Την Παρασκευή 24 Απριλίου η ομάδα του περιοδικού συναντήθηκε με τον δημοσιογράφο Κουτσελίνη Γιώργο στη βιβλιοθήκη του σχολείου μας. Ήταν πραγματικά μια ξεχωριστή εμπειρία να φιλοξενήσουμε έναν επαγγελματία δημοσιογράφο στον χώρο μας. Συχνά παρακολουθούμε τις ειδήσεις παθητικά από την οθόνη, όμως η προσωπική επαφή με έναν άνθρωπο που βρίσκεται στην «πηγή» των γεγονότων προσέφερε μια εντελώς διαφορετική οπτική.

Μέσα από τη συζήτησή μας, καταλάβαμε ότι η ενημέρωση δεν είναι απλώς η μετάδοση πληροφοριών, αλλά μια δύσκολη διαδικασία διασταύρωσης στοιχείων και αναζήτησης της αλήθειας κάτω από την πίεση του χρόνου. Θέσαμε ερωτήματα για το παρασκήνιο της είδησης, τις ηθικές προκλήσεις του επαγγέλματος και την ανεξαρτησία του Τύπου. Νιώσαμε ότι πίσω από τον απρόσιτο όρο ΜΜΕ υπάρχουν άνθρωποι που εργάζονται.

Τέτοιες συναντήσεις μάς υπενθυμίζουν την αξία της κριτικής σκέψης και τη σημασία του να ακούμε τις ιστορίες πίσω από τους τίτλους. Ήταν ένα μάθημα ζωής που μας έφερε πιο κοντά στην πραγματικότητα της δημοσιογραφίας.

Μαρία Κουτσελίνη, Α5

Και κάπως έτσι προέκυψε το podcast…

Aπό την συζήτηση, που κάναμε με τον κ. Κουτσελίνη, γεννήθηκε η ιδέα να δημιουργήσουμε ένα podcast, όπου θα μιλάμε για το σχολείο και τα προβλήματα του και πώς οραματιζόμαστε εμείς οι μαθητές ένα σχολείο πιο δημιουργικό, πιο δημοκρατικό και λιγότερο αγχωτικό.

• Πώς φανταζόμαστε το σχολείο που πραγματικά θέλουμε να έχουμε;
• Τι μας κουράζει, τι θα θέλαμε να αλλάξει και τι πιστεύουμε πως λείπει από τη σχολική καθημερινότητα;

Στο podcast «Ένα σχολείο με ουσία», τα παιδιά του περιοδικού «Είμαστε στο εμείς» του 4ου Γενικού Λυκείου Χαλκίδας ανοίγουμε μια συζήτηση γύρω από το σχολείο και όλα όσα μας απασχολούν στην καθημερινότητά μας.

Μέσα από σκέψεις, εμπειρίες και προσωπικές απόψεις, προσπαθούμε να δούμε το σχολείο λίγο πιο αληθινά. Όχι μόνο όπως είναι, αλλά και όπως θα μπορούσε να γίνει.

Στο podcast συμμετέχουν οι μαθήτριες Σάρα Ισάκ, Ελένη Δεμερτζή, Αναστασία Ζούδιαρη, Αλεξάνδρα Ζούδιαρη, Σαββίνα Καραμπούλη και Μάιρα Μπουραντά και ο μαθητής Αλέξανδρος Καλπέρης, όλοι τους μαθητές της Β’ Λυκείου.

Σάρα Ισάκ, Β1

Ακούστε το επεισόδιο εδώ:

Ενα Σχολείο με ουσία_013108889_223513457_223821442

Summoning what little resolve I possessed, I pushed the door open. I froze. Before me, bodies moved in perfect harmony—each dancer an embodiment of precision and grace, their forms weaving together in a performance so seamless it felt almost otherworldly. I stood at the edge of it all, an intruder in a world that did not yet recognize me.

“You’re late, Julian. Such behavior will not be tolerated again.”

The voice cut through the air with surgical sharpness. My lips parted, trembling under the weight of an apology I could scarcely form.

