Η 25η  Μαρτίου του 1821 δεν είναι  απλώς μία ημερομηνία που θυμίζει μία ακόμη μάχη των Ελλήνων. Οι Έλληνες κατάφεραν στη μάχη αυτή, όχι μόνο να αποτινάξουν τον τουρκικό ζυγό μετά από 400 χρόνια σκλαβιάς αλλά και να αποδείξουν ότι μεγαλύτερο αγαθό και από τη ζωή τους ακόμη , είναι η ελευθερία. Ο Κολοκοτρώνης, ο Καραϊσκάκης, η Μπουμπουλίνα, ο Αθανάσιος Διάκος και άλλοι ήρωες, δεν ήταν ημίθεοι, αλλά άνθρωποι με φόβους και αδυναμίες σαν όλους εμάς. Κατάφεραν να ξεπεράσουν  τις ανασφάλειες και τα διλήμματα τους .Με πείσμα και όραμα ρίχτηκαν στον αγώνα για να αλλάξουν τη μοίρα τους, να αλλάξουν τη μοίρα αυτού του τόπου που λέγεται ΕΛΛΑΔΑ!

Μια χούφτα Έλληνες μας διδάσκουν ακόμα και τώρα ότι όταν πιστεύουμε σε κάτι,  όσο δύσκολο και αν είναι, μπορούμε να το πετύχουμε. Μας έμαθαν πως οι μεγάλες νίκες έρχονται όταν είμαστε ενωμένοι σαν γροθιά μπροστά στα δύσκολα. Η ελληνική γλώσσα ήταν αυτή που στα χρόνια της σκλαβιάς κράτησε ζωντανό το έθνος και τη σκέψη των Ελλήνων. Έτσι, αποδεικνύεται πως η γνώση είναι αυτή που διατηρεί ακμαίο το πνεύμα του ανθρώπου διαχρονικά.

Η 25η Μαρτίου είναι η μέρα διπλής γιορτής καθώς γιορτάζουμε την απελευθέρωση των Ελλήνων από τους Τούρκους, αλλά και τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Είναι μια μέρα χαράς και ελπίδας, μια μέρα της Άνοιξης, που αναγεννιέται η φύσις. Η 25η Μαρτίου του 1821 είναι η μέρα που άναψε  η φλόγα της πίστης και της ελπίδας και  η Ελλάδα κατάφερε να ελευθερωθεί μετά από 400 χρόνια  σκλαβιάς.

Κατάφερε να αναγεννηθεί με αρετή και τόλμη.                                                                 

 Η μαθήτρια της Γ΄ Τάξης 

Ζάγκα Σοφία

Η διευθύντρια του σχολείου μας, κ. Λυκάρτση, παραχώρησε μια αποκλειστική συνέντευξη στη μαθήτρια του Γ3, Ολυμπία Μπασματζίδου. Μας μίλησε για το νέο της εφηβικό βιβλίο, για τον λογοτεχνικό μας όμιλο, αλλά και για πολλά άλλα ενδιαφέροντα θέματα!

 Η Συγγραφή & η Έμπνευση

-Πώς προέκυψε η ανάγκη σας να εκφραστείτε μέσα από τον γραπτό λόγο; Ήταν ένα όνειρο από τα μαθητικά σας χρόνια;

Είναι αλήθεια ότι βρήκα πολύ νωρίς, το δρόμο για τη βιβλιοθήκη (τόσο του σπιτιού όσο και τη δανειστική).  Για να καταλάβεις ήμουν από τα παιδάκια, που, όταν τα ρωτούσαν, αν θέλουν για δώρο ένα παιχνίδι ή ένα βιβλίο, διάλεγαν το δεύτερο (κάποιες φορές το μετάνιωνα βέβαια, ανάλογα με το βιβλίο!). Μου άρεσε πολύ να διαβάζω και φωναχτά. Οπότε κάτι θα έκανα σίγουρα με τις λέξεις, όπως άλλοι εκφράζονται με τις νότες ή με τα χρώματα.

- Πού βρίσκετε τον χρόνο και την ησυχία για να γράψετε, δεδομένου του απαιτητικού σας προγράμματος στο σχολείο μας;

Δε βρίσκω ούτε τον χρόνο ούτε την ησυχία στην καθημερινότητά μου, όπως ξέρετε! Μάλλον γι’ αυτό το συγγραφικό μου έργο θα μείνει μικρό σε αριθμό…

-Υπάρχουν στιγμές ή διάλογοι μέσα στο σχολείο που έγιναν αργότερα πηγή έμπνευσης για τις ιστορίες σας;

Το «Είσαι μικρός και δε χωράς» έχει πολλές σκηνές βγαλμένες από τη ζωή μέσα σε ένα ελληνικό σχολείο. Το εκπαιδευτικό μας σύστημα, με τα καλά και τα στραβά του, είναι το πλαίσιο του βιβλίου, αλλά δεν υπάρχει κάποια σκηνή που να προέκυψε μέσα από την καθημερινότητά μας στο 5^ο Γυμνάσιο. Όχι ότι δεν είστε αρκετά εμπνευστικοί, κάθε άλλο!!

Το βιβλίο «Είσαι μικρός και δεν χωράς»

Ο Όμιλος Λογοτεχνίας «Και όμως διαβάζουν»

Τι είναι ο εθισμός στο διαδίκτυο;

Η χρήση του internet  γίνεται «εθισμός» όταν ξεφεύγει από «εργαλείο» και γίνεται «ανάγκη». Δηλαδή, όταν αντί να συνδέεται κανείς επειδή θέλει κάτι συγκεκριμένο, συνδέεται επειδή δεν μπορεί να μηντο κάνει.

Ποιές είναι οι αιτίες;

1. Ντοπαμίνη on demand: Κάθε like, κάθε notification, κάθε νέο βιντεάκι ισούται με μία μικρή δόση ευχαρίστησης.
Ο εγκέφαλος λέει «ωπ, ωραίο αυτό, θέλω κι άλλο».
Και κάπως έτσι κολλάς στο endless scroll.

2. Αλγόριθμοι που σε ξέρουν καλύτερα απ’ όσο νομίζεις: Τα apps προβλέπουν τι θα σε κρατήσει μέσα. Σου πετάνε ακριβώς το content που θα πατήσεις — πριν καν το σκεφτείς. Είναι λίγο σαν προσωπικός πειρασμός με τεχνητή νοημοσύνη.

3. Φόβος ότι “κάτι χάνω” (FOMO): Socials γεμάτα στιγμές που φαίνονται τέλειες. Το μυαλό δεν θέλει να «μείνει εκτός», οπότε ξαναμπαίνεις.

4. Απόδραση από άγχος/μοναξιά/βαρεμάρα: Όταν δεν είσαι καλά ή θες να ξεφύγεις, το internet είναι εύκολη λύση.
Γρήγορη απόσπαση, μηδέν προσπάθεια — και πριν το καταλάβεις, γίνεται συνήθεια.

5. Συνήθεια & ρουτίνα: Το χέρι πάει μόνο του στο κινητό. Κλασικό muscle memory.

6. Κοινωνική επιβεβαίωση: Likes, views, σχόλια — όλα λειτουργούν σαν μικρά «μπράβο». Αν είσαι σε φάση ανασφάλειας, αυτά γίνονται ακόμα πιο ελκυστικά.

7. Έλλειψη εναλλακτικών δραστηριοτήτων: Αν η μέρα είναι μονότονη και το internet η μόνη πηγή fun, guess what :
το μυαλό θα πάει εκεί.

8. Η εποχή παίζει ρόλο: Τα παιδιά σήμερα μεγαλώνουν σε κόσμο όπου τα social και το gaming είναι ίδια με το παρκάκι, απλά σε ψηφιακή έκδοση.

Τι προκαλεί;

• Χάσιμο χρόνου: λες «5 λεπτά» και ξαφνικά έχει ξημερώσει.
• Πτώση σε σχολή/δουλειά: μειωμένη συγκέντρωση, περισσότερη αναβλητικότητα.
• Κοινωνική απόσταση: προτιμάς να είσαι στην οθόνη αντί με τους φίλους σου.
• Ύπνος: Από το ατελείωτο scrolling στα social media κάποιοι άνθρωποι ξεχνάν να κοιμηθούν.

Πώς καταπολεμάται;

1. Σπάσε τη συνήθεια

• Βάλε συγκεκριμένες ώρες για χρήση, μην ανοίγεις κάθε λίγο το κινητό ή το tablet σου.
• Κράτα το κινητό σου μακριά όταν κάνεις κάτι σημαντικό (πχ διάβασμα ή ενώ είσαι με φίλους σου κτλ).

2. Κόψε τον θόρυβο

• Σβήσε περιττές ειδοποιήσεις που μπορεί να σε αποσπούν.

3. Γέμισε το offline κομμάτι

• Βρες 1–2 δραστηριότητες που σου αρέσουν εκτός οθόνης —αυτό βοηθάει πολύ.

4. Αν νιώσεις ότι ξεφεύγει τελείως

• Μια κουβέντα με ψυχολόγο βοηθάει. Δεν είναι ντροπή — ούτε καν κοντά στο “μεγάλο θέμα” που πολλοί νομίζουν.

Ο μαθητής της Β΄ Τάξης

Κρίτων Αρμάγος

Τον προηγούμενο μήνα, την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, παρακολούθησα την ταινία «Ανεμοδαρμένα Ύψη» (Wuthering Heights).

Τα Ανεμοδαρμένα Ύψη είναι μυθιστόρημα της Έμιλυ Μπροντέ, το οποίο εκδόθηκε το 1847. Το έργο επικεντρώνεται στην παθιασμένη, αν και καταδικασμένη, αγάπη μεταξύ της Κάθριν Έρνσο και του Χίθκλιφ, η οποία ξεκινά από την παιδική τους ηλικία. Καθώς η πλοκή εξελίσσεται, γίνεται φανερό πώς το πάθος τους καταστρέφει τους ίδιους αλλά και τους γύρω τους, όπως για παράδειγμα τον σύζυγο της Κάθριν. Το έργο ψυχογραφεί τον Χίθκλιφ, δείχνοντας πώς οι συνθήκες της ζωής του συντέλεσαν στο να καταπνίξουν κάθε ψυχική του αρετή και να τον μεταβάλουν σε ένα σκληρό άτομο, γεμάτο κακία και δίψα για εκδίκηση, που κάνει τα πάντα για να κερδίσει ξανά την Κάθριν.

Προσωπικά, δεν έχω διαβάσει το μυθιστόρημα, οπότε η ταινία ήταν η πρώτη μου επαφή με το λογοτεχνικό αυτό έργο. Η ταινία ήταν πολύ ωραία, αλλά ακόμα καλύτερη ήταν η παρέα με την οποία την παρακολούθησα. Η πλοκή ήταν συγκινητική και οι χαρακτήρες καλογραμμένοι και περίπλοκοι. Παρόλο που οι περισσότεροι βγήκαμε από το σινεμά με δάκρυα στα μάτια, η ταινία με έβαλε στον πειρασμό να αγοράσω και να διαβάσω το βιβλίο, κάτι που σίγουρα θα κάνω στο άμεσο μέλλον.

 Η Μαθήτρια της Γ΄ Τάξης

Μελιτίνη Αλευροπούλου

Τι αξία έχει μια μέρα ; Μπορεί κάποιος να χωρέσει μέσα της μια ολόκληρη ζωή; Αυτά είναι τα ερωτήματα που θέτει ο Θόδωρος Αγγελόπουλος , με την διεθνή πολυβραβευμένη ταινία. Μια ταινία που μετατρέπει μια απλή μέρα σε ένα μακρύ ταξίδι σκέψης και μνήμης .

Η ταινία παρουσιάζει έναν ποιητή , τον Αλέξανδρο , που βρίσκεται σε κρίσιμη κατάσταση υγείας και νιώθει ότι το τέλος του πλησιάζει , καθώς οι δυνάμεις του εξασθενούν μέρα με τη μέρα .Ο Αλέξανδρος,  λίγο πριν το προγραμματισμένο ταξίδι του προς το νοσοκομείο, περιπλανιέται στους δρόμους ώστε να έρθει αντιμέτωπος με παλιές αναμνήσεις και στιγμές του παρελθόντος αναλογίζοντας τις χαμένες ευκαιρίες .Κατά την διάρκεια του ταξιδιού του συναντάει ένα αγόρι , έναν μικρό πρόσφυγα από την Αλβανία που ζει μόνο του στους δρόμους της πόλης. Η παρουσία του λειτουργεί ως συμβολικό και συναισθηματικό αντίβαρο για τον Αλέξανδρο ο οποίος βλέπει στο παιδί την αθωότητα ,την ανάγκη για φροντίδα και την ευκαιρία να δώσει νόημα σε μια τελευταία πράξη ζωής. Η σχέση τους αναπτύσσεται γρήγορα, επειδή και οι δύο έχουν μια μοναξιά και μια ευαισθησία που τους φέρνει κοντά.

Επιπλέον, η ταινία κρύβει πίσω από τη συγκινητική της ιστορία, βαθύτερα νοήματα που συνδέονται με τον Διονύσιο Σολωμό . Ο Αλέξανδρος είναι ένας ποιητής που πιστεύει πως δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει το έργο του όπως και ο Σολωμός, ο οποίος άφησε πολλά από τα έργα του ανολοκλήρωτα . Μέσα από την ιστορία αναζήτησης των λέξεων , η ταινία μιλά για τον χρόνο του περνά και για όσα μένουν μισά τόσο στην ποίηση τόσο και στην ζωή.

Από το πρώτο της πλάνο, η ταινία μας μεταφέρει στην Θεσσαλονίκη, μια πόλη που δεν λειτουργεί απλά ως φόντο αλλά ως ποιητικός πρωταγωνιστής. Μέσα από τα συγκλονιστικά τοπία, ο Αγγελόπουλος δείχνει τη μελαγχολική και λυρική πλευρά της πόλης . Κατά επέκταση, μέσα από την πορεία του ποιητή ,καταλαβαίνουμε πως όσα δεν τολμάμε και αφήνουμε μισά, στο μέλλον μετατρέπονται σε συναισθηματικά βάρη που δεν διορθώνονται. Η ταινία αγγίζει βαθιά τον θεατή , αποκαλύπτοντας μια πικρή αλήθεια : μια μέρα που εμείς θεωρούμε δεδομένη μπορεί να είναι η τελευταία ευκαιρία για συμφιλίωση και ολοκλήρωση.

                                                                             Η μαθήτρια της Γ’ Τάξης

                                                                                       ΜΥΡΤΩ ΘΕΟΦΙΛΟΠΟΥΛΟΥ

ΥΛΙΚΑ :

1,5 κιλό μπακαλιάρο( φιλέτο χωρίς κόκκαλο)

200 γρ. αλεύρι

Σπορέλαιο ( για το τηγάνισμα)

αλάτι

πιπέρι

κουρκούτι

σκορδαλιά

Για το σερβίρισμα

τηγανητές πατάτες

ΕΚΤΕΛΕΣΗ:

Ξαρμυρίζουμε τον μπακαλιάρο και έπειτα στραγγίζουμε καλά το ψάρι και το στεγνώνουμε καλά με χαρτί κουζίνας ώστε να είναι εντελώς στεγνό και να πιάσει καλά το κουρκούτι επάνω του. Στην συνέχεια, φτιάχνουμε το κουρκούτι και κόβουμε τον μπακαλιάρο σε μικρές μερίδες, ίσες σε μέγεθος και πάχος ώστε να τηγανιστούν ομοιόμορφα.

Βάζουμε ένα βαθύ τηγάνι με αρκετό σπορέλαιο στη φωτιά μέχρι το λάδι να φτάσει τους 180ºC.

Βάζουμε 200 γρ. αλεύρι σε ένα ταψί. Προσθέτουμε αλάτι, πιπέρι και ανακατεύουμε.

Βουτάμε το κάθε κομμάτι μπακαλιάρου μέσα στο ταψί με το αλεύρι, γιατί με αυτό τον τρόπο θα κολλήσει καλύτερα το κουρκούτι στο ψάρι.

Τινάζουμε το κάθε κομμάτι για να φύγει το περιττό αλεύρι και μετά το βουτάμε στο μπολ με το κουρκούτι.

Τινάζουμε το παραπανίσιο κουρκούτι και τηγανίζουμε μέχρι να χρυσαφίσουν τα κομμάτια γυρίζοντάς τα αν χρειαστεί.

Προσοχή, τον μπακαλιάρο δεν τον ρίχνουμε απότομα στο καυτό λάδι. Πρώτα βάζουμε το μισό ψάρι και μόλις φουσκώσει λίγο το κουρκούτι τότε ρίχνουμε και το άλλο μισό μέσα στο τηγάνι.

Αφαιρούμε τον μπακαλιάρο με μια κουτάλα και τον μεταφέρουμε σε ένα ταψί με απορροφητικό χαρτί κουζίνας.

Συνοδεύουμε με σκορδαλιά και σερβίρουμε με πατάτες τηγανητές.

Καλή επιτυχία !

 Η μαθήτρια της Γ τάξης ,

Αλεξανδρίδου Θεοδώρα

Τα έργα είναι των μαθητών/τριών μας : Βέρου Ελένη, Ρούμογλου Βασιλική, Παπαδοπούλου Δήμητρα, Αμοιρίδου Ιόλη,  Σφήκα Έλενα και Αναγνώστου Μαριάννα

Επιμέλεια η καθηγήτρια Καλλιτεχνικών του σχολείου μας κ. Γαβριηλίδου Π.

Με αφορμή την τριήμερη σχολική εκδρομή που πραγματοποιήσαμε στην Αθήνα από τις 18 έως τις 20 Ιανουαρίου, είχαμε την ευκαιρία να επισκεφτούμε ένα από τα σημαντικότερα κτήρια της χώρας μας, τη Βουλή των Ελλήνων. Η επίσκεψη αυτή ήταν μια ξεχωριστή εμπειρία, καθώς μας έδωσε τη δυνατότητα να γνωρίσουμε από κοντά τον τρόπο λειτουργίας της δημοκρατίας μας.

 Το Ελληνικό Κοινοβούλιο στεγάζεται στο κτήριο των Παλαιών Ανακτόρων, στην πλατεία Συντάγματος. Κατά την άφιξή μας, εντυπωσιαστήκαμε από την αρχιτεκτονική του. Κατά τη διάρκεια της ξενάγησής μας, ενημερωθήκαμε για την ιστορία του κτηρίου, στο οποίο αρχικά στεγάζονταν τα βασιλικά ανάκτορα, ενώ έναν αιώνα μετά την κατασκευή του μετατράπηκε σε Κτήριο της Βουλής και της Γερουσίας. Σήμερα φιλοξενεί τη Βουλή των Ελλήνων.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε η αίθουσα της Ολομέλειας, όπου λαμβάνονται σημαντικές αποφάσεις για τη χώρα. Ήμασταν ιδιαίτερα τυχεροί, καθώς μας δόθηκε η ευκαιρία να παρακολουθήσουμε από τα θεωρεία μια συνεδρίαση της Ολομέλειας της Βουλής. Εκεί είδαμε από κοντά πώς διεξάγεται μια κοινοβουλευτική διαδικασία. Αρχικά, τον λόγο είχε ο Πρόεδρος της Βουλής,  ο οποίος συντονίζει τη συνεδρίαση και δίνει τον λόγο στους βουλευτές. Στη συνέχεια, οι βουλευτές ανέπτυξαν τις απόψεις τους, έθεσαν ερωτήματα και τοποθετήθηκαν πάνω στο υπό συζήτηση θέμα, ενώ ακολούθησαν απαντήσεις από τους αρμόδιους υπουργούς. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, κατανοήσαμε πώς λειτουργεί ο δημοκρατικός διάλογος και πώς λαμβάνονται σημαντικές αποφάσεις για τη χώρα.

Επιπλέον, κατά την αποχώρησή μας από τον χώρο, είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε την αλλαγή της Προεδρικής Φρουράς στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη. Οι Εύζωνες, με τις παραδοσιακές στολές, τον χαρακτηριστικό βηματισμό και τον άψογο συγχρονισμό τους, μας άφησαν έντονες εντυπώσεις και μας γέμισαν θαυμασμό και σεβασμό.

Η επίσκεψη στο Ελληνικό Κοινοβούλιο ήταν μια μοναδική εμπειρία που μας έφερε πιο κοντά στη λειτουργία της δημοκρατίας και μας βοήθησε να συνδέσουμε τη σχολική γνώση με την πραγματικότητα. Σίγουρα αποτέλεσε μία από τις πιο ενδιαφέρουσες στιγμές της εκδρομής μας.

Η μαθήτρια της Γ’ τάξης

Αλεξανδρίδου Θεοδώρα

Όσοι περπατάμε συχνά στη Νέα Παραλία της Θεσσαλονίκης, στο ύψος της  οδού Πέτρου Συνδίκα, σίγουρα έχουμε δει ένα περίεργο κτήριο δίπλα στο «πάρκο των σκύλων». Πολλοί περνάμε από δίπλα του, ειδικά εμείς οι μαθητές και οι μαθήτριες  ανεβαίνουμε συχνά στον δεύτερο όροφό του και καθόμαστε στα παγκάκια που έχει, χωρίς να ξέρουμε τι είναι ή σε τι χρησιμεύει.

Κι όμως, αυτό το κτήριο παίζει πολύ σημαντικό ρόλο για την πόλη μας. Το κτήριο αυτό είναι αντλιοστάσιο. Ανήκει στην ΕΥΑΘ και λειτουργεί σαν μια μεγάλη «αντλία» για την παραλιακή περιοχή. Συγκεντρώνει τα βρόχινα νερά και τα λύματα από το αποχετευτικό δίκτυο και τα στέλνει, με τη βοήθεια μηχανημάτων, προς τους κεντρικούς αγωγούς. Αυτό είναι απαραίτητο γιατί η παραλία βρίσκεται πολύ χαμηλά, σχεδόν στο ίδιο επίπεδο με τη θάλασσα, και τα νερά δεν μπορούν να φύγουν μόνα τους. Αν δεν υπήρχε το αντλιοστάσιο, η περιοχή θα πλημμύριζε συχνά, ειδικά όταν βρέχει πολύ και η θάλασσα θα ήταν πολύ πιο βρώμικη.

Η περιοχή της παραλίας έχει μεγάλη ιστορία. Παλιά ο Θερμαϊκός κόλπος δεν έμοιαζε καθόλου με αυτό που βλέπουμε σήμερα. Τα νερά ήταν πολύ πιο βρώμικα, υπήρχαν μπάζα και σκουπίδια μέσα στη θάλασσα και η μυρωδιά συχνά ήταν πολύ άσχημη. Με τα χρόνια και ιδιαίτερα μετά την ανάπλαση της Νέας Παραλίας, ο χώρος άλλαξε μορφή. Δημιουργήθηκαν πάρκα, ποδηλατόδρομοι και χώροι αναψυχής, ώστε οι άνθρωποι να χαίρονται τη βόλτα τους δίπλα στη θάλασσα.

Σήμερα ο Θερμαϊκός είναι αρκετά πιο καθαρός χάρις εγκαταστάσεων σαν το αντλιοστάσιο. Αποτελεί σημείο συνάντησης για μικρούς και μεγάλους. Τα παιδιά χρησιμοποιούν τον χώρο για βόλτες, πολλοί κάθονται στο αντλιοστάσιο ή γύρω από αυτό για να ξεκουραστούν, να μιλήσουν ή να χαζέψουν τη θάλασσα, χωρίς να γνωρίζουν ότι κάτω από τα πόδια τους λειτουργούν τεράστια μηχανήματα που προστατεύουν την πόλη και βοηθούν τη θάλασσα να παραμείνει καθαρή.

Το αντλιοστάσιο είναι ένα παράδειγμα ότι κάποια από τα πιο σημαντικά κτήρια μιας πόλης δεν τα γνωρίζουμε, αλλά εργάζονται για τη βελτίωση της καθημερινότητάς μας. Την επόμενη φορά που θα περάσουμε από εκεί, ας το κοιτάξουμε με διαφορετικό μάτι.

Η μαθήτρια της Β΄ Τάξης

Έλλη Καβακοπούλου

Στην καθημερινότητά μας συνηθίζουμε, όπου και αν βρεθούμε, να βγάζουμε φωτογραφίες και βίντεο, προκειμένου να τα αναρτήσουμε στα social media. Αυτό όμως, δε μας αφήνει να χαρούμε και να ζήσουμε αυτή καθαυτή τη στιγμή.

Πολλές φορές έχει τύχει σε όλους μας όταν βρισκόμαστε σε ένα ωραίο μέρος στο οποίο διασκεδάζουμε και περνάμε καλά να νιώθουμε την πίεση ότι «πρέπει» να το δημοσιοποιήσουμε. Αντί να απολαύσουμε τη στιγμή και να νιώσουμε όμορφα συναισθήματα, ξοδεύουμε τον χρόνο μας  και επικεντρωνόμαστε στις εικόνες τις οποίες θα δουν οι άλλοι. Στη συνέχεια, το συναίσθημα το οποίο δημιουργείται μετά από την ανάρτηση μιας εικόνας εξαρτάται από τον θεατή  τα σχόλια και τις αντιδράσεις του. Καταγράφοντας συνέχεια τις προσωπικές μας στιγμές, χάνουμε την πλήρη επίγνωση των συναισθημάτων μας. Ουσιαστικά ζούμε σε μια εικονική πραγματικότητα περιμένοντας τον θαυμασμό των άλλων, παραλείποντας να ζήσουμε αληθινά. Όμως, η πραγματική ζωή ξεκινάει μόνο όταν σταματάμε να ζητάμε και να περιμένουμε την επιβεβαίωση από τους άλλους.

Η ουσία της ζωής δεν κρύβεται πίσω από τον εντυπωσιασμό των άλλων για τις στιγμές της ζωής μας. Αντιθέτως, η ουσία βρίσκεται στα συναισθήματα που μας χαρίζουν οι στιγμές και οι άνθρωποι που τις μοιραζόμαστε.

Στο κάτω-κάτω, ζούμε για εμάς, όχι για τα βλέμματα των άλλων.

Η μαθήτρια της Γ’ Τάξης

Ζάγκα Σοφία