Στις 10 και 11 Απριλίου, το σχολείο μας διοργάνωσε και πραγματοποίησε με επιτυχία Έκθεση Βιβλίου, με τη συμβολή του βιβλιοπωλείου της περιοχής μας «Βιβλιαγορά» και του ιδιοκτήτη και συγγραφέα κ. Βαγγέλη Κούτα. Την ιδέα και επιμέλεια της διοργάνωσης είχαν οι φιλόλογοι κα Κατερίνα Δελητσομπάνη και κα Μόσχα Σαλωνίκη, με την καλλιτεχνική συνεισφορά της κας Λένας Καζιάνη και τη μουσική πλαισίωση από τον κο Κώστα Καραμπερόπουλο.

Ιδιαίτερα σημαντική όμως στάθηκε η συνεισφορά των μαθητών και μαθητριών της Γ΄τάξης του σχολείου μας, που με χαρά και ενθουσιασμό διαμόρφωσαν και στόλισαν το χώρο της διοργάνωσης, επιμελήθηκαν τη μουσική υπόκρουση, έφτιαξαν γλυκά κεράσματα για τους επισκέπτες της εκδήλωσης, φρόντισαν κάθε λεπτομέρεια της διεξαγωγής της, «διαφήμισαν» με τον καλύτερο τρόπο τους, πάνω από 150, τίτλους των βιβλίων της Έκθεσης, παρότρυναν για την αγορά τους και κράτησαν υποδειγματικά το δελτίο των παραγγελιών και το ταμείο των εισπράξεων.

Οι μαθητές και οι μαθήτριες που επισκέφθηκαν την Έκθεση, κινητοποιήθηκαν θετικά, ξεφυλλίζοντας βιβλία που αγγίζουν τις ανησυχίες και τις ανάγκες τους, συνειδητοποιώντας ότι η ώρα της φιλαναγνωσίας είναι μια διαφορετική στιγμή στη σχολική τους ζωή. Είναι μια ζώνη ελευθερίας, δημιουργικότητας, στην οποία μπορούν να εκφράσουν επιθυμίες, τάσεις, σκέψεις που σε άλλες ώρες ίσως είναι περισσότερο δύσκολο.

Ήταν συγκινητικό και αισιόδοξο να παρατηρείς παιδιά στα πρώτα χρόνια της εφηβείας τους, να έρχονται σε επαφή με τα βιβλία, να τα πιάνουν, να τα ξεφυλλίζουν, να αντλούν πληροφορίες από το εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο και να μαθαίνουν πώς να διαλέγουν βιβλία σε ένα βιβλιοπωλείο ή μια βιβλιοθήκη.

Ο τελικός απολογισμός ήταν η αγορά πάνω από 100 βιβλίων (1 στους 3 μαθητές περίπου), με τους στόχους των εμπνευστών να εκπληρώνονται σε ένα πολύ μεγάλο βαθμό, δηλαδή τα παιδιά να έρθουν σε επαφή με άλλες κουλτούρες και ιδέες και να διευρύνουν τον πνευματικούς τους ορίζοντες, να εντάξουν το διάβασμα στις καθημερινές τους συνήθειες, να αναπτύξουν την ικανότητά τους να χρησιμοποιούν τη γλώσσα, να εξασκήσουν τη μνήμη και να εμπλουτίσουν τη φαντασία τους, να καλλιεργήσουν την κριτική τους σκέψη, τις ηθικές τους αξίες, τη θέληση για μάθηση και τη δημιουργική τους αναζήτηση, εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα μια ισορροπημένη συναισθηματική ανάπτυξη. Παράλληλα όμως η ενέργεια αυτή απέδωσε ένα χρηματικό ποσό, το οποίο θα αξιοποιηθεί για την εξυπηρέτηση άμεσων αναγκών των παιδιών μέσα στο σχολείο.

Ακολουθούν εικόνες από την Έκθεση.

Ένα γλυκό κερασματάκι για κάθε επισκέπτη

Επιμέλεια άρθρου : Πέρσα Μπιτσάβα

Γεωργία Μερκουριάδη – Β2

Στις 10 & 11 Απριλίου το σχολείο μας πραγματοποίησε έκθεση βιβλίου. Με τη συνοδεία της φιλολόγου μας, κ. Μεταξία Αλεξανδρή, επισκεφτήκαμε και εμείς την έκθεση! Το βιβλίο που διάλεξα εγώ λέγεται «Καιρός για ήρωες» του Πολυχρόνη Κουτσάκη. Όταν το διαβάσετε (κάτι που προτείνω ανεπιφύλαχτα!), από τις πρώτες κιόλας σελίδες, θα καταλάβετε ότι αναφέρεται στην εποχή της κρίσης, της προηγμένης τεχνολογίας, αλλά και στους πιεσμένους νέους, οι οποίοι δεν έχουν πού να καταφύγουν… Παρακάτω ακολουθεί η περίληψη του βιβλίου! Ελπίζω να σας αρέσει όσο άρεσε και σε εμένα με την πρώτη ματιά! (Για ηλικίες 14+)

Τι είσαι διατεθειμένος να κάνεις γι΄ αυτήν;
Ο Γιώργος Δάντης είναι 16 χρονών. Τρελά ερωτευμένος, με μια κοπέλα που φαίνεται να αγνοεί την ύπαρξή του. Οι γονείς του δεν έχουν χρόνο γι΄ αυτόν, και στο σχολείο πασχίζει να κρατήσει τα μάτια του ανοιχτά. Γύρω του, η χώρα καταρρέει από την κρίση. Μετά, αρχίζουν τα πραγματικά προβλήματα. Γιατί η αγαπημένη του κάνει απόπειρα αυτοκτονίας. Γιατί λίγο πριν την απόπειρα είδε κάτι που την κάνει στόχο των πιο επικίνδυνων ανθρώπων στην πόλη. Γιατί μια συμμαθήτριά τους έχει εξαφανιστεί και οι γονείς της παριστάνουν πως τίποτα δεν έχει συμβεί. Γιατί ο κολλητός του -μια ατρόμητη μοναχική ιδιοφυΐα που αγνοεί τα κορίτσια που τον λατρεύουν- έχει τους λόγους του να είναι πιο απόμακρος από ποτέ, τώρα που εκείνος χρειάζεται τη βοήθειά του. Σε μια πόλη γεμάτη μυστικά, ο Γιώργος Δάντης θα ανακαλύψει πως το μόνο χειρότερο από το να έχεις αδίστακτους ανθρώπους με εξωπραγματικές ικανότητες στο κατόπι σου είναι να μην έχεις ιδέα για τους πραγματικούς λόγους που σε κυνηγάνε. Λόγους που χάνονται στα βάθη του χρόνου.

Λιασκώνη Χριστίνα – Β2

Η ελληνική γλώσσα κατέχει ένα μοναδικό ρεκόρ καθώς η μεγαλύτερη πραγματική λέξη στον κόσμο υπάρχει στο έργο «Εκκλησιάζουσες» του Αριστοφάνη και αποτελείται από 172 γράμματα, 27 συνθετικά και 78 συλλαβές! Ο Αριστοφάνης εκμεταλλεύεται στο έπακρον την εκπληκτική ευχέρεια της Ελληνικής να σχηματίζει πολυσύλλαβες λέξεις, περιγράφοντας μέσα σε 172 γράμματα μια ολόκληρη συνταγή μαγειρικής, η οποία περιλαμβάνει ένα συνονθύλευμα τροφών! Η αριστοφανική λέξη βρίσκεται στους στίχους 1169-1175 και έχει καταγραφεί στο βιβλίο των Ρεκόρ Γκίνες:

