Ειρήνη είναι τα πουλιά

να πετούν στον ουρανό ψηλά,

τροφή για τα δικά τους τα μικρά,

να βρίσκουνε με σιγουριά.

Τα φυτά να μεγαλώνουν,

να γίνονται πλατιά,

σκιά να φτιάχνουν,

για να παίζουν τα παιδιά.

Στο σχολείο να πηγαίνουν

δίχως απαγορευτικά,

δίχως να φοβούνται

για τις βόμβες από ψηλά.

Ειρήνη είναι, η ελευθερία να εκφραστώ

στην πόλη χαλαρή να κυκλοφορώ,

χωρίς να πρέπει να οπλοφορώ,

μην τυχόν πιαστώ.

- η μικρή Μαρία -

Στα βήματά του

Στην έρημη πόλη περπατώντας,

τις πατημασιές του χαράζει.

Και απ” τα στενά καθώς περνά,

κάθε ζωή πίσω του σπαράζει.

Ρουφάει ψυχές· τις παρασέρνει.

Σαν χείμαρρος που δε γυρίζει πίσω.

Το δέντρο στέκει ξεριζωμένο,

χώμα στάζει από τις ρίζες του

Και τρέχουν κλαίγοντας στον δρόμο,

τα παιδιά που γέλαγαν κάποτε δίπλα του.

Καταπίνει το φως -

μαζί και την ελπίδα.

Που φύλαγε ο στρατιώτης

βαθιά μέσα στα στήθια.

Στη φρίκη μέσα

και στον παραλογισμό

λυκνίζεται ατάραχος

σε ρυθμό ανατριχιαστικό.

- Μαρία Τσιρογιάννη-

Like an engine that broke down,
leaving me stranded
with nothing to eat.

Like this—
stripped from my poetic voice,
stripped from the ability to write.

I feel trapped inside my head,
drowning
in my own will to write.

Like an artist standing before a white canvas,
stroking the brush
without paint.

Like me,
sitting at my desk,
side by side
with the bin—
full of pieces of paper,
plain.

Μαρία Τσιρογιάννη