά της, η οποία έχει την ευθύνη να τα φροντίζει μέχρι να ενηλικιωθούν. Μέσα στο σπίτι αυτή η γυναίκα έχει τον ρόλο της μαμάς και το κάθε παιδί μπορεί να το επισκεφτεί όποτε θέλει κάποιος συγγενής και φίλος. Τέλος, υπάρχουν πολλοί ψυχολόγοι οι οποίοι βοηθάνε τα παιδιά. Οπότε, όπως βλέπετε η καθημερινότητα τους δεν διαφέρει εντελώς από την δικιά μας, το αντίθετο μάλιστα, αυτά τα παιδιά ζουν μια ζωή σαν την δικιά μας. Με μια διαφορά. Αυτά τα παιδιά έχουν τραύματα, τα οποία είναι δύσκολο να τα ξεπεράσουν.

Ένα να θυμάστε, ο καθένας μας μπορεί να καταλήξει όπως αυτά τα παιδιά, επειδή οι άνθρωποι όντως αλλάζουν, είτε προς το καλύτερο είτε προς το χειρότερο. Οπότε δεν πρέπει ούτε να κρίνουμε ούτε να απομακρύνουμε αυτά τα παιδιά από εμάς. Το αντίθετο μάλιστα, τέτοιες βασανισμένες ψυχές χρειάζονται περισσότερη συντροφιά και αγάπη από ότι όλοι εμείς.

Iωάννα Πάλλη

Α5

Με αφορμή το τραγικό δυστύχημα στα Τέμπη, η μουσική ομάδα του σχολείου μας αποφάσισε να μην μείνει σιωπηλή. Ο Κώστας Βερνικιώτης και ο Πάνος Δεβερτζής, μαθητές και μέλη της ομάδας, συμμετείχαν με τη μουσική τους στις διαδηλώσεις που έγιναν στη Χαλκίδα. Ο Κώστας έγραψε ένα τραγούδι ειδικά για την περίσταση, το οποίο παρουσίασαν μαζί με την ομάδα, ζωντανά μπροστά σε πλήθος κόσμου. Μίλησαν μαζί μας για την εμπειρία αυτή, τα συναισθήματα που ένιωσαν και το νόημα πίσω από το τραγούδι.

Πώς αποφασίσατε να συμμετέχετε στην διαδήλωση για τα Τέμπη;

-Πάνος:  Αυτός που μας παρότρυνε και μας οργάνωσε ήταν ο Κώστας Βερνικιώτης, οποίος είναι ο τραγουδιστής. Μας πήρε, 2 μέρες πριν γίνει η εκδήλωση, τηλέφωνο να συμμετέχουμε. Εμείς δεν το πολυπιστεύαμε ότι θα προλάβουμε, αλλά μας οργάνωσε τις πρόβες, μας πίστεψε και μας εμψύχωσε και έτσι καταφέραμε να το κάνουμε.

-Κώστας: Βέβαια στο σχολείο δεν υπάρχουν περιθώρια για τέτοιες δράσεις και παραλίγο να μας κρατήσει λίγο πίσω αυτό, αλλά βγήκαμε πιο δυνατοί και τα καταφέραμε όλα μόνοι μας και βγήκε σε καλό.

Πώς νιώθετε που σχεδόν όλη η Χαλκίδα σας άκουσε να παίζετε;

-Κώστας: Ήταν μία πολύ συγκινητική στιγμή, ό,τι έγινε εκείνη την Παρασκευή. Ήταν μια πορεία στην οποία είχαν κατέβει όλοι οι Έλληνες ανεξαρτήτως πολιτικών φρονημάτων, μια πολιτικά αμερόληπτη  πορεία. Μία στιγμή βαθύτατα ανθρώπινη –άκρως συγκινητική- και ήταν τιμή μας να μας ακούσουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι, να ακούσουν αυτό που φτιάξαμε εμείς με όλη μας την καρδιά και να συγκινήσουμε όλο αυτό τον κόσμο.

-Πάνος: Να προσθέσω κιόλας ότι κάποια στιγμή καθώς παίζαμε μουσική, σηκώνω το κεφάλι προς τα πάνω και βλέπω όλους –χωρίς εξαιρέσεις- να κλαίνε, και τον Κώστα να κλαίει καθώς τραγουδούσε. Ήταν πολύ συναισθηματική στιγμή και αξέχαστη.