λοπαδοτεμαχοσελαχογαλεοκρανιολειψανοδριμυποτριμματοσιλφιολιπαρομελιτοκατακεχυμενο
κιχλεπικοσσυφοφαττοπεριστεραλεκτρυονοπτοπιφαλλιδοκιγκλοπελειολαγῳοσιραιοβαφητραγα
νοπτερυγών…

Ο λεξιλογικός αυτός «σιδηρόδρομος» είναι δύσκολο να διαβαστεί απνευστί, ενώ με μια μικρή προσπάθεια μπορούμε να μεταφράσουμε:

-πάστοπεταλίδο-γαλεοσάλαχο-τούρσοπιπεράτο-μυαλοκόμματα-
-μελοπερεχύτο-μυτζηθρότυρο-τρύγονοκοτσύφο-τσιχλοπίτσουνα -
-ψήτοσουσουράδο-κοτοκέφαλα-άγριοπεριστέρο-λαγοκούνελα -
-στράγαλοπετμέζο-φτερουγόδιπλες.

 

Από το βιβλίο της Ζωής Βαλάση – Παπαρούνα Κόκκινη

Μία πρόταση της  Ομάδας της Δανειστικής Βιβλιοθήκης του σχολείου μας

Τίτλος βιβλίου: «Το παιδί της αγάπης» – Μαρία Τζιρίτα

Υπεύθυνη καθηγήτρια: Μεταξία Αλεξανδρή

Περιεχόμενο:

Το βιβλίο αυτό βασίζεται σε μια αληθινή ιστορία και ουσιαστικά αφιερώνεται στην άτυχη και άδικη ζωή του Στέλιου. Η συγγραφέας αρχικά περιγράφει την οικογένεια στην οποία βασίστηκε η όλη ιστορία.

Σε ένα μικρό χωριό στην Κέρκυρα κατοικούσε η οικογένεια Γιαννίκου που αποτελούταν από 7 μέλη εκ των οποίων τα 4 ήταν κορίτσια (Ελένη, Βασίλω, Κατερίνα, Μαρία), το 1 αγόρι (Φώτης), μια μάνα (Φρόσω η οποία είχε χάσει πρόσφατα τον άντρα της, κυρ-Γιάννη) και ο αδερφός της μάνας (Γιώργης, ο οποίος ήταν εργένης και δεν είχε δική του οικογένεια).

Ο Γιώργης πριν απoβιώσει ο κυρ-Γιάννης δούλευε μαζί του στα χωράφια. Η Φρόσω μαζί με τις κόρες της έμεναν στο σπίτι και το φρόντιζαν, ενώ ο Φώτης για τον οποίο και καμάρωνε δούλευε σε μια ταβέρνα, για να βγάλει μεροκάματο.

Μια μέρα που όλοι έλειπαν από το σπίτι, η Βασίλω, η οποία ήταν διανοητικά καθυστερημένη και δεν καταλάβαινε πολλά πράγματα, καθόταν σπίτι και ζωγράφιζε καρδιές μόνη της, αφού η Φρόσω με τις υπόλοιπες κόρες είχαν βγει έξω για τα καθημερινά τους ψώνια. Εκείνη την ώρα μπήκε στο σπίτι ο θείος της ο Γιώργης (που όπως συνήθως ήταν μεθυσμένος) θέλοντας τη μητέρα της. Η Βασίλω όμως δίχως να καταλαβαίνει καθόταν σε μια καρέκλα και συνέχιζε να ζωγραφίζει. Ο ίδιος επηρεασμένος από το αλκοόλ (και με δικαιολογία αφού η Βασίλω παρόλο το προβλήματα της ήταν αρκετά όμορφη) έκανε διάφορες πράξεις, που δεν μπορούσε να συνειδητοποιήσει εκείνη την ώρα με αποτέλεσμα να την αφήσει έγκυο. Έπειτα, από 9 μήνες έφερε στον κόσμο το πανέμορφο αυτό παιδί του θείου της.

