Η 25η  Μαρτίου του 1821 δεν είναι  απλώς μία ημερομηνία που θυμίζει μία ακόμη μάχη των Ελλήνων. Οι Έλληνες κατάφεραν στη μάχη αυτή, όχι μόνο να αποτινάξουν τον τουρκικό ζυγό μετά από 400 χρόνια σκλαβιάς αλλά και να αποδείξουν ότι μεγαλύτερο αγαθό και από τη ζωή τους ακόμη , είναι η ελευθερία. Ο Κολοκοτρώνης, ο Καραϊσκάκης, η Μπουμπουλίνα, ο Αθανάσιος Διάκος και άλλοι ήρωες, δεν ήταν ημίθεοι, αλλά άνθρωποι με φόβους και αδυναμίες σαν όλους εμάς. Κατάφεραν να ξεπεράσουν  τις ανασφάλειες και τα διλήμματα τους .Με πείσμα και όραμα ρίχτηκαν στον αγώνα για να αλλάξουν τη μοίρα τους, να αλλάξουν τη μοίρα αυτού του τόπου που λέγεται ΕΛΛΑΔΑ!

Μια χούφτα Έλληνες μας διδάσκουν ακόμα και τώρα ότι όταν πιστεύουμε σε κάτι,  όσο δύσκολο και αν είναι, μπορούμε να το πετύχουμε. Μας έμαθαν πως οι μεγάλες νίκες έρχονται όταν είμαστε ενωμένοι σαν γροθιά μπροστά στα δύσκολα. Η ελληνική γλώσσα ήταν αυτή που στα χρόνια της σκλαβιάς κράτησε ζωντανό το έθνος και τη σκέψη των Ελλήνων. Έτσι, αποδεικνύεται πως η γνώση είναι αυτή που διατηρεί ακμαίο το πνεύμα του ανθρώπου διαχρονικά.

Η 25η Μαρτίου είναι η μέρα διπλής γιορτής καθώς γιορτάζουμε την απελευθέρωση των Ελλήνων από τους Τούρκους, αλλά και τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Είναι μια μέρα χαράς και ελπίδας, μια μέρα της Άνοιξης, που αναγεννιέται η φύσις. Η 25η Μαρτίου του 1821 είναι η μέρα που άναψε  η φλόγα της πίστης και της ελπίδας και  η Ελλάδα κατάφερε να ελευθερωθεί μετά από 400 χρόνια  σκλαβιάς.

Κατάφερε να αναγεννηθεί με αρετή και τόλμη.                                                                 

 Η μαθήτρια της Γ΄ Τάξης 

Ζάγκα Σοφία

Τι είναι ο εθισμός στο διαδίκτυο;

Η χρήση του internet  γίνεται «εθισμός» όταν ξεφεύγει από «εργαλείο» και γίνεται «ανάγκη». Δηλαδή, όταν αντί να συνδέεται κανείς επειδή θέλει κάτι συγκεκριμένο, συνδέεται επειδή δεν μπορεί να μηντο κάνει.

Ποιές είναι οι αιτίες;

1. Ντοπαμίνη on demand: Κάθε like, κάθε notification, κάθε νέο βιντεάκι ισούται με μία μικρή δόση ευχαρίστησης.
Ο εγκέφαλος λέει «ωπ, ωραίο αυτό, θέλω κι άλλο».
Και κάπως έτσι κολλάς στο endless scroll.

2. Αλγόριθμοι που σε ξέρουν καλύτερα απ’ όσο νομίζεις: Τα apps προβλέπουν τι θα σε κρατήσει μέσα. Σου πετάνε ακριβώς το content που θα πατήσεις — πριν καν το σκεφτείς. Είναι λίγο σαν προσωπικός πειρασμός με τεχνητή νοημοσύνη.

3. Φόβος ότι “κάτι χάνω” (FOMO): Socials γεμάτα στιγμές που φαίνονται τέλειες. Το μυαλό δεν θέλει να «μείνει εκτός», οπότε ξαναμπαίνεις.

4. Απόδραση από άγχος/μοναξιά/βαρεμάρα: Όταν δεν είσαι καλά ή θες να ξεφύγεις, το internet είναι εύκολη λύση.
Γρήγορη απόσπαση, μηδέν προσπάθεια — και πριν το καταλάβεις, γίνεται συνήθεια.

5. Συνήθεια & ρουτίνα: Το χέρι πάει μόνο του στο κινητό. Κλασικό muscle memory.

6. Κοινωνική επιβεβαίωση: Likes, views, σχόλια — όλα λειτουργούν σαν μικρά «μπράβο». Αν είσαι σε φάση ανασφάλειας, αυτά γίνονται ακόμα πιο ελκυστικά.

7. Έλλειψη εναλλακτικών δραστηριοτήτων: Αν η μέρα είναι μονότονη και το internet η μόνη πηγή fun, guess what :
το μυαλό θα πάει εκεί.

8. Η εποχή παίζει ρόλο: Τα παιδιά σήμερα μεγαλώνουν σε κόσμο όπου τα social και το gaming είναι ίδια με το παρκάκι, απλά σε ψηφιακή έκδοση.

Τι προκαλεί;

• Χάσιμο χρόνου: λες «5 λεπτά» και ξαφνικά έχει ξημερώσει.
• Πτώση σε σχολή/δουλειά: μειωμένη συγκέντρωση, περισσότερη αναβλητικότητα.
• Κοινωνική απόσταση: προτιμάς να είσαι στην οθόνη αντί με τους φίλους σου.
• Ύπνος: Από το ατελείωτο scrolling στα social media κάποιοι άνθρωποι ξεχνάν να κοιμηθούν.

Πώς καταπολεμάται;

1. Σπάσε τη συνήθεια

• Βάλε συγκεκριμένες ώρες για χρήση, μην ανοίγεις κάθε λίγο το κινητό ή το tablet σου.
• Κράτα το κινητό σου μακριά όταν κάνεις κάτι σημαντικό (πχ διάβασμα ή ενώ είσαι με φίλους σου κτλ).

2. Κόψε τον θόρυβο

• Σβήσε περιττές ειδοποιήσεις που μπορεί να σε αποσπούν.

3. Γέμισε το offline κομμάτι

• Βρες 1–2 δραστηριότητες που σου αρέσουν εκτός οθόνης —αυτό βοηθάει πολύ.

4. Αν νιώσεις ότι ξεφεύγει τελείως

• Μια κουβέντα με ψυχολόγο βοηθάει. Δεν είναι ντροπή — ούτε καν κοντά στο “μεγάλο θέμα” που πολλοί νομίζουν.

Ο μαθητής της Β΄ Τάξης

Κρίτων Αρμάγος

Με αφορμή την τριήμερη σχολική εκδρομή που πραγματοποιήσαμε στην Αθήνα από τις 18 έως τις 20 Ιανουαρίου, είχαμε την ευκαιρία να επισκεφτούμε ένα από τα σημαντικότερα κτήρια της χώρας μας, τη Βουλή των Ελλήνων. Η επίσκεψη αυτή ήταν μια ξεχωριστή εμπειρία, καθώς μας έδωσε τη δυνατότητα να γνωρίσουμε από κοντά τον τρόπο λειτουργίας της δημοκρατίας μας.

 Το Ελληνικό Κοινοβούλιο στεγάζεται στο κτήριο των Παλαιών Ανακτόρων, στην πλατεία Συντάγματος. Κατά την άφιξή μας, εντυπωσιαστήκαμε από την αρχιτεκτονική του. Κατά τη διάρκεια της ξενάγησής μας, ενημερωθήκαμε για την ιστορία του κτηρίου, στο οποίο αρχικά στεγάζονταν τα βασιλικά ανάκτορα, ενώ έναν αιώνα μετά την κατασκευή του μετατράπηκε σε Κτήριο της Βουλής και της Γερουσίας. Σήμερα φιλοξενεί τη Βουλή των Ελλήνων.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε η αίθουσα της Ολομέλειας, όπου λαμβάνονται σημαντικές αποφάσεις για τη χώρα. Ήμασταν ιδιαίτερα τυχεροί, καθώς μας δόθηκε η ευκαιρία να παρακολουθήσουμε από τα θεωρεία μια συνεδρίαση της Ολομέλειας της Βουλής. Εκεί είδαμε από κοντά πώς διεξάγεται μια κοινοβουλευτική διαδικασία. Αρχικά, τον λόγο είχε ο Πρόεδρος της Βουλής,  ο οποίος συντονίζει τη συνεδρίαση και δίνει τον λόγο στους βουλευτές. Στη συνέχεια, οι βουλευτές ανέπτυξαν τις απόψεις τους, έθεσαν ερωτήματα και τοποθετήθηκαν πάνω στο υπό συζήτηση θέμα, ενώ ακολούθησαν απαντήσεις από τους αρμόδιους υπουργούς. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, κατανοήσαμε πώς λειτουργεί ο δημοκρατικός διάλογος και πώς λαμβάνονται σημαντικές αποφάσεις για τη χώρα.

Επιπλέον, κατά την αποχώρησή μας από τον χώρο, είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε την αλλαγή της Προεδρικής Φρουράς στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη. Οι Εύζωνες, με τις παραδοσιακές στολές, τον χαρακτηριστικό βηματισμό και τον άψογο συγχρονισμό τους, μας άφησαν έντονες εντυπώσεις και μας γέμισαν θαυμασμό και σεβασμό.

Η επίσκεψη στο Ελληνικό Κοινοβούλιο ήταν μια μοναδική εμπειρία που μας έφερε πιο κοντά στη λειτουργία της δημοκρατίας και μας βοήθησε να συνδέσουμε τη σχολική γνώση με την πραγματικότητα. Σίγουρα αποτέλεσε μία από τις πιο ενδιαφέρουσες στιγμές της εκδρομής μας.

Η μαθήτρια της Γ’ τάξης

Αλεξανδρίδου Θεοδώρα

Όσοι περπατάμε συχνά στη Νέα Παραλία της Θεσσαλονίκης, στο ύψος της  οδού Πέτρου Συνδίκα, σίγουρα έχουμε δει ένα περίεργο κτήριο δίπλα στο «πάρκο των σκύλων». Πολλοί περνάμε από δίπλα του, ειδικά εμείς οι μαθητές και οι μαθήτριες  ανεβαίνουμε συχνά στον δεύτερο όροφό του και καθόμαστε στα παγκάκια που έχει, χωρίς να ξέρουμε τι είναι ή σε τι χρησιμεύει.

Κι όμως, αυτό το κτήριο παίζει πολύ σημαντικό ρόλο για την πόλη μας. Το κτήριο αυτό είναι αντλιοστάσιο. Ανήκει στην ΕΥΑΘ και λειτουργεί σαν μια μεγάλη «αντλία» για την παραλιακή περιοχή. Συγκεντρώνει τα βρόχινα νερά και τα λύματα από το αποχετευτικό δίκτυο και τα στέλνει, με τη βοήθεια μηχανημάτων, προς τους κεντρικούς αγωγούς. Αυτό είναι απαραίτητο γιατί η παραλία βρίσκεται πολύ χαμηλά, σχεδόν στο ίδιο επίπεδο με τη θάλασσα, και τα νερά δεν μπορούν να φύγουν μόνα τους. Αν δεν υπήρχε το αντλιοστάσιο, η περιοχή θα πλημμύριζε συχνά, ειδικά όταν βρέχει πολύ και η θάλασσα θα ήταν πολύ πιο βρώμικη.

Η περιοχή της παραλίας έχει μεγάλη ιστορία. Παλιά ο Θερμαϊκός κόλπος δεν έμοιαζε καθόλου με αυτό που βλέπουμε σήμερα. Τα νερά ήταν πολύ πιο βρώμικα, υπήρχαν μπάζα και σκουπίδια μέσα στη θάλασσα και η μυρωδιά συχνά ήταν πολύ άσχημη. Με τα χρόνια και ιδιαίτερα μετά την ανάπλαση της Νέας Παραλίας, ο χώρος άλλαξε μορφή. Δημιουργήθηκαν πάρκα, ποδηλατόδρομοι και χώροι αναψυχής, ώστε οι άνθρωποι να χαίρονται τη βόλτα τους δίπλα στη θάλασσα.

Σήμερα ο Θερμαϊκός είναι αρκετά πιο καθαρός χάρις εγκαταστάσεων σαν το αντλιοστάσιο. Αποτελεί σημείο συνάντησης για μικρούς και μεγάλους. Τα παιδιά χρησιμοποιούν τον χώρο για βόλτες, πολλοί κάθονται στο αντλιοστάσιο ή γύρω από αυτό για να ξεκουραστούν, να μιλήσουν ή να χαζέψουν τη θάλασσα, χωρίς να γνωρίζουν ότι κάτω από τα πόδια τους λειτουργούν τεράστια μηχανήματα που προστατεύουν την πόλη και βοηθούν τη θάλασσα να παραμείνει καθαρή.

Το αντλιοστάσιο είναι ένα παράδειγμα ότι κάποια από τα πιο σημαντικά κτήρια μιας πόλης δεν τα γνωρίζουμε, αλλά εργάζονται για τη βελτίωση της καθημερινότητάς μας. Την επόμενη φορά που θα περάσουμε από εκεί, ας το κοιτάξουμε με διαφορετικό μάτι.

Η μαθήτρια της Β΄ Τάξης

Έλλη Καβακοπούλου

HARRIET TUBMAN

Η Harriet Tubman ήταν μία από τις σημαντικότερες μορφές του αγώνα  κατά της δουλείας στις Ηνωμένες Πολιτείες τον 19ο αιώνα.

Γεννήθηκε γύρω στο 1822 ως σκλάβα στο Μέριλαντ με το όνομα Araminta Ross. Από μικρή ηλικία υπέστη σκληρή κακομεταχείριση και βία. Η Harriet Tubman δραπέτευσε από τη δουλεία το 1849 μόνη της, περπατώντας νύχτα για να μη γίνει αντιληπτή. Ακολούθησε μυστικές διαδρομές, με τη στήριξη από ανθρώπους που ήταν πρόθυμοι να τη βοηθήσουν και ήταν ενάντια στη δουλεία. Ο δρόμος της ήταν επικίνδυνος και μακρύς, γεμάτος φόβο σύλληψης, πείνα και κρύο, αλλά τελικά έφτασε σε ελεύθερη πολιτεία.

Όμως δεν αρκέστηκε στη δική της ελευθερία: επέστρεψε επανειλημμένα στον Νότο για να βοηθήσει δεκάδες σκλάβους να δραπετεύσουν, μέσω του λεγόμενου Underground Railroad (ένα μυστικό δίκτυο διαφυγής σκλάβων). Με κίνδυνο τη ζωή της  συνέβαλλε στην απελευθέρωση 300 σκλάβων από φυτείες. H Harriet περνούσε από παγωμένα ποτάμια και σκληροτράχηλα βράχια έχοντας την ευθύνη τουλάχιστον δέκα ψυχών τη φορά. Δεν έχασε ούτε έναν σε όλα τα χρονιά που φυγάδευε αφροαμερικανους

Η Harriet Tubman διώχθηκε για τις ιδέες και τη δράση της, επειδή:

•Πίστευε ότι η δουλεία είναι ανήθικη και απάνθρωπη και έπρεπε να καταργηθεί.

•Υποστήριζε το δικαίωμα των Αφροαμερικανών στην ελευθερία και την ισότητα.

•Βοηθούσε ενεργά σκλάβους να αποδράσουν, κάτι που θεωρούνταν σοβαρό έγκλημα από τις αρχές των δουλοκτητικών πολιτειών.

•Αργότερα υποστήριξε και το δικαίωμα ψήφου των γυναικών, κάτι επίσης ριζοσπαστικό για την εποχή.

Οι δουλοκτήτες και οι αρχές την καταδίωκαν, προσφέροντας ακόμα και αμοιβές για τη σύλληψη της. Παρ’ όλα αυτά, δεν συνελήφθη ποτέ. Κατά τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο βοήθησε τον στρατό της Ένωσης ως κατάσκοπος, οδηγός και νοσοκόμα.

Η Harriet Tubman έμεινε στην ιστορία ως σύμβολο αντίστασης, θάρρους και αγώνα για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, δείχνοντας ότι ένα άτομο μπορεί να αλλάξει ζωές και να σταθεί απέναντι στην αδικία.

Η μαθήτρια της Γ΄ Τάξης

Καττέ Αθηνά

INTERSTELLAR

   Η ταινία Interstellar αποτελεί μία από τις πιο ξεχωριστές δημιουργίες επιστημονικής φαντασίας στον σύγχρονο κινηματογράφο. Με φόντο ένα μέλλον όπου η Γη αργοπεθαίνει και το ανθρώπινο είδος απειλείται με εξαφάνιση, ο Christopher Nolan δημιουργεί ένα έργο που μας ταξιδεύει πέρα από τα όρια του σύμπαντος, ενώ ταυτόχρονα εξερευνά τι είναι αυτό που μας κάνει πραγματικά ανθρώπους.

Η πλοκή ακολουθεί τον Κούπερ, έναν πρώην πιλότο της NASA, ο οποίος αποδέχεται την πρόταση να συμμετάσχει σε μια διαστημική αποστολή για την αναζήτηση ενός νέου κατοικήσιμου πλανήτη. Μαζί με μια ομάδα επιστημόνων αντιμετωπίζει αντίξοες συνθήκες που δοκιμάζουν τη συνοχή της ομάδας. Το ταξίδι αυτό, όμως, δεν δοκιμάζει μόνο τις επιστημονικές ικανότητες και τις αντοχές των χαρακτήρων, αλλά και τους συναισθηματικούς τους δεσμούς — ιδιαίτερα τη σχέση του Κούπερ με την κόρη του, Μερφ.

Παράλληλα, η ταινία εστιάζει στη σχετικότητα του χρόνου, καθώς στο διάστημα ο χρόνος κυλάει διαφορετικά, με αποτέλεσμα κάθε απόφαση να έχει σοβαρό αντίκτυπο στις ζωές όσων έμειναν πίσω. Μέσα από αυτό το στοιχείο, ο Νόλαν προσθέτει ένταση και συναισθηματικό βάρος, αναδεικνύοντας τη σημασία της αγάπης ως μιας δύναμης που μπορεί να υπερβεί τον χρόνο και τον χώρο.

Το έργο αφήνει τον θεατή με περισσότερα ερωτήματα παρά απαντήσεις, γεγονός που το καθιστά συγκλονιστικό και μοναδικό. Μας υπενθυμίζει ότι, όσο απέραντο κι αν είναι το σύμπαν και όσο κι αν εξελιχθεί η επιστήμη, ο άνθρωπος παραμένει άρρηκτα συνδεδεμένος με τα συναισθήματά του, τις επιλογές του και τους δεσμούς που τον ορίζουν.

Η μαθήτρια της Γ΄ Τάξης

ΘΕΟΦΙΛΟΠΟΥΛΟΥ ΜΥΡΤΩ

Γράφει η Αθηνά Καττέ

Στο πλαίσιο της παγκόσμιας ημέρας ατόμων με αναπηρία, μια ομάδα μαθητών της Γ΄ γυμνασίου οργάνωσε μια εξέχουσα δράση με σκοπό να τιμήσει τη διαφορετικότητα.

Τα παιδιά, μέσα από ένα σύνολο μουσικοκινητικών δραστηριοτήτων,  «μπήκαν» για μια μέρα στα παπούτσια των ατόμων με ειδικές ανάγκες και διδάχτηκαν τη σημαντική αξία της συμπερίληψης.

Το πρόγραμμα αποτελούνταν από δύο μέρη. Στο πρώτο σταθμό, οι μαθητές είχαν την ευκαιρία να μάθουν το τραγούδι του Π. Θαλασσινού «Να αγαπάς» στη νοηματική γλώσσα ενώ στο δεύτερο, με τη χρήση ακουστικών και καλύμματος για τα μάτια ένιωσαν πως είναι να αλληλεπιδράς με το περιβάλλον και τους συμμαθητές σου αν είσαι κωφός ή τυφλός.

Οι υπεύθυνοι  έδιναν στα παιδιά πληροφορίες με βάση το είδος της αναπηρίας που αφορούσε ο κάθε σταθμός και τους τόνιζαν ότι τα άτομα με αναπηρία δεν ζητούν τον οίκτο μας αλλά τον σεβασμό μας!

Το σχολείο μας, τίμησε την 3 Δεκέμβρη και πέρασε το μήνυμα ότι όλοι εμείς :

Σπάμε τα εμπόδια και χτίζουμε ισότητα.

Γράφει η Ολυμπία Μπασματζίδου

Την Τετάρτη 3 Δεκεμβρίου, ο φιλαναγνωστικός όμιλος του 5^ου Γυμνασίου Θεσσαλονίκης  παρευρέθηκε  στη βιβλιοπαρουσίαση του καινούργιου εφηβικού βιβλίου της κ. Λυκάρτση: «Είσαι μικρός και δε χωράς», στο βιβλιοπωλείο Παιδικός ΙΑΝΟΣ στο κέντρο της πόλης μας. Εκεί, μας μίλησαν ο φιλόλογος και συγγραφέας κ. Γιώργος Φράγκογλου και η κ. Ιωάννα Σεραφειμίδου, δημιουργός της ψηφιακής πλατφόρμας «Πυγολαμπίδες», σχετικά με το βιβλίο αλλά και για τη Θεσσαλονίκη που δεν γνωρίζουμε τόσο καλά. Μάθαμε όλη την ιστορία που κρύβεται πίσω από τον Λούκα, τον πρωταγωνιστή του βιβλίου, που, όπως μας αποκάλυψε η κ. Λυκάρτση στην παρουσίαση, έχει πολλά κοινά στοιχεία με την ίδια. Στο τέλος, είχαμε την ευκαιρία να κάνουμε στην κ. Λυκάρτση ερωτήσεις για όσα μας προβλημάτισαν ή μας κίνησαν το ενδιαφέρον σχετικά με το βιβλίο της. Ήταν μία πολύ ωραία εμπειρία για όλους όσοι αγαπάνε τα βιβλία, όπως ακριβώς εμείς στον όμιλό μας, αλλά και μία ευκαιρία να μπούμε βαθύτερα στις σελίδες και στα μυστικά ενός τόσο ωραίου βιβλίου, το οποίο από εμάς προτείνεται ανεπιφύλακτα!

Γράφει η μαθ’ητρια του Γ1  Αθηνά Καττέ

Όσο τα Χριστούγεννα πλησιάζουν όλοι μας ανυπομονούμε να βιώσουμε για άλλη μια φορά τη μαγεία τους. Πολλοί τα συνδέουν με τις λαχταριστές λιχουδιές, άλλοι με τα δώρα, κάποιοι με χιονισμένα τοπία και φυσικά μικροί και μεγάλοι με τα κάλαντα!

Τα κάλαντα αποτελούν ένα από τα αρχαιότερα και πιο αγαπημένα έθιμα του ελληνικού λαού. Η ρίζα τους χάνεται βαθιά στον χρόνο, φτάνοντας μέχρι την αρχαία Ελλάδα και τη Ρώμη. Η λέξη «κάλαντα» προέρχεται από τη λατινική λέξη calendae, που σήμαινε «οι πρώτες μέρες του μήνα» και ιδιαίτερα η αρχή του νέου έτους, περίοδος ευχών και δώρων στους Ρωμαίους.

Στην αρχαία Ελλάδα υπήρχε ένα παρόμοιο έθιμο, γνωστό ως Ειρεσιώνη. Τα παιδιά περιέφεραν στους δρόμους ένα στολισμένο κλαδί ελιάς ή δάφνης, τραγουδώντας ευχές για γονιμότητα, ευφορία, καλή σοδειά και ευτυχία. Με το τραγούδι αυτό καλωσόριζαν τη νέα εποχή και προσκαλούσαν την καλοτυχία στα σπίτια. Οι νοικοκυραίοι, με τη σειρά τους, τα αντάμειβαν με γλυκίσματα ή δώρα της εποχής όπως σκαλισμένα αγαλματίδια και γραφίδες. Παρόμοιες γιορτές υπήρχαν και στη Ρώμη, όπου κατά τις «Καλένδες του Ιανουαρίου» οι άνθρωποι αντάλλασσαν ευχές και ευλογίες για τον καινούριο χρόνο όπως γίνεται και σήμερα.

Με την εξάπλωση του Χριστιανισμού και αργότερα στα βυζαντινά χρόνια, το έθιμο αυτό προσαρμόστηκε στις χριστιανικές γιορτές. Έτσι, τα κάλαντα συνδέθηκαν με τα Χριστούγεννα, την Πρωτοχρονιά και τα Θεοφάνεια. Τα παιδιά συνέχισαν να γυρνούν από σπίτι σε σπίτι τραγουδώντας, αυτή τη φορά ύμνους και ευχές για τη γέννηση του Χριστού, τον ερχομό του νέου έτους ή τον αγιασμό των υδάτων. Οι οικογένειες τα υποδέχονταν με χαρά και τα φιλοδωρούσαν με χρήματα, γλυκά ή καρπούς.

Τα κάλαντα όμως δεν είναι μόνο δικό μας έθιμο· παρόμοιες παραδόσεις υπάρχουν σε πολλούς λαούς του κόσμου, που εκφράζουν με τον δικό τους τρόπο τη χαρά, την ελπίδα και την καλοτυχία των γιορτών.

Στην Αγγλία και γενικότερα στις ευρωπαϊκές χώρες, υπάρχει το έθιμο των “Christmas carols”, δηλαδή των χριστουγεννιάτικων τραγουδιών. Ομάδες παιδιών ή ενηλίκων πηγαίνουν από σπίτι σε σπίτι τραγουδώντας ύμνους για τη γέννηση του Χριστού. Οι οικοδεσπότες τους κερνούν γλυκά, μπισκότα ή τους δίνουν λίγα χρήματα. Στην Ισπανία και στις λατινοαμερικανικές χώρες, υπάρχει το έθιμο των “villancicos”, που είναι επίσης θρησκευτικά τραγούδια των Χριστουγέννων. Οι άνθρωποι τα τραγουδούν σε παρέες, στους δρόμους ή στις εκκλησίες, συχνά συνοδευόμενοι από κιθάρες και ντέφια.

Ακόμα και σε χώρες εκτός Ευρώπης, όπως στις Φιλιππίνες, οι κάτοικοι έχουν παρόμοια συνήθεια: παιδιά και μεγάλοι τραγουδούν χριστουγεννιάτικους ύμνους στις γειτονιές, ζητώντας ευχές και ανταλλάσσοντας χαμόγελα.

Αν πάμε ακόμα πιο πίσω στον χρόνο, βρίσκουμε ότι και άλλοι αρχαίοι λαοί, όπως οι Αιγύπτιοι και οι Πέρσες, είχαν τελετές και τραγούδια με σκοπό να υποδεχτούν τον νέο χρόνο και να εξασφαλίσουν γονιμότητα και αφθονία.

Όλα αυτά δείχνουν ότι, όσο κι αν διαφέρουν οι λαοί μεταξύ τους, έχουν έναν κοινό τρόπο να γιορτάζουν με μουσική, τραγούδι και ευχές για αγάπη και ειρήνη. Τα κάλαντα, όπου κι αν λέγονται, είναι ένας όμορφος τρόπος οι άνθρωποι να έρχονται πιο κοντά και να ξεκινούν τη νέα χρονιά με χαμόγελο και αισιοδοξία.                                                                             Τα κάλαντα στη βάση τους είναι τραγούδια ευχών, στις μέρες μας όμως έχουν γίνει σύμβολο που ενώνει την θρησκεία με τη μουσική και τη παράδοση. Όλοι, ανεξαρτήτως ηλικίας, χαίρονται όταν βλέπουν παρέες να χτυπούν το κουδούνι τους για να τους ευχηθούν τραγουδιστά, ενώ τα παιδιά από την άλλη τα βλέπουν ως μια ευκαιρία διασκέδασης και ένα τρόπο να κερδίσουν χαρτζιλίκι και κεράσματα!

Γράφει η μαθήτρια του Γ1  Μυρτώ Θεοφιλοπούλου

Υπάρχουν πολλές ταινίες που δεν τις βλέπεις απλώς αλλά τις ζεις, τις σκέφτεσαι, τις νιώθεις και στο τέλος σε αλλάζουν ως άνθρωπο. Μια από αυτές είναι ο « Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών » , μια ιστορία ενός καθηγητή που δίδαξε στους μαθητές του κάτι πολύ πιο σημαντικό από την γραμματική ή τη λογοτεχνία : το πώς να ζουν με πάθος , ελευθερία και πίστη στα όνειρά τους.

Η ταινία μας ταξιδεύει πίσω στην δεκαετία του 1950 σ΄ένα αμερικάνικο οικοτροφείο. Οι μαθητές φορούν ίδιες ενδυμασίες , υπακούν σε αυστηρούς κανόνες που αν τους παραβιάσουν θα έχουν αυστηρές ποινές και ζουν μέσα σε ένα περιβάλλον όπου δεν υπάρχει χώρος για διαφορετική σκέψη. Όλα μοιάζουν να έχουν προσδιοριστεί εκ των προτέρων μέχρι τη στιγμή που εμφανίζεται ένας νέος καθηγητής ο Κίτινγκ . Ο Κίτινγκ με την  λατινική φράση « Carpe Diem » που σημαίνει άδραξε την μέρα μίλησε απευθείας στις καρδιές των μαθητών και κατ΄ επέκταση όλων των θεατών.

Μέσα από την έμπνευση που τους δημιούργησε ο Κίτινγκ,  οι μαθητές έφτιαξαν κρυφά μία λέσχη ποίησης. Μέσα από την φιλία και τις δυσκολίες οι μαθητές έμαθαν να τολμούν να ακολουθούν αυτό που τους λέει η ψυχή τους ακόμα κι αν οι συνθήκες γύρω τους θέλουν κάτι  διαφορετικό.

Αυτή η ταινία είναι ένα μάθημα ζωής για όλους μας. Μας θυμίζει πως η γνώση δεν έχει αξία όταν δεν συνοδεύεται από πάθος και ελευθερία. Γιατί πάντα στο τέλος δεν μένουν οι τυπικοί κανόνες άλλα οι άνθρωποι που είχαν το θάρρος και το ρίσκο να τους αμφισβητήσουν για να  δημιουργηθεί κάτι καλύτερο.