Κάθε ταξίδι έχει και έναν προορισμό, κάθε Οδύσσεια έχει μια Ιθάκη. Κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του κόσμο, κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του προορισμό, την δική του Ιθάκη. Καθ’ όλo το ταξίδι, όμως, ποιος είναι ο στόχος;

Ίσως ο στόχος είναι να σε φοβούνται ή μήπως να σε αγαπούνε; Πλάθουμε άμυνες, βάζουμε παρωπίδες, δίχως να χαθούμε στο τώρα. Βάζουμε το μυαλό μας να σκεφτεί το καθετί, χωρίς να ζούμε πραγματικά. Ίσως ο στόχος είναι να ζεις στο χάος της πόλης, ή στην θάλασσα και τον ήλιο του νησιού, ή στα βουνά και στα δέντρα του χωριού, κάθε μέρος να σου δίνει συντροφιά και ανασαίνοντας βαθιά η ζωή να παίρνει χρώμα.

Ίσως ο στόχος να είναι να δείχνουμε ποιοι είμαστε, δίχως να μας ενδιαφέρει αν θα μας κρίνουνε, να αγαπάμε εμάς και να παραδεχόμαστε μέχρι και στον εαυτό μας τα άσχημα και τα καλά. Να μαθαίνουμε να αγαπάμε κάθε ατέλεια και κάθε τι κακό που μπορεί να εμφανιστεί πάνω μας. Ίσως ο στόχος να είναι να ζήσουμε το εγώ μας και να το αγκαλιάσουμε, σαν να μην πήρε ποτέ του αγάπη. Τι και αν αποθαρρύνουμε συνέχεια εμάς; Πώς άραγε θα φτάσουμε στην Ιθάκη; Ή μήπως, δεν φτάσουμε;

Ίσως ο στόχος να είναι να λέμε ό,τι νιώθουμε ξεκάθαρα δίχως φόβο, δίχως άγχος για το αποτέλεσμα που θα φέρει, δίχως να διστάζουμε να ζήσουμε. Επιλέγουμε να μην εκφραστούμε, γιατί τρέμουμε, μήπως αυτά που αγαπάμε φύγουνε, αλλά ακόμα και αν δεν τα πούμε, εγκλωβίζουμε τον εαυτό μας σε ένα λαβύρινθο, όπου μας κυνηγάνε οι ίδιες μας οι σκέψεις.

Ίσως απλά να πρέπει να ζήσουμε, το σήμερα, το τώρα, την κάθε στιγμή, κάθε λεπτό που περνάει, κάθε πόνο, κάθε αγάπη, κάθε δυσκολία, κάθε έρωτα, κάθε φιλία, κάθε ένα από τα πράγματα που μας «ρίχνουν» ή μας «σηκώνουν». Ίσως απλά πρέπει να απολαμβάνουμε κάθε χαμόγελο, κάθε κλάμα ή ακόμα και κάθε μαχαιριά που θα δεχθούμε.

Ίσως, βέβαια, ο στόχος να μην είναι τίποτα από όλα αυτά. Ίσως η Ιθάκη απλά να περιμένει καθένα από εμάς ξεχωριστά, έχοντας περάσει το δικό του ταξίδι. Άραγε ποιος είναι πραγματικά ο στόχος;

Κέλλυ Φτούλη Α6

Ο Γιώργος Κουτσελίνης στη Μαρία Κουτσελίνη

«Η Εύβοια δεν είναι απλά ο τόπος μου. Είναι η ιστορία μου»

Μαρία Κουτσελίνη: Γιώργο, είσαι από τους ανθρώπους που έχουν συνδέσει το όνομά τους με την ενημέρωση στην Εύβοια, αλλά και με μεγάλα πανελλαδικά μέσα. Πριν πάμε στα “μεγάλα”, θέλω να γυρίσουμε πίσω. Πότε ξεκίνησαν όλα;

Γιώργος Κουτσελίνης: Ξεκίνησαν… πολύ νωρίς. Στα 12 μου. Κι όταν το λέω, κάποιοι χαμογελούν, αλλά για μένα ήταν απόλυτα φυσικό. Είχα μέσα μου αυτή την ανάγκη να καταγράφω, να ρωτάω, να ψάχνω, να μεταφέρω κάτι στον κόσμο. Ήθελα να είμαι “εκεί” που συμβαίνει η είδηση.

Μαρία: Στα 12 είναι πραγματικά εντυπωσιακό. Τι ακριβώς έκανες τότε;

Γιώργος: Έκανα τα πρώτα μου “ρεπορτάζ” με τον τρόπο που μπορεί να τα κάνει ένα παιδί. Ρωτούσα ανθρώπους, κατέγραφα μικρές ιστορίες, παρατηρούσα τα πάντα. Και λίγο αργότερα, ξεκίνησα ραδιόφωνο. Ήταν μαγικό να ακούς τη φωνή σου να “φεύγει” και να φτάνει σε άλλους.

Μαρία: Και στο Λύκειο… εξέδιδες εφημερίδα, σωστά;

Γιώργος: Ναι! Όταν πήγαινα Λύκειο, έβγαζα εφημερίδα. Ήταν το δικό μου “μικρό μέσο ενημέρωσης”. Δεν ήταν απλά μια δραστηριότητα. Ήταν σχολείο. Έμαθα τι σημαίνει να οργανώνεις ύλη, να ψάχνεις θέμα, να γράφεις με ευθύνη, να σέβεσαι τον αναγνώστη. Και το πιο σημαντικό; Έμαθα να μην τα παρατάω όταν κάτι δεν βγαίνει όπως το θέλεις.

Μαρία: Είσαι από την Κύμη και αποφοίτησες από το Λύκειο το 1997. Τι κρατάς από εκείνα τα χρόνια;

Γιώργος: Η Κύμη με διαμόρφωσε. Είναι ένας τόπος που σε “δένει” με τους ανθρώπους του. Με έμαθε να ακούω. Και η επαρχία γενικά σε κάνει να βλέπεις αλλιώς την είδηση: πιο ανθρώπινα, πιο άμεσα, πιο αληθινά. Το 1997 τελείωσα το Λύκειο, αλλά μέσα μου ήξερα ήδη ότι η δημοσιογραφία δεν θα είναι απλά δουλειά. Θα είναι τρόπος ζωής.