Έπειτα από αρκετό καιρό ο Φώτης ο γιός της, είχε φύγει από το σπίτι με την ελπίδα να έχει ένα καλύτερο μέλλον. Το ίδιο όμως έκαναν και οι άλλες δύο αδερφές, οι οποίες παντρεύτηκαν και έζησαν ευτυχισμένες μαζί με τον άντρα τους και τα παιδιά τους. Η μόνη που είχε απομείνει ήταν η Ελένη, η οποία όσο μπορούσε και της επιτρεπόταν από την μητέρα της, φρόντιζε την αδερφή της και το μικρό παιδί.

Η Φρόσω εκτός από όλα τα προβλήματα που είχε φορτωθεί μετά τον θάνατο του άντρα της, φορτώθηκε ένα ακόμα, το παιδί της Βασίλως. Ένα στιγμιαίο λάθος, όπως όλοι έλεγαν!

Μετά από μια συνάντηση με τον αδερφό της Γιώργη, η Φρόσω και αυτός επινόησαν μια παράλογη ιστορία στην οποία έλεγαν πως το παιδί ήταν του πολυαγαπημένου γιού της Φώτη και πως αναγκαστικά έπρεπε να το κρατήσουν για λίγες μέρες μέχρι να βρουν σπίτι και δουλεία μαζί με τη μέλλουσα μητέρα του. Έπειτα από αρκετό καιρό η οικογένεια Γιαννίκου επικοινώνησε με το κοντινότερο ίδρυμα που υπήρχε στην Κέρκυρα. Έτσι, το παιδί την επόμενη μέρα κιόλας είχε εγκατασταθεί στο ίδρυμα.

Μια 40χρονη κυρία, η Μαρίνα, δούλευε στο ίδρυμα εδώ και πολλά χρόνια ως κοινωνική λειτουργός. Την ημέρα που παρέλαβαν το παιδί ήταν του Αγίου Στυλιανού και με αφορμή αυτό το γεγονός τον ονόμασαν Στέλιο. Η Μαρίνα από την πρώτη στιγμή αγάπησε αυτό το παιδί και έχοντας μάθει το παρελθόν του θέλησε να ασχοληθεί προσωπικά με αυτό. Η ίδια είχε ήδη ένα μικρό γιο τον Άγγελο ένα εξίσου καλό και πολύ όμορφο παιδί που έμενε μαζί με την μητέρα του στην Κέρκυρα σε ένα πολύ μεγάλο σπίτι. Δυστυχώς όμως, για αυτό δεν είχε κάποιο αντρικό πρότυπο, διότι ο πατέρας του είχε φύγει στη Γαλλία και με τη μητέρα βρισκόταν σε απόσταση. Αυτό τα πρώτα χρόνια δεν τον ανησυχούσε, γιατί δε το καταλάβαινε. Αργότερα όμως άρχιζε να τον αναζητεί και να τον ζητάει διαρκώς από την μητέρα του.

