Στις 5 Οκτωβρίου 2015 διεξήχθη με μεγάλη επιτυχία στο σχολείο μας η παγκόσμια ημέρα αθλητισμού. Οι μαθητές αγωνίστηκαν σε πολλά αθλήματα επιδεικνύοντας τις ικανότητές τους και το ομαδικό τους πνεύμα.
Στον χώρο του ποδοσφαίρου είχαμε κάποια εξαιρετικά παιχνίδια, ενώ ξεχώρισαν παίκτες όπως οι Αντώνης Καλαφάτης, Μιχάλης Κουκλιαμπής, Μιχάλης Μπουχλής. Το τουρνουά ποδοσφαίρου κατέκτησε η Γ Τάξη κερδίζοντας στον τελικό με χαρακτηριστική ευκολία την Α΄ Τάξη η οποία ήταν μαχητική, αλλά στη συνέχεια, δε μπορούσε να αντεπεξέλθει στο γρήγορο τέμπο που έδωσαν οι παίκτες της Γ’.

Φυσικά δεν έλειψαν και οι δηλώσεις παικτών οι οποίοι ανέφεραν τα εξής:

Παναγιώτης Σαραντίδης
«Γενικά, αυτή είναι μια όμορφη μέρα που προσφέρει ξεκούραση στους μαθητές από το πολύ διάβασμα, και πιστεύω πως βοηθάει αυτό στο να διευρύνουμε το πνεύμα μας, να αθληθούμε. Η ομάδα μου δεν πήγε πολύ καλά, πρακτικά δεν ήμασταν οργανωμένοι, η ομαδικότητα δεν έπιασε, ήταν σύντομος ο χρόνος και δεν μπορέσαμε να ανατρέψουμε το προβάδισμα της αντίπαλης ομάδας και έτσι ηττηθήκαμε»

Μιχάλης Κουκλιαμπής
«Ήμασταν πάρα πολύ καλή ομάδα, βασικά ήμασταν πιο καλοί από τους αντιπάλους, και πιστεύω πως με αυτή την απόδοση θα πάμε στον τελικό αν και είχαμε και μια πολύ σημαντική απουσία, αυτή του Γιώργου Κατάκου στην άμυνα»

Αντώνης Τσιμάρας
« Ήταν ένας πάρα πολύ καλός αγώνας. Το 3-0 ήταν πολύ σημαντικό για την ομάδα μας, η άμυνά μας ήταν πολύ καλή, ειδικά ο Στράτος Τσότρας, ο Μιχάλης Κουκλιαμπής έκανε πολύ ωραία σουτ, γενικά όλη η ομάδα δούλευε σαν ένα καλοκουρδισμένο ρολόι»

Τέλος να επισημάνουμε ότι έγιναν συγκλονιστικά παιχνίδια ωστόσο την παράσταση έκλεψε ο ημιτελικός μεταξύ των 2 τμημάτων της Α’ όπου ο νικητής αναδείχθηκε στα πέναλτι!

Η μέρα αθλητισμού ήταν μια εξαιρετική ευκαιρία για χαλάρωση, ψυχαγωγία και άθληση! Πράγματα που μόνο ο υγιής αθλητισμός μπορεί να προσφέρει!

Έχετε σκεφτεί ποτέ αν ο σκύλος ή η γάτα ή ένα οποιοδήποτε άλλο κατοικίδιο που έχετε σπίτι σας, σάς προσφέρει κάτι; Και αν σας προσφέρει κάτι, τι ακριβώς είναι αυτό; Είναι καλό ή αρνητικό για τον άνθρωπο; Προσπάθησα να δώσω απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα.
Για κάποιους ανθρώπους τα ζώα είναι πλάσματα άψυχα που δεν έχουν καρδιά και δεν καταλαβαίνουν τίποτα., που είναι απαραίτητα μόνο για να φυλάνε το σπίτι και για να τους βοηθάνε σε εξωτερικές δραστηριότητες πχ κυνήγι. Αυτοί οι άνθρωποι ανήκουν στην πρώτη κατηγορία που ονομάζεται ΣΥΜΦΕΡΟΝ. Στην άλλη κατηγορία πάλι συναντάμε ανθρώπους που αγαπάνε τα ζώα, νοιάζονται γι αυτά και τα βοηθούν. Μιλάνε, μοιράζονται τα προβλήματά της καθημερινότητάς τους, χαλαρώνουν παίζοντας μαζί τους … Αυτά τα άτομα, λοιπόν ανήκουν στην δεύτερη κατηγορία που ονομάζεται ΑΓΑΠΗ.
Τα ζώα, λοιπόν έχουν τα αρνητικά τους αλλά έχουν και τα θετικά τους. Παρόλο που κάποιοι πιστεύουν ότι έχουν μόνο αρνητικά …Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ίσως κάποιες φορές δυσκολευόμαστε οικονομικά. Ειδικά στις μέρες μας, που με την οικονομική κρίση δεν

μπορούμε να συντηρήσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό, θα σκεφτούμε τα κατοικίδια; Να σας πω την αλήθεια, πολλοί είναι που σκέφτονται έτσι. Δεν ξέρω αν έχουν δίκιο ή άδικο. Η επιθετικότητα (πχ. Ξυλοδαρμός, κακή αντιμετώπιση του ζώου, ξέσπασμα νεύρων κ.λ.π.) σε βάρος των ζώων, φυσικά, απορρίπτεται ως βάρβαρη ενέργεια, που δεν ταιριάζει στον πολιτισμό μας.
Εκεί που θα ήθελα να επικεντρωθώ περισσότερο, είναι τα θετικά του κατοικίδιου.Τα θετικά που μπορεί να μας προσφέρει ένα ζώο είναι είτε σωματικά είτε ψυχολογικά. Για παράδειγμα έχουν αποδείξει πολλοί ερευνητές ότι η συμβίωση με ένα ζώο προσφέρει χαμηλότερη πίεση, χαμηλότερα επίπεδα χοληστερίνης και τριγλυκεριδίων στο αίμα. Επίσης μας βοηθούν στην μείωση του stress και οδηγούν σ’ ένα καλύτερο αμυντικό σύστημα αλλά και φυσική κατάσταση, αν για παράδειγμα πηγαίνουμε καθημερινά το σκύλο μας βόλτα. Τελευταίο και σημαντικότερο είναι ότι μας προσφέρουν μεγαλύτερη διάρκεια ζωής.
Από όλα αυτά καταλαβαίνουμε ότι τα ζώα δεν υπάρχουν απλά για να περπατάνε μέσα στο σπίτι ή να για να στολίζουν τον χώρο αλλά είναι κάτι πολύ παραπάνω. Έχουν την ικανότητα να σε γιατρέψουν, να σε προστατέψουν και τέλος να σε αγαπήσουν και να τα αγαπήσεις. Γιατί αυτό ζητάνε από εσένα , την αγάπη σου και την φροντίδα σου. Τίποτα άλλο …ΦΡΟΝΤΙΣΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΩΣΕΙΣ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΑΞΙΖΟΥΝ !

Home Alone
Μια πολυμελής αμερικάνικη οικογένεια που πρόκειται να ταξιδέψει στο Παρίσι για τις διακοπές των Χριστουγέννων, διακατέχεται από υπερβολικό άγχος την ημέρα της αναχώρησης, με αποτέλεσμα ένα από τα μέλη της, ο 8χρονος Κέβιν Μακ Κάλιστερ, να μείνει πίσω. Ο μικρός Κέβιν βρίσκεται ξαφνικά ολομόναχος στο σπίτι και έρχεται αντιμέτωπος με δύο λωποδύτες που σχεδιάζουν να το ληστέψουν! Όμως, χάρη στην παιδική του εφευρετικότητα, το θάρρος και τη φαντασία του, καταφέρνει να τους κατατροπώσει….

Το Πολικό Εξπρές
Την παραμονή των Χριστουγέννων, ένα τεράστιο ατμοκίνητο τρένο σταματάει έξω από την πόρτα ενός αγοριού που έχει πάψει να πιστεύει στον Αϊ Βασίλη. Το αγόρι επιβιβάζεται για ένα ταξίδι στο Βόρειο Πόλο. Διασχίστε βουνά, τοπία στρωμένα από πάγο και πανύψηλες γέφυρες.

Μια φορά το χρόνο
Τα Χριστούγεννα έρχονται μια φορά το χρόνο – κι αυτό είναι υπερ-αρκετό για τους Νιούπορτ! Καθώς οι τέσσερις γενιές της οικογένειας ετοιμάζονται για ακόμη ένα εορταστικό δείπνο, κάνουν τα πάντα για να κρύψουν τις λιγότερο τέλειες πλευρές της ζωής τους. Η μάζωξη επιφυλάσσει συγκρούσεις, προσβολές, αποκαλύψεις και αναπάντεχους επισκέπτες, μέχρι που ένα έκτακτο περιστατικό ανατρέπει τα πάντα και αναγκάζει αδέρφια, γονείς και παιδιά να επανασυνδεθούν για να θυμηθούν το πραγματικό πνεύμα των γιορτών.

Jurassic World
Ένα νέο θεματικό πάρκο είναι χτισμένο στην αρχική τοποθεσία του Jurassic Park. Όλα πάνε καλά μέχρι που ένα νεότερο αξιοθέατο του πάρκου –μια γενετικώς τροποποιημένη τεράστια μηχανή δολοφονίας που δραπετεύει με προορισμό την πόλη και πηγαίνει για δολοφονια.
Κριτική: Η ταινία φυσικά σεναριακά και συνολικά κινείται στα χνάρια της αρχικής ταινίας του 1993 και των επόμενων αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν αφήνει το δικό της στίγμα και δεν σε κάνει να την δεις και ως ΄΄ξεχωριστή΄΄. Άψογη φωτογραφία, καλή πλοκή, εντυπωσιακό θέαμα, τρομερή εξέλιξη στο θέαμα με την μάχη των δεινοσαύρων και τα κοντινά τους πλάνα.

Ένα βιβλίο για όλες τις ηλικίες

Κάθε Χριστούγεννα όλους λίγο, πολύ, κυνικούς και μη, μας αγγίζει το λεγόμενο πνεύμα των Χριστουγέννων, ένα αίσθημα αγάπης και διάθεσης για συγχώρεση. Ερχόμαστε ξανά λίγο πιο κοντά όλοι λοιπόν και με το παραμύθι «Τα Χριστουγεννιάτικα τριαντάφυλλα» από τις εκδόσεις Καστανιώτη, της συγγραφέως Σέλμα Λάγκερλεφ, μιας κορυφαίας μορφής της λογοτεχνίας και βραβευμένης με το νόμπελ Λογοτεχνίας (1909) γίνεται λόγος για ακριβώς αυτά τα συναισθήματα. Πρόκειται για μια συλλογή από τέσσερις αυτοτελείς, σύντομες ιστορίες που ξεπηδάνε από το μυστικό κόσμο της παράδοσης και τη μαγεία των σουηδικών μύθων. Είναι ιστορίες ανθρωπιάς, όπου κυρίαρχο ρόλο έχουν οι απλοί άνθρωποι και οι αποδιωγμένοι της κοινωνίας. Η αγάπη υψώνεται ως υπέρτατη δύναμη, που μεταμορφώνει τη σκληρή πραγματικότητα και απαλύνει τον πόνο.
Στην πρώτη ιστορία, τα «Χριστουγεννιάτικα τριαντάφυλλα» ένας μοναδικός κήπος ανθίζει κάθε Χριστούγεννα μέσα στο παγωμένο δάσος. Η δεύτερη, η «Γριά-Αγνή» δίνει ζεστασιά και αγάπη σε όλες τις κολασμένες ψυχές, καταδικασμένες να περιπλανιούνται αιώνια μέσα στους πάγους. Στη «Φωλιά» ένα τρυφερό γεγονός μαλακώνει την άγρια ψυχή του γερο-Χάτο, του ερημίτη. Τέλος, σε ένα διήγημα που μπλέκει ιστορία και μύθο, διαβάζουμε πώς με τη θυσία της μια φτωχή γριά σώζει τη ζωή του Πάπα Λέοντα του ΙΓ’.
Ένα βιβλίο που για εμένα αποδίδει όλη την έννοια των Χριστουγέννων και αποκαλύπτει την επιθυμία της ψυχής να αγαπήσει και να αγαπηθεί!
 

Μουσική Χριστουγέννων
All I Want for Christmas is You—Mariah Carey
Last Christmas—Wham!
Happy Christmas (War is Over)—John Lennon
Santa Claus Is Coming To Town—Bruce Springsteen
Jingle Bells—James Lord Pierpon
Feliz Navidad—Jose Feliciano
The Little Drummer Boy—David Bowie and Bing Crosby
Rudolph, the Red-Nosed Reindeer—Jewel
Christmas Lights—Coldplay
Have Yourself A Merry Little Christmas—Christina Aguilera
Let It Snow!—Dean Martin
Χριστούγεννα—Δέσποινα Βανδή
Χρόνια Πολλά—Σάκης Ρουβάς
Τα πιο γλυκά Χριστούγεννα—Άντζυ Σαμίου
Ως τα Χριστούγεννα—Κώστας Μαρτάκης

Ο καθένας από εμάς περιμένει και θέλει να γιορτάσει τα Χριστούγεννα διαφορετικά. Όλοι ωστόσο θεωρούμε ότι θέλουν να τα μοιραστούν με παρέα. Η ατμόσφαιρα στο σπίτι τόσο ζεστή. Το χριστουγεννιάτικο τραπέζι ,στρωμένο με καλό τραπεζομάντιλο, κρυστάλλινα ποτήρια, πορσελάνινο σερβίτσιο μάς περιμένει. Η γαλοπούλα με κάστανα και σταφίδες στο κέντρο του τραπεζιού. Ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί περιμένει να γεμίσει τα ποτήρια ώστε η όμορφη και μαγευτική μυρωδιά του να φτάσει μέχρι τα ουράνια. Όμως, δεν θα θέλατε να είστε ένας από αυτούς που θα βοηθήσετε στο τραπέζι; Εγώ πάντως θα ήθελα και γι αυτό θα μοιραστώ μαζί σας κάποιες συνταγές, ώστε η όμορφη και μαγευτική μυρωδιά του να φτάσει μέχρι τα ουράνια. .

Σαλάτα Έλατο
Υλικά

2 κούπες ζαμπόν ψιλοκομμένο
2 αυγά βραστά ψιλοκομμένα
1/4 κούπας πίκλες αγγουράκι ψιλοκομμένο
2 κουταλιές σούπας τριμμένο ξερό κρεμμύδι
2 κουταλιές σούπας ψιλοκομμένο φρέσκο κρεμμύδι
2 κουταλιές σούπας μαϊντανό ψιλοκομμένο
1/4 κούπας πράσινη πιπεριά ψιλοκομμένη
1 κούπα μαγιονέζα

Εκτέλεση
Ανακατέψτε όλα τα υλικά σε ένα μπολ και ενώστε τα με την μαγιονέζα. Κόψτε ένα πατρόν από λαδόχαρτο σε σχήμα ελάτου και στρώστε το σε μια μεταλλική πιατέλα. Αδειάστε επάνω τη σαλάτα και στρώστε τη σύμφωνα με το σχήμα του πατρόν με μια σπάτουλα.
Στολίστε τη με κλωναράκια και φύλλα μαϊντανού, πλυμένα καλά και στραγγισμένα, και με αστεράκια από κόκκινη πιπεριά. Από μια μεγάλη πράσινη πιπεριά κόψτε ένα κομμάτι σε σχήμα ημικυκλικό και βάλτε το για βάση στο δέντρο. Καλύψτε με διαφανή πλαστική μεμβράνη και φυλάξτε την σαλάτα στο ψυγείο.

Κουραμπιέδες
Υλικά

1 κούπα βούτυρο
1 κούπα μαγειρικό λίπος ( φυτίνη )
½ κούπας ζάχαρης άχνη
λίγο αλάτι
λίγη βανίλια
1 κούπα αμύγδαλα καβουρντισμένα χοντροκομμένα
4 κούπες αλεύρι για όλες τις χρήσεις
λίγο ανθόνερο
ζάχαρη άχνη για το τέλος

Εκτέλεση

Χτυπήστε στο μίξερ τα δυο βούτυρα με την ζάχαρη, ν’ ασπρίσουν. Στο μεταξύ ανακατέψτε το αλεύρι με τη βανίλια και το αλάτι .Σταματήστε το μίξερ και ρίξτε το αλεύρι λίγο-λίγο ζυμώνοντας ελαφρά τι μίγμα. Ρίξτε τα αμύγδαλα και ζυμώστε λίγο ακόμη. Κόψτε τα κουραμπιεδάκια με κουπ πατ σε αστεράκια αν θέλετε. Αραδιάστε τα σε ένα ταψί ελαφρά βουτυρωμένο και ψήστε τα στους 175 βαθμούς κελσίου, έως ότου ροδίσουν ,περίπου 30’. Στο μεταξύ στρώστε ζάχαρη άχνη σ ένα αλουμινόχαρτο και αραδιάσετε τα σ αυτή, μόλις τα βγάλετε από το φούρνο. Ραντίστε τα με λίγο ανθόνερο και κοσκινίστε επάνω τους, με το μεγάλο σουρωτήρι, άφθονη άχνη, όσο ακόμη είναι ζεστά. Αφήστε τα να κρυώσουν καλά και σερβίρετε. Καλή επιτυχία!

Μελομακάρονα
Υλικά
1 1/2 κούπα λάδι
1/2 κούπα μαγειρικό λίπος
1 κούπα ζάχαρη
3/4 κούπας χυμό πορτοκάλι
1/4 κούπας κονιάκ
2 κουταλάκια ξύσμα πορτοκαλιού
2 κουταλάκια μπέικιν
1 κουταλάκι σόδα
8 κούπες αλεύρι (περίπου) για όλες τις χρήσεις
Σιρόπι:
2 κούπες ζάχαρη
2 κούπες νερό

Γαρνίρισμα:
1/2 κούπα καρύδια
1 κουτ.γλ. κανέλα
1/2 κουτ. γλ. γαρύφαλλο

Εκτέλεση

Χτυπάμε το λάδι με μαγειρικό λίπος, τη ζάχαρη, το χυμό πορτοκάλι, το ξύσμα και το κονιάκ. Ανακατεύουμε μπέικιν, σόδα, αλεύρι (κοσκινισμένα) και κάνουμε μία λακουβίτσα, όπου ρίχνουμε τα υγρά υλικά και ζυμώνουμε ελαφρά. Πλάθουμε και ψήνουμε στους 175 βαθμούς για 30 λεπτά περίπου να ροδίσουν. Βράζουμε σιρόπι για 5 λεπτά, αφαιρούμε τον αφρό και περιχύνουμε τα μελομακάρονα μόλις βγουν από το φούρνο .Όταν πιούν το σιρόπι αναποδογυρίζουμε, να μελώσουν και από τις δύο πλευρές. Αφήνουμε να κρυώσουν τελείως. Ανακατεύουμε καρύδια κανέλα γαρύφαλλο και πασπαλίζουμε τα μελομακάρονα.

Το γκι
Μήνας γιορτών ο Δεκέμβρης και τα κλαδιά ελάτου και γκι έκαναν την εμφάνισή τους στα σπίτια μας. Ένα εντυπωσιακό χριστουγεννιάτικο στεφάνι από γκι, στολισμένο με κόκκινη κορδέλα από κεντημένο τούλι καλωσορίζει τους επισκέπτες στην εξώπορτα με τον πιο ζεστό τρόπο αυτές τις ημέρες.
Ένα στεφάνι που θα έχει ξεχωριστή αξία αν το φτιάξουμε μόνοι μας, αγοράζοντας κλαδιά γκι από τις υπαίθριες αγορές. Ένας παλιός μύθος λέει ότι το γκι φύτρωσε για πρώτη φορά στις πατημασιές του Χριστού, όταν βάδιζε στη γη και τα αγκαθωτά φύλλα του αλλά και οι κόκκινοι καρποί του συμβολίζουν τα μαρτύρια του Σωτήρα και τις σταγόνες από το αίμα του, λόγος για τον οποίο το γκι λέγεται και «αγκάθι του Χριστού» σε πολλές γλώσσες της Βόρειας Ευρώπης. ΄
Στην πραγματικότητα, ο ιξός, όπως είναι η ελληνική ονομασία του φυτού, είναι μία από τις χριστιανικές παραδόσεις, ειδωλολατρικής όμως προέλευσης, και δεν έχει κανένα χριστιανικό συμβολισμό. Οι βόρειοι λαοί, και κυρίως οι Άγγλοι, πιστεύουν ότι το γκι είναι το σύμβολο της αγάπης, της ειρήνης και της ευημερίας, γι” αυτό άλλωστε και το επιλέγουν για να στολίσουν μ” αυτό τα σπίτια τους τα Χριστούγεννα και το νέο έτος.

Η κρεμμύδα για γούρι
Ένα από τα γούρια που έχει επικρατήσει να θεωρείται ότι ξορκίζει την κακοδαιμονία και προσελκύει την καλή τύχη είναι η γνωστή μας Πρωτοχρονιάτικη κρεμμύδα. Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι τους προστάτευε από κάθε κακό, από καταστροφές, αρρώστιες ή βασκανίες. τις μέρες μας σε πολλές περιοχές της Ελλάδας τοποθετείται η κρεμμύδα έξω από το σπίτι την παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Ανήμερα της Πρωτοχρονιάς ο πατέρας ή η μητέρα της οικογένειας την παίρνει στα χέρια και χτυπώντας ελαφρά με την κρεμμύδια τα κεφάλια, ξυπνά τα μέλη της οικογένειας για να πάνε στην Θεία Λειτουργία του Αγίου Βασιλείου. Στην συνέχεια, η κρεμμύδα κρεμιέται σε κάποιο σημείο του σπιτιού για να φέρει υγεία και τύχη στην οικογένεια.

Αστέρι
Με οδηγό το φώς του αστεριού οι τρείς μάγοι βρήκαν τον δρόμο τους για την φάτνη που γεννήθηκε ο Χριστός. Προς μνήμη αυτού του γεγονότος βάζουμε στην κορυφή του δέντρου μας ένα αστέρι.

Το έθιμο με τα κάρβουνα
Και στους Προμάχους αλλά και στη Σωσάνδρα υπήρχε η συνήθεια να βάζει η γιαγιά στο τζάκι το βράδυ της παραμονής των Χριστουγέννων πέντε κάρβουνα, που το καθένα ταυτίζονταν με κάποιο αγροτικό προϊόν. Το ένα κάρβουνο ταυτιζόταν με το σιτάρι, το άλλο με το καλαμπόκι, το άλλο με το κριθάρι.
Αν γινόταν μέχρι το πρωί στάχτη όλα τα κάρβουνα, τότε θα υπήρχε καλή σοδειά τη νέα χρονιά σε όλα τα αγροτικά προϊόντα. Αν όμως γίνονταν στάχτη μερικά κάρβουνα, τότε θα υπήρχε καλή σοδειά μόνο στα προϊόντα που συμβόλιζαν τα αντίστοιχα κάρβουνα. Το έθιμο φανερώνει την ανησυχία του αγροτικού κόσμου για τη γεωργική παραγωγή της επόμενης χρονιάς.

Το τάισμα της βρύσης
Στην Κεντρική Ελλάδα οι κοπέλες, τα μεσάνυχτα ή προς τα χαράματα των Χριστουγέννων (αλλού την παραμονή της Πρωτοχρονιάς), πηγαίνουν στην πιο κοντινή βρύση «για να κλέψουν το άκραντο νερό».
Το λένε άκραντο, δηλαδή αμίλητο, γιατί δε βγάζουν λέξη σ” όλη τη διαδρομή. Όταν φτάνουν εκεί, την «ταϊζουν», με διάφορες λιχουδιές: βούτυρο, ψωμί, τυρί, σιτάρι ή κλαδί ελιάς. Έπειτα ρίχνουν στη στάμνα ένα βατόφυλλο και τρία χαλίκια, «κλέβουν νερό» και γυρίζουν στα σπίτια τους πάλι αμίλητες, μέχρι να πιουν όλοι από τ” άκραντο νερό. Με το ίδιο νερό ραντίζουν και τις τέσσερις γωνίες του σπιτιού, ενώ σκορπούν στο σπίτι και τα τρία χαλίκια.

Το Χριστόψωμο

Το «ψωμί του Χριστού» το έφτιαχνε, την παραμονή των Χριστουγέννων, η νοικοκυρά με ιδιαίτερη ευλάβεια και με ειδική μαγιά (από ξερό βασιλικό κ.λ.π.).
Την ημέρα του Χριστού, ο νοικοκύρης έπαιρνε το χριστόψωμο, το σταύρωνε, το έκοβε και το μοίραζε σ’ όλη την οικογένειά του και σε όσους παρευρίσκονταν στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι. Όπως ο Χριστός έδωσε τον άρτον της ζωής σε όλη την ανθρώπινη οικογένειά του.

Το Χριστουγεννιάτικο δέντρο

Το Χριστουγεννιάτικο δέντρο εμφανίστηκε για πρώτη φορά στον ελλαδικό χώρο το 1933. Το έφεραν ο Όθωνας και η Βαυαρική δυναστεία ως Γερμανικό έθιμο. Ωστόσο από το 1950 και μετά, το δέντρο άρχισε να καθιερώνεται σε όλα τα ελληνικά σπίτια.

Το καραβάκι
Έθιμο πανάρχαιο της ναυτικής πατρίδας μας μαζί με τα κάλαντα, τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια, τα γλυκίσματα, τα δώρα και την λειτουργία στην εκκλησία, το καραβάκι σηματοδοτεί κι αυτό τις γιορτινές μέρες των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς. Το ελληνικό παραδοσιακό καραβάκι αποτελεί παράδοση των παλαιών εποχών της χώρας μας, που τα παιδιά με αγάπη, χαρά και δημιουργικό νου κατασκεύαζαν τα παιχνίδια τους.

Κοινοτοπία μεν, αλλά πραγματικότητα, ότι οι γνώμες διίστανται για την μεγάλη πρόκληση που καλείται το νησί μας να αντιμετωπίσει με τους πρόσφυγες. Αν και η κοινωνία της Λέσβου βρίσκεται σε αναβρασμό λόγω, κυρίως, της πληθώρας των ευφάνταστων ιστοριών που ακούγονται για το κακό που φέρνουν οι μετανάστες στο νησί μας, τα παραδείγματα αλληλέγγυας συμπεριφοράς και κατανόησης προς αυτούς υπερισχύουν.
Η επιβεβαίωση προήλθε από τα λόγια του εθελοντή και ψυχολόγου, κ. Γιάννη Αναγνώστου, σε συνέντευξη που μας παραχώρησε, στην προσπάθειά μας να κατανοήσουμε καλύτερα το φλέγον ζήτημα. Αρχικά, τόνισε ότι ανάμεσα στους εκατοντάδες των εθελοντών, που συνεισφέρουν καθημερινά, εντοπίζονται άτομα από όλη την Ελλάδα (π.χ. Αθήνα, Θεσσαλονίκη…), αλλά και από όλο τον κόσμο (π.χ. Σουηδία, Καναδάς, Αγγλία…). Έκπληξη αποτελεί η κινητοποίηση ομάδων, ακόμα και από τα πιο απομακρυσμένα μέρη, για την προσφορά υπηρεσιών και συλλογή χρηματικών ποσών, που διατίθενται για την κάλυψη των απαραίτητων αναγκών των βασανισμένων μεταναστών.
«Το ταξίδι, δύσκολο», είπε χαρακτηριστικά ο κύριος Αναγνώστου. Εξάλλου, αυτό φανερώνουν τα χιλιάδες σωσίβια που πλημμυρίζουν τις ακτές της Λέσβου σε συνδυασμό με τις ψυχές που χάθηκαν «στην άλλη πλευρά της θάλασσας».
Βέβαια, για όσους το επιτρέπει η οικονομική τους κατάσταση, καθίσταται πασίδηλο ότι η μεταφορά είναι πιο «εύκολη».
Φωτογραφία: Μιχάλης Μπάκας

Από την άλλη, η πλειονότητα των ατόμων είναι οικονομικά δυσχερής, όπως αποδεικνύεται από τα λεγόμενα του εθελοντή, καθώς τα άτομα που φιλοξενούνται στις εγκαταστάσεις του ΠΙΚΠΑ (περίπου 80-160 πρόσφυγες) προέρχονται από ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, λόγου χάρη θύματα ναυαγίου, λεχώνες, άτομα με χρόνιες παθήσεις. «Η ελπίδα για μία καλύτερη ζωή έχει χαθεί για όσους έχουν απώλειες δικών τους», δήλωσε συνεπαρμένος από το συναίσθημα ο κύριος Γιάννης.
Πληθώρα οργανισμών, συμπεριλαμβανομένων των «Κοινωνική Κουζίνα» και «Άλλος Άνθρωπος», συντονίζονται με απώτερο σκοπό την υλοποίηση γευμάτων που καλύπτουν τις διατροφικές ανάγκες 600-1200 ατόμων, ημερησίως. Οι μερίδες των φαγητών διανέμονται στους πρόσφυγες στη Μόρια, στο Λιμάνι Μυτιλήνης και στον Καρά Τεπέ. Έρχονται να προστεθούν, ειδικά διαμορφωμένοι χώροι που περιέχουν προσφορές ένδυσης και υποδημάτων ταξινομημένων ανάλογα με το φύλο και την ηλικία των ανθρώπων.
Επιπροσθέτως, με την πρωτοβουλία της αυτοδιαχειριζόμενης κατασκήνωσης ΠΙΚΠΑ διοργανώθηκε εκδήλωση διαμαρτυρία με κυρίαρχο αίτημα την απαίτηση ειδικού χώρου για την τέλεση κηδειών των χαμένων, με τον πρέποντα σεβασμό. Το παραπάνω γεγονός απέφερε καρπούς, αφού τελικά παραχωρήθηκε για τον σκοπό αυτό χώρος στην περιοχή του Κάτω Τρίτους, χωρίς όμως την πλήρη έγκριση του δημοσίου και νομική κάλυψη.
Τεκμηριώνοντας τις σκέψεις και τις απόψεις του, ο κύριος Γιάννης Αναγνώστου έκλεισε κάνοντας έκκληση για «χέρια και θετική διάθεση» .

Επίσης, για τις ανάγκες του άρθρου, απευθυνθήκαμε στον κύριο Μιχάλη Μπάκα, Περιβαλλοντολόγο και ενεργό πολίτη, προκειμένου να μας εκφράσει τις απόψεις του σχετικά με το προσφυγικό ζήτημα που μαστίζει το νησί μας.
Όπως μας είπε: «Τους τελευταίους μήνες η Λέσβος έχει βρεθεί στο επίκεντρο της προσφυγικής κρίσης σε παγκόσμιο επίπεδο. Περισσότεροι από 400 χιλιάδες πρόσφυγες έχουν περάσει στο νησί από τα μικρασιατικά παράλια το 2015. Καθώς τις τελευταίες ημέρες οι ροές έχουν μειωθεί μπορούμε να δούμε τα πράγματα πλέον με μεγαλύτερη ψυχραιμία. Το νησί μας, αποτελεί τόπο υποδοχής προσφύγων από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Παρόλη την τεράστια πίεση από τις χιλιάδες των προσφύγων, μπορούμε να πούμε ότι η Λέσβος αντεπεξήλθε και διεθνώς προβάλλεται ως υπόδειγμα ανθρωπισμού και αλληλεγγύης την ίδια ώρα που σε όλη την Ευρώπη εντείνονται τα ρατσιστικά φαινόμενα.
Οι ανώνυμες γιαγιάδες της Συκαμιάς, οι ψαράδες της Μυτιλήνης, ο παπάς στο Κεράμι αποτέλεσαν πρότυπα αλληλεγγύης και ελπίδας για την Ευρώπη που ονειρευόμαστε. Τα κλειστά σύνορα το μόνο που καταφέρνουν, είναι να οδηγούν τους απελπισμένους πρόσφυγες σε δουλεμπορικά κυκλώματα και σε πολύνεκρα ναυάγια.
Δεν πρέπει να ξαναδούμε αθώα μωρά πνιγμένα στο Αιγαίο και οφείλει η διεθνής κοινότητα να προσφέρει νόμιμες και ασφαλείς διόδους για τους πρόσφυγες προς την Ευρώπη, καθώς σύμφωνα με τον ΟΗΕ «οι προσφυγικές ροές δεν πρόκειται να σταματήσουν και για το 2016 οφείλουμε από τώρα να προετοιμαζόμαστε για να μην έχουμε τα προβλήματα της περασμένης χρονιάς».
Οδηγός μας η αλληλεγγύη και το κύμα αγάπης των πολιτών του νησιού προς τους πρόσφυγες, στοιχεία όπου οφείλουμε να διαφυλάξουμε ως κόρη οφθαλμού. Γιατί την επόμενη ημέρα, όταν θα έχει λήξει η προσφυγική κρίση, μπορεί να είμαστε και πάλι φτωχοί, αλλά θα έχουμε αποδείξει ότι στα δύσκολα είμαστε άνθρωποι.»

Η Ελλάδα είναι προπύργιο σταθερότητας και ελευθερίας σε μια περιοχή που φλέγεται, αλλά και πύλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Φυσικό είναι να λειτουργεί ως φάρος για τους απελπισμένους που προσπαθούν να γλιτώσουν από σφαγές, πείνα και δυστυχία, εκθέτοντας τις ζωές τους σε θανάσιμους κινδύνους. Η χώρα μας, με την προαιώνια παράδοση φιλοξενίας, της οποίας ο λαός επανειλημμένως δέχθηκε τη φιλοξενία και την αρωγή άλλων, είναι σε θέση να βοηθήσει, να προσφέρει άσυλο και ελπίδα. Να δώσει σε αυτούς τους ανθρώπους την ευκαιρία είτε να προχωρήσουν προς άλλες χώρες είτε να επιστρέψουν στις πατρίδες τους, όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν.
Το νησί μας έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο και σήμερα αλλά και το 1922, καθώς η Μυτιλήνη βρισκόταν ανάμεσα στους δέκα δήμους της χώρας με τη μεγαλύτερη αναλογία προσφύγων: 46,8%. Το προσφυγικό ζήτημα ταλάνισε το νησί της Λέσβου, παρά το γεγονός ότι οι πρόσφυγες ήταν ομοεθνείς και ομόθρησκοι, άρα ανήκαν στο «εθνικό υποκείμενο».
Σήμερα, το νησί της Λέσβου συναντά ξανά το μεταναστευτικό ζήτημα, αλλά με διαφορετικό τρόπο. Οι τελευταίοι μήνες σημαδεύτηκαν από τη ραγδαία αύξηση του μεταναστευτικού-προσφυγικού ρεύματος. Ο σχετικά αίθριος καιρός και η ήρεμη θάλασσα οδηγούν τους πρόσφυγες να συνωστίζονται στα τουρκικά παράλια, με στόχο να περάσουν μέσω των ελληνικών νησιών στην Ευρώπη.
Ο τεράστιος αριθμός μεταναστών και προσφύγων διαμένει στο λιμάνι της πόλης, στον εσωτερικό περιβάλλοντα χώρο του παλιού στρατοπέδου ή σε κτήματα ιδιωτών όπου έχουν δημιουργήσει άθλιες συνθήκες παραμονής. Κοιμούνται στο χώμα ή πάνω στις λάσπες, και ιδιαίτερα τα βράδια καίνε ακόμα και πλαστικά μπουκάλια για να ζεσταθούν. Αυτοί οι άνθρωποι σιτίζονται από καντίνες που λειτουργούν στον προαναφερθέντα εσωτερικό περιβάλλοντα χώρο, που εξυπηρετούν μόνο τους Σύριους, αφού οι υπόλοιποι δεν έχουν πρόσβαση εκεί, ή από πλανόδιους πωλητές ειδών σούπερ μάρκετ, που με τη σειρά τους εισπράττουν μεγάλα ποσά για βασικά είδη διατροφής.
Και αυτό δεν είναι το μοναδικό δείγμα εκμετάλλευσης από επιτήδειους.. Έξαρση παρουσιάζει το φαινόμενο μεταφοράς μεταναστών και προσφύγων κυρίως από την βόρεια περιοχή του νησιού, έναντι αμοιβής. Αυτό συνέβη γιατί τα δρομολόγια των λεωφορείων που μετέφεραν πρόσφυγες μειώθηκαν, προκειμένου να αποσυμφορηθεί η κατάσταση στο κέντρο καταγραφής τους, στη Μόρια.
Ευτυχώς είναι μικρός ο αριθμός εκείνων που σφετερίστηκαν τον ανθρώπινο πόνο. Η στάση και συμπεριφορά των κατοίκων στη συντριπτική τους πλειονότητα, χαρακτηρίζεται από ψυχραιμία, ευπρέπεια, υπομονή, διαρκή ανησυχία, αγωνία αλλά και ένταση εξ’ αιτίας της απουσίας αποτελεσματικών ενεργειών από την πολιτεία. Από τις αρχές του 2015, πάνω από 370.000 μετανάστες και πρόσφυγες έχουν αποβιβαστεί στις ακτές της Λέσβου.
Γι’ αυτό τη Λέσβο επισκέφθηκαν ο Αυστριακός καγκελάριος, Βέρνερ Φάιμαν, και ο Έλληνας πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, συνοδευόμενος από τον υπουργό Ναυτιλίας, Θοδωρή Δρίτσα, τον αναπληρωτή υπουργό Μεταναστευτικής Πολιτικής, Γιάννη Μουζάλα, τον αναπληρωτή υπουργό Προστασίας του Πολίτη, Νίκο Τόσκα, και υπηρεσιακούς παράγοντες. Τα μέλη της αποστολής, επιθεώρησαν τα Κέντρα Υποδοχής, Καταγραφής και Προσωρινής Φιλοξενίας, στο Καρά Τεπέ, στη Μόρια και στο πρώην ΠΙΚΠΑ αντίστοιχα, ενώ είδαν και τους χώρους όπου θα εγκατασταθεί ένα από τα κέντρα ταυτοποίησης και καταγραφής, τα λεγόμενα «hot-spots». . «Εκείνοι που δικαιούνται άσυλο, πρέπει να το αποκτούν και να κατανέμονται δίκαια στην ΕΕ, ενώ οι άνθρωποι οι οποίοι δεν έχουν αυτό το δικαίωμα, πρέπει να στέλνονται πίσω», είπε ο καγκελάριος της Αυστρίας.
Αυτό που επιβάλλεται να προσδιοριστεί διεθνώς είναι ποιοι ακριβώς δικαιούνται άσυλο. Παρά το γεγονός ότι προέρχονται, στη μεγάλη τους πλειοψηφία, από χώρες με εμφύλια διαμάχη (Συρία, Αφγανιστάν, Ιράκ) είτε από άλλες που ανοιχτά καταπιέζουν όσους σκέφτονται διαφορετικά (Ερυθραία, Ιράν), η κάθε περίπτωση είναι διαφορετική. Ένας Σύριος που ζει τέσσερα χρόνια στην Τουρκία και ένας συμπατριώτης του που έφυγε την περασμένη εβδομάδα από το Χαλέπι, δεν βρίσκονται στο ίδιο νομικό καθεστώς.
Πρόσφατα η Νορβηγία απέλασε όλους τους Σύριους που είχαν μπει στο έδαφός της από τη Ρωσία όπου ζούσαν επί χρόνια. Οι νορβηγικές Αρχές έκριναν ότι οι Σύριοι αυτοί δεν εγκατέλειψαν τη Ρωσία επειδή ήταν πρόσφυγες πολέμου ή επειδή τους αρνήθηκαν το δικαίωμα να εκφράζονται διαφορετικά. Ακόμα όμως και ένας Σύριος πρόσφυγας πολέμου που ζει στην Τουρκία και είναι αραβικής καταγωγής, είναι διαφορετικός από έναν Σύριο που έχει καταφύγει στην Τουρκία και είναι κουρδικής καταγωγής. Για τον απλούστατο λόγο ότι ο κουρδικής καταγωγής θα μπορούσε, υπό προϋποθέσεις, να είναι πρόσφυγας και από την Τουρκία.
Τονίζεται εμφατικά ότι το μοναδικό αίτημα των μεταναστών και των προσφύγων αυτών των ανθρώπων που επιθυμούν να επιβιώσουν από την ωμότητα του πολέμου που επικρατεί στη χώρα τους, είναι η ταχεία ταυτοποίηση και άμεση απομάκρυνσή τους από το νησί –και ακολούθως πιθανότατα και από τη χώρα– σε πλαίσιο και συνθήκες ανθρωπιάς, ασφάλειας και υγιεινής για τους ίδιους αλλά και για τις τοπικές κοινωνίες. Ταυτόχρονα, όμως, η αποτελεσματική διαχείριση του προβλήματος θα επιτρέψει να αναπτυχθούν και οι προϋποθέσεις αντιμετώπισης και αναίρεσης της εντεινόμενης ακραίας ρητορικής με στοιχεία ρατσισμού και ξενοφοβίας, ενισχυόμενης από φωνές ακραία λαϊκιστών και εθνικιστών. Η πρόσφατη, όμως, πραγματικότητα και η ανάληψη μέτρων, μας δείχνει ότι η αισιοδοξία πρέπει να είναι αιτιολογημένα παρούσα.

Από παιδί μου άρεσε η μουσική. Κάθε φορά που έπαιζα με το πιάνο χανόμουνα σε αυτό και στην υπέροχη μελωδία του. Διότι μουσική δεν είναι μόνο ήχος που ακούγεται από το πιάνο, αλλά ένας ολόκληρος κόσμος που ξετυλίγεται μπροστά σου και σε καλεί να τον εξερευνήσεις. Αυτό σημαίνει μουσική για εμένα.(….)
Είχα μπει στο διαδίκτυο για να ακούσω μουσική. Καθώς ταξίδευα από μελωδία σε μελωδία και χανόμουν στις νότες, έτυχε να πέσω πάνω σε ένα βίντεο. Καθώς το βίντεο ξεκίνησε να παίζει, το πρώτο πράγμα που αντίκριζε κανείς ήταν ένα παιδί. Μάλιστα, ένα παιδί, ένα μικρό παιδί γύρω στα πέντε χρόνια του να κάθεται ακίνητο με κομψά ρούχα δίπλα στο πιάνο. Ήταν από άλλη χώρα, είχε σχιστά μάτια και χλωμή επιδερμίδα. Κινεζάκι. Στη συνέχεια το παιδί αυτό, το «Κινεζίο» όπως αμέσως το ονόμασα, πήγε να ανέβει στο σκαμπό του πιάνου. Έκανε λίγη προσπάθεια μέχρι να ανέβει και να καθίσει σωστά. Ακούμπησε απαλά τα μικροσκοπικά χεράκια του στο πιάνο. Στην αρχή σκέφτηκα ότι μάλλον θα ήταν μια παιδική εκδήλωση και το έβαζαν να παίξει δυο, τρεις απλές νότες, ήταν αδύνατο ένα παιδί σαν κι αυτό να έπαιζε σε κανονική συναυλία. Αλλά τότε… Ο χώρος γέμισε με την μουσική του πιάνου όπου καθόταν το παιδί. Χιλιάδες νότες έπεφταν σαν απαλή βροχή και πλημμύριζαν την αίθουσα. Ήταν λες και έβλεπες κύματα, τα κύματα της θάλασσας να φτάνουν και να χτυπάνε με τόση χάρη και ταχύτητα στα βράχια της ακτής, καθώς έβλεπες τα δάκτυλα του μικρού πιανίστα να φεύγουν από πλήκτρο σε πλήκτρο και να σε οδηγούν σε ένα παραμύθι. Ήταν τόσο γρήγορο και τόσο μαγευτικό. Μόλις ο μικρός πιανίστας έπαιξε τις τελευταίες νότες και σταμάτησε, επικράτησε η απόλυτη σιωπή. Σε μερικά δευτερόλεπτα η αίθουσα γέμισε με τα χειροκροτήματα και τις ζητωκραυγές των ακροατών και στο τέλος το «Κινεζίο» κατέβηκε από το σκαμπό, υποκλίθηκε άτσαλα και αποχώρησε από την αίθουσα. Αυτό ήταν και το τέλος του βίντεο.
Είχα μαρμαρώσει στην καρέκλα μου, δεν αντίκριζα τίποτα άλλο παρά ένα μεγάλο κενό. Τα μάτια μου είχαν γεμίσει δάκρυα αλλά δεν ήταν δάκρυα συγκίνησης. Ήταν δάκρυα μίσους. Πώς; Πώς θα μπορούσε ποτέ αυτό το μικρό Κινεζάκι, που δεν ήξερε να μιλάει σωστά, που δεν είχε ανακαλύψει την ζωή του ακόμα, να παίζει σαν τον μεγαλύτερο πιανίστα που θα μπορούσε ποτέ να υπάρξει; Πώς μπόρεσε και ξεπέρασε το όριο του τέλειου σε μια τόσο μικρή ηλικία; Εκείνη την στιγμή ο φθόνος και ο θυμός έβραζαν μέσα μου. Αυτό το κομμάτι το είχα ξεκινήσει από τότε που ήμουν μικρή και στην ηλικία των δώδεκα το τελείωσα με ελάχιστα κενά κι όμως αυτό το μικρό παιδί, αυτό το κιτρινιάρικο, το τελειοποίησε στην ηλικία των πέντε χρονών.
Ένιωθα ασήμαντη, ένα τίποτα και αυτό ήταν που με έκανε να μισώ αυτά τα παιδιά, αυτή την εθνικότητα. Από τότε έλεγα στον εαυτό μου να παλέψει για αυτή την αδικία. Είχα θέσει νέο στόχo, να ξεπεράσω τους Κινέζους. Δεν θα ήταν τόσο εύκολο αλλά από τότε είχα ήδη πείσει τον εαυτό μου. Αυτοί, ήταν διαφορετικοί από τους άλλους ανθρώπους. Τους μίσησα τόσο πολύ όπου άρχισα να τους αντιμετωπίζω σαν αντικείμενα. Ήταν ξένοι για εμένα, αιώνιοι εχθροί και δεν θα σταματούσα να αγωνίζομαι μέχρι να τους ξεπεράσω.
Πέρασαν μέρες, μήνες, χρόνια ολόκληρα. Ο αγώνας μου ένας ατελείωτος μαραθώνιος. Προσπαθούσα όσο πιο πολύ μπορούσα, με όλη μου την δύναμη και θέληση να γίνω καλύτερη και πάντα με κυνηγούσε το φάντασμα του μικρού πιανίστα, αυτό το παιδί που με έκανε να νιώσω αδύναμη…
…«Τα Κινεζία» έλεγα για χρόνια και ανατρίχιαζα ! Γιατί ; Γιατί κάποτε ένα χαζοβίντεο μου τσάκισε τον εγωισμό ! Ένα πιτσιρικάκι με έκανε να νιώσω πως κινδύνευα πάνω στο βάθρο μου ! Τόσα χρόνια χολής και μίσους, για να φτάσω ως εδώ και να καταλάβω πως και τα «Κινεζία» μπορούν να νιώθουν τα κομμάτια που αγαπώ κι εγώ. Τα ίδια κομμάτια…