“I’m sorry, I—”

Before the words could take shape, a uniform was thrust into my arms.

“Put it on. Begin practicing.”

Miss Williams did not so much as glance in my direction again. She turned away with cold finality, her gaze returning to the dancers, her expression severe—unyielding, almost petrifying in its quiet judgment. I did not dare waste another second. The changing room blurred past me in a frenzy of motion. Fabric clung to my skin as I dressed in haste, my pulse refusing to settle. Today was not merely another rehearsal. Today was an audition—for the leading role. I needed it. Not simply to succeed—but to justify every sacrifice, every solitary hour spent dancing before a mirror until exhaustion claimed me. I needed proof that those years had not been in vain. Proof that I was not chasing something unattainable. Proof—for them.

And that was my undoing. It was a mistake—such a small, insignificant mistake—to glance at the others. Yet in that fleeting moment, everything within me faltered. They moved with effortless elegance, their bodies bending and flowing as though untouched by doubt or strain. The quiet complaints I had overheard earlier—claims of insufficient practice—now rang hollow, almost mocking. They were magnificent.

And then, there was her. Miss Williams. Her expression, though composed, betrayed something deeper. The faint creases at the corners of her eyes spoke not of pride—but of disappointment. A quiet, simmering dissatisfaction directed not at one, but at all. A chill coursed through me. If this is how she regards them… what chance do I have? The thought coiled tightly around my chest, constricting, suffocating. For a moment—just a moment—I considered fleeing. Escaping the suffocating weight of expectation, the oppressive air of judgment that seemed to press in from all sides. But I did not. I stepped forward. And I danced. I leapt, I turned, I smiled—as though joy itself coursed through my veins. I performed not as I was, but as I believed I needed to be. Every movement was calculated, every expression deliberate. I gave everything. And yet—it was not enough.

When it was over, I walked out of the academy with my head bowed, my gaze fixed firmly upon the ground. Shame clung to me like a second skin, heavy and inescapable. I had failed. The word echoed mercilessly in my mind. How could I face them now? The ones waiting at home, their expectations sharpened into quiet accusations. How could I endure their disappointment—again?

But as I walked, something within me shifted. A realization, unwelcome yet undeniable, surfaced through the haze of defeat. I had not failed because I lacked ability. I had failed because I had lost myself. Every step, every movement, had been dictated by the presence of others—their skill, their judgment, their expectations. I had danced not for myself, but for them. I had allowed their voices to drown out my own. Pressure is a merciless force. It erodes identity, distorts purpose, until one no longer moves out of passion—but out of fear. Out of obligation. Out of a desperate need to please. And in doing so, I had become hollow. Numb. For years, I had endured their words, their criticisms, their doubts—believing that success would silence them. That achievement would grant me peace. But what of my own voice? What of my own desire? For the first time, I understood. If I were to try again, it would not be for them. It would be for myself.

At last, I allowed myself to look back. The academy stood as it always had—imposing, indifferent. And yet, I felt something I had not expected. Relief. As though, in leaving it behind, I had reclaimed something far more valuable than any role it could have offered.

Μαρία Δημητρακάκη, Β4

Αυτές και άλλες τόσες ερωτήσεις μας βασανίζουν καθημερινά. Κι όμως, οι απαντήσεις σε κάθε μία φαίνεται να ποικίλλουν. Τίποτα δεν είναι σίγουρο, τίποτα δεν είναι σταθερό  στον λαβύρινθο της αγάπης. Όλα μπορούν να τελειώσουν οποιαδήποτε στιγμή…

Αλλά εγώ δεν θέλω να μιλήσω για αυτά. Θέλω να διηγηθώ μια ιστορία, ενός ανθρώπου που δεν έχασε την αγάπη του. Ενός ανθρώπου που η καρδιά του δεν ξέχασε αλλά συνέχισε να θυμάται. Μα πάνω απ” όλα, συνέχισε να αγαπά.

Το γράμμα αυτό δεν ξέρουμε ποιος το έγραψε. Βρέθηκε άλλωστε  στον δρόμο, κοντά στα σκουπίδια και είναι γραμμένο το 1969.  Μαθαίνουμε μόνο το μικρό του όνομα – Παναγιώτης – και ελάχιστα για τη δουλειά του. Τίποτα άλλο. Το γράμμα απευθύνεται σε κάποια Ματούλα. Ούτε για εκείνη γνωρίζουμε πολλά. Σίγουρα όμως γνωρίζουμε ότι αγαπήθηκε. Με ποιον τρόπο όμως; Ούτε αυτό το γνωρίζουμε. Δεν γίνεται ιδιαίτερα ξεκάθαρη η σχέση της με τον Παναγιώτη. Πολύ πιθανόν να ήταν ερωτική. Ίσως όμως και όχι. Ωστόσο, δεν αμφιβάλλουμε για το γεγονός ότι την αγαπούσε πολύ. Φαίνεται από τον τρόπο που της απευθύνεται, από το τρυφερό ύφος, τα προσεγμένα λόγια, τον γλυκό τόνο. Ο Παναγιώτης δεν ξέχασε. Διαβάζει τα γράμματα της και θυμάται, όχι εκείνη, αλλά όσα πέρασαν μαζί. Ίσως εύχεται να τα αναπολεί κι εκείνη. Μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για μια εποχή που ήταν δύσκολο να εκφράσει κάποιος τα συναισθήματά του με απόλυτη αυτοπεποίθηση.

Ο Παναγιώτης όμως, το χειρίζεται έξυπνα · χωρίς καμία άμεση αναφορά στον έρωτα, καταφέρνει με τα λόγια του να δημιουργήσει συναισθήματα ισχυρότερα από μια συνηθισμένη ερωτική εξομολόγηση. Αγγίζει το ρομαντικό, χωρίς να το υπερτονίζει, με προσεγμένους υπαινιγμούς και αναφορές στη δική του μοναξιά, που προφανώς θα έδιωχνε η παρουσία της Ματούλας. Κι άλλα τόσα μπορούσα να πω για το πόσο αγάπησε ο Παναγιώτης τη Ματούλα κι άλλα τόσα θα μπορούσα να πω για το πόσο δυνατό συναίσθημα είναι η αγάπη, αλλά αυτά τα θεωρώ δεδομένα. Είναι λοιπόν η απάντηση στα αρχικά μας ερωτήματα, όχι, η καρδιά δεν ξεχνάει αυτά που νιώθει και ναι, η αγάπη επιβιώνει και στις πιο δύσκολες συνθήκες.

                           Ελένη Δεμερτζή Β4                                  Αλέξανδρος Καλπέρης Β1

            Η επίσκεψή μας στα ιστορικά μνημεία της Χαλκίδας στις 20 Απριλίου 2026 ήταν ένας αξέχαστος περίπατος. Μάθαμε για την πόλη μας πράγματα που δεν  θα  μαθαίναμε ποτέ!

Πρώτος μας προορισμός το 2ο Γυμνάσιο. Εκεί έγινε μια παρουσίαση από την κ. Βασιλείου Ευαγγελία σχετικά με τη μεσαιωνική και οθωμανική περίοδο της Χαλκίδας.   Δημιουργήσαμε μια ομάδα σε συνεργασία με παιδιά από το 2^ο Γυμνάσιο Χαλκίδας και κάναμε αυτή την ξενάγηση ακόμη πιο συνεργατική και διασκεδαστική.

Η περιήγησή μας ξεκίνησε από το  άγαλμα του Μαρδοχαίου Φριζή. Λίγο παρακάτω συναντήσαμε το μνημείο εκτελεσθέντων  του 1944 και αμέσως μετά εντοπίσαμε το μόνο σωζόμενο μέρος του μεσαιωνικού τείχους, όπου στεγάζεται σήμερα το λαογραφικό μουσείο. Συνεχίσαμε στην οικία Παίδων και στην ΕβραΪκή Συναγωγή. Τελευταίες στάσεις το Τζαμί Ερίρ Ζαδέ και η Οικία Βαϊλου απέναντι από την Αγ. Παρασκευή.

Τα μεσαιωνικά κτήρια και τα στενά δρομάκια μάς εντυπωσίασαν ιδιαίτερα. Σε κάθε μνημείο γινόταν μια μικρή παρουσίαση από τους μαθητές του 2^ου Γυμνασίου. Στη συνέχεια κάναμε δραστηριότητες σχετικές με αυτό, κάτι το οποίο μας κέντριζε το ενδιαφέρον.

Ολοκληρώνοντας τον περίπατό μας καταλήξαμε στο Εμπορικό Επιμελητήριο Χαλκίδας ,στα θεμέλια του οποίου υπάρχουν ακόμα μέρη του τείχους. Εκεί πραγματοποιήσαμε ένα debate.   Μεταφερθήκαμε νοητά στα 1885, τότε που λήφθηκε η απόφαση για την κατεδάφιση των τειχών της πόλης και ως αντίθετες παρατάξεις του δημοτικού συμβουλίου προβάλαμε και αντικρούσαμε επιχειρήματα  υπέρ ή κατά της κατεδάφισης.

Μια ξεχωριστή μέρα λοιπόν: Μάθαμε, περάσαμε υπέροχα και δημιουργήσαμε αναμνήσεις που θα μας μείνουν ανεξίτηλες.

Σαββίνα Καραμπούλη Β1

Αλεξάνδρα Ζούδιαρη Β4

Σε αυτό το σημείο γινόνταν εκτελέσεις αγωνιστών της Αντίστασης συνήθως για αντίποινα σε κάποια επίθεση σε Γερμανούς, που είχε προηγηθεί .

Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι απλά ονόματα πάνω σε μια πέτρα…ήταν πιθανόν άνθρωποι με οικογένεια…άνθρωποι που δεν πρόλαβαν να μεγαλώσουν τα παιδία τους, να αγκαλιάσουν για μια τελευταία φορά την γυναίκα τους, τους φίλους τους ή τους γονείς τους…το μόνο που μπορούσαν να κάνουν ήταν να τους γράψουν ένα γράμμα πριν την μέρα της εκτέλεσής τους.

Επιλέξαμε αυτό το μνημείο γιατί μας έκανε να νιώσουμε θλίψη για τους ανθρώπους που χάθηκαν άδικα, συγκίνηση όταν σκεφτόμαστε τα γεγονότα, σεβασμό προς τα θύματα, οργή για την βία και την αδικία ενώ μας δημιουργήθηκε και προβληματισμός   για το πώς δεν θα ξαναγίνουν αυτά τα γεγονότα… Μας συγκίνησε γιατί μας έφερε σε επαφή με το τραγικό κομμάτι της θυσίας της ανθρώπινης ζωής για την ελευθερία και την ειρήνη.

Μπουραντά Μάιρα Β2

Ζούδιαρη Αναστασία Β4

Πρόκειται για ένα από τα τρία τζαμιά που υπήρχαν στην πόλη, το οποίο διατηρείται σε πολύ καλή κατάσταση. Επάνω στην είσοδο του τζαμιού υπάρχει η επιγραφή στην Αραβική γλώσσα: «Είσελθε εδώ εν ειρήνη και θα είσαι αθάνατος εις το όνομα του Παντελεήμονος θεού».

Στο εσωτερικό του υπάρχει μια κεντρική τετράγωνη αίθουσα, όπου οι πιστοί παρατάσσονταν σε σειρές με το μέτωπο προς της Μέκκα, γι αυτό και η είσοδος σε αυτά είναι σε αντίθετη διεύθυνση. Η αρχιτεκτονική του μνημείου είναι εντυπωσιακή και προκαλεί θαυμασμό σε όποιον το επισκέπτεται για πρώτη φορά. Η πρόσβαση σε αυτό είναι πολύ εύκολη καθώς βρίσκεται στο κέντρο της πόλης

Το τζαμί αποτελεί ένα τοπόσημο που δίνει ιδιαίτερο χαρακτήρα στην πόλη καθώς συνδυάζει ιστορία, θρησκεία και πολιτισμό.

Χάρις Μητάκη, Α2

Πηγές:

https://eviaportal.gr/tzami-emir-zade-sti-chalkida/

https://archaeologicalmuseums.gr/el/museum/5f9170a232dc212c48701684/exhibition-hall-emir-zade-chalkis

*Κάστρο ονομαζόταν η μεσαιωνική Χαλκίδα, σημερινή γειτονιά Αγίας Παρασκευής, που τότε περικλειόταν από τείχη.

Η γνώμη μου για την οικία παίδων

Πιστεύω ότι η Οικία Παίδων είναι ένας «κρυμμένος θησαυρός» για τη Χαλκίδα. Είναι κρίμα που ένα τόσο παλιό και όμορφο αρχοντικό έφτασε σε σημείο να κινδυνεύει με κατάρρευση, γιατί κουβαλάει πάνω του όλη την ιστορία της πόλης από την εποχή της Τουρκοκρατίας μέχρι σήμερα. Το γεγονός ότι ξεκίνησαν επιτέλους τα έργα αποκατάστασης είναι πολύ ευχάριστο, γιατί όταν τελειώσουν, δεν θα έχουμε απλά ένα ανακαινισμένο κτίριο, αλλά έναν ζωντανό χώρο που θα μας θυμίζει πώς ήταν η ζωή στην παλιά Χαλκίδα. Τέτοια μνημεία δίνουν χαρακτήρα στην πόλη και είναι σημαντικό να τα προσέχουμε για να μην χαθούν οριστικά.

Ραφαήλ Λιάπης, Α2

Πηγές:

• wikipedia
• evia portal
• square.gr
• Gemini

Ελένη Δεμερτζή, Β4

Στις 5 Μαρτίου οι μαθητές της Β” Λυκείου πήγαμε πολυήμερη εκδρομή στην Πάτρα. Από εκεί κάναμε μια μονοήμερη επίσκεψη στον αρχαιολογικό χώρο της Ολυμπίας και στο αρχαιολογικό μουσείο της περιοχής. Εκεί όχι μόνο είδαμε από κοντά τα υπέροχα μνημεία, αλλά κατανοήσαμε καλύτερα και την ιστορία του χώρου.

Αρχικά, πρώτη μας στάση ήταν το αρχαιολογικό μουσείο. Το μουσείο ήταν χωρισμένο σε αίθουσες ανάλογα με τα διάφορα ευρήματα. Υπήρχε πλήθος χάλκινων λεβήτων, αγαλμάτων, καθώς και γυάλινα δοχεία διαφόρων χρήσεων. Τα εντυπωσιακότερα, ωστόσο, ήταν το άγαλμα της Νίκης του Παιωνίου, ο Ερμής του Πραξιτέλους και τα αετώματα του ναού του Διός.

Στη συνέχεια, επισκεφτήκαμε τον αρχαιολογικό χώρο, όπου μας δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι γυρίσαμε πίσω στον χρόνο. Όσο περπατούσαμε, βλέπαμε γύρω μας τα κατάλοιπα των κτηρίων που μας θύμιζαν τις χιλιετίες που έχουν περάσει και την ιστορία αυτού του χώρου μέσα στους αιώνες. Υπήρχαν κτήρια από την κλασική και ρωμαϊκή εποχή, διαφόρων χρήσεων, καθώς και το γυμνάσιο, η παλαίστρα, το στάδιο και οι ναοί του Δία και της Ήρας.

Μετά από αυτήν την επίσκεψη όλοι μας είχαμε αποκτήσει πολλές γνώσεις για τον χώρο και ήρθαμε πιο κοντά με την ιστορία της χώρας μας. Η εμπειρία μας έμεινε αξέχαστη και γεμίσαμε αναμνήσεις που θα έχουμε για πάντα.

Ελένη Δεμερτζή, Β4

Σάρα Ισάκ, Β1