Μαρία Δημητρακάκη Α4

Στις 5 Μαρτίου του 2025, τα τμήματα Α2 και Α4 του 4ου Λυκείου Χαλκίδας επισκεφθήκαμε την δομή φιλοξενίας προσφύγων στη Ριτσώνα. Ο σκοπός της επίσκεψης μας ήταν η προσφορά ειδών πρώτης ανάγκης και η γνωριμία μας με την καθημερινότητα των ανθρώπων που ζουν εκεί. Επίσης, αυτή η επίσκεψη συνδεόταν και με μια εργασία, με θέμα τους πρόσφυγες, που κάναμε στα μαθήματα της Πολιτικής παιδείας και των Αγγλικών.

Όταν φτάσαμε στη δομή, παραδώσαμε ρούχα που είχαμε συγκεντρώσει για τα παιδιά και τους ενήλικες πρόσφυγες. Στην είσοδο, μας υποδέχθηκε κλιμάκιο εταιρείας ασφαλείας, που πραγματοποιούσε ελέγχους σε όσους εισέρχονταν και εξέρχονταν από τον χώρο. Κοντά στην είσοδο υπήρχαν μαζεμένα κοντέινερ που αποτελούσαν το ιατρείο της δομής. Εκεί μάθαμε πως υπάρχει παιδίατρος, ο οποίος  επισκέπτεται τη δομή περίπου δύο φορές την εβδομάδα καθώς και ένας γενικός γιατρός, ο οποίος βρίσκεται εκεί σχεδόν καθημερινά. Σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης, οι ασθενείς μεταφέρονται σε νοσοκομεία της Χαλκίδας ή της Αθήνας.

Στη συνέχεια, κατευθυνθήκαμε προς το νηπιαγωγείο της δομής. Εκεί, μας υποδέχθηκαν με ζεστές αγκαλιές και πολλή χαρά τα μικρά παιδιά, με τα οποία παίξαμε και τους προσφέραμε παιχνίδια που είχε συγκεντρώσει το σχολείο μας. Ήταν μια συγκινητική στιγμή που μας έκανε να καταλάβουμε πόσο σημαντική είναι η ανθρώπινη επαφή και η προσφορά.

Κατά τη διάρκεια της επίσκεψής μας, ενημερωθήκαμε για τη λειτουργία της δομής. Η εγκατάσταση αυτή λειτουργεί ως κέντρο φιλοξενίας από το 2016 και στεγάζεται σε έναν χώρο που παλαιότερα ήταν στρατόπεδο. Σήμερα, φιλοξενεί περίπου 1.500 πρόσφυγες, ενώ στο παρελθόν ο αριθμός τους είχε φτάσει έως και τις 3.000.

Οι  πρόσφυγες της δομής αυτής προέρχονται από 45 διαφορετικές χώρες, κυρίως από την Αφρική, όπου η γαλλική γλώσσα είναι ευρέως διαδεδομένη λόγω της αποικιοκρατίας. Στη δομή, οι πρόσφυγες μένουν προσωρινά μέχρι να τους δοθεί άσυλο από το ελληνικό κράτος, ώστε να μπορέσουν να προχωρήσουν στη ζωή τους με μεγαλύτερη ασφάλεια και σταθερότητα. Οι πρόσφυγες διαμένουν σε κοντέινερ, καθένα από τα οποία φιλοξενεί έως 8 άτομα. Κάθε οικογένεια έχει το δικό της κοντέινερ, προσπαθώντας να διατηρήσει μια αίσθηση οικιακής ζωής, παρά τις δύσκολες συνθήκες.

Όσον αφορά την εκπαίδευση των παιδιών, αυτή αποτελεί βασικό στοιχείο της ζωής στη δομή φιλοξενίας, καθώς συνολικά διαμένουν εκεί περίπου 150 παιδιά διαφόρων ηλικιών. Για τα μικρότερα παιδιά, λειτουργεί νηπιαγωγείο εντός της δομής, όπου φοιτούν περίπου 30 νήπια, λαμβάνοντας τη βασική εκπαίδευση και απασχολούμενα δημιουργικά. Τα μεγαλύτερα παιδιά, που είναι σε ηλικία δημοτικού, γυμνασίου και λυκείου, φοιτούν κανονικά σε σχολεία εκτός της δομής, στη Χαλκίδα. Συγκεκριμένα, περίπου 70 παιδιά παρακολουθούν το δημοτικό, ενώ 50 παιδιά φοιτούν στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, προσπαθώντας να συνεχίσουν την εκπαίδευσή τους και να ενταχθούν στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα σαν κανονικοί μαθητές ελληνικού σχολείου.

Μέσα στη δομή υπάρχουν μικρά τοπικά μαγαζιά που πωλούν τρόφιμα και λαχανικά, καθώς και ένας ανοιχτός χώρος άθλησης. Μας ενημέρωσαν ότι οι μεγαλύτερες ανάγκες των προσφύγων αφορούν κυρίως ανδρικά και γυναικεία ρούχα, καθώς αυτά είναι τα πιο απαραίτητα αγαθά. Επιπλέον, στη δομή βρίσκονται και αρκετά αδέσποτα σκυλιά, που ζουν δίπλα στους ανθρώπους.

Μετά την ολοκλήρωση της επίσκεψής μας στη δομή φιλοξενίας, συνεχίσαμε το ταξίδι μας σε μια κοντινή πόλη, τη Θήβα. Η εμπειρία αυτή μας άφησε βαθιά συναισθήματα και μας έδωσε μια ουσιαστική εικόνα για τις συνθήκες διαβίωσης των προσφύγων. Ήταν μια ημέρα γεμάτη συναισθήματα, προβληματισμούς και αίσθηση αλληλεγγύης, που θα μας μείνει αξέχαστη.

Γιάννης Θεοφάνους A4

Πρόσφατα κάναμε μια εργασία, στο σχολείο, στο μάθημα των Αγγλικών και στην Πολιτική παιδεία που θέμα της ήταν η μετανάστευση. Αφού μας έδωσαν οι καθηγήτριες τα ερωτηματολόγια, πήγα πρώτα στην μητέρα μου και την ρώτησα να μου πει την δικιά της ιστορία και πώς έφτασε μέχρι εδώ στην Ελάδα δηλαδή. Η ιστορία ήταν πολύ ενδιαφέρουσα.

Ως γνωστόν, η Αλβανία μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο έγινε κομμουνιστική χώρα με δικτάτορα τον Ενβέρ Χότζα. Ο Χότζα ήταν παρανοϊκός για πολλούς λόγους, αλλά κύριος λόγος είναι το κλείσιμο των συνόρων. Η μητέρα μου γεννήθηκε το 1980 και το ’90- μετά από πολλές διαμαρτυρίες- το καθεστώς έπεσε και όλα κατέρρευσαν, όπως παραδείγματος χάριν οι τράπεζες, οι στρατιωτικές μονάδες, η αστυνομία, το κυριότερο όμως ήταν τα σύνορα. Όταν έπεσε το καθεστώς ,γινόταν ένα χάος. Άνθρωποι με όπλα, τραυματισμένοι άνθρωποι και γενικά και άλλα πολλά. Η μητέρα μου ήταν πολύ τυχερή και μπήκε σε ένα λεωφορείο όπου πήγαινε στην Ελλάδα. Όταν ήρθε στην Ελλάδα, το πιο δύσκολο πράγμα που αντιμετώπισε ήταν η γλώσσα και η αντιμετώπιση των ανθρώπων. Γενικά υπήρχε ρατσισμός, αλλά μετά από πολλές δυσκολίες κατάφερε να χτίσει μία ζωή εδώ. Της λείπει η πατρίδα της, αλλά εδώ η Ελλάδα είναι σαν το δεύτερο το σπίτι της και της αρέσει πολύ η Ελλάδα.

Μου άρεσε  και εμένα πολύ η  ιστορία της, γιατί αξίζει να μάθουμε πώς βρίσκεται ο καθένας σε έναν τόπο.

Πέτρος Κοκονέσις Α2

Ολοκληρώνοντας την έρευνά μας αποφασίσαμε να συγκεντρώσουμε ρούχα που είτε δεν χρειαζόμασταν πια είτε μας ήταν περιττά, με σκοπό να τα προσφέρουμε σε ανθρώπους που τα είχαν ανάγκη. Έτσι, συγκεντρώσαμε ρούχα και τα παραδώσαμε στη Δομή Φιλοξενίας Προσφύγων στη Ριτσώνα. Κατά την επίσκεψή μας εκεί, παραδώσαμε ρούχα κυρίως για τα παιδιά και είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε λίγη από την καθημερινότητα των ανθρώπων που φιλοξενούνται στη δομή. Μάθαμε ότι εκεί ζουν περίπου 1.500 πρόσφυγες από διάφορες χώρες, ότι τα παιδιά φοιτούν είτε στο νηπιαγωγείο εντός της δομής είτε σε σχολεία της Χαλκίδας και ότι οι πρόσφυγες διαμένουν σε κοντέινερ, προσπαθώντας να διατηρήσουν μια όσο το δυνατόν φυσιολογική καθημερινότητα.

Με αφορμή το κεφάλαιο των Αγγλικών αλλά και το αντίστοιχο κεφάλαιο του μαθήματος της Πολιτικής Παιδείας, που αφορά τη μετανάστευση σε συνδυασμό με την επίσκεψή μας στη Δομή της Ριτσώνας, οι καθηγήτριές μας κ. Παπαθανασίου και κ. Αλεξίου πρότειναν να αντικαταστήσουμε το παραδοσιακό διαγώνισμα με μία εναλλακτική εργασία. Στο πλαίσιο αυτής της δράσης, δημιουργήσαμε ομάδες και ετοιμάσαμε ερωτηματολόγια, τα οποία απευθύναμε σε συγγενείς και φίλους, με σκοπό να ερευνήσουμε τις προσωπικές εμπειρίες και τις απόψεις τους σχετικά με τη μετανάστευση.

Συλλέξαμε και επεξεργαστήκαμε τις απαντήσεις, βγάλαμε συμπεράσματα και δημιουργήσαμε παρουσιάσεις μαζί με χάρτες που απεικονίζουν τις μετακινήσεις των ερωτηθέντων , τις αιτίες της μετανάστευσής τους, τις δυσκολίες που συναντούν οι μετανάστες και τις συνθήκες εγκατάστασης στους νέους τόπους.

Μέσα από αυτή τη δράση, είχαμε την ευκαιρία να συνεργαστούμε με συμμαθητές μας από την ίδια τάξη, με τους οποίους μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχαμε έρθει τόσο κοντά ή δεν είχαμε συνεργαστεί πολύ. Ήταν μια εμπειρία πολύ πιο ενδιαφέρουσα και ουσιαστική από ένα απλό διαγώνισμα, καθώς όχι μόνο μάθαμε περισσότερα, αλλά και αναπτύξαμε δεξιότητες συνεργασίας, επικοινωνίας και αλληλεγγύης.

Γιάννης Θεοφάνους Α4

    Με αφορμή την εκπαιδευτική εκδρομή που πήγα με το τμήμα μου στα Χωριά SOS της Βάρης, αποφάσισα να γράψω αυτό το άρθρο, για να ενημερώσω τον κόσμο για τα Χωριά SOS. Τι πραγματικά είναι τα Χωριά SOS; Ποια παιδιά πάνε εκεί; Ποια είναι η καθημερινότητα τους; Αυτά είναι τα ερωτήματα τα οποία θα τα απαντήσω με βάση αυτά που άκουσα και είδα.

Το πρώτο πράγμα που μας έρχεται στο μυαλό όταν ακούμε Χωριά SOS είναι, ότι είναι ένα μέρος που πηγαίνουν τα ορφανά παιδιά και ζούνε τελείως διαφορετικά από αυτά που είναι σε ένα ίδρυμα. Αυτό εν μέρει είναι σωστό, όμως αυτό που δεν γνωρίζετε είναι ότι δεν πάνε ορφανά παιδιά. Τα παιδιά που είναι εκεί μέσα είναι όλα βασανισμένες ψυχές που με απόφαση εισαγγελέα έπρεπε να εγκαταλείψουν το σπίτι τους και την οικογένειά τους. Κι όλα αυτά, επειδή το σπίτι τους δεν είναι ασφαλές. Τα παιδιά αυτά έχουν βιώσει πράγματα που δεν μπορεί να χωρέσει ο νους μας, μιας και περισσότεροι από εμάς δεν τα έχουμε βιώσει. Όμως, αυτά τα παιδιά δεν σημαίνει ότι επειδή μένουν εκεί δεν μπορούν να επιτύχουν. Το καθένα μπορεί να πετύχει τα όνειρα του μεγάλα ή μικρά.

Η καθημερινότητα αυτών των παιδιών δεν διαφέρει επιφανειακά από την δική μας, αφού πηγαίνουν σε δημόσιο σχολείο, κάνουν όποιες δραστηριότητες θέλουν και μάλιστα κάνουν φροντιστήρια όπως εμείς και για το σχολείο ,αλλά και στις ξένες γλώσσες. Επίσης, μπορούν να βγαίνουν βόλτες – με όριο φυσικά – και να έρθουν οι φίλοι τους εκεί που μένουν. Τα σπίτια τους είναι μεγάλα και μέσα μένουν περίπου πέντε παιδιά. Όμως το κάθε παιδί έχει το δικό του δωμάτιο και μπάνιο. Υπάρχει μια γυναίκα που τα φροντίζει σαν να είναι παιδιά της, η οποία έχει την ευθύνη να τα φροντίζει μέχρι να ενηλικιωθούν. Μέσα στο σπίτι αυτή η γυναίκα έχει τον ρόλο της μαμάς και το κάθε παιδί μπορεί να το επισκεφτεί όποτε θέλει κάποιος συγγενής και φίλος. Τέλος, υπάρχουν πολλοί ψυχολόγοι οι οποίοι βοηθάνε τα παιδιά. Οπότε, όπως βλέπετε η καθημερινότητα τους δεν διαφέρει εντελώς από την δικιά μας, το αντίθετο μάλιστα, αυτά τα παιδιά ζουν μια ζωή σαν την δικιά μας. Με μια διαφορά. Αυτά τα παιδιά έχουν τραύματα, τα οποία είναι δύσκολο να τα ξεπεράσουν.

Ένα να θυμάστε, ο καθένας μας μπορεί να καταλήξει όπως αυτά τα παιδιά, επειδή οι άνθρωποι όντως αλλάζουν, είτε προς το καλύτερο είτε προς το χειρότερο. Οπότε δεν πρέπει ούτε να κρίνουμε ούτε να απομακρύνουμε αυτά τα παιδιά από εμάς. Το αντίθετο μάλιστα, τέτοιες βασανισμένες ψυχές χρειάζονται περισσότερη συντροφιά και αγάπη από ότι όλοι εμείς.

