Η έκθεση παρουσίαζε το έργο του σπουδαίου ζωγράφου Βίνσεντ βαν Γκογκ μέσα από μια σύγχρονη, διαδραστική προσέγγιση, με προβολές, ήχο και ψηφιακές αναπαραστάσεις των πιο γνωστών πινάκων του. Οι μαθητές είχαν την ευκαιρία να “μπουν” στον κόσμο της τέχνης του Βαν Γκογκ και να βιώσουν με έναν διαφορετικό τρόπο τα έργα του.

Ιδιαίτερη εντύπωση προκάλεσε η δυνατότητα περιήγησης μέσα σε μεγάλες προβολές των έργων, όπου τα χρώματα και οι κινήσεις των πινελιών ζωντάνευαν γύρω από τους επισκέπτες, δημιουργώντας μια μοναδική εμπειρία.

Η επίσκεψη αποτέλεσε μια ξεχωριστή πολιτιστική δράση, καθώς έφερε τους μαθητές σε επαφή με την τέχνη με έναν πιο σύγχρονο και βιωματικό τρόπο, ενισχύοντας το ενδιαφέρον τους για την εικαστική δημιουργία και τον πολιτισμό γενικότερα.

Συνολικά, η εμπειρία υπήρξε ιδιαίτερα θετική και άφησε στους μαθητές έντονες και όμορφες εντυπώσεις, οι οποίες λειτούργησαν σαν δημιουργικό έναυσμα και τους ενθάρρυναν να στραφούν ακόμη περισσότερο προς τον κόσμο της τέχνης και της καλλιτεχνικής έκφρασης.

Η αρχιτεκτονική της Σαντορίνης βασίζεται στην απλότητα, λειτουργικότητα και αποτελεί παράδειγμα παραδοσιακής κυκλαδίτικης δόμησης. Αναπτύχθηκε λόγω της μοναδικής γεωμορφολογίας του νησιού, μετά την έκρηξη του ηφαιστείου τον Ιούλιο του 1956.  Στις 9 Ιουλίου 1956, ο ισχυρός σεισμός (7.5 Ρίχτερ) και ο επακόλουθος μετασεισμός προκάλεσαν τεράστιες καταστροφές: κατέρρευσε μεγάλο ποσοστό των κτιρίων, πολλοί οικισμοί ερημώθηκαν και υπήρξαν ανθρώπινες απώλειες και μαζική μετανάστευση.  Πριν το 1956, η Σαντορίνη ήταν ένα σχετικά φτωχό αλλά αυτάρκες νησί, με οικονομία βασισμένη κυρίως στη γεωργία, την αμπελουργία και το εμπόριο. Μετά το 1956, η Σαντορίνη πέρασε μια περίοδο παρακμής: πολλοί κάτοικοι εγκατέλειψαν το νησί λόγω της καταστροφής και της φτώχειας.

Πολλά παραδοσιακά σπίτια ερημώθηκαν. Οι κάτοικοι, αξιοποιώντας τα τοπικά αγαθά που παρείχε το ίδιο το νησί, κατάφεραν να αφήσουν μειωμένο περιβαλλοντικό αποτύπωμα και προσαρμόστηκαν στις ιδιαίτερες κλιματικές συνθήκες, αναγεννώντας έτσι το νησί. Αυτές περιλαμβάνουν ισχυρούς ανέμους, συνεχείς σεισμούς, έντονη ηλιοφάνεια, απότομες πλαγιές και ηφαιστειακή δραστηριότητα.

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της αρχιτεκτονικής της είναι τα υπόσκαφα σπίτια. Αυτές οι κατοικίες είναι σκαμμένες μέσα στον ηφαιστειακό βράχο, κυρίως στην πλευρά της καλντέρας (=η εδαφική κοιλότητα που σχηματίζεται όταν υποχωρεί το τμήμα ενός ηφαιστείου). Ο σχεδιασμός αυτός δεν είναι μόνο αισθητικά εντυπωσιακός, αλλά και πρακτικός, καθώς προσφέρει φυσική θερμομόνωση. Τα σπίτια παραμένουν δροσερά το καλοκαίρι και ζεστά τον χειμώνα, μειώνοντας την ανάγκη για τεχνητή θέρμανση ή ψύξη.

Ακόμη, σημαντικό χαρακτηριστικό είναι οι λευκές επιφάνειες των κτιρίων. Τα σπίτια ασβεστώνονται παραδοσιακά με ασβέστη, κάτι που βοηθά στην αντανάκλαση της ηλιακής ακτινοβολίας και στη διατήρηση χαμηλότερων θερμοκρασιών στο εσωτερικό. Παράλληλα, το λευκό χρώμα συμβάλλει στη δημιουργία μιας ενιαίας αισθητικής εικόνας, που ενισχύει τη φωτεινότητα και την καθαρότητα του τοπίου. Το μπλε, εμπνευσμένο από τη θάλασσα και τον ουρανό, κυριαρχεί, δημιουργώντας μια έντονη αντίθεση με το λευκό των τοίχων. Αυτό χρησιμοποιείται κυρίως σε πόρτες, παράθυρα και τρούλους. Σε ορισμένες περιπτώσεις συναντώνται και άλλες αποχρώσεις, όπως το κόκκινο ή το ώχρα, που προσθέτουν ποικιλία στο τοπίο.

Οι καμπύλες γραμμές και οι θολωτές οροφές αποτελούν επίσης βασικά στοιχεία της αρχιτεκτονικής της Σαντορίνης. Οι καμάρες δεν είναι μόνο διακοσμητικές, αλλά εξυπηρετούν και στατικούς σκοπούς, μοιράζοντας το βάρος και αυξάνοντας την αντοχή των κατασκευών. Αυτό ήταν ιδιαίτερα σημαντικό σε ένα νησί που έχει επηρεαστεί από σεισμούς στο παρελθόν.

Τα στενά σοκάκια και η πυκνή δόμηση των οικισμών αποτελούν ακόμη ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα. Τα σπίτια είναι χτισμένα κοντά το ένα στο άλλο, δημιουργώντας ένα προστατευμένο περιβάλλον από τους ισχυρούς ανέμους. Τα δρομάκια είναι συχνά λαβυρινθώδη, σχεδιασμένα με τρόπο που περιορίζει την ένταση του αέρα και προσφέρει σκιά στους πεζούς.

Σήμερα, παρά την έντονη τουριστική ανάπτυξη, η Σαντορίνη καταφέρνει σε μεγάλο βαθμό να διατηρεί τον αρχιτεκτονικό της χαρακτήρα. Οι σύγχρονες κατασκευές συχνά ακολουθούν τα παραδοσιακά πρότυπα, ενσωματώνοντας μοντέρνες ανέσεις χωρίς να αλλοιώνουν την ταυτότητα του νησιού. Έτσι, η αρχιτεκτονική της Σαντορίνης παραμένει ένα ζωντανό σύμβολο πολιτισμού, ιστορίας και αρμονίας με το φυσικό περιβάλλον.

Συνολικά, ο σεισμός του 1956 αποτέλεσε ένα σημείο καμπής: από ένα παραδοσιακό, ναυτικό νησί πέρασε σε μια περίοδο εγκατάλειψης και τελικά σε μια δυναμική τουριστική ανάπτυξη που διαμόρφωσε τη σημερινή του ταυτότητα.

Οι αρθρογράφοι:

Φώσκολου Εύα (Α3)

Χαραλαμπίδου Μαργαρίτα (Α3)

Μπότσιου Δήμητρα (Α2)

Η αναχώρηση έγινε το πρωί από τον χώρο του σχολείου και η μετάβαση πραγματοποιήθηκε με λεωφορείο έως την Πλατεία Κλαυθμώνος, από όπου ακολούθησε σύντομη πεζή διαδρομή προς το μουσείο. Κατά την άφιξη, οι μαθητές συμμετείχαν σε οργανωμένη ξενάγηση από το προσωπικό του χώρου.

Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στην ιστορία του κτηρίου, το οποίο αποτέλεσε την πρώτη κατοικία του βασιλιά Όθωνας της Ελλάδας και της βασίλισσας Αμαλία της Ελλάδας, καθώς και στη σημασία του για τη διαμόρφωση της Αθήνας ως πρωτεύουσας του νεοσύστατου ελληνικού κράτους. Μέσα από τα εκθέματα, οι μαθητές είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν την εξέλιξη της πόλης από την περίοδο της Οθωμανικής κυριαρχίας έως τον 19ο αιώνα.

Ξεχωριστό ενδιαφέρον παρουσίασε το έργο του Νικόλαος Γύζης «Το Καρναβάλι στην Αθήνα», το οποίο ανέδειξε πτυχές της κοινωνικής ζωής της εποχής και συνέβαλε στην καλύτερη κατανόηση του ιστορικού πλαισίου.

Η επιστροφή στο σχολείο πραγματοποιήθηκε το μεσημέρι, χωρίς προβλήματα. Η επίσκεψη αυτή άφησε ιδιαίτερα θετικές εντυπώσεις στους μαθητές, καθώς τους έδωσε τη δυνατότητα να δουν την ιστορία να «ζωντανεύει» μπροστά τους και να συνειδητοποιήσουν τη στενή σύνδεση ανάμεσα στη σχολική γνώση και την πραγματικότητα. Η επαφή με τα αυθεντικά εκθέματα και τον ιστορικό χώρο προκάλεσε έντονο ενδιαφέρον και ενθουσιασμό, κάνοντας την εμπειρία ουσιαστική και αξέχαστη. Παράλληλα, αποτέλεσε μια ευχάριστη ανάπαυλα από τη σχολική καθημερινότητα και μια ευκαιρία για δημιουργική συνύπαρξη και ανταλλαγή εμπειριών μεταξύ των μαθητών.

Η πρώτη μας ημέρα ξεκίνησε νωρίς το πρωί με αναχώρηση από το σχολείο και πτήση προς την Πράγα. Φτάνοντας, ξεκινήσαμε αμέσως την εξερεύνηση της πόλης από το εντυπωσιακό Κάστρο της Πράγας, όπου θαυμάσαμε τον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Βίτου, τη Βασιλική του Αγίου Γεωργίου και το γραφικό Χρυσό Δρομάκι. Στη συνέχεια περπατήσαμε στα στενά της Μάλα Στράνα, διασχίσαμε τη διάσημη Γέφυρα του Καρόλου και καταλήξαμε στην Παλιά Πόλη με το εντυπωσιακό Αστρονομικό Ρολόι. Η πρώτη μας επαφή με την πόλη ήταν γεμάτη εικόνες, ιστορία και ενθουσιασμό.

Τη δεύτερη ημέρα πραγματοποιήσαμε ημερήσια εκδρομή στο παραμυθένιο Τσέσκυ Κρούμλοβ, μια πόλη που μοιάζει να έχει βγει από άλλη εποχή. Περιηγηθήκαμε στο επιβλητικό κάστρο, περπατήσαμε στα μεσαιωνικά σοκάκια και γνωρίσαμε την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική της περιοχής. Η ατμόσφαιρα ήταν μαγευτική και πολλοί από εμάς ένιωσαν σαν να συμμετέχουν σε ένα ζωντανό σκηνικό ιστορίας.

Η τρίτη ημέρα ήταν αφιερωμένη στη Δρέσδη της Γερμανίας. Εκεί είχαμε την ευκαιρία να δούμε από κοντά σπουδαία μνημεία, όπως την Όπερα, το παλάτι Zwinger και την εντυπωσιακή Frauenkirche. Παρά την καταστροφή που υπέστη η πόλη στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η αναστήλωσή της είναι αξιοθαύμαστη και μας έδωσε μια βαθύτερη κατανόηση της ιστορίας και της αντοχής των λαών.

Την τελευταία ημέρα επισκεφθήκαμε μουσεία της Πράγας, όπου ήρθαμε σε επαφή με εκθέματα φυσικής ιστορίας και πολιτισμού. Λίγο πριν την αναχώρησή μας, είχαμε ελεύθερο χρόνο για μια τελευταία βόλτα και αγορές, αποχαιρετώντας μια πόλη που μας κέρδισε με την ομορφιά και τον χαρακτήρα της.

Η εκδρομή αυτή δεν ήταν απλώς ένα ταξίδι, αλλά μια πολύτιμη εμπειρία ζωής. Ενίσχυσε τις σχέσεις μεταξύ μας, μας έδωσε νέες γνώσεις και εικόνες και μας χάρισε αναμνήσεις που θα μας συνοδεύουν για πάντα.

Στις 9 Ιανουαρίου 2024,οι μαθητές μας είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν τη θεατρική παράσταση ΄΄Ποιός σκότωσε τον σκύλο τα μεσάνυχτα;΄΄ στο θέατρο Τζένη Καρέζη. Μία παράσταση που με ιδιαίτερη ευαισθησία προσεγγίζει το θέμα της διαφορετικότητας αλλά και της δικής μας αμηχανίας απέναντι σ’αυτό που δεν εντάσσεται στις κοινωνικές νόρμες. Μέσω, λοιπόν, της μέθεξης που προσφέρει το θέατρο, βιώσαμε όλοι τις δυσκολίες που συναντά ένας έφηβος που βρίσκεται στο φάσμα του αυτισμού και ήρθαμε αντιμέτωποι με τις δικές μας προκαταλήψεις.

Με τη βοήθεια της τέχνης λοιπόν, συνειδητοποιήσαμε βιωματικά τη σημασία της ενσυναίσθησης και της συμπερίληψης των ατόμων με αναπηρίες στο κοινωνικό σύνολο. Μετά το πέρας της παράστασης ιδιαίτερη ήταν η συγκίνηση και η ευαισθητοποίηση των μαθητών απέναντι στα θέματα τα οποία αντιμετωπίζουν τα άτομα με αναπηρίες. Επίσης, καθολική υπήρξε η επιθυμία για την παρακολούθηση και άλλων αξιόλογων παραστάσεων.

Με τη συμμετοχή μαθητών της Α΄ και Β΄ τάξης οργανώθηκε η ομάδα της Βουλής των Εφήβων και πραγματοποιήθηκαν εβδομαδιαίες συζητήσεις και project, που στόχευαν στη βαθύτερη κατανόηση των αξιών της συλλογικότητας, της σύμπραξης, της συνεργασίας και της αλληλεγγύης. Παράλληλα, η ομάδα έλαβε μέρος σ’ όλες τις δράσεις που διοργάνωσε το σχολείο με στόχο την προαγωγή των όλων αυτών των κοινωνικών αξιών.

Σ’ αυτό το πλαίσιο οι μαθητές συμμετείχαν στο πρόγραμμα Make a Wish Ελλάδος και προώθησαν το Αστέρι της Ευχής. Μ’ αυτή τη δωρεά, όλοι μαζί συμβάλαμε στην εκπλήρωση των ευχών των παιδιών που πάσχουν από σοβαρές ασθένειες. Επιπλέον, με μεγάλη προθυμία συγκεντρώσαμε τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης και τα αποστείλαμε στο Χαμόγελο του Παιδιού, συνεισφέροντας μ’ αυτόν τον τρόπο στην υλοποίηση του ευάρεστου έργου του.

Με τη συμμετοχή της ομάδας της Βουλής των εφήβων στις προαναφερόμενες δράσεις, το «συν» που διαμορφώνει τον κόσμο έγινε πράξη και οι μαθητές απέδειξαν εμπράκτως την αναγνώριση της ευθύνης που τους αναλογεί απέναντι στην κοινωνία και συνειδητοποίησαν την αξία της συμμετοχής στα κοινά ως υπεύθυνοι και ενεργοί πολίτες.