-Κώστας: Συγκλονιστικό πράγμα. Με κάτι που έφτιαξα εγώ στο σπίτι μου, με τους στίχους μου, ήμουν σίγουρος ότι έστω ένα άτομο θα κλάψει και σηκώνω το κεφάλι μου , μετά το μέρος που τραγουδάω εγώ και βλέπω ότι όλοι έκλαιγαν, και λέω ‘Τι έχω κάνει;’ Και ήμουν έτοιμος να εκραγώ και έκλαψα και εγώ πολύ…

Έχετε ξανασυμμετάσχει ποτέ σε τέτοια εκδήλωση;

-Πάνος: Σε κινητοποίηση σε τέτοιο σοβαρό ζήτημα, όχι δεν έχουμε συμμετάσχει. Συναυλίες έχουμε κάνει , αλλά αυτό ήταν πρώτη φορά.

-Κώστας: Σε ένα τόσο μεγάλο ζήτημα ήμασταν υποχρεωμένοι να συμμετάσχουμε.

Πιστεύετε ότι η μουσική θα παίξει ρόλο στην αποτροπή τέτοιων τραγικών γεγονότων;
- Πάνος: Η μουσική ευαισθητοποιεί τους ανθρώπους, τους κινητοποιεί, δημιουργεί όμορφα συναισθήματα… πχ μέσω της μουσικής  εγώ κατάφερα να συνειδητοποιήσω πιο έντονα την σοβαρότητα αυτού του θέματος.

-Κώστας: Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης είχε πει ότι η τέχνη δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, όμως η τέχνη μπορεί να αλλάξει εμάς και αν αλλάξουμε εμείς μπορούμε να αλλάξουμε και τον κόσμο.

Θέλετε να μας μιλήσετε για το τραγούδι που γράψατε για το δυστύχημα στα ΤΕΜΠΗ;

-Κώστας: Παίξαμε ένα τραγούδι που έφτιαξα εγώ και τους στίχους και το ενορχήστρωσα με τα παιδιά. Πρώτη φορά γράφω κάτι με τόσο συναίσθημα, το έγραφα και έκλαιγα και βγήκε όλη μου η ψυχή μέσα σε αυτό και αυτό συγκίνησε όλο τον κόσμο. Ήταν πολύ ωραία στιγμή, είδα τα όνειρά μου να γίνονται πραγματικότητα.

Για πιο πράγμα μιλάνε οι στίχοι του τραγουδιού;

-Κώστας: Το τραγούδι μιλάει για την σχέση που έχει η μητέρα με το παιδί με την πιο πνευματική έννοια  και είναι ντυμένο όλο αυτό με το δυστύχημα των ΤΕΜΠΩΝ. Δείχνει πού στηρίζονται αυτές οι σχέσεις, οι ανθρώπινες, στην αγκαλιά και το φιλί και πόσο σημαντική είναι η σχέση που έχει η μητέρα με το παιδί.

Εισιτήριο δίχως γυρισμό 

μουσική/στίχοι: Κ. Βερνικιώτης         

Μαύρα όλα γύρω μου και μπροστά μου μια φωτιά που σβήνει την φλόγα που έχω μέσα στην καρδιά

Μαύρα όλα γύρω μου και ακούω ουρλιαχτά κρυώνω και ας είμαι πλάι στην φωτιά

Μαύρα όλα γύρω μου και μπροστά μου μια φωτιά που σβήνει την φλόγα που έχω μέσα στην καρδιά

Μαύρα όλα γύρω μου και ακούω ουρλιαχτά- κρυώνω και ας είμαι πλάι στην φωτιά

Μαύρα όλα γύρω μου, την μαμά μου ακούω με αντίλαλο που μου λέει σε όλες τις στάσεις: πάρε με όταν φτάσεις

Συγγνώμη μαμά που δεν θα πάρω ξανά, μου κόψαν τα φτερά και όμως πέταξα μακριά…

Συγγνώμη μαμά που δεν θα έρθω ξανά, στην ζεστή σου αγκαλιά να μου δώσεις τα φιλιά…

Συγγνώμη…μαμά

Μαύρα όλα γύρω μου και ο ύπνος δεν με έχει πάρει – το παιδί μου περιμένω να δω πότε θα φτάσει

Μαύρα όλα γύρω μου και τρέμω σαν το ψάρι, κρυώνω λες και έχει έρθει η νύχτα να με πάρει

Μαύρα όλα γύρω μου, ήταν το φως, η ανάσα, η ελπίδα μου, του έδωσα τον κόσμο όλο – τώρα δεν έχω οξυγόνο

Σε πήραν παιδί μου και δεν μπορώ να ζω, εισιτήριο σου κόψαν δίχως γυρισμό…

Σε πήραν παιδί μου και πώς μπορώ να ζω μακριά σου και χωρίς το μέτωπό σου να φιλώ…

Συγγνώμη… μαμά

Η μουσική ομάδα αποτελείται από τους: Κώστα  Βερνικιώτη , Πάνο Δεβερτζή, Πηνελόπη Λιανού, Παναγιώτα Κοροβέση και Γιάννη Σαρταμπάκο

Tη συνέντευξη πήραν οι μαθήτριες

Μαρία Ζαφείρη και Σάρα Ισάκ

Στην διάρκεια του Μαρτίου, κάποιοι μαθητές από το πολιτιστικό πρόγραμμα «Είμαστε στο εμείς» πήραμε μέρος σε ένα βιωματικό εργαστήρι με την κ. Ευθυμιάδου. Στο συγκεκριμένο πρόγραμμα, που διήρκησε όλο τον μήνα, συμμετείχαμε σε 5 συναντήσεις -μετά το σχολικό ωράριο- στις οποίες μέσα από διάφορες δημιουργικές δραστηριότητες αναφερθήκαμε σε προβλήματα που αντιμετωπίζουμε ως έφηβοι. Ως κύριο θέμα είχαμε το άγχος που εμφανίζεται σε μεγάλο βαθμό κατά την εφηβεία, καθώς και την καταπολέμησή του. Ωστόσο, κατά την διάρκεια των συναντήσεων μιλήσαμε και για άλλα ζητήματα. Αφού αρχικά γνωριστήκαμε καλύτερα μεταξύ μας, προσπαθήσαμε να μιλήσουμε για ό,τι μας προβληματίζει και να οδηγηθούμε στην επίλυσή του. Στην τελευταία συνάντηση, όπου  συμμετείχαν και οι καθηγήτριες και ο καθηγητής που συντονίζουν το πρόγραμμα, έγινε μια γενική αποτίμηση των αποτελεσμάτων του προγράμματος, με βάση τα οποία θα προσπαθήσουμε να κινηθούμε για την συνέχιση τέτοιων δράσεων στο κοντινό μέλλον.

Ελένη Δεμερτζή Α4

To εργαστήριο που παρακολουθήσαμε ήταν ιδιαίτερα ενδιαφέρον και χρήσιμο. Η κ. Ευθυμιάδου προσέγγισε με ευαισθησία και κατανόηση τα θέματα του άγχους και των δυσκολιών που αντιμετωπίζουμε εμείς ως νέοι σήμερα. Μέσα από βιωματικές ασκήσεις και συζήτηση μάς βοήθησε να κατανοήσουμε καλύτερα τα συναισθήματά μας και να ανακαλύψουμε τρόπους διαχείρισης του άγχους. Ήταν μια εμπειρία που σε εμένα προσωπικά έδωσε σημαντικά εφόδια για την καθημερινότητά μας.

Μαρίλια Γιαννακούλη Α4

Ως μέλος της ομάδας που πήρε μέρος στο πρόγραμμα της κ. Ευθυμιάδου, έχω να πω πως ήταν πολύ απολαυστικό, παρόλο που στην αρχή ήμασταν κάπως αγχωμένοι, διότι το πρόγραμμα ήταν κάπως καινούριο και άγνωστο. Η κ. Ευθυμιάδου «έσπασε τον πάγο» στην εξέλιξη τής κάθε συνάντησης. Κάθε μικρή, συνεργατική δράση, μας βοήθησε να γνωρίσουμε καλύτερα ο ένας τον άλλον, και να λειτουργήσουμε ως ομάδα, όχι ατομικά. Περάσαμε πολύ ωραία, μιλήσαμε για διάφορα θέματα και διευρύναμε τους ορίζοντές μας. Σίγουρα θα ξαναέπαιρνα μέρος σε ένα τέτοιο πρόγραμμα!

Έλενα Ραφάν Α6

Αυτό που μου άρεσε από τις συναντήσεις ήταν η γνωριμία με άλλα παιδιά τα οποία τα έβλεπα στα διαλείμματα , αλλά δεν σκεφτόμουν πως ποτέ θα μιλήσουμε και θα συνευρισκόμασταν σε μια τάξη μετά το σχολικό ωράριο για να μιλήσουμε για διάφορα θέματα που μας απασχολούν. Το πιο δύσκολο για εμένα ήταν η ώρα, μιας και ήταν μετά το σχολείο όπου αυτές οι ώρες είναι δύσκολες. Ωστόσο εμένα μου άρεσαν οι συναντήσεις.

Πέτρος Κοκονέσις Α2

Στο βιωματικό εργαστήριο με την κ. Ευθυμιάδου ένιωσα ότι ήρθα πιο κοντά με τον εαυτό μου και τους συμμαθητές μου. Μέσα από τις δραστηριότητες καταλάβαμε πόσο σημαντικό είναι να ακούμε πραγματικά ο ένας τον άλλον και να συνεργαζόμαστε με σεβασμό. Μου έκανε εντύπωση το πώς μέσα από απλά παιχνίδια μπορούμε να ανακαλύψουμε συναισθήματα που πολλές φορές αγνοούμε. Ένιωσα πιο ελεύθερη να εκφραστώ και κατάλαβα ότι δεν είμαι μόνη σε όσα νιώθω. Ήταν μια εμπειρία που με έκανε να σκεφτώ διαφορετικά και θα ήθελα πολύ να την επαναλάβουμε.

Mαρίνα Πίκουλα Α6

Η εμπειρία αυτή ήταν πολύ ενδιαφέρουσα και διαφορετική από ό,τι έχουμε συνηθίσει στο σχολείο. Μου άρεσε που κάθε εβδομάδα κάναμε κάτι πιο χαλαρό και δημιουργικό, μέσα από παιχνίδια που τελικά μας έκαναν να σκεφτούμε βαθύτερα. Η ψυχολόγος μάς μιλούσε με τρόπο φιλικό και μας έκανε να νιώθουμε άνετα να εκφραστούμε.

Μου έκανε εντύπωση πόσα πράγματα μπορούμε να καταλάβουμε για τον εαυτό μας και τους άλλους μέσα από απλές δραστηριότητες. Έμαθα να συνεργάζομαι καλύτερα με τους συμμαθητές μου και ένιωσα ότι γνωριστήκαμε λίγο πιο ουσιαστικά μεταξύ μας.

Γενικά, ήταν μια ευχάριστη και ωφέλιμη εμπειρία που θα ήθελα να ξαναζήσω και στο μέλλον.

Σάρα Ισάκ Α1

Πριν λίγες εβδομάδες ξεκινήσαμε να συμμετέχουμε σε ένα πρόγραμμα μαζί με άλλα παιδιά στο οποίο επικεφαλής ήταν η κυρία Ευθυμιάδου.

Οι συγκεκριμένες συναντήσεις με κάναν να νιώθω πολύ ευχάριστα συναισθήματα όπως χαρά, ανακούφιση, ακόμα και ξεκούραση, διότι μετά από μια κουραστική μέρα έκανα κάτι ελεύθερο. Μέσα από το πρόγραμμα έκανα νέες γνωριμίες, αλλά και γνώρισα καλύτερα κάποια άτομα που δεν ήξερα καθόλου.

Τα μαθήματα αυτοπεποίθησης και διαχείρισης άγχους με βοήθησαν πολύ και άλλαξαν τον τρόπο σκέψης μου στα συγκεκριμένα θέματα. Σημαντικό ρόλο επίσης έπαιξε το γεγονός ότι μετά από μια δύσκολη μέρα έφευγα από τις συναντήσεις μας με ένα χαμόγελο μέχρι τ” αυτιά!

Ήταν χαρά μου το ότι συμμετείχα σε αυτό το πρόγραμμα και εύχομαι του χρόνου να ξαναγίνει!

Κάτια Πράσινου Α6

Έμαθα αρκετά πράγματα από τη συγκεκριμένη δράση και πιστεύω πως κατάφερα να έρθω πιο κοντά στους συμμαθητές μου. Παρόλο που πολλά άτομα από αυτά  τα βλέπω καθημερινά, δεν τα γνωρίζω και θεωρώ πως ήρθαμε πιο κοντά μέσα από αυτό το εργαστήριο. Οι δημιουργικές εργασίες σε όλες τις συναντήσεις, οι συζητήσεις που γίνονταν παράλληλα, καθώς και η καθοδήγηση από την κ. Ευθυμιάδου πιστεύω πως μας έδωσαν αρκετή «τροφή» για σκέψη και χρήσιμες συμβουλές για το μέλλον.

Ελένη Δεμερτζή Α4