Μαρία: Και μετά έρχεται το μεγάλο βήμα: Σκωτία.

Γιώργος: Ακριβώς. Πήγα και σπούδασα δημοσιογραφία στο Πανεπιστήμιο του Paisley στη Σκωτία και αποφοίτησα το 2003. Εκεί άνοιξε το μυαλό μου. Ήρθα σε επαφή με άλλες σχολές σκέψης, με άλλες δημοσιογραφικές κουλτούρες. Έμαθα να δουλεύω με πειθαρχία, με δομή, αλλά και με σύγχρονη οπτική.

Μαρία: Πώς ήταν η επιστροφή στην Ελλάδα;Γιώργος: Επιστρέφοντας, έκανα τις στρατιωτικές μου υποχρεώσεις και μετά αφοσιώθηκα ολοκληρωτικά στο επάγγελμα. Ήταν σαν να λέω: “τώρα ξεκινάει το πραγματικό ταξίδι”. Και ξεκίνησε με δουλειά, επιμονή και καθημερινή προσπάθεια.

Μαρία: Για δέκα χρόνια ήσουν η φωνή και η εικόνα της Εύβοιας στον ALPHA.

Γιώργος: Ναι, από το 2009 έως το 2019. Ήταν μια τεράστια εμπειρία. Ο ALPHA ήταν ένα μεγάλο σχολείο, με απαιτήσεις, πίεση, ένταση, αλλά και κύρος. Κάλυψα τα πάντα: κοινωνικά ζητήματα, έκτακτα περιστατικά, δύσκολες στιγμές για τον τόπο, αλλά και όμορφες. Η Εύβοια έχει δυνατές ιστορίες και ο κόσμος της έχει φωνή. Εγώ ήθελα αυτή η φωνή να ακούγεται καθαρά.

Μαρία: Τι σημαίνει να καλύπτεις μια περιοχή σαν την Εύβοια για ένα κορυφαίο κανάλι;

Γιώργος: Σημαίνει ευθύνη. Δεν είναι απλά “μεταφέρω μια είδηση”. Είναι άνθρωποι, οικογένειες, αγωνίες. Όταν κάνεις ρεπορτάζ στην περιοχή σου, δεν μιλάς για “κάποιους”. Μιλάς για τους δικούς σου. Και αυτό σε κρατάει σε εγρήγορση. Σε κάνει να θέλεις να είσαι δίκαιος, προσεκτικός, ακριβής.

Μαρία: Και μετά ήρθε η συνεργασία με τον ΣΚΑΪ και τον Γιώργο Αυτιά.

Γιώργος: Ήταν μια σημαντική συνεργασία και μια εμπειρία πανελλαδικού επιπέδου. Η ενημερωτική εκπομπή του Γιώργου Αυτιά έχει έντονο ρυθμό, μεγάλη θεματολογία, άμεση σύνδεση με την επικαιρότητα. Εκεί πρέπει να είσαι γρήγορος, καθαρός και ουσιαστικός. Έμαθα πολλά.

Μαρία Κουτσελίνη: Παράλληλα όμως, έχεις “δέσει” με το ραδιόφωνο. Σήμερα σε ακούμε καθημερινά στον Πτήση 103,2 fm.

Γιώργος Κουτσελίνης: Το ραδιόφωνο είναι έρωτας. Έχει μια αμεσότητα που δεν συγκρίνεται. Στον Πτήση 103,2 fm, κάθε μέρα, μιλάμε με τον κόσμο, ακούμε προβλήματα, σχολιάζουμε την επικαιρότητα, γελάμε, θυμώνουμε, προβληματιζόμαστε. Εκεί χτίζεται μια σχέση εμπιστοσύνης. Δεν κρύβεσαι στο ραδιόφωνο. Φαίνεται ποιος είσαι.

Μαρία: Πόσο απαιτητική είναι η καθημερινότητά σου; Γιατί ο κόσμος σε βλέπει και σε ακούει, αλλά δεν ξέρει τι υπάρχει από πίσω…

Γιώργος: Η μέρα μου ξεκινάει στις 6 το πρωί και τελειώνει περίπου στις 12 το βράδυ. Είναι γεμάτη, αλλά είναι αυτό που αγαπάω.

Από 7 μέχρι 11 είμαι στο ραδιόφωνο, στον Πτήση 103,2 fm.

Μετά, από 11 μέχρι 2, κάνω παρουσίαση και ενημέρωση στα social media, γιατί πλέον η είδηση τρέχει και εκεί, σε πραγματικό χρόνο.

Από 2 μέχρι 5, βρίσκομαι Αθήνα, για ρεπορτάζ και συνεργασίες με τηλεοπτικά κανάλια.

Και στη συνέχεια, μέχρι αργά το βράδυ, συνεχίζω με ρεπορτάζ για το evianews.com, γιατί η Εύβοια δεν “κλείνει” ποτέ ειδησεογραφικά. Πάντα κάτι θα συμβεί, πάντα κάτι θα πρέπει να καταγραφεί σωστά και υπεύθυνα.

Μαρία: Ποιο είναι το “μυστικό” για να κρατήσεις τον ακροατή μαζί σου 4 ώρες;

Γιώργος: Να είσαι αληθινός. Να μην παριστάνεις κάτι. Να έχεις χιούμορ, αλλά και σεβασμό. Να μιλάς απλά, χωρίς φωνές για εντυπωσιασμό. Και να ξέρεις τι λες. Ο κόσμος καταλαβαίνει αμέσως ποιος διαβάζει απλά τίτλους και ποιος έχει ψάξει σε βάθος.

Μαρία: Εκτός από τηλεόραση και ραδιόφωνο, έχεις και έναν ενημερωτικό ιστότοπο υπό τη διεύθυνσή σου. Τι φιλοσοφία έχει;

Γιώργος: Η φιλοσοφία είναι μία: ενημέρωση με ουσία και ταχύτητα, αλλά με ευθύνη. Ο ιστότοπος καλύπτει τοπικά νέα, κοινωνικά θέματα, έκτακτα περιστατικά. Υπάρχουν κατηγορίες όπως “Βόρεια Εύβοια” και “Νότια Εύβοια” για να βρίσκει ο κόσμος στοχευμένα αυτό που τον αφορά, αλλά και ενότητες με τελευταία νέα και ρεπορτάζ από όλο τον νομό. Θέλω να είναι ένα εργαλείο για τον πολίτη.

Μαρία: Με τόσα χρόνια εμπειρίας, τι θεωρείς ότι είναι το πιο δύσκολο στη δημοσιογραφία σήμερα;

Γιώργος: Η ταχύτητα. Όλοι θέλουν πρώτοι να ανεβάσουν κάτι. Αλλά η αλήθεια δεν είναι πάντα γρήγορη. Θέλει έλεγχο. Θέλει δεύτερη επιβεβαίωση. Θέλει να προστατεύεις τον κόσμο από τη φημολογία. Το πιο δύσκολο είναι να κρατήσεις ισορροπία: να είσαι γρήγορος, αλλά όχι πρόχειρος.

Μαρία: Τι σε κρατάει ακόμα “ζωντανό” και μάχιμο, μετά από τόσα χρόνια;

Γιώργος: Ο κόσμος. Όταν σε παίρνει κάποιος τηλέφωνο και σου λέει “σε εμπιστεύομαι”, είναι μεγάλο βάρος αλλά και μεγάλη τιμή. Και με κρατάει και κάτι άλλο: εγώ ξεκίνησα από παιδί. Δεν το είδα ποτέ ως απλή δουλειά. Είναι μέσα μου.

Μαρία: Αν γύριζες πίσω, θα άλλαζες κάτι;

Γιώργος: Όχι. Ίσως μόνο να ξεκουραζόμουν λίγο παραπάνω! (γέλια) Αλλά κάθε βήμα, κάθε δυσκολία, κάθε ξενύχτι, με έκανε αυτό που είμαι. Από την εφημερίδα στο Λύκειο, μέχρι το ρεπορτάζ στον ALPHA και το μικρόφωνο στο Live FM.

Μαρία: Και κλείνοντας… τι θα έλεγες σε ένα παιδί 12 χρονών που θέλει να γίνει δημοσιογράφος, όπως ήσουν εσύ;

Γιώργος: Θα του έλεγα: να αγαπήσεις την αλήθεια. Να μην φοβηθείς τη δουλειά. Να ακούς τους ανθρώπους. Και να θυμάσαι πως η δημοσιογραφία δεν είναι “να μιλάς”. Είναι πρώτα απ’ όλα να ξέρεις να ακούς.

Μαρία: Σε ευχαριστώ πολύ.

Γιώργος: Εγώ ευχαριστώ. Και εύχομαι η ενημέρωση να παραμείνει πάντα κάτι καθαρό: μια γέφυρα ανάμεσα στην κοινωνία και την πραγματικότητα.

Μαρία Κουτσελίνη Α5

Με αφορμή την προβολή της ταινίας «The shack» ή αλλιώς «Αναζητώντας την αλήθεια» (όπως και κυκλοφόρησε στους ελληνικούς κινηματογράφους) στο μάθημα των Θρησκευτικών, αποφάσισα να γράψω λίγα λόγια για την ιστορία της και για τα μηνύματα που μας μεταφέρει.

Η ταινία The Shack κυκλοφόρησε το 2017 και ανήκει στο είδος της δραματικής ταινίας με στοιχεία φαντασίας και έντονο θεολογικό προβληματισμό. Είναι βασισμένη στο ομώνυμο best-seller μυθιστόρημα του William P. Young. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Stuart Hazeldine.

Η ταινία αυτή, αφηγείται την ιστορία του Μακ Φίλιπς, ενός οικογενειάρχη που ζει φαινομενικά μια ήρεμη ζωή με τη σύζυγό του Ναν και τα τρία τους παιδιά. Πίσω όμως από αυτή την εικόνα, ο Μακ κουβαλά τραύματα από την παιδική του ηλικία, καθώς μεγάλωσε με έναν βίαιο πατέρα, κάτι που τον έχει σημαδέψει βαθιά και επηρεάζει τη σχέση του με την πίστη και τον Θεό.

Κατά τη διάρκεια μιας οικογενειακής εκδρομής, συμβαίνει το πιο τραγικό γεγονός της ζωής του: η μικρότερη κόρη του, η Μίσι εξαφανίζεται. Μετά από έρευνες, η αστυνομία ανακαλύπτει στοιχεία που οδηγούν στο συμπέρασμα ότι το παιδί δολοφονήθηκε μέσα σε μια απομονωμένη καλύβα στο δάσος. Το σώμα της δεν βρίσκεται ποτέ, γεγονός που κάνει τον πόνο ακόμα πιο αφόρητο. Από εκείνη τη στιγμή, ο Μακ καταρρέει ψυχολογικά. Βυθίζεται σε βαθιά θλίψη, γεμίζει θυμό και νιώθει τεράστια ενοχή που δεν κατάφερε να προστατεύσει το παιδί του. Αρχίζει να κατηγορεί ανοιχτά τον Θεό, θεωρώντας ότι τον εγκατέλειψε τη στιγμή που τον χρειαζόταν περισσότερο.

Τα επόμενα χρόνια ο Μακ ζει αυτό που ο ίδιος αποκαλεί «Μεγάλη Θλίψη». Απομακρύνεται συναισθηματικά από την οικογένειά του, γίνεται ψυχρός και κλειστός, και η πίστη του σχεδόν εξαφανίζεται. Ο πόνος του δεν έχει φύγει. Απλά έχει γίνει κομμάτι της καθημερινότητάς του.

Ξαφνικά, ένα χειμωνιάτικο πρωινό, λαμβάνει ένα μυστηριώδες γράμμα. Το γράμμα είναι υπογεγραμμένο από τον «Παπά», το όνομα που χρησιμοποιούσε η γυναίκα του όταν μιλούσε για τον Θεό. Το μήνυμα τον καλεί να επιστρέψει στην καλύβα, στο μέρος όπου χάθηκε η κόρη του. Αν και αρχικά πιστεύει πως πρόκειται για φάρσα ή παγίδα, τελικά αποφασίζει να πάει, κυρίως επειδή δεν έχει τίποτα άλλο να χάσει.

Όταν φτάνει στην καλύβα, ο Μακ δεν βρίσκει έναν εγκαταλελειμμένο και σκοτεινό χώρο, αλλά έναν ζεστό και φιλόξενο τόπο. Εκεί συναντά τρεις μορφές: τον Θεό Πατέρα, που εμφανίζεται ως μια καλοσυνάτη μαύρη γυναίκα, τον Ιησού ως έναν απλό άντρα της Μέσης Ανατολής και το Άγιο Πνεύμα ως μια μυστηριώδη, γαλήνια γυναίκα. Αυτές οι μορφές δεν εμφανίζονται έτσι τυχαία, αλλά με τρόπο που ο Μακ μπορεί να αντέξει συναισθηματικά.

Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην καλύβα, ο Μακ έχει βαθιές συζητήσεις μαζί τους για τον πόνο, το κακό, την ελευθερία του ανθρώπου, τη συγχώρεση και την αγάπη. Του εξηγούν ότι ο Θεός δεν προκαλεί τον πόνο, αλλά υποφέρει μαζί με τον άνθρωπο, και ότι το κακό προέρχεται από τις επιλογές των ανθρώπων. Ο Μακ καλείται να αντιμετωπίσει τον θυμό του και να συγχωρέσει , όχι γιατί είναι εύκολο, αλλά γιατί μόνο έτσι μπορεί να απελευθερωθεί από το βάρος που κουβαλά.

Στο τέλος, ο Μακ δεν παίρνει απαντήσεις σε όλα του τα ερωτήματα, αλλά βρίσκει κάτι πιο σημαντικό: εσωτερική γαλήνη. Μαθαίνει να συγχωρεί, να εμπιστεύεται ξανά και να αγαπά χωρίς φόβο. Επιστρέφει στην οικογένειά του αλλαγμένος, πιο ανοιχτός και πιο ανθρώπινος, έχοντας συμφιλιωθεί με τον πόνο του, χωρίς όμως να τον ξεχάσει.

Η ταινία μας διδάσκει ότι ο πόνος και η αδικία είναι κομμάτι της ανθρώπινης ζωής, αλλά δεν σημαίνουν την απουσία του Θεού. Αντίθετα, δείχνει έναν Θεό που συμπονά, που στέκεται δίπλα στον άνθρωπο και δεν τον εγκαταλείπει στις δύσκολες στιγμές. Επίσης, μας μαθαίνει πόσο σημαντική είναι η συγχώρεση, όχι για να δικαιολογήσουμε το κακό, αλλά για να απελευθερώσουμε τον εαυτό μας από το μίσος και την ενοχή.

Τέλος, η ταινία μας θυμίζει ότι η πίστη δεν είναι πάντα εύκολη ούτε γεμάτη απαντήσεις. Είναι όμως μια σχέση αγάπης, εμπιστοσύνης και ελπίδας, που μπορεί να βοηθήσει τον άνθρωπο να σταθεί ξανά όρθιος, ακόμα και μετά από τον μεγαλύτερο πόνο.

Γιάννης Θεοφάνους Β4

Η ζωή μας είναι ένας κύκλος , όταν κάτι αρχίζει κάτι άλλο τελειώνει.

Εμείς;  Τι είμαστε εμείς ;

Εμείς είμαστε αυτά τα μικρά ανθρωπάκια , μέσα σε ράγες τρένου, κάτω από αυτά τα θεόρατα εμπόδια που πρέπει να  τα προσπεράσουμε γιατί αλλιώς η ζωή μας τελειώνει.

Πάντα θα υπάρχει ένας αστυνόμος, ο οποίος θα προσπαθεί να σε συλλάβει  μόνο επειδή σκόνταψες, έκανες μία λάθος επιλογή ή απλά δεν κατάφερες να περάσεις όλα τα εμπόδια .

Στον αντίποδα όμως, θα υπάρχουν κάποιες σανίδες, οι οποίες θα σου δώσουν ώθηση και με τη βοήθειά τους θα ξεπεράσεις όποιο εμπόδιο εμφανιστεί .

Από το πρώτο δευτερόλεπτο της προσπάθειας σου για να φτάσεις στον στόχο σου, η ανταμοιβή θα είναι νομίσματα, δώρα, και πολύ δύσκολα κλειδιά, τα οποία θα  ξεκλειδώσουν τους ανθρώπους γύρω σου .

Παράλληλα στον δρόμο θα υπάρξουν κάποιες μπότες, κιάλια , μαγνήτες … είναι η βοήθεια σου και είναι σημαντικό να τα αρπάξεις είτε τα χρειάζεσαι, είτε όχι.

Στην πορεία της εξέλιξης σου θα καταλάβεις πως το παιχνίδι γίνεται όλο και πιο δύσκολο και φαίνεται να μην υπάρχει  στόχος .

Πώς γίνεται να μην υπάρχει ένας στόχος ή τέλος ;

Υπάρχει, απλά το  καθορίζεις εσύ με την προσπάθειά σου.

Σημασία έχει να μην χάσεις τον στόχο από τα μάτια σου, να μην υποχωρήσεις μπροστά στα εμπόδια.

Zωή Χαρίτου Α6

(Short story)

“So, what would you like to do now? We finally did it. We ‘re together. We’re
inseparable and we’re alone…” she whispered the last word against my ear
and every nerve in my body lit up.

“You have no idea what I’ve planned for us. Just wait and be patient. You know patience is the key.” I chuckled at my own joke.

She didn’t.

“You can’t make jokes. Drop it. Pick up a better hobby.”

