Η Κωνσταντία Ζαχαριά ήταν αγωνίστρια της επανάστασης του 1821.  Ήταν κόρη του φημισμένου κλέφτη Ζαχαριά και ήταν κι ίδια κλέφτης.

Ήταν καπετάνισσα με γυναίκες που την ακολουθούσαν και είχε δικό της λάβαρο «λευκού χρώματος με κυανό σταυρό».

Η Κωνσταντία Ζαχαριά μαζί με άλλους Μανιάτες, όταν κηρύχθηκε η επανάσταση στη Μάνη καταδίωξαν τους Οθωμανούς μέχρι το Μυστρά. Έπειτα η Κωνσταντία κατέλαβε το Λεοντάρι, σκότωσε τον Οθωμανό διοικητή, έβαλε φωτιά στο σπίτι του και κατέβασε την ημισέληνο από τα τζαμιά τα οποία έπειτα έκαψε.

Τα πυρπολικά ήταν παλιά πλοία ή πλοία πολύ φθηνής κατασκευής γεμάτα με εύφλεκτα υλικά. Χρησιμοποιούνταν για να βάλουν φωτιά σε εχθρικό πλοίο ή να προκαλέσουν πανικό στο πλήρωμά τους. Αγκιστρώνονταν πάνω στα εχθρικά πλοία και κατόπιν το πλήρωμα έβαζε φωτιά με αποτέλεσμα να ακολουθήσει έκρηξη ή μεγάλη πυρκαγιά. Το πλήρωμα του πυρπολικού εγκατέλειπε το πλοίο λίγο πριν αυτό εκραγεί.

Κατά τη διάρκεια του Απελευθερωτικού Αγώνα του 1821 έγιναν 59 επιθέσεις με πυρπολικά από τις οποίες οι 29 ήταν επιτυχείς, 19 απέτυχαν  και 1 αμφισβητείται.

Γράφει η Αναστασία Φούκα, μαθήτρια της Β1 τάξης

Ήμουν μικρό παιδί όταν ξεκίνησε η πολιορκία. Όλοι φοβόμασταν πάρα πολύ και κρυφτήκαμε στα τείχη αλλά δεν είχαμε και πολύ φαγητό. Μόνο για λίγο καιρό μας έφτασε το φαγητό και δεν ξέραμε τι να κάνουμε. Ξεκινήσαμε να σκοτώνουμε τα ζώα και να τα τρώμε.

Όλο το Μεσολόγγι φοβόταν τους Τούρκους και τους Αιγύπτιους. Τελείωσαν και τα ζώα και δεν είχαμε τι να φάμε. Ο Ανδρέας Μιαούλης έφτασε στο Μεσολόγγι με λίγα τρόφιμα. Όμως τα τρόφιμα που έφερε ο Μιαούλης κράτησαν μόνο για ένα μήνα και μετά πάλι δεν είχαμε τι να φάμε. Έτσι αποφασίσαμε να βγούμε από τα τείχη, ένα βράδυ για να ην μας δουν οι Τούρκοι.

Το καθορισμένο βράδυ βγήκαμε από τα τείχη, αλλά οι Τούρκοι δεν κοιμόντουσαν! Πετάχτηκαν πάνω μας και ήθελαν να μας αιχμαλωτίσουν ή να μας σκοτώσουν. Τα παιδιά τσίριζαν και τρέχανε από εδώ κι από κει αλλά δεν είχαν πού να πάνε.

Ο Χρήστος Καψάλης σκόπευε να ανατινάξει έναν ανεμόμυλο που έχουν βάλει μπαρούτι και τον ανατίναξε!

Ο Θεόδωρος Βρυζάκης γεννήθηκε 19 Οκτωβρίου του 1814 στην Θήβα. Από τους
κορυφαίους Έλληνες ζωγράφους του 19 ου αιώνα και ο θεμελιωτής του ελληνικού
κλάδου της σχολής ΄΄Σχολής του Μονάχου΄΄.
Έζησε δύσκολα παιδικά χρόνια επειδή ο πατέρας του Πέτρος Βρυζάκης
απαγχονίστηκε από τους Τούρκους κατά το πρώτο έτος της Ελληνικής
Επανάστασης. Αργότερα μεταφέρθηκε μαζί με τον αδερφό του στο Ορφανοτροφείο
της Αίγινας. Στο Μόναχο ξεκίνησε να ασχολείται με τη ζωγραφική απεικονίζοντας
ηρωικά πρόσωπα, εικόνες και διάφορες καταστάσεις σχετικά με την επανάσταση
του 1821. Το 1844 έγινε δεκτός στην Ακαδημίας του Μονάχου λαμβάνοντας για
επόμενα έντεκα χρόνια, μέχρι το 1855, την υποτροφία της ελληνικής παροικίας της
πόλης. Κατά τη δεκαετία 1845-1855 ταξίδεψε και έζησε σε διάφορες πόλεις της
Δυτικής Ευρώπης για καλλιτεχνική ενημέρωση, με εξαίρεση τη διετία 1848-
1850,όταν επέστρεψε προσωρινά στην Ελλάδα.
Το 1855 συμμετείχε στην Διεθνή Έκθεση του Παρισιού με το έργο του ΄΄Η Έξοδος
του Μεσολογγίου΄΄. Τον πίνακα αυτόν, ο ίδιος τον αντέγραψε τουλάχιστον 2
φορές. Δύο από τους πρωτότυπους πίνακες καταστράφηκαν στην μεγάλη πυρκαγιά
του Μεσολογγίου το 1929.Το τρίτο διασώζεται στην Εθνική Πινακοθήκη αλλά ο
ίδιος ο πίνακας κυκλοφόρησε και σε λιθογραφίες ήδη από το 1856.
Ο Θεόδωρος Βρυζάκης πέθανε στο Μόναχο το 1878 και κηδεύτηκε στο τότε Α’
Νεκροταφείο της πόλης. Με τη διαθήκη του, άφησε κληρονομιά στο Πανεπιστήμιο
Αθηνών όλα τα έργα του ατελιέ του καθώς και 760 μάρκα για την επισκευή της
όμορφης της ελληνικής εκκλησίας του Σωτήρος στο Μόναχο.

Μέσα από παιχνίδια γνώρισαν τους ήρωες της επανάστασης

Έφτιαξαν φιγούρες ηρώων και μπήκαν σε ρόλους.

Τέλος αξιολόγησαν την δράση: