Αυτές και άλλες τόσες ερωτήσεις μας βασανίζουν καθημερινά. Κι όμως, οι απαντήσεις σε κάθε μία φαίνεται να ποικίλλουν. Τίποτα δεν είναι σίγουρο, τίποτα δεν είναι σταθερό  στον λαβύρινθο της αγάπης. Όλα μπορούν να τελειώσουν οποιαδήποτε στιγμή…

Αλλά εγώ δεν θέλω να μιλήσω για αυτά. Θέλω να διηγηθώ μια ιστορία, ενός ανθρώπου που δεν έχασε την αγάπη του. Ενός ανθρώπου που η καρδιά του δεν ξέχασε αλλά συνέχισε να θυμάται. Μα πάνω απ” όλα, συνέχισε να αγαπά.

Το γράμμα αυτό δεν ξέρουμε ποιος το έγραψε. Βρέθηκε άλλωστε  στον δρόμο, κοντά στα σκουπίδια και είναι γραμμένο το 1969.  Μαθαίνουμε μόνο το μικρό του όνομα – Παναγιώτης – και ελάχιστα για τη δουλειά του. Τίποτα άλλο. Το γράμμα απευθύνεται σε κάποια Ματούλα. Ούτε για εκείνη γνωρίζουμε πολλά. Σίγουρα όμως γνωρίζουμε ότι αγαπήθηκε. Με ποιον τρόπο όμως; Ούτε αυτό το γνωρίζουμε. Δεν γίνεται ιδιαίτερα ξεκάθαρη η σχέση της με τον Παναγιώτη. Πολύ πιθανόν να ήταν ερωτική. Ίσως όμως και όχι. Ωστόσο, δεν αμφιβάλλουμε για το γεγονός ότι την αγαπούσε πολύ. Φαίνεται από τον τρόπο που της απευθύνεται, από το τρυφερό ύφος, τα προσεγμένα λόγια, τον γλυκό τόνο. Ο Παναγιώτης δεν ξέχασε. Διαβάζει τα γράμματα της και θυμάται, όχι εκείνη, αλλά όσα πέρασαν μαζί. Ίσως εύχεται να τα αναπολεί κι εκείνη. Μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για μια εποχή που ήταν δύσκολο να εκφράσει κάποιος τα συναισθήματά του με απόλυτη αυτοπεποίθηση.

Ο Παναγιώτης όμως, το χειρίζεται έξυπνα · χωρίς καμία άμεση αναφορά στον έρωτα, καταφέρνει με τα λόγια του να δημιουργήσει συναισθήματα ισχυρότερα από μια συνηθισμένη ερωτική εξομολόγηση. Αγγίζει το ρομαντικό, χωρίς να το υπερτονίζει, με προσεγμένους υπαινιγμούς και αναφορές στη δική του μοναξιά, που προφανώς θα έδιωχνε η παρουσία της Ματούλας. Κι άλλα τόσα μπορούσα να πω για το πόσο αγάπησε ο Παναγιώτης τη Ματούλα κι άλλα τόσα θα μπορούσα να πω για το πόσο δυνατό συναίσθημα είναι η αγάπη, αλλά αυτά τα θεωρώ δεδομένα. Είναι λοιπόν η απάντηση στα αρχικά μας ερωτήματα, όχι, η καρδιά δεν ξεχνάει αυτά που νιώθει και ναι, η αγάπη επιβιώνει και στις πιο δύσκολες συνθήκες.

                           Ελένη Δεμερτζή Β4                                  Αλέξανδρος Καλπέρης Β1

Κάθε ταξίδι έχει και έναν προορισμό, κάθε Οδύσσεια έχει μια Ιθάκη. Κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του κόσμο, κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του προορισμό, την δική του Ιθάκη. Καθ’ όλo το ταξίδι, όμως, ποιος είναι ο στόχος;

Ίσως ο στόχος είναι να σε φοβούνται ή μήπως να σε αγαπούνε; Πλάθουμε άμυνες, βάζουμε παρωπίδες, δίχως να χαθούμε στο τώρα. Βάζουμε το μυαλό μας να σκεφτεί το καθετί, χωρίς να ζούμε πραγματικά. Ίσως ο στόχος είναι να ζεις στο χάος της πόλης, ή στην θάλασσα και τον ήλιο του νησιού, ή στα βουνά και στα δέντρα του χωριού, κάθε μέρος να σου δίνει συντροφιά και ανασαίνοντας βαθιά η ζωή να παίρνει χρώμα.

Ίσως ο στόχος να είναι να δείχνουμε ποιοι είμαστε, δίχως να μας ενδιαφέρει αν θα μας κρίνουνε, να αγαπάμε εμάς και να παραδεχόμαστε μέχρι και στον εαυτό μας τα άσχημα και τα καλά. Να μαθαίνουμε να αγαπάμε κάθε ατέλεια και κάθε τι κακό που μπορεί να εμφανιστεί πάνω μας. Ίσως ο στόχος να είναι να ζήσουμε το εγώ μας και να το αγκαλιάσουμε, σαν να μην πήρε ποτέ του αγάπη. Τι και αν αποθαρρύνουμε συνέχεια εμάς; Πώς άραγε θα φτάσουμε στην Ιθάκη; Ή μήπως, δεν φτάσουμε;

Ίσως ο στόχος να είναι να λέμε ό,τι νιώθουμε ξεκάθαρα δίχως φόβο, δίχως άγχος για το αποτέλεσμα που θα φέρει, δίχως να διστάζουμε να ζήσουμε. Επιλέγουμε να μην εκφραστούμε, γιατί τρέμουμε, μήπως αυτά που αγαπάμε φύγουνε, αλλά ακόμα και αν δεν τα πούμε, εγκλωβίζουμε τον εαυτό μας σε ένα λαβύρινθο, όπου μας κυνηγάνε οι ίδιες μας οι σκέψεις.

Ίσως απλά να πρέπει να ζήσουμε, το σήμερα, το τώρα, την κάθε στιγμή, κάθε λεπτό που περνάει, κάθε πόνο, κάθε αγάπη, κάθε δυσκολία, κάθε έρωτα, κάθε φιλία, κάθε ένα από τα πράγματα που μας «ρίχνουν» ή μας «σηκώνουν». Ίσως απλά πρέπει να απολαμβάνουμε κάθε χαμόγελο, κάθε κλάμα ή ακόμα και κάθε μαχαιριά που θα δεχθούμε.

Ίσως, βέβαια, ο στόχος να μην είναι τίποτα από όλα αυτά. Ίσως η Ιθάκη απλά να περιμένει καθένα από εμάς ξεχωριστά, έχοντας περάσει το δικό του ταξίδι. Άραγε ποιος είναι πραγματικά ο στόχος;

Κέλλυ Φτούλη Α6

Η ζωή μας είναι ένας κύκλος , όταν κάτι αρχίζει κάτι άλλο τελειώνει.

Εμείς;  Τι είμαστε εμείς ;

Εμείς είμαστε αυτά τα μικρά ανθρωπάκια , μέσα σε ράγες τρένου, κάτω από αυτά τα θεόρατα εμπόδια που πρέπει να  τα προσπεράσουμε γιατί αλλιώς η ζωή μας τελειώνει.

Πάντα θα υπάρχει ένας αστυνόμος, ο οποίος θα προσπαθεί να σε συλλάβει  μόνο επειδή σκόνταψες, έκανες μία λάθος επιλογή ή απλά δεν κατάφερες να περάσεις όλα τα εμπόδια .

Στον αντίποδα όμως, θα υπάρχουν κάποιες σανίδες, οι οποίες θα σου δώσουν ώθηση και με τη βοήθειά τους θα ξεπεράσεις όποιο εμπόδιο εμφανιστεί .

Από το πρώτο δευτερόλεπτο της προσπάθειας σου για να φτάσεις στον στόχο σου, η ανταμοιβή θα είναι νομίσματα, δώρα, και πολύ δύσκολα κλειδιά, τα οποία θα  ξεκλειδώσουν τους ανθρώπους γύρω σου .

Παράλληλα στον δρόμο θα υπάρξουν κάποιες μπότες, κιάλια , μαγνήτες … είναι η βοήθεια σου και είναι σημαντικό να τα αρπάξεις είτε τα χρειάζεσαι, είτε όχι.

Στην πορεία της εξέλιξης σου θα καταλάβεις πως το παιχνίδι γίνεται όλο και πιο δύσκολο και φαίνεται να μην υπάρχει  στόχος .

Πώς γίνεται να μην υπάρχει ένας στόχος ή τέλος ;

Υπάρχει, απλά το  καθορίζεις εσύ με την προσπάθειά σου.

Σημασία έχει να μην χάσεις τον στόχο από τα μάτια σου, να μην υποχωρήσεις μπροστά στα εμπόδια.

Zωή Χαρίτου Α6

Στους δρόμους της πόλης ζουν σιωπηλοί κάτοικοι που πολλοί προσπερνούν: τα αδέσποτα ζώα και οι άστεγοι άνθρωποι. Κάποτε τα ζώα είχαν σπίτι και όνομα.  Τώρα περιμένουν, περιπλανώμενα, ένα βλέμμα ή ένα χέρι που δεν τα διώχνει. Οι άστεγοι αναζητούν ζεστασιά και λίγη συντροφιά σε έναν κόσμο που πολλές φορές τους αγνοεί.

Κι όμως, μερικές φορές η μοναξιά τους συναντιέται. Ένα σκυλί που γέρνει το κεφάλι του στον ώμο ενός ανθρώπου, μια γάτα που κοιμάται δίπλα σε ένα παγκάκι, κάνουν τη σιωπή πιο υποφερτή. Μικρές πράξεις φροντίδας —ένα φαγητό, μια κουβέρτα, ένα χαμόγελο— δίνουν ελπίδα και υπενθυμίζουν ότι η ανθρωπιά μετριέται από το πώς φερόμαστε σε όσους δεν έχουν φωνή.

Μαρίνου Ελένη Α2