“What?!  Don’t tell me you don’t enjoy my humor. I’ve seen you crying from laughter before!  Don’t tell me marriage made you a different woman.”

“Well, it definitely made me your woman” she replied dryly “but right now all I want to do is lie in the hotel bed and sleep. Unless, of course, you’ve actually planned something.”

“Well…, no. The schedule I prepared starts tomorrow. Tonight, we relax”. I winked at her and pulled the keycard from my back pocket. When I heard  the characteristic ding, I pushed the heavy oak door and stepped into our honeymoon suite.

King-sized bed, floor to the ceiling, windows and a balcony with the most amazing view of the city. Perfect.

I dropped my jacket and made my way towards the comfy looking bed.

She stopped.

“Don’t.”

Her voice changed. She seemed distant, in an unusual way.

I turned.

She was staring towards the balcony.

The curtain shifted in the breeze. The glass door was slightly open. And behind it… a shoe. Polished, expensive. Attached to a leg, attached to a man leaning on the balcony ramp. Very still. Unnaturally still. Silence filled the room.

“You’ve got to be kidding me” she muttered under her breath.

I was already moving. Searching the area for any possible clues.

Male, mid-thirties. No visible blood, no dramatic trauma. Just swelling at the
right side of the skull.

Blunt force trauma. Someone attacked him recently. We didn’t scream. We didn’t panic. We were now involved, and it was our duty to solve the mystery. After all we were detectives, even on our honeymoon.

“Forty-eight hours” I muttered. “We couldn’t even get forty-eight hours to
ourselves!”

She stood, brushing off her knees and hands. “We call it in.”

“Yes.”

“And we’re going to sleep.”

“Absolutely.” I responded and it went quiet for the second time.

“We’re not “actually” going to sleep.”

“No” I admitted, “No we’re not.”

“Why our balcony?” she asked puzzled, not expecting an answer.

“Wrong room?”

“Or right room.” she said, making an assumption.

“We weren’t meant to find him accidentally.”

She nodded. “This,” she scanned the room before speaking again “is either a
message-”

“… or a bait.” I cut her off before she finished.

Her gaze sharpened again.

“Check his pockets.”

I blinked. “We ‘re off duty.”

She raised an eyebrow “you want to sleep next to him while we wait?”

“Good point…” I crouched, following her orders, and reached for his pocket.

“Wallet, phone and keycard.”

“Room number?” she asked.

I turned the card on the other side:

1810

We both slowly turned to look at our own door.

Suite 1816. Six rooms down.

“Maybe he tried the wrong balcony.” I said.

“No. He was placed here.”

Local police arrived. Officers surrounded the crime scene, and reporters were waiting to investigate and deliver the news. The shocking part though was that when we looked at the hotel’s registry to identify the victim, there was no room 1810.

“That’s not possible.” I muttered to myself.

The manager admitted, looking pale from the news he received. “There… there has never been a room 1810. The numbering skipped it.”

“Why?” I pushed.

“Something to do with a misprint. The previous owner thought it would be a bigger issue if we tried to fix it -I don’t exactly know though-, sorry.”

We went upstairs. Walked the same hallway we remembered the room 1810 existed in.

1808, 1809… Then… wall. No door, no signs of any room behind the floral wallpaper.

Though we had both seen it. A door marked 1810 six rooms down from us.

She looked at me slowly. “Either we’re exhausted, or someone is playing a really long game.”

We went back to the crime scene. It was later announced that the victims’ fingerprints were all over our room. On the lamp, the balcony door, on the silverware, and… on our wedding photo frame we’d placed on the bedside table earlier that evening.

Except, we hadn’t bought a wedding photo frame.

The hotel security footage showed something even worse. We were on camera entering the non-existent room 1810. Together. Smiling. Hours before we found the body.

It had to be us. Same clothes, same expressions. It was us.

“That’s not possible.” She finally broke the silence.

The officer asked quietly “Are you sure this is your honeymoon?”

We checked the date. It wasn’t the day after our wedding. It was three days later. And the victim? He wasn’t a stranger. He was a suspect in one of our previous cases.

The case that nearly destroyed us.

We checked our phones. Messages were deleted. Images missing. A private note between us read “Justice served.”

None of it made sense. For the first time we weren’t trying to solve a mystery. We were trying to figure out if we had committed one.

We didn’t sleep that night. We couldn’t.

Instead, we spent it replaying the security footage over and over again.

We were there. I swiped the keycard. We were smiling. The time read 2:07 am three nights ago.

She leaned towards the scene. “Zoom there.” she said pointing at the victim’s keycard.

Up-close you could distinguish the different logo that was printed on the corner. It wasn’t the hotel’s design, but it was something more familiar to us.

“I know that symbol.” she froze, and I looked at her.

“It’s from the evidence locker.” she continued.

The same logo as the private company that handed that case.
The same logo officials had found curved in the little girl’s skin.
The case where the suspect walked free. The man who had whispered to the grieving family during his trial “you can’t prove it”.

“He contacted us.” She said sharply.

Back in the suit, she tore through her luggage. Hidden inside the wedding dress, a burner phone. Power off.

She turned it on. No apps, no photos. Just one voice mail, recorded three days ago.

“Cheers to the newlyweds. If you want my present, come alone. Room 1810. No police.”

She looked at me slowly. Her face structure still cold. “He set this up.”

“Why erase our memory?” I asked genuinely curious.

“Not erase. Replace.”

The victim had been preparing something. Something big. She exhaled. “He didn’t drug us to forget.”

I looked at her.

“He drugged us to believe.” A pause followed and silence swallowed the room.

“He staged this whole thing.”

The security footage, edited. The fingerprints, transferred. The clues, planted.
The body though, the body was real.

That’s when it hit.

He hadn’t died three nights ago. No. The time of death was within the last hour.

We checked his phone. No password, like we were meant to search it. A video recording was already opened. Waiting to be viewed.

The victim, shaky, tired. “I told you… you couldn’t prove it,” he laughs weakly
“but I can prove you.”

The nonexistent room, them sitting across from him, and he opens up about the murdered girl from the case. Details only the killer would know. He wanted us to snap. Wanted us to cross the line. Then… another voice caught in the recording. Not them. A fourth person. The frame becomes shaky, the victim gasps and the victim cuts.

I look at her and she looks at me.

“We weren’t alone.”

Someone else was in room 1810.

Someone who didn’t want him alive.

Someone who wanted the blame to sit on us.
The police officer currently leading the investigation entered the room. The funny part? He was listed as a member of the private company.
Right now, he was calm. Suspiciously calm and he was watching us. Studying us too closely. He didn’t blink much. That’s what I noticed first. He was too steady, like he had rehearsed this scene.

“Memory gaps aren’t uncommon under stress,” he said placidly. “Especially when guilt is involved.”
Guilt. He chose that word on purpose.

I grinned in response.

He smiled slightly. “I’m only suggesting possibilities” he said satisfied with my reaction.

Later on, when we were left alone, we replayed the video frame by frame. Clink. Moments before the video cut off a metallic clink was heard from the distant. Not from furniture. From a badge.

“Wait,” she blurted out “check out the lamp.”

I froze.

In the reflection there was a silhouette. Tall, broad shoulders, and on the belt, a police badge.

The fourth person wasn’t someone random. It was someone with authority. Someone who knew how to manipulate people and had access to the security footage.

The victim had tried to manipulate us, but the officer? He had killed the manipulator.

Why? Because the case wasn’t just about the murderer walking free. It was also about the private company that helped him avoid jail time, and it so happened that the officer was also involved.

If the victim talked, the system would crack. So, he took matters into his own hands.

Frame us -the emotionally invested detectives- and close the case. No reopening.

The next morning, the officer returned with a warrant. He expected panic.
Instead, he found us calm.

She handed him a flash drive. His expression changed.

“What’s this?” he asked.

“Your reflection. Room 1810.” She replied. “In the video your badge can be seen. I’ve already made copies. Don’t try to run.” She said even though the last part wasn’t exactly true, but confidence is the key.

The officer remained quiet. He knew that if he arrested us now, that would look more suspicious for his case. He made a choice.

“Enjoy the rest of your honeymoon.”
Then, he left.

Hours later, case was officially closed. Cause of death: suicide.

And for the first time these last few days, the suit was finally silent.

Σάρα Ισάκ Β1

Στους δρόμους της πόλης ζουν σιωπηλοί κάτοικοι που πολλοί προσπερνούν: τα αδέσποτα ζώα και οι άστεγοι άνθρωποι. Κάποτε τα ζώα είχαν σπίτι και όνομα.  Τώρα περιμένουν, περιπλανώμενα, ένα βλέμμα ή ένα χέρι που δεν τα διώχνει. Οι άστεγοι αναζητούν ζεστασιά και λίγη συντροφιά σε έναν κόσμο που πολλές φορές τους αγνοεί.

Κι όμως, μερικές φορές η μοναξιά τους συναντιέται. Ένα σκυλί που γέρνει το κεφάλι του στον ώμο ενός ανθρώπου, μια γάτα που κοιμάται δίπλα σε ένα παγκάκι, κάνουν τη σιωπή πιο υποφερτή. Μικρές πράξεις φροντίδας —ένα φαγητό, μια κουβέρτα, ένα χαμόγελο— δίνουν ελπίδα και υπενθυμίζουν ότι η ανθρωπιά μετριέται από το πώς φερόμαστε σε όσους δεν έχουν φωνή.

Μαρίνου Ελένη Α2

Η Κραυγή είναι ένας από τους πιο γνωστούς πίνακες παγκόσμιος και από τους πιο σημαντικούς στην ιστορία της τέχνης, ο οποίος δημιουργήθηκε από τον Έντβαρτ Μουνκ το 1893. Το παραμορφωμένο και αγωνιώδες πρόσωπο που έχει η κεντρική μορφή του πίνακα έχει γίνει μια από τις πιο εμβληματικές εικόνες του Εξπρεσιονισμού, που συμβολίζει το παγκόσμιο άγχος του σύγχρονου ανθρώπου ανεξαρτήτως φύλου και κοινωνικής προέλευσης.

Η ζωή του καλλιτέχνη 

Ο Έντβαρτ Μουνκ ήταν ένας σπουδαίος ζωγράφος που από πολλούς είχε χαρακτηριστεί και ως πρόδρομος του Εξπρεσιονισμού. Πέρα από ταλαντούχος άνθρωπος, ήταν και πάρα πολύ  καταθλιπτικός και βασανισμένος στην ζωή του. Γεννήθηκε στο Όσλο της Νορβηγίας στις 12 Δεκεμβρίου του 1863. Στην ηλικία των πέντε ετών έχασε την μητέρα του από φυματίωση και στα δεκατέσσερα την αδερφή του από την ίδια ασθένεια. Μετά τον θάνατο της μητέρας του, την επιμέλειά του, αλλά και των αδελφών του την πήρε ο πατέρας του. Όμως δεν σταμάτησαν  εκεί οι ατυχίες στη ζωή του Μουνκ. Στα είκοσι πέντε χάνει τον πατέρα του και μετά από λίγο διάστημα η αδελφή του Λάουρα εισήχθη σε άσυλο καθώς έπασχε από σχιζοφρένεια. Μέσα από τις δυσκολίες που πέρασε από μικρή ηλικία, κατάφερε να μεταμορφωθεί σε έναν από τους σπουδαιότερους εξπρεσιονιστές καλλιτέχνες.