Ο Στέλιος γενικώς ήταν ένα πολύ κλειστό παιδί. Η μόνη που του έκανε παρέα ήταν η Μαρίνα με την οποία, επειδή δεν βρισκόταν άμεσα μια οικογένεια χωρίστηκαν, διότι το ίδρυμα στην Κέρκυρα θα έκλεινε και θα μεταφερόταν στην Αθήνα. Έτσι ο μικρός Στέλιος βρέθηκε ξανά στο ίδιο σπίτι, όπου είχε γεννηθεί. Στην οικογένεια Γιαννίκου. Η Φρόσω αγανακτισμένη από τα όσα είχαν συμβεί φερόταν άσχημα τόσο στην Βασίλω, η οποία είχε συνηθίσει σε τέτοιου είδους κακομεταχειρίσεις, όσο και στο άτυχο αυτό παιδάκι. Μια μέρα που το παιδί έκλαιγε ασταμάτητα και ζητούσε την Μαρίνα, διότι πίστευε πως ήταν η μητέρα του, η Φρόσω το πέταξε στο τραπέζι κλείνοντας του το στόμα, επειδή φοβόταν μην ακουστεί στην γειτονιά. Τότε η Βασίλω ασυναίσθητα πήρε την καρέκλα από την τραπεζαρία που ήταν καθισμένο το μωρό και χτύπησε μανιωδώς την μητέρα της στο κεφάλι ξαπλώνοντας την κάτω στο πάτωμα. Την ώρα εκείνη στο σπίτι μπήκε η Ελένη, η οποία έμεινε έκπληκτη από το θέαμα που αντίκρισε και αμέσως κάλεσε τον θείο της Γιώργη. Πλέον όλα τα βάρη της οικογένειας τα είχε φορτωθεί η ίδια. Μαζί με τον θείο της λοιπόν αποφάσισαν να στείλουν την Βασίλω στο άσυλο, αφού δεν είχε κάποιο νόημα η ζωή της. Λίγο αργότερα με την συγκατάθεση του θείου της Γιώργη Μάζη υπέγραψε κάποια χαρτιά στο ίδρυμα, στα οποία φαινόταν πως ήταν ο πλέον νόμιμος κηδεμόνας του μικρού Στέλιου. Έπειτα, όπως ήταν αυτονόητο ο Στέλιος επέστρεψε ξανά στο ίδρυμα, χωρίς ο ίδιος να καταλαβαίνει τι ακριβώς έχει γίνει.

Την ίδια ώρα στο ίδρυμα ο Στέλιος είχε είδη τακτοποιηθεί και καθόταν μόνος του στο δωμάτιο. Η Μαρίνα ειδοποιήθηκε αμέσως πως είχε ξαναέρθει ο Στέλιος στο ίδρυμα και κατευθύνθηκε προς τα εκεί με τόση χαρά και συγκίνηση που θα ξαναβρίσκονταν μαζί. Ο Στέλιος όμως δεν ένιωθε το ίδιο, αφού είχε νιώσει ήδη μια φορά την εγκατάλειψη από ένα τόσο αγαπημένο του πρόσωπο, τη Μαρίνα. Μετά από αρκετό καιρό η Μαρίνα έχοντας βρει ξανά τη στενή σχέση της με τον Στέλιο και χάνοντας όλο και περισσότερο αυτή που είχε με τον έφηβο πλέον γιο της, δέχτηκε μια απρόσμενη πρόταση γάμου από τον συνάδελφο της και σύντροφο της.

Έπειτα από περίπου δύο χρόνια η διευθύντρια του ιδρύματος ανακοίνωσε πως είχε βρεθεί μια ανάδοχη και γνωστή στην ίδια οικογένεια που τους ενδιέφερε η υιοθεσία του Στέλιου. Η Μαρίνα όμως, όταν το έμαθε ήθελε άμεσα να γνωρίσει τους ανάδοχους γονείς. Αφού, λοιπόν έκανε μια μικρή «συνέντευξη» σε αυτούς, έβγαλε τα ανάλογα συμπεράσματα της τα οποία ήταν αρνητικά εξαρχής. Χωρίς τη θέληση της Μαρίνας το παιδί πήγε στην οικογένεια αυτή και εγκαταστάθηκε εκεί για περίπου δύο χρόνια με την βοήθεια ενός υπεύθυνου που είχε ορίσει το ίδρυμα. Ο Στέλιος για μια ακόμη φορά επέστρεψε πίσω, αφού δεν μπορούσε να ανταπεξέλθει στις συνθήκες της οικογένειας Δημητρίου. Πριν όμως φύγει από εκεί γνώρισε τον γιό της οικογένειας τον Χάρη, ο οποίος δεν είχε καλές σχέσεις με την οικογένεια του και την επισκεπτόταν μόνο, όταν είχε ανάγκη από χρήματα, αφού καταγόταν από μια πολύ πλούσια οικογένεια.

Έπειτα από καιρό και αφού η Μαρίνα είχε φύγει από το ίδρυμα με σύνταξη, ο Άγγελος έφυγε για την Γαλλία και επισκέπτονταν την μητέρα του μόνο τα καλοκαίρια ή τις γιορτές. H Μαρίνα μπορεί να είχε φύγει από το ίδρυμα αλλά ποτέ της δεν ξέχασε τον Στέλιο. Ο ίδιος αντίθετα μόνος τελείωσε το σχολείο του και πήγε στο στρατό. Έπειτα από όλα αυτά έφυγε οριστικά από το ίδρυμα και βρήκε δουλειά σε ένα εργαστήρι με κεραμικά. Ο Στέλιος είχε πολύ φαντασία και ταλέντο και για αυτό το αφεντικό του ο κυρ-Θανάσης τον πλήρωνε με τον καλύτερο μισθό. Μάλιστα του νοίκιασε και μια γκαρσονιέρα για να κοιμάται, αφού ο ίδιος μετά από την δουλειά περιφερόταν σε διάφορα μπαράκια, όπου έπινε μέχρι να γίνει «λιώμα». Επίσης, κάποια περίοδο είχε εθισθεί στα ναρκωτικά. Η Μαρίνα φυσικά δεν έχανε ευκαιρία και επικοινωνούσε συνεχώς με το αφεντικό του όπου του έστελνε κάποια λεφτά για να του τα δίνει ως «παραπάνω» μισθό, αφού δεν δεόταν να της μιλήσει, διότι ήταν αρκετά πληγωμένος από όσα είχαν συμβεί στο παρελθόν.

Ο Στέλιος στο μπαράκι όπου σύχναζε γνώρισε ένα νεαρό που ουσιαστικά ήξερε από παλιά για αυτόν. Ήταν ο Χάρης. Μαζί του και φυσικά μόνο με την συνδρομή του Χάρη, ο οποίος ήταν ομοφυλόφιλος και πρόσφατα χωρισμένος από μια μακροχρόνια σχέση, έζησε καλοπερνώντας την ζωή του και ανοίγοντας την δική του επιχείρηση. Τις τελευταίες μέρες ο Χάρης δεν ήταν και πολύ καλά. Μέρα με την μέρα χειροτέρευε. Ο Στέλιος όμως δεν ενδιαφερόταν για κείνον και συνέχιζε τη ζωή του.

Τελικά ο Χάρης πέθανε αφού έπασχε από AIDS. Οι γιατροί ενημέρωσαν τον Στέλιο και τον κάλεσαν για να πραγματοποιήσει ορισμένες εξετάσεις. Ο ίδιος τις κρίσιμες εκείνες ώρες όπου έχανε τα πάντα είχε τηλεφωνήσει στην Μαρίνα για βοήθεια, χωρίς όμως να έχει ανταπόκριση. Το μετάνιωσε πολύ, όμως ήταν πλέον αργά!

Ένα βράδυ ο Στέλιος, όπως συνήθως, είχε βγει έξω και πλέον με την δικαιολογία ότι είχε πένθος από τον άτυχο φίλο του Χάρη, γνώρισε μια πολύ όμορφη και γοητευτική κοπέλα που η ιδία τον αγάπησε πολύ, αλλά εκείνος της είχε ξεκαθαρίσει πως δεν ήθελε να του εκδηλώσει τα αισθήματα της. Η Βιολέτα, όπως ονομαζόταν, αποφάσισε να πάνε μια εκδρομή με τον Στέλιο στην Ερέτρια μήπως και κατάφερνε να τον κάνει να ξεχάσει και να χαλαρώσει. Σε εκείνη την εκδρομή όχι μόνο είχε χαλαρώσει άλλα είχε γίνει άλλος άνθρωπος. Ήτανε χαρούμενος με τρομερό κέφι και όρεξη. Η Βιολέτα το ίδιο εντυπωσιασμένη περνούσε υπέροχες στιγμές με το αγόρι της, χωρίς να τους ενοχλεί τίποτα. Όμως η ίδια δεν άντεξε και δυστυχώς εκδήλωσε τα συναισθήματα της, αλλά εκείνος που της το είχε ξεκαθαρίσει ότι δεν του αρέσουν αυτού του είδους οι «γλύκες» και για αυτό έδωσε το τέλος του σε αυτή τη σχέση. Από κει και πέρα ο Στέλιος πρωί βράδυ ήταν κλεισμένος στο σπίτι του, χωρίς να κάνει κάτι το ουσιαστικό. Η Μαρίνα ανησυχούσε όλο και περισσότερο που δεν έπαιρνε νέα του και έτσι αποφάσισε να τον ψάξει. Αυτός ήταν και ο μεγαλύτερος πόνος της. Από διάφορους ανθρώπους προσπαθούσε να μάθει νέα για αυτόν, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Έτσι, αναγκάστηκε να ζητήσει βοήθεια από την αστυνομία. Έτσι με την έγκριση του ιδιοκτήτη διέρρηξαν την πόρτα, αντικρίζοντας ένα νεκρό πτώμα στο κρεβάτι κρατώντας από το ένα χέρι του ένα ποτό και από το άλλο ένα άδειο κουτί από ηρεμιστικά. Όμως δίπλα του είχε ένα χαρτί σε ένα φάκελο, το οποίο θεώρησαν πως ήταν ένα αποδεικτικό στοιχείο και για αυτό το πήραν μαζί τους.

Το μεσημέρι της Δευτέρας το τηλέφωνο χτυπούσε επίμονα στο σπίτι της Μαρίνας, η οποία είχε αποκοιμηθεί για ένα 24ωρο. Το σήκωσε και ήταν ο διοικητής της αστυνομίας, ο οποίος ακουγόταν ταραγμένος και ειδοποίησε την Μαρίνα να περάσει από το τμήμα. Με το που έφτασε στο αστυνομικό τμήμα αλαφιασμένη κάθισε στο γραφείο του διοικητή ο όποιος της ανακοίνωσε το δυσάρεστο νέο. Έπειτα αναγνώρισε το πτώμα και γύρισε στο διαμέρισμα της χωρίς να έχει συνειδητοποιήσει το τι ακριβώς είχε γίνει. Μετά από ώρες έφτασε στην Ελλάδα ο Άγγελος με τον πατέρα του Παύλο αγωνιώντας για το τι είχε συμβεί. Αφού χτυπούσαν για πολύ ώρα την πόρτα αναγκάστηκε ο Άγγελος να μπει με τα κλειδιά του για να δει τι είχε συμβεί. Μπαίνοντας στο διαμέρισμα είδαν την μητέρα του να κοιμάται στο δωμάτιο της και αφού έμαθαν για το ατυχές συμβάν ο Άγγελος πήγε στο αστυνομικό τμήμα και παρέλαβε το γράμμα, το οποίο απευθυνόταν στη Μαρίνα και το άνοιξε.

Αφού όλα τελείωσαν και η Μαρίνα με τον Αλέκο τα ξαναβρήκαν ο Άγγελος πριν φύγει για την Γαλλία άφησε το γράμμα στην μητέρα του που η ίδια το μόνο που κράτησε από τα λόγια του Στέλιου ήταν ότι ήταν η μοναδική του μητέρα και πως πάντα πρέπει να κοιτάμε ψηλά, γιατί εκεί βρίσκονται και θα βρίσκονται για πάντα οι άνθρωποι που θα μας νοιάζονται και θα μας προσέχουν!

“Κι αν σου μιλώ με παραμύθια και παραβολές
είναι γιατί τ” ακούς γλυκότερα,
κι η φρίκη δεν κουβεντιάζεται γιατί είναι ζωντανή
γιατί είναι αμίλητη, και προχωράει”.

(Γιώργος Σεφέρης, “Τελευταίος σταθμός” – Ημερολόγιο καταστρώματος, Β)

Πιέστε τον διπλανό σύνδεσμο : http://fidodendro.blogspot.gr

Από την Ομάδα της Δανειστικής μας Βιβλιοθήκης

Ένα σύγχρονο παραμύθι για το σεβασμό προς τη φύση και για τη δύναμη της επίμονης, μοναχικής και ανιδιοτελούς ανθρώπινης πράξης.

Το διήγημα «Ο άνθρωπος που φύτευε δέντρα» γράφτηκε το 1953 από τον γάλλο συγγραφέα Jean Giono, που ήθελε να μεταβιβάσει στους συνανθρώπους του την αγάπη «για το δέντρο, ή, ακριβέστερα, για τη φύτευση των δέντρων».

Πατήστε τον παρακάτω σύνδεσμο για να απολαύσετε την αφήγηση

">Ο άνθρωπος που φύτευε δέντρα

Από την Ομάδα της Δανειστικής μας Βιβλιοθήκης

]]> https://schoolpress.sch.gr/7gnion/archives/425/feed 1 https://schoolpress.sch.gr/7gnion/archives/407 https://schoolpress.sch.gr/7gnion/archives/407#comments Sun, 09 Feb 2014 23:39:58 +0000 ΜΠΙΤΣΑΒΑ ΠΕΡΣΕΦΟΝΗ http://schoolpress.sch.gr/7gnion/?p=407

Μανιτάρη Σοφία – Β2

Διευρύνουμε το θέμα της πάλης του ανθρώπου με στοιχεία υπερφυσικά στην  προσπάθειά του να δαμάσει τον κόσμο που τον περιβάλλει, ξεκινώντας από τέτοιου είδους αναφορές στη Λογοτεχνία.

Λ Ο Γ Ο Τ Ε Χ Ν Ι Α

Η πάλη του ανθρώπου με τη φύση προκειμένου να δαμάσει τον κόσμο στον οποίο ζει, είναι από την αρχαιότητα ακόμη, εμφανής μεταξύ άλλων σε πολλά λογοτεχνικά κείμενα, ποιήματα και γενικά σε πολλές δημιουργίες καλλιτεχνών, συγγραφέων, ποιητών μέχρι και σε επιτεύγματα της σύγχρονης εποχής και επιστήμης. 

Κάποια χαρακτηριστικά παραδείγματα μέσα από τη λογοτεχνία, στα οποία γίνεται εμφανής αυτή η πάλη του ανθρώπου με τα υπερφυσικά στοιχεία, θα γνωρίσουμε παρακάτω : 

• Η φύση άλλοτε είναι μάνα για τον άνθρωπο (θετική σχέση), και άλλοτε ανθρωποφάγος (αρνητική σχέση). Στο ποίημα «Κρητικός» του Διονυσίου Σολωμού, το όραμα της ομορφιάς της Φεγγαροντυμένης, η οποία παρουσιάζει υπερφυσικές ιδιότητες, μαγνητίζει τον ήρωα και παραλύει τον αγώνα του. Ακολουθεί ισχυρότερη σύγκρουση ανάμεσα στον ήρωα και στη φύση που απεικονίζεται  με την πάλη του ήρωα  με τα στοιχεία της φύσης (φουρτούνα)· και πιο πίσω με τους αγώνες του στην Κρήτη, ενάντια στους Τούρκους.

• Σοφοκλής «Αντιγόνη» : Προβάλλεται και εξυμνείται η τόλμη, εφευρετικότητα και η δύναμη του ανθρώπου. Γιατί χάρη σε αυτές τις ιδιότητές του έφτασε από την πρωτόγονη κατάσταση στο φως του πολιτισμού. Ο χορός στην Αντιγόνη του Σοφοκλή εξυμνεί την πάλη του ανθρώπου με τη φύση, την επικράτηση και την κυριαρχία του.

• Η σύνθεση του «Πόρφυρα» συνδέεται, όπως άλλωστε τα περισσότερα ποιήματα του Διονυσίου Σολωμού, με ένα πραγματικό γεγονός, τη θανατηφόρα επίθεση από καρχαρία που δέχθηκε ένας άγγλος στρατιώτης, ο δεκαεννