Κι ακόμα:

Τέχνη είναι η ομορφιά.

Η τέχνη είναι δημιουργία.

Η τέχνη είναι παιχνίδι.

Η τέχνη, εξάλλου, είναι γνώση. Και μάλιστα η πιο σημαντική, γιατί μας διδάσκει την ίδια τη ζωή. Μαθαίνουμε τον εαυτό μας, αναμοχλεύοντας στη μνήμη και στο υποσυνείδητο τα όνειρά μας, τα πάθη και τους πόθους μας. Είναι ακόμα πεδίο συνάντησης με τον συνάνθρωπό μας. Μέσα από τα βιώματα του Άλλου, από τις διαφορετικές αναπαραστάσεις και οπτικές του κόσμου, πλουτίζουμε τη δική μας εμπειρία ζωής και διευρύνουμε την οπτική μας για τον κόσμο μας.

Αν λοιπόν η τέχνη είναι ζωή, το σχολείο έχει ανάγκη από τη ζωτική της δύναμη. Γιατί η τέχνη μπορεί να το μεταμορφώσει σε έναν χώρο ανοιχτό στον κόσμο,

έναν χώρο όπου

μαθαίνουμε τον εαυτό μας και τον κόσμο μας,

ζωγραφίζουμε την ομορφιά, τις επιθυμίες μας, τα όνειρά μας,

τραγουδάμε και χορεύουμε, για να γιορτάσουμε τη ζωή,

δημιουργούμε, μετασχηματίζοντας τον κόσμο μας,

παί-ζουμε.

Με τη συμβολή των τεχνών το σχολείο μας σφύζει από ζωή τη φετινή χρονιά.

Το 3ο τεύχος του περιοδικού μας είναι αφιερωμένο στην Τέχνη, για να μοιραστούμε μαζί σας την εμπειρία μας από τη συνάντησή μας μαζί της.

Τα αναμενόμενα εκπαιδευτικά οφέλη από τη δράση αυτή είναι πολλαπλά. Ένα αισθητικά αναβαθμισμένο περιβάλλον συμβάλλει στη δημιουργία θετικής διάθεσης και ενισχύει την ψυχική υγεία όλων των μελών της σχολικής κοινότητας. Η συμμετοχή σε τέτοιου είδους δράσεις δίνει ακόμα την ευκαιρία στους μαθητές, τους εκπαιδευτικούς και τους γονείς να συνεργαστούν, ενισχύοντας τους δεσμούς μεταξύ τους. Καλλιεργεί αξίες όπως η αίσθηση της ευθύνης και η αγάπη για τον κοινόχρηστο χώρο, ενισχύοντας παράλληλα τη συνεργασία, τη δημιουργικότητα και την αυτοεκτίμηση των μαθητών/τριών.

Ο ενθουσιασμός των μαθητών/τριών και των εκπαιδευτικών που συνέβαλαν στην προσπάθεια και οι καλλιτεχνικές τους δεξιότητες ξεπέρασαν τις προσδοκίες μας. Καρπός των καλλιτεχνικών τους παρεμβάσεων είναι η φιλοτέχνηση τοιχογραφιών σε τρεις αίθουσες του σχολείου και σε πολλές επιφάνειες στο εξωτερικού του κτηρίου και στον προαύλιο χώρο. Κοινή αίσθηση τόσο των μαθητών/τριών όσο και των εκπαιδευτικών είναι ότι η αισθητική του σχολείου αναβαθμίστηκε σημαντικά, συμβάλλοντας στην οικειοποίηση του σχολείου από τα μέλη της σχολικής μας κοινότητας.

1. Να γνωρίσουν βασικές έννοιες του θεάτρου και να έρθουν σε επαφή σημαντικά θεατρικά έργα του ελληνικού και διεθνούς ρεπερτορίου.

2. Να αναβαθμίσουν τις εκφραστικές και επικοινωνιακές τους δεξιότητες, καθώς και τις ιδιαίτερες κλίσεις τους μέσα από τη θεατρική έκφραση και την καλλιτεχνική δημιουργία.

3. Να αναπτύξουν θεατρική συνείδηση και κουλτούρα και να βιώσουν τη θεατρική πράξη μέσα από δραματοποιήσεις και θεατρικά project.

Καρπός της δράσης του ομίλου ήταν δύο θεατρικές παραστάσεις που παρουσιάστηκαν στην αίθουσα εκδηλώσεων του σχολείου στη γιορτή της 28ης Οκτωβρίου και στη γιορτή των Χριστουγέννων. Συγκεκριμένα, παρουσιάστηκαν δύο σκηνές από το έργο του Μπρεχτ «Τρόμος και αθλιότητα του Τρίτου Ράιχ», «Η Εβραία» και «Ο σπιούνος», και ένα μονόπρακτο που συνέγραψε ο μαθητής της Α΄τάξης Κυριάκος Χατζηγιαννίδης ειδικά για τη γιορτή των Χριστουγέννων.

Ο χορωδιακός και μουσικός όμιλος του σχολείου, που λειτουργεί για τέταρτη χρονιά φέτος, δημιουργήθηκε με σκοπό να βοηθήσει τους/τις μαθητές/τριες να ανακαλύψουν και να αναπτύξουν τα ταλέντα και τις κλίσεις τους, να ενισχύσουν την αυτοεκτίμησή τους και να αναπτύξουν το αίσθημα του «ανήκειν» στη σχολική κοινότητα, στοιχεία σημαντικά για την ομαλή μετάβαση στην ενηλικότητα και την οικοδόμηση μιας υγιούς ολοκληρωμένης προσωπικότητας.

Η συγγραφέας μίλησε στους μαθητές/τριες για την αξία της φιλαναγνωσίας και τον τρόπο έμπνευσης και γραφής ενός λογοτεχνικού έργου. Υποστήριξε ότι η λογοτεχνία είναι δύναμη, όραμα και πολιτισμός καθώς αναπτύσσει την κριτική σκέψη, τη φαντασία και βοηθά στον τρόπο κατανόησης του κόσμου γύρω μας.  Επίσης οι      μαθητές/τριες είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν την τεχνική της δημιουργικής γραφής μέσα από διαδραστικές ασκήσεις και να αναπτύξουν παραστατικό λόγο.

Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με ερωτήσεις που υπέβαλαν οι μαθητές/τριες στη συγγραφέα  σχετικά  με τα κοινωνικά θέματα και τις ηθικές αξίες  που θίγονται στο βιβλίο της «Παρί γερέγκο και σε σας», όπως η μητρική αγάπη, οι παραδόσεις, η απώλεια και η αδικία.

Η δράση οργανώθηκε και υλοποιήθηκε από τους εκπαιδευτικούς του σχολείου, Φιλίππου Αλαούνη Μαρία και Ακριβούση Αργυρώ.

“Ελένη” του Ευριπίδη και “Ειρήνη” του Αριστοφάνη.

Η δράση αυτή έλαβε χώρα στα πλαίσια του πολιτικού προγράμματος ” Μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς: από το τοπικό στο παγκόσμιο” με συντονιστή τον κ. Παναγιώτου Νικόλαο. Τους μαθητές/τριες συνόδεψαν οι  υπεύθυνες καθηγήτριες του προγράμματος: Καραμπάτσα Βάγια και Φιλίππου Αλαούνη Μαρία.

Πρόκειται για μία από σπουδαιότερες και πλέον ποιητικές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου και παράλληλα μία από τις πιο αθώες και τρυφερές ελληνικές ιστορίες ενηλικίωσης. Το «Δέντρο που Πληγώναμε» (1986) του Δήμου Αβδελιώδη, είναι ένας εγκάρδιος φόρος τιμής στην ιδιαίτερη πατρίδα του σκηνοθέτη με τα μοναδικά μαστιχόδεντρα που τιμήθηκαν δεόντως, δίνοντας και τον τίτλο της ταινίας.

Η ιστορία διαδραματίζεται στη Χίο του 1960. Δύο μικρά αγόρια και πολύ καλοί φίλοι έρχονται σε σύγκρουση λίγο πριν το κλείσιμο του σχολείου για τις καλοκαιρινές διακοπές με αφορμή ένα άτυχο συμβάν. Η φιλία δύο αγοριών χαλάει ξαφνικά αλλά πρόσκαιρα. Αργότερα όμως στα μέσα του καλοκαιριού ξαναβρίσκονται και λύνουν την παρεξήγηση. Στο υπέροχο καλοκαίρι που ακολουθεί θα περάσουν μαζί αξέχαστες διακοπές οι οποίες διακόπτονται μόνο από την έλευση του φθινοπώρου.

Η ταινία έλαβε πολλές διακρίσεις, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Ανάμεσα τους, ειδική μνεία της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου στα πλαίσια του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, βραβείο ευρωπαϊκής επιτροπής ταινιών νεότητας του Φεστιβάλ Βερολίνου, Χρυσός Ελέφαντας καλύτερης ταινίας και Αργυρός Ελέφαντας σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Νέου Δελχί. Συμμετείχε επίσης στην εβδομάδα κριτικής στο Φεστιβάλ των Καννών το 1987.

Οι μαθητές είχαν την τύχη να γνωρίσουν από κοντά τον σκηνοθέτη της ταινίας, να συνομιλήσουν μαζί του και να λύσουν κάποιες απορίες σχετικά με την ταινία.

Η υποδοχή τόσο από τα μέλη του ΚΑΠΗ όσο και από την υπεύθυνη του ΚΑΠΗ, κα Λαμπράκη Μαρία, και την εκπρόσωπο του Δήμου, κα Κωστοπούλου Δήμητρα, ήταν ιδιαίτερα θερμή. Η κα  Κωστοπούλου εξήγησε στους/στις μαθητές/τριες τους στόχους και τη λειτουργία του θεσμού των ΚΑΠΗ καθώς και τη δράση του ΚΑΠΗ Χαραυγής και ακολούθησε συζήτηση, στην οποία τα μέλη του Κέντρου μοιράστηκαν τις δικές τους εμπειρίες από την εκπαίδευση της εποχής τους, περιέγραψαν τα παιχνίδια και τα ενδιαφέροντα της δικής τους νεότητας, εξέφρασαν τους προβληματισμούς τους για τις συνθήκες στις οποίες μεγαλώνει η νέα γενιά και έδωσαν συμβουλές για την αντιμετώπιση των κινδύνων και των προκλήσεων που αντιμετωπίζουν οι σύγχρονοι νέοι: τα κοινωνικά δίκτυα, τα ναρκωτικά και τη βία. Στη συνέχεια, νέοι και ηλικιωμένοι έπαιξαν μαζί «ξερή» (εδώ ας σημειωθεί ότι η πείρα αποδείχτηκε ισχυρότερος παράγοντας για τη νίκη από την ικμάδα του νεανικού μυαλού!!!) και χόρεψαν παραδοσιακούς χορούς, αποδεικνύοντας ότι αυτά που ενώνουν απομακρυσμένους σε ηλικία ανθρώπους είναι περισσότερα από όσα νομίζουν ότι τους χωρίζουν…

Μαθητές/τριες και ηλικιωμένοι/ες αποχώρησαν από το ΚΑΠΗ Χαραυγής με διάθεση ευφορίας, εκφράζοντας την ευχή να επαναληφθεί η συνάντηση. Ο χορός νέων και ηλικιωμένων μας θύμισε τους χορούς των τριών γενεών που λέγεται ότι λάμβαναν χώρα στις μεγάλες γιορτές της ελληνικής αρχαιότητας. «Ἂμμες ποκ’ ἦμες ἄλκιμοι νεανίαι» («εμείς ήμασταν κάποτε άλκιμοι νέοι») έψελνε ο χορός των γερόντων, που ξεκινούσε πρώτος. Κι η νέα γενιά απαντούσε: «Ἂμμες δέ γ’ ἐσσόμεσθα πολλῷ κάρρονες», δηλαδή «εμείς θα γίνουμε πολύ καλύτεροι». Αυτή η προσέγγιση των γενεών που βιώσαμε όλοι οι συμμετέχοντες στη συνάντηση εμπνέει αισιοδοξία για την ευόδωση της ελπίδας για προσωπική βελτίωση και κοινωνική πρόοδο.