Ανάλυση και έμπνευση του πίνακα 

Παρατηρώντας αυτό το έργο για πρώτη φορά βλέπεις μια όχι και τόσο ανθρώπινη φιγούρα να ουρλιάζει, όμως η πραγματική ιστορία πίσω από αυτόν τον πίνακα είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσα. Στον ουρανό κυριαρχούν τα χρώματα πορτοκαλί, κόκκινο και μπλε, τα οποία δημιουργούν την αντίθεση μεταξύ της γαλήνης του ουρανού και της ταραγμένης ψυχής του ανθρώπου. Η κύρια φιγούρα που απεικονίζεται φαίνεται να έχει καλύψει τα αυτιά της με τα χέρια της σε μια τρομακτική και εκκωφαντική κραυγή που την διαπερνά. Αυτή η φιγούρα είναι ο ίδιος ο ζωγράφος, ο οποίος είχε γράψει στο ημερολόγιο του περιγράφοντας την στιγμή που απαθανατίζει στον πίνακα: «Περπατούσα σ’ ένα μονοπάτι με δυο φίλους, την ώρα που ο ήλιος άρχισε να δύει. Ο ουρανός, ξαφνικά, έγινε κόκκινος σαν αίμα. Σταμάτησα, νιώθοντας εξαντλημένος, και στηρίχτηκα σ’ έναν φράχτη. Έβλεπα αίμα και γλώσσες φωτιάς πάνω από το μαύρο-μπλε φιορδ (πολύ βαθύς και στενός θαλάσσιος κόλπος) και την πόλη. Οι φίλοι μου προχώρησαν κι εγώ έμεινα εκεί, τρέμοντας από την αγωνία. Κι ένιωσα ένα ατέλειωτο ουρλιαχτό να διαπερνά τη φύση». Μάλιστα, ο πρώτος τίτλος του έργου ήταν «Η Κραυγή της Φύσης».

Συμπέρασμα 

Αυτό το έργο τέχνης παραμένει ένα διαχρονικό αριστούργημα, καθώς μέχρι και σήμερα οι άνθρωποι ταυτίζονται μαζί του. Άλλωστε, το άγχος είναι κάτι που κυριεύει τον καθένα μας καθημερινά.

Κωνσταντίνα Πεπόνα  Α6

Στις 21 Νοεμβρίου του 2025 οι μαθητές των τμημάτων Β1,Β2, Β3 και Β4 επισκεφτήκαμε το θέατρο Λαμπέτη για να παρακολουθήσουμε τη θεατρική παράσταση «Το Κύμα». Πρόκειται για μια αληθινή ιστορία από τις ΗΠΑ το 1967, όπου ο καθηγητής ιστορίας  κ. Τζόουνς αποφασίζει να κάνει ένα πείραμα, για να απαντήσει στην ερώτηση μιας μαθήτριάς του.

Συγκεκριμένα, στο μάθημα για τον Β” Παγκόσμιο πόλεμο η κοπέλα τον ρώτησε: «Πώς ήταν δυνατόν απλοί άνθρωποι να υποστηρίξουν ένα καθεστώς, όπως αυτό του Ναζισμού, να τηρήσουν στάση σιωπής ή και συμμετοχής στις ωμότητες που διεξάγονταν, και επιπλέον, όταν όλα τελείωσαν, να αρνηθούν ότι είχαν έστω και την παραμικρή γνώση για αυτά που γίνονταν;». Με αφορμή την ερώτηση, ο κ. Τζόουνς ξεκίνησε ένα κοινωνικό πείραμα με τα παιδιά της τάξης του, όπου τους έδειξε με ρεαλιστικό τρόπο πώς οι άνθρωποι επηρεάζονται από φανατικά κινήματα, χωρίς να το αντιλαμβάνονται οι ίδιοι. Για την επόμενη εβδομάδα, ο κ. Τζόουνς δημιούργησε ένα «κίνημα» που ονόμασε «το τρίτο κύμα», στο οποίο συμμετείχαν τα παιδιά και είχε χαρακτήρα ολοκληρωτικού καθεστώτος, με αυστηρούς κανόνες για πειθαρχία και ακόμα αυστηρότερες ποινές. Ωστόσο, αναγκάστηκε να το διακόψει, διότι, όπως διαπίστωσε, ο ενθουσιασμός των παιδιών όλου του σχολείου και η απότομη αλλαγή στη συμπεριφορά τους απέβη σχεδόν μοιραία.

Η παράσταση διήρκησε σχεδόν 1 ώρα και 30 λεπτά και μας άφησε όλους άφωνους. Πέρα από τις ξεχωριστές ερμηνείες των ηθοποιών που παρουσίασαν την ιστορία με τον καλύτερο τρόπο, το κυριότερο και πιο ενδιαφέρον κομμάτι ήταν η αλληλεπίδραση

των χαρακτήρων με το κοινό, γεγονός που έκανε την ιστορία ακόμα πιο ζωντανή. Ωστόσο, εκτός από την υπέροχη παραγωγή, είναι σημαντικό να ασχοληθούμε και με τα βαθύτερα νοήματα της συγκεκριμένης παράστασης.

Μέσα από την παράσταση καταφέραμε να κατανοήσουμε καλύτερα και εμείς τη νοοτροπία των φασιστικών καθεστώτων, καθώς και να δούμε τα αποτελέσματα που αυτά έχουν στην πράξη. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε η αλλαγή της συμπεριφοράς των μαθητών. Ακόμα και οι πιο εσωστρεφείς από αυτούς άρχισαν να αποκτούν αυτοπεποίθηση από την ψευδή αίσθηση ισότητας που υπήρχε μεταξύ των μελών του «κύματος», με αποτέλεσμα να θέλουν να συνεχίσουν το συγκεκριμένο πείραμα. Επιπλέον, καταλάβαμε και εμείς το πόσο δύσκολο είναι να αντιληφθεί κάνεις ότι επηρεάζεται από ολοκληρωτικές ιδεολογίες, καθώς υφίσταται πλύση εγκεφάλου, ώστε να θεωρεί τις πράξεις του σωστές. Τέλος, αναγνωρίσαμε και τη σημασία της αντίστασης σε οτιδήποτε δεν θεωρούμε σωστό, καθώς μόνο έτσι μπορούμε να αλλάξουμε πραγματικά τον κόσμο γύρω μας.

Βλέποντας τη συγκεκριμένη παράσταση, όχι μόνο κατανοήσαμε κάποια πολύ σοβαρά και διαχρονικά ζητήματα, αλλά απολαύσαμε και ένα πολύ διδακτικό  θέαμα!

Ελένη Δεμερτζή Β4

Και τώρα, ας διαβάσουμε…

Όλοι οι άνθρωποι κάνουμε λάθη για τα οποία μετανιώνουμε κάποια στιγμή. Τι θα άλλαζες, εάν μπορούσες να ταξιδέψεις πίσω στον χρόνο;

Πρόσφατα διάβασα ένα βιβλίο, με τίτλο «Πριν Κρυώσει ο Καφές» του Ιάπωνα συγγραφέα και σκηνοθέτη, Τοσικάζου Καβαγκούτσι, που έχει ως θέμα ένα μικρό και ξεχωριστό καφέ στο Τόκιο, το οποίο προσφέρει μια μοναδική εμπειρία στους πελάτες του, την δυνατότητα να γυρίσουν πίσω στον χρόνο.

Το βιβλίο αυτό, που  είναι το πρώτο μιας σειράς έξι βιβλίων (από τα οποία τα πέντε έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά και στα αγγλικά), αποτελείται από τέσσερις διαφορετικές ιστορίες με πρωταγωνιστές που θα γνωρίσουμε κατά  την ανάγνωσή του.

Η πρώτη ιστορία αφορά δύο εραστές που αφήνουν το επάγγελμα τους να μπει ανάμεσα τους, με αποτέλεσμα την αναγκαστική επιλογή του άνδρα να φύγει σε επαγγελματικό ταξίδι αφήνοντας την κοπέλα του πίσω.

Στο δεύτερο μέρος μας αφηγείται μία ιστορία ενός ηλικιωμένου ζευγαριού όπου μας τίθεται το ερώτημα: Τι συμβαίνει όταν φτάνεις στο σημείο όπου δεν μπορείς να θυμηθείς την ίδια σου την γυναίκα;

Το τρίτο διήγημα είναι αφιερωμένο σε δυο αδελφές, όπου ο εγωισμός τους επηρεάζει τόσο την σχέση τους ώστε να φτάσουν σε σημείο να μην επικοινωνούν πια. Όταν όμως το συνειδητοποιούν,  ίσως να είναι πλέον αργά.

Στην τέταρτη και τελευταία ιστορία ερχόμαστε αντιμέτωποι με κάτι διαφορετικό από τις προηγούμενες, μια τρυφερή υπόθεση για μια μητέρα και την κόρη της,  που μας δείχνει πως μερικές φορές η μοίρα δεν συμφωνεί με τα σχέδια μας.

Αυτό το βιβλίο έχει την αίσθηση ενός ζεστού, βροχερού πρωινού, η γραφή είναι απλή και κατανοητή, απλώς, τα ιαπωνικά ονόματα των χαρακτήρων είναι λίγο περίπλοκα γι” αυτό απαιτείται λίγη παραπάνω συγκέντρωση για να μην χαθείς μέσα στις λέξεις. Κατά την προσωπική μου άποψη, η τελευταία ιστορία ξεχωρίζει από τις προηγούμενες. Με έκανε να αισθανθώ πράγματα που δεν ήξερα πως μπορούσα να νιώσω, συγκινώντας με βαθιά, θέτοντας μου αναπάντητα ερωτήματα. Λάτρεψα τον τρόπο που όλες οι ιστορίες και οι χαρακτήρες συνδέονται μεταξύ τους, και το πώς εξελίσσονται οι διαπροσωπικές τους σχέσεις. Ανυπομονώ να αποκτήσω και τα υπόλοιπα βιβλία της σειράς.  Θα έδινα τα πάντα για να ξαναζήσω αυτήν μοναδική εμπειρία που μου χάρισε αυτό το βιβλίο. Θεωρώ πως είναι ένας τρόπος να ξεφύγεις λίγο από την σκληρή πραγματικότητα του κόσμου, σα να σε τυλίγει μια ζεστή κουβέρτα σε μια μεταφυσική διάσταση.

Κάτια Πράσινου Β6

Μερικούς μήνες πριν, το τμήμα Α2 του 4ου ΓΕΛ Χαλκίδας πραγματοποίησε δύο επισκέψεις στο ΕΕΕΕΚ Χαλκίδας. Το ΕΕΕΕΚ (Ειδικό Εργαστήριο Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης) είναι ένα σχολείο που φιλοξενεί μαθητές με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες με σκοπό να τους δώσει τα κατάλληλα εφόδια για την επαγγελματική τους αποκατάσταση.

Την ημέρα σχολικού αθλητισμού πραγματοποιήθηκε η πρώτη μας επίσκεψη κατά την οποία μαθητές και εκπαιδευτικοί μας καλωσόρισαν και μας ξενάγησαν σε μερικούς από τους χώρους του σχολείου. Μετά την ξενάγηση οι μαθητές των δύο σχολείων, συνεργάστηκαν και με την βοήθεια των υπευθύνων γυμναστριών δοκίμασαν διάφορα αθλήματα.

Κατά την δεύτερη επίσκεψη, που ακολούθησε λίγες εβδομάδες μετά την πρώτη, οι γυμνάστριες του ΕΕΕΕΚ μας μίλησαν για θέματα όπως η ζωή των ατόμων που ανήκουν στο φάσμα του αυτισμού, καθώς και για τις δυνατότητες που έχουν πολλά από αυτά τα άτομα, για τις οποίες οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν.

Έπειτα μας δόθηκε η ευκαιρία να μπούμε στα εργαστήρια στα οποία εκπαιδεύονται οι μαθητές του ΕΕΕΕΚ. Δουλέψαμε μαζί τους σε εργαστήρια αυτόνομης διαβίωσης, αγγειοπλαστικής και κηπουρικής.

Μετά από τις επισκέψεις αυτές αποκτήσαμε αρκετές γνώσεις για τα παιδιά με αυτισμό και σύνδρομο Down και για τις ιδιαίτερες ικανότητες που έχουν. Τέλος πλέον αποτελεί πεποίθηση μας ότι η συμπερίληψη των παιδιών αυτών στην κοινωνία είναι απαραίτητη

                                                                                                                                                                                                               Χάρις Mητάκη Α2