Iωάννα Πάλλη

Α5

Στην διάρκεια του Μαρτίου, κάποιοι μαθητές από το πολιτιστικό πρόγραμμα «Είμαστε στο εμείς» πήραμε μέρος σε ένα βιωματικό εργαστήρι με την κ. Ευθυμιάδου. Στο συγκεκριμένο πρόγραμμα, που διήρκησε όλο τον μήνα, συμμετείχαμε σε 5 συναντήσεις -μετά το σχολικό ωράριο- στις οποίες μέσα από διάφορες δημιουργικές δραστηριότητες αναφερθήκαμε σε προβλήματα που αντιμετωπίζουμε ως έφηβοι. Ως κύριο θέμα είχαμε το άγχος που εμφανίζεται σε μεγάλο βαθμό κατά την εφηβεία, καθώς και την καταπολέμησή του. Ωστόσο, κατά την διάρκεια των συναντήσεων μιλήσαμε και για άλλα ζητήματα. Αφού αρχικά γνωριστήκαμε καλύτερα μεταξύ μας, προσπαθήσαμε να μιλήσουμε για ό,τι μας προβληματίζει και να οδηγηθούμε στην επίλυσή του. Στην τελευταία συνάντηση, όπου  συμμετείχαν και οι καθηγήτριες και ο καθηγητής που συντονίζουν το πρόγραμμα, έγινε μια γενική αποτίμηση των αποτελεσμάτων του προγράμματος, με βάση τα οποία θα προσπαθήσουμε να κινηθούμε για την συνέχιση τέτοιων δράσεων στο κοντινό μέλλον.

Ελένη Δεμερτζή Α4

To εργαστήριο που παρακολουθήσαμε ήταν ιδιαίτερα ενδιαφέρον και χρήσιμο. Η κ. Ευθυμιάδου προσέγγισε με ευαισθησία και κατανόηση τα θέματα του άγχους και των δυσκολιών που αντιμετωπίζουμε εμείς ως νέοι σήμερα. Μέσα από βιωματικές ασκήσεις και συζήτηση μάς βοήθησε να κατανοήσουμε καλύτερα τα συναισθήματά μας και να ανακαλύψουμε τρόπους διαχείρισης του άγχους. Ήταν μια εμπειρία που σε εμένα προσωπικά έδωσε σημαντικά εφόδια για την καθημερινότητά μας.

Μαρίλια Γιαννακούλη Α4

Ως μέλος της ομάδας που πήρε μέρος στο πρόγραμμα της κ. Ευθυμιάδου, έχω να πω πως ήταν πολύ απολαυστικό, παρόλο που στην αρχή ήμασταν κάπως αγχωμένοι, διότι το πρόγραμμα ήταν κάπως καινούριο και άγνωστο. Η κ. Ευθυμιάδου «έσπασε τον πάγο» στην εξέλιξη τής κάθε συνάντησης. Κάθε μικρή, συνεργατική δράση, μας βοήθησε να γνωρίσουμε καλύτερα ο ένας τον άλλον, και να λειτουργήσουμε ως ομάδα, όχι ατομικά. Περάσαμε πολύ ωραία, μιλήσαμε για διάφορα θέματα και διευρύναμε τους ορίζοντές μας. Σίγουρα θα ξαναέπαιρνα μέρος σε ένα τέτοιο πρόγραμμα!

Έλενα Ραφάν Α6

Αυτό που μου άρεσε από τις συναντήσεις ήταν η γνωριμία με άλλα παιδιά τα οποία τα έβλεπα στα διαλείμματα , αλλά δεν σκεφτόμουν πως ποτέ θα μιλήσουμε και θα συνευρισκόμασταν σε μια τάξη μετά το σχολικό ωράριο για να μιλήσουμε για διάφορα θέματα που μας απασχολούν. Το πιο δύσκολο για εμένα ήταν η ώρα, μιας και ήταν μετά το σχολείο όπου αυτές οι ώρες είναι δύσκολες. Ωστόσο εμένα μου άρεσαν οι συναντήσεις.

Πέτρος Κοκονέσις Α2

Στο βιωματικό εργαστήριο με την κ. Ευθυμιάδου ένιωσα ότι ήρθα πιο κοντά με τον εαυτό μου και τους συμμαθητές μου. Μέσα από τις δραστηριότητες καταλάβαμε πόσο σημαντικό είναι να ακούμε πραγματικά ο ένας τον άλλον και να συνεργαζόμαστε με σεβασμό. Μου έκανε εντύπωση το πώς μέσα από απλά παιχνίδια μπορούμε να ανακαλύψουμε συναισθήματα που πολλές φορές αγνοούμε. Ένιωσα πιο ελεύθερη να εκφραστώ και κατάλαβα ότι δεν είμαι μόνη σε όσα νιώθω. Ήταν μια εμπειρία που με έκανε να σκεφτώ διαφορετικά και θα ήθελα πολύ να την επαναλάβουμε.

Mαρίνα Πίκουλα Α6

Η εμπειρία αυτή ήταν πολύ ενδιαφέρουσα και διαφορετική από ό,τι έχουμε συνηθίσει στο σχολείο. Μου άρεσε που κάθε εβδομάδα κάναμε κάτι πιο χαλαρό και δημιουργικό, μέσα από παιχνίδια που τελικά μας έκαναν να σκεφτούμε βαθύτερα. Η ψυχολόγος μάς μιλούσε με τρόπο φιλικό και μας έκανε να νιώθουμε άνετα να εκφραστούμε.

Μου έκανε εντύπωση πόσα πράγματα μπορούμε να καταλάβουμε για τον εαυτό μας και τους άλλους μέσα από απλές δραστηριότητες. Έμαθα να συνεργάζομαι καλύτερα με τους συμμαθητές μου και ένιωσα ότι γνωριστήκαμε λίγο πιο ουσιαστικά μεταξύ μας.

Γενικά, ήταν μια ευχάριστη και ωφέλιμη εμπειρία που θα ήθελα να ξαναζήσω και στο μέλλον.

Σάρα Ισάκ Α1

Πριν λίγες εβδομάδες ξεκινήσαμε να συμμετέχουμε σε ένα πρόγραμμα μαζί με άλλα παιδιά στο οποίο επικεφαλής ήταν η κυρία Ευθυμιάδου.

Οι συγκεκριμένες συναντήσεις με κάναν να νιώθω πολύ ευχάριστα συναισθήματα όπως χαρά, ανακούφιση, ακόμα και ξεκούραση, διότι μετά από μια κουραστική μέρα έκανα κάτι ελεύθερο. Μέσα από το πρόγραμμα έκανα νέες γνωριμίες, αλλά και γνώρισα καλύτερα κάποια άτομα που δεν ήξερα καθόλου.

Τα μαθήματα αυτοπεποίθησης και διαχείρισης άγχους με βοήθησαν πολύ και άλλαξαν τον τρόπο σκέψης μου στα συγκεκριμένα θέματα. Σημαντικό ρόλο επίσης έπαιξε το γεγονός ότι μετά από μια δύσκολη μέρα έφευγα από τις συναντήσεις μας με ένα χαμόγελο μέχρι τ” αυτιά!

Ήταν χαρά μου το ότι συμμετείχα σε αυτό το πρόγραμμα και εύχομαι του χρόνου να ξαναγίνει!

Κάτια Πράσινου Α6

Έμαθα αρκετά πράγματα από τη συγκεκριμένη δράση και πιστεύω πως κατάφερα να έρθω πιο κοντά στους συμμαθητές μου. Παρόλο που πολλά άτομα από αυτά  τα βλέπω καθημερινά, δεν τα γνωρίζω και θεωρώ πως ήρθαμε πιο κοντά μέσα από αυτό το εργαστήριο. Οι δημιουργικές εργασίες σε όλες τις συναντήσεις, οι συζητήσεις που γίνονταν παράλληλα, καθώς και η καθοδήγηση από την κ. Ευθυμιάδου πιστεύω πως μας έδωσαν αρκετή «τροφή» για σκέψη και χρήσιμες συμβουλές για το μέλλον.

Ελένη Δεμερτζή Α4

Καταρχάς συγχαρητήρια για την προσεγμένη επιμέλεια των θεμάτων/κειμένων του περιοδικού σας και την παρουσίαση των προσωπικών σας σκέψεων και εμπειριών με αυθεντικότητα και αμεσότητα. Εύχομαι όλες αυτές οι γνώσεις και εμπειρίες που αποκομίσατε στο πλαίσιο του ομίλου, με τη βοήθεια και τη συμβολή των καθηγητών σας, να σας ανοίξουν δρόμους προσωπικής ανάπτυξης και προόδου και να σας οδηγήσουν σε όμορφα συναισθήματα και δημιουργικές ιδέες για το μέλλον.

Νιώθω περήφανη και χαρούμενη που οι συναντήσεις μας σας έδωσαν μια σημαντική ώθηση για προσωπική εξέλιξη και επαφή με τον «εσωτερικό» σας κόσμο. Αυτό ήταν και βασικός μου στόχος και έτσι «στόλισα» και το δικό μου «κολιέ υπερηφάνειας»(θυμηθείτε τη δραστηριότητα!). Σας ευχαριστώ πολύ και εκ μέρους της υπόλοιπης ομάδας των συναδέρφων μου για τα υπέροχα σχόλια σας! Με συγκίνησαν και έδωσαν και σε μένα ώθηση να προσπαθήσω περισσότερο!!

Εύχομαι σε όλους σας, μαθητές, μαθήτριες, εκπαιδευτικούς-υπευθύνους του ομίλου καλό καλοκαίρι, με λιγότερες έννοιες και με περισσότερες πλούσιες και ευχάριστες εμπειρίες!!!

Εύχομαι, τέλος, τη νέα σχολική χρονιά να συναντηθούμε πάλι και να ανοίξουμε το «μαγικό κουτί» των εντυπώσεων που μας χάρισαν οι καλοκαιρινές μας διακοπές, καθώς και των νέων προσδοκιών, στόχων και ονείρων που μας γεννήθηκαν σε κλίμα ξενοιασιάς και ξεκούρασης.

Καλή αντάμωση λοιπόν!!

Ελένη Ευθυμιάδου, κοινωνιολόγος, στέλεχος πρόληψης

Το Lights Out and Away We Go: Hockenheimring Edition δεν είναι απλά ένα ακόμα επιτραπέζιο—είναι μια αυθεντική εμπειρία F1 για όσους λατρεύουν την ταχύτητα, τη στρατηγική και τις γνώσεις γύρω από το motorsport.

Το παιχνίδι δημιουργήθηκε με αφορμή την εργασία του Β’ τετραμήνου για το μάθημα των Γερμανικών, με στόχο να συνδυάσει δημιουργικά τη γλώσσα, τη φαντασία και το πάθος για τον μηχανοκίνητο αθλητισμό. Η επιλογή της πίστας του Hockenheimring δεν είναι τυχαία: πρόκειται για μία από τις πιο ιστορικές πίστες της Γερμανίας και του παγκόσμιου πρωταθλήματος Formula 1.

Οι παίκτες αναλαμβάνουν τον ρόλο οδηγών και διαγωνίζονται σε μια διαδρομή γεμάτη προκλήσεις—DRS ζώνες, καιρικές ανατροπές και δυναμικές Προκλήσεις Προσπέρασης. Το ζάρι δεν είναι το μόνο που μετρά: οι σωστές απαντήσεις σε ερωτήσεις γνώσεων (σε τρεις βαθμούς δυσκολίας) καθορίζουν την ταχύτητα και την πορεία σου στον αγώνα.

Το παιχνίδι συνδυάζει μάθηση, διασκέδαση και ανταγωνισμό, αποδεικνύοντας πως ένα σχολικό project μπορεί να εξελιχθεί σε μια φανταστική εμπειρία για όλους.

Έτοιμος να μπεις στη μάχη της πίστας; Τα φώτα σβήνουν… και φύγαμε!

Σάρα Ισάκ Α1

Με ενθουσιασμό και περιέργεια ξεκινήσαμε από το σχολείο μας το πρωί, ανυπομονώντας να ζήσουμε αυτή την ιδιαίτερη θεατρική εμπειρία. Όταν φτάσαμε στο θέατρο, η πρώτη μας εντύπωση ήταν η ζεστασιά και η φιλόξενη ατμόσφαιρα που μας ‘’υποδέχτηκε’’. Στην αίθουσα αναμονής η μυρωδιά από φρεσκοψημένα ποπ κορν μας ταξίδεψε στιγμιαία σε αναμνήσεις από κινηματογραφικές αίθουσες, προσθέτοντας μια ευχάριστη αίσθηση στη συνολική εμπειρία. Καθώς καθίσαμε στις θέσεις μας, το σκηνικό που απλωνόταν μπροστά μας υποσχόταν μια συγκινητική αφήγηση.

Η παράσταση αφηγείται την πραγματική ιστορία της οικογένειας Αμίρι, που αναγκάζεται να εγκαταλείψει την πατρίδα της για να γλιτώσει από τη βία και τις διώξεις των Ταλιμπάν. Κεντρικό πρόσωπο είναι η μητέρα της οικογένειας, μια δασκάλα που υπερασπίζεται το δικαίωμα των μαθητριών της στη μόρφωση, κάτι που την καθιστά στόχο. Παράλληλα, το μεγαλύτερο παιδί της οικογένειας πάσχει από μια σοβαρή καρδιοπάθεια και χρειάζεται επείγουσα επέμβαση σε ευρωπαϊκό νοσοκομείο. Η πορεία τους προς την ελευθερία και την ασφάλεια είναι γεμάτη εμπόδια, πόνο και εκμετάλλευση από μεσάζοντες που αδιαφορούν για την ανθρώπινη ζωή. Παρά τις δυσκολίες, η αγάπη της οικογένειας και το αίσθημα αλληλεγγύης τούς βοηθούν να ξεπεράσουν κάθε εμπόδιο.

Η σκηνοθεσία και οι εξαιρετικές ερμηνείες των ηθοποιών ζωντάνεψαν αυτή την ιστορία θάρρους, προσφέροντας μας μια βαθιά ανθρώπινη εμπειρία. Η παράσταση διήρκησε 1 ώρα και 40 λεπτά και μας καθήλωσε όλους. Τα ζητήματα της προσφυγιάς, της αντοχής μπροστά στις αντιξοότητες και της δύναμης της οικογένειας αποτέλεσαν αφορμή για βαθιά σκέψη. Πολλοί από εμάς φύγαμε συγκινημένοι και προβληματισμένοι για τις αξίες της ελευθερίας και της ανθρωπιάς. Παρακολουθώντας αυτή την παράσταση ήταν αδύνατο να μην προσέξουμε το πόσα παρόμοια γεγονότα συμβαίνουν καθημερινά στον κόσμο για τα οποία δεν μαθαίνουμε ποτέ.

Μέσα από την παράσταση δικαίως μας γεννήθηκαν οι απορίες: «Γιατί να συμβαίνουν τόσες αδικίες στον κόσμο;», «Γιατί πρέπει να υπάρχουν τέτοιου είδους καθεστώτα που αναγκάζουν τους ανθρώπους να κρύψουν την γνώμη τους για να κρατήσουν την ζωή τους;», «Γιατί ο κόσμος αδιαφορεί για αυτούς τους κατατρεγμένους ανθρώπους και σκέφτεται μόνο το συμφέρον του και το πώς θα εκμεταλλευτεί τον συνάνθρωπό του;».

Το μήνυμα αυτής της παράστασης είναι πως ως άνθρωποι είναι απαράδεκτο να αδιαφορούμε για την αδικία και την έλλειψη αλληλεγγύης, καθώς και πως είμαστε εξίσου υπεύθυνοι αν δεν δραστηριοποιούμαστε για την καταπολέμηση αυτών των γεγονότων. Η εμπειρία αυτή μας έδειξε τη δύναμη του θεάτρου να αφυπνίζει και να εμπνέει. Αξίζει να παρακολουθήσουν αυτή την παράσταση όλοι όσοι  θέλουν να δουν την ομορφιά της ανθρώπινης ψυχής σε όλη της τη διάσταση.

Ελένη Δεμερτζή Α4

Γιάννης Θεοφάνους Α4

Των αδελφών Αμίρι

Σκηνοθεσία Τάκης Τζαμαργιάς

Οι απαντήσεις των ηθοποιών στις ερωτήσεις μας

ΤΟ ΕΡΓΟ

–Τι πιστεύετε για τέτοια περιστατικά, εφόσον το έργο βασίζεται σε αληθινά γεγονότα;

-΄΄Βλέπω τέτοια περιστατικά πολύ συχνά, είναι κάτι επίκαιρο και η παράσταση αυτή δεν αφορά μόνο το μεταναστευτικό κομμάτι ,αλλά και την συνοχή της οικογένειας, την αγάπη, κάτι το οποίο είναι δυσεύρετο στις μέρες μας….βλέπουμε καθημερινά στις ειδήσεις τι συμβαίνει στις οικογένειες, επομένως η καθημερινότητα μάς ξεπερνάει και το θέατρο ακολουθεί…η οικογένεια αυτή είναι υπαρκτή, εκτός από το αγόρι ,αφού έχει πεθάνει… και ζουν ευτυχισμένοι στο Λονδίνο.΄΄

Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥ ΗΘΟΠΟΙΟΥ

–Πώς καταφέρατε να αποτυπώσετε όλα αυτά τα συναισθήματα μιας πραγματικής ιστορίας και την εναλλαγή τους καθώς υποδύεστε πολλούς χαρακτήρες;

-΄΄Κάνουμε πάρα πολλές ώρες πρόβα, οι περισσότεροι από εμάς παίζαμε το έργο και   πέρυσι, κάναμε τρεις μήνες πρόβα. Η πρώτη μας ανάγνωση ήταν πολύ δύσκολη, που είχε ως αποτέλεσμα να μην μπορούμε να το ολοκληρώσουμε…γιατί βαραίνει το συναίσθημα, όταν διαβάζεις κάτι τέτοιο και γνωρίζεις πως είναι μια αληθινή ιστορία… όπως και να έχει σε επηρεάζει όλο αυτό…η εναλλαγή των ρόλων δεν είναι κάτι εύκολο, γιατί πρέπει να αφήσεις έναν ρόλο που έχει ροή και μεγαλώνει κατά τη διάρκεια του έργου…και στην συνέχεια να τον ξαναπιάσεις από εκεί που τον άφησες κάτι το οποίο βελτιώνουμε με τις πρόβες, οι οποίες δεν γίνονται μόνο στο θέατρο ,αλλά και στο σπίτι .’’

–Τα βαριά αυτά συναισθήματα επηρεάζουν και την καθημερινότητά σας;

‘’Η αλήθεια είναι ότι χρειαζόμαστε λίγο χρόνο μέχρι να συνέλθουμε μετά την παράσταση…αλλά ξέρετε…είναι μια δουλειά…θα σε επηρεάσει εκείνη την στιγμή, αλλά θα το αφήσεις εδώ. Δεν κάνει καλό σε οποιαδήποτε δουλειά να παίρνουμε τα συναισθήματα που μας φορτώνουν στο σπίτι …σιγά σιγά με εμπειρία μαθαίνεις να ξεχωρίζεις την δουλειά με την ζωή σου. Όλες τις ώρες της μέρας, ακόμα και την νύχτα σκεφτόμαστε τις σκηνές και το πώς παίζουμε το έργο…, ο τρόπος που παίζει ο ηθοποιός βασίζεται στις καθημερινές συνήθειες της ζωής του…όπως, για παράδειγμα, διαβάζει ένα βιβλίο, παρακολουθεί μια τέχνη, ακόμα και όταν περπατάει στον δρόμο…βλέπουμε ανθρώπους, τον εαυτό μας ,πώς μπορεί να είναι σε μια δύσκολη στιγμή και μαθαίνουμε μέσα από όλα αυτά για να μπορούμε να μπούμε σε έναν ρόλο΄΄

Η (ΜΗ) ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΜΑΘΗΤΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΥ

–Επηρεάζεστε από την προσβλητική και ανάρμοστη συμπεριφορά των θεατών;

΄΄Ασφαλώς και επηρεαζόμαστε….έχουμε διακόψει παράσταση από κακή συμπεριφορά…όταν βλέπουμε τέτοιες συμπεριφορές νιώθουμε πάρα πολύ  άσχημα…νιώθουμε ανόητοι ,που έχουμε κάνει τόσο κόπο, έχοντας αφιερώσει πολύ χρόνο και ξυπνάμε από πολύ νωρίς για να έρθουμε στο θέατρο, να κάνουμε την πρόβα μας και μετά να το παρουσιάσουμε…όλα αυτά για ποιον λόγο; Για να έχουμε άθλια αντιμετώπιση από κάποιους; Σκεφτόμαστε πώς έχουν μεγαλώσει όλα αυτά τα παιδιά… Έχουν μια απαράδεκτη συμπεριφορά…πολλές φορές αναρωτιόμαστε, γιατί κάνουμε αυτή την δουλειά… γελούν με σοβαρά γεγονότα και κοροϊδεύουν γιατί τί να δουν;…Τον θάνατο ενός παιδιού; Την ταλαιπωρία αυτής της οικογένειας; Υπάρχει κάποια σχέση σε αυτό που παίζουμε εμείς εδώ και σε αυτό που πέρασαν αυτοί οι άνθρωποι;

Επίσης εμείς ως ηθοποιοί έχουμε κανόνα να παίζουμε πάντα για τον έναν… για αυτόν τον ένα θεατή που συνδέεται μαζί σου , που θα παρατηρήσει κάθε λεπτομέρεια…’’

Απομαγνητοφώνηση:

 Μαρίνη Ηλέκτρα Α2 

Μπουραντά Μάιρα Α2

Μια ξεχωριστή βραδιά συγκίνησης και ελπίδας πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 11 Ιανουαρίου 2025 στο Κλειστό Γυμναστήριο του ΕΠΑΛ Χαλκίδας. Η συναυλία αλληλεγγύης για τον 33χρονο Βαγγέλη, ο οποίος υπέστη σοβαρό εγκεφαλικό επεισόδιο και νοσηλεύεται στη Μονάδα Αυξημένης Φροντίδας Κέντρου Αποκατάστασης, συγκέντρωσε πλήθος ανθρώπων κάθε ηλικίας. Μικροί και μεγάλοι κατέκλυσαν τον χώρο για να στηρίξουν την προσπάθεια του Βαγγέλη και της οικογένειάς του, στέλνοντας το μήνυμα πως κανείς δεν πρέπει να είναι μόνος του σε τέτοιες στιγμές.

Η συναυλία, που διοργανώθηκε από το Εργατικό Κέντρο Εύβοιας, το Σωματείο Ξενοδοχοϋπαλλήλων και Εργαζομένων Επισιτισμού Νομού Εύβοιας και άλλους φορείς, ένωσε καλλιτέχνες, εργαζόμενους και κατοίκους της Χαλκίδας σε έναν κοινό σκοπό: τη συγκέντρωση χρημάτων για την αποκατάσταση του Βαγγέλη.

Στη σκηνή ανέβηκαν σπουδαίοι καλλιτέχνες, όπως η Νατάσσα Μποφίλιου, η Αναστασία Μουτσάτσου, ο Μανώλης Φάμελλος, ο Στάθης Δρογώσης, η Τάνια Κικίδη, καθώς και τα μουσικά σχήματα ΜΑΝΤΑΡΑ, ΜΕΝΙΑΝ και ΦΥΣΤΙΚΙ ΣΑΛΟΝΙ. Ο κάθε καλλιτέχνης με την παρουσία και τις ερμηνείες του ζέστανε τις καρδιές των θεατών, ενώ τα λόγια τους για την αλληλεγγύη και τη στήριξη έδωσαν μια επιπλέον νότα συγκίνησης στη βραδιά.

Ο κόσμος δεν σταμάτησε να χειροκροτεί και να συμμετέχει ενεργά στη συναυλία, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα γεμάτη ζεστασιά και ελπίδα.

Η συναυλία είχε όχι μόνο σκοπό να στηρίξει οικονομικά την οικογένεια του Βαγγέλη, αλλά και να αναδείξει τις τραγικές ελλείψεις στον τομέα της δημόσιας υγείας. Το Εργατικό Κέντρο Εύβοιας υπενθύμισε την ανάγκη για Δημόσιες και Δωρεάν υποδομές αποκατάστασης, ενώ καταδίκασε την εμπορευματοποίηση της υγείας.

Το Σάββατο 11 Ιανουαρίου, η Χαλκίδα απέδειξε πως όταν οι άνθρωποι ενώνονται για έναν κοινό σκοπό, μπορούν να κάνουν θαύματα. Τα έσοδα της συναυλίας θα διατεθούν για τη νοσηλεία και την αποκατάσταση του Βαγγέλη, ενώ η βραδιά άφησε σε όλους τους παρευρισκόμενους την αίσθηση ότι η αλληλεγγύη είναι το δυνατότερο όπλο μας απέναντι στις δυσκολίες της ζωής.

Το μήνυμα της βραδιάς ήταν ξεκάθαρο: «Κανένας μόνος του! Όλοι για έναν και ένας για όλους!»

Πίκουλα Μαρίνα Α6