Τέλος, στην καταληκτική μας συνάντηση αποφασίσαμε τη συγγραφή ενός άρθρου με θέμα τη δημοκρατία και το αναρτήσαμε στην ηλεκτρονική σχολική εφημερίδα.

Το Κέντρο Ελληνικών Σπουδών Ελλάδας (ΚΕΣ) είναι ένα διεθνές γραφείο του Harvard. Λειτουργεί ως διεπιστημονικός κόμβος του Πανεπιστημίου στο εξωτερικό ο οποίος συνδέει την κοινότητα του Harvard με τα τοπικά ακαδημαϊκά ιδρύματα, αρχές, καθώς και με άλλους φορείς και κοινότητες, ενώνοντας τις ανθρωπιστικές επιδιώξεις του δίδυμού του ιδρύματος, του Κέντρου στην Ουάσιγκτον των ΗΠΑ, με τη γενέτειρα του Ελληνισμού.

Από τη σύλληψή του, το ΚΕΣ σχεδιάστηκε και ιδρύθηκε για να είναι προσβάσιμο και δωρεάν για το ευρύ κοινό. Διατηρεί δύο εξίσου σημαντικές προτεραιότητες στη λειτουργία του: Αφενός να διοργανώνει, να συνδιοργανώνει και να υποστηρίζει δραστηριότητες που απευθύνονται στην κοινότητα του Harvard. Αφετέρου να αλληλοεπιδρά με εκπαιδευτικές ή μη κοινότητες στην Ελλάδα και παγκοσμίως μέσα από πλήθος προγραμμάτων και περαιτέρω δράσεων.

Οι μαθητές ξεναγήθηκαν στους χώρους του, ενημερώθηκαν για τις ευκαιρίες σπουδών και για την τεράστια ψηφιακή Βιβλιοθήκη που  υπάρχει στο Πανεπιστήμιο.

Στη συνέχεια, περιηγηθήκαμε στην πόλη του Ναυπλίου και είχαμε ελεύθερη ώρα για περιήγηση, διασκέδαση και ατέλειωτες βόλτες!

Το ταξίδι μας ξεκίνησε πολύ νωρίς το πρωί. Συγκεντρωθήκαμε στο χώρο του Σχολείου με κατεύθυνση το αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος. Από εκεί πετάξαμε προς το αεροδρόμιο της Ρώμης, το Fiumicino και κατευθείαν επιβιβαστήκαμε στα λεωφορεία με κατεύθυνση την ιστορική πόλη της Φλωρεντίας. Οι δύο πρώτες ημέρες ήταν αφιερωμένες στη γνωριμία μας με την πόλη της Φλωρεντίας, μια πόλη πραγματικό μουσείο για τους επισκέπτες. Πατρίδα της Αναγέννησης και του Μποτιτσέλι, πόλη του Λεονάρντο ντα Βίντσι και του Γαλιλαίου, «καλλιτεχνικό ορμητήριο» του Μιχαήλ Άγγελου και μούσα του Δάντη, η πρωτεύουσα της Τοσκάνης με φόντο τον Άρνο μας μάγεψε και μας ταξίδεψε στο χρόνο!

Περπατήσαμε στην περίφημη γραφική γέφυρα του Ponte Vecchio, την Παλαιά Γέφυρα της πόλης, μεσαιωνικού τύπου, επισκεφθήκαμε την Πλατεία του Μιχαήλ Άγγελου με την υπέροχη πανοραμική θέα της πόλης, όπου στο κέντρο της δεσπόζει ένα μπρούτζινο αντίγραφο του “Δαβιδ”.  Κάναμε, επίσης, βόλτα γύρω από τον πιο γνωστό καθεδρικό ναό Santa Maria Del Fiore (Αγία Μαρία των Λουλουδιών)  ή αλλιώς Duomo, δίπλα απ” όπου απολαύσαμε έναν υπέροχο cappuccino κι ένα λαχταριστο tiramisu. Οι ξεναγοί μας έκαναν τον γύρο της πόλης, περνώντας μας μέσα από το Ουφίτσι (Uffizi), ένα ανάκτορο της Φλωρεντίας, στο οποίο στεγάζεται η ομώνυμη πινακοθήκη Galleria degli Uffizi, μια από τις παλαιότερες πινακοθήκες στον κόσμο. Ακολούθως, συνεχίσαμε οδηγούμενοι μέσα από τα παραδοσιακά σοκάκια της πόλης προς τη Βασιλική της Σάντα Κρότσε (Basilica di Santa Croce), η οποία είναι η μεγαλύτερη εκκλησία των Φραγκισκανών στην Ιταλία. Η κατασκευή της ξεκίνησε τον 13ο αιώνα και εκεί βρίσκεται ο τάφος του Μιχαήλ Άγγελου. Φυσικά δεν παραλείψαμε να κάνουμε μια όχι και τόσο ανέξοδη βόλτα στo Mercato di Sant’Ambrogio, στην παλαιότερη αγορά της Φλωρεντίας, η οποία βρίσκεται σε μια από τις παλαιότερες συνοικίες της πόλης καθώς και στην Κεντρική Αγορά (Mercato Centrale) ενώ επισκεφθήκαμε και την αγορά του San Lorenzo, η οποία φημίζεται για τις καλές τιμές των δερμάτινων ειδών της, μιας και η Φλωρεντία εκτός από πολιτιστικό διαμάντι υπήρξε κατά το παρελθόν και πόλη βυρσοδεψών. Τέλος, γευτήκαμε τις τοπικές σπεσιαλιτέ: τη θεσπέσια Βistecca alla fiorentina, πίτσες και καλτσόνε όλων των ειδών, παραδοσιακά λαχταριστά panini,τεράστιες μπρουσκέτες φτιαγμένες με φρέσκα υλικά και πολλή φαντασία και ανεπανάληπτο παγωτό (gelato) σε ποικιλία γεύσεων και με μοναδική αέρινη υφή και ανάλαφρη γεύση. Φύγαμε πραγματικά γοητευμένοι από την πόλη των Μεδίκων, με την ευχή κάποια στιγμή να μπορέσουμε να ξανάρθουμε εδώ!

Επόμενος σταθμός μας ήταν η μεσαιωνική πόλη Σιέννα-κόσμημα της Τοσκάνης! Κέντρο της πόλης είναι φυσικά η πλατεία Piazza del Campo, μία από τις εντυπωσιακότερες μεσαιωνικές πλατείες της Ιταλίας σε σχήμα όστρακου, προκειμένου έμποροι και αγοραστές να έρχονται σε επαφή και να πουλούν και να αγοράζουν προϊόντα. Το δάπεδο της πλατείας είναι χωρισμένο σε εννέα τμήματα, κάτι που συμβολίζει τους «Εννέα» κυβερνήτες της Σιένα. Πληροφορηθήκαμε ότι τo event για το οποίο είναι γνωστή η Σιένα σε όλη την Ιταλία είναι το Palio. Πρόκειται για μία ιπποδρομία που γίνεται δύο φορές τον χρόνο, στις 2 Ιουλίου και στις 16 Αυγούστου. Γύρω από την πλατεία θαυμάσαμε το Palazzo Publico και τον τεράστιο πύργο Torre del Mangia. Περιηγηθήκαμε στην πόλη, απολαύσαμε τοπικές λιχουδιές και τα μάτια μας δε χόρταιναν να βλέπουν την απαράμιλλη αυθεντικη ομορφιά του μεσσαιωνικού τοπίου. Δυστυχώς, όμως, έπρεπε να συνεχίσουμε το ταξίδι μας.

Οι δύο τελευταίες μας ημέρες ήταν αφιερωμένες στη Ρώμη και το Βατικανό. Ξεκινήσαμε με μια βόλτα στην Piazza Navona, μια από τις πιο μαγικές πλατείες στο Centro Storico (το ιστορικό κέντρο της πόλης). Τα μεγαλοπρεπή μνημεία, τα σιντριβάνια και φυσικά στο κέντρο της πλατείας η εντυπωσιακή Fontana dei Quattro Fiumi, ένα σιντριβάνι αριστούργημα γλυπτικής τέχνης. Συνεχίσαμε προς το Πάνθεον, ένα από τα πιο καλοδιατηρημένα μνημεία στην Αιώνια Πόλη, ναό αφιερωμένο στους θεούς της παγανιστικής Ρώμης που εν τέλει μετατράπηκε σε χριστιανική εκκλησία. Φυσικά δεν θα παραλείπαμε να κάνουμε μια στάση στη Φοντάνα ντι Τρέβι, να πετάξουμε από ένα κέρμα στο συντριβάνι, ευχόμενοι να ξαναγυρίσουμε στην Αιώνια Πόλη! Από τη Φοντάνα ντι Τρέβι, κατευθυνθήκαμε βόρεια στη Via del Corso για να φτάσουμε στα πασίγνωστα Ισπανικά Σκαλιά, ένα από τα πιο διάσημα ορόσημα της Ρώμης.

Την τελευταία μέρα ξεκινήσαμε για το ιστορικό Κολοσσαίο, το πιο εμβληματικό ορόσημο της πόλης, με σχεδόν 2.000 χρόνια ιστορίας. Το Κολοσσαίο χτίστηκε μεταξύ του 72 μ.Χ. και του 80 μ.Χ. και γρήγορα έγινε το μεγαλύτερο αμφιθέατρο στον ρωμαϊκό κόσμο. Ήταν ο κύριος κόμβος διασκέδασης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Οι αγώνες που διεξήχθησαν εκεί για περισσότερα από 500 χρόνια οδήγησαν στο θάνατο  περισσότερους από 500.000 άνθρωποι και 1 εκατομμύριο άγρια ​​ζώα.

Τελευταίος σταθμός το Βατικανό. Το Βατικανό είναι ανεξάρτητο κράτος, στη δυτική πλευρά της πόλης της Ρώμης στην Ιταλία και αποτελεί συνέχεια του εκκλησιαστικού (ή και παπικού) κράτους του Μεσαίωνα. Το επιβλητικότερο κτίσμα του είναι η Βασιλική του Αγίου Πέτρου που κτίστηκε το 4ο αιώνα και ανοικοδομήθηκε το 16ο αιώνα. Η Βασιλική του Αγίου Πέτρου (Basilica di San Pietro), που είναι χτισμένη πάνω από το σημείο ταφής του Αποστόλου Πέτρου είναι το αποκορύφωμα της Πόλης του Βατικανού ενώ θεωρείται η πιο σημαντική εκκλησία στον κόσμο. Οι μαθητές και οι μαθήτριες είχαν την ευκαιρία να ξεναγηθούν σε ομάδες των 20 ατόμων από εμπειρους ξεναγούς, εφοδιασμένοι με ακουστικά για να μη χάσουν ούτε την παραμικρή λεπτομέρεια από τις εντυπωσιακές πληροφορίες που μας δόθηκαν. Συμφωνήσαμε όλοι ότι η εμπειρία της ξενάγησής μας στο Βατικανό ήταν μια εμπειρία ζωής ανεκτίμητη.

Το ταξίδι αυτό ήταν για τους μαθητές το πολυτιμότερο «μάθημα» όλων. Στο δρόμο του γυρισμού δάκρυα αυλάκωναν τα νεαρά μάγουλα και με μια φωνή όλοι ζητούσαν να επιστρέψουν στη Ρώμη, την Αιώνια Πόλη και πλανεύτρα ταξιδιωτών…

Συνοδοί εκπαιδευτικοί ήταν οι: Χαμηλοθώρη Μαρία, Καφούρου Εύα, Λούβη Κλεοπάτρα, Ζάχος Γιάννης, Μουτάφης Βασίλης και Τσιμπίδη Μένια.

Ξεκινήσαμε πολύ νωρίς από το Σχολείο έχοντας μαζί μας την καλή μας διάθεση και όρεξη για νέες εμπειρίες. Κατά τη διάρκεια της εκδρομής είχαμε όλοι την ευκαιρία να γνωρίσουμε από κοντά σημαντικά μνημεία της πολιτιστικής μας κληρονομιάς αλλά και να απολαύσουμε τις φυσικές ομορφιές της πατρίδας μας.

Ο πρώτος μας σταθμός ήταν η αρχαία Μεσσήνη, μια από τις πιο καλοδιατηρημένες και ταυτόχρονα εντυπωσιακές πόλεις της αρχαιότητας. Σύμφωνα με τους μελετητές, ιδρύθηκε από τον Επαμεινώνδα τον 4ο αι. π.Χ. Εκεί απολαμβάνοντας την υπέροχη λιακάδα, περιηγηθήκαμε στον αρχαιολογικό χώρο που καταλάμβανε μία τεράστια έκταση 400 στρεμμάτων μην ξέροντας τι να πρωτοθαυμάσουμε. Δε διστάσαμε μάλιστα να αναβιώσουμε κάποια από τα αγωνίσματα της αρχαιότητας…

Στη συνέχεια φτάσαμε στην πόλη της Καλαμάτας. Η πρώτη μας γνωριμία με την πόλη άρχίσε από τον Μητροπολιτικό ναό της Υπαπαντής και συνεχίστηκ με τη βόλτα μας προς το ιστορικό εκκλησάκι των Αγίων Αποστόλων στον πεζόδρομο της πόλης, όπου και κάναμε στάση για ξεκούραση και φαγητό. Μετά την άφιξή μας στο ξενοδοχείο η πρώτη μέρα τελείωσε με διασκέδαση και πολύ χορό.

Την επόμενη μέρα σειρά είχαν τα ιστορικά Κάστρα της Μεθώνης και της Πύλου. Στην παραλιακή κωμόπολη περιηγηθήκαμε στο επιβλητικό Κάστρο χτισμένο από τους Ενετούς πάνω στην παραλία. Μπήκαμε στο Μπούρτζι, μικρό επιθαλάσσιο οχυρό, κτισμένο σε μικρή νησίδα στα νότια του κάστρου και απολαύσαμε την υπέροχη θέα.

Στη συνέχεια πήραμε το δρόμο προς την Πύλο, κωμόπολη στον όρμο του Ναυαρίνου απέναντι από το νησάκι Σφακτηρία. Το φρούριο της Πύλου (Νιόκαστρο ή Νεόκαστρο) άρχισε να κτίζεται από τους Οθωμανούς το 1573, λίγο μετά την ήττα τους στη ναυμαχία της Ναυπάκτου (1571). Σήμερα, παρατηρούνται στο μνημείο αρκετές φθορές, επισκευές, μετασκευές και προσθήκες. Οι μαθητες και οι μαθήτριες επισκέφθηκαν το ναό της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος και το Αρχαιολογικό Μουσείο της Πύλου. Στη συνέχεια είχαμε ελεύθερο χρόνο να περπατήσουμε στην πλατεία των Τριών Ναυάρχων και να δούμε την οικία του Τσικλητήρα ο οποίος αποτελεί τοπικό ήρωα -σύμβολο της Πύλου.

Την τελευταία ημέρα επισκεφθήκαμε το Πολεμικό Μουσείο στην Πόλη της Καλαμάτας και είχαμε αρκετό ελέυθερο χρόνο για να περιηγηθούμε στην πόλη και να έρθουμε σε επαφή με τον πολιτισμό της και τα παραδοσιακά τοπικά εδέσματα. Ήταν μια υπέροχη εκδρομή, μια αξέχαστη εμπειρία που μας ένωσε περισσότερο ως ομάδα. Ανυπομονούμε για την επόμενη περιπέτεια που θα μας φέρει κοντά σε νέους προορισμούς και νέες εμπειρίες!

Συνοδοί εκπαιδευτικοί: Χαμηλοθώρη Μαρία, Καφούρου Εύα, Βαγιάνης Δημήτρης, Ζάχος Γιάννης, Λούβη Κλεοπάτρα και Ρητά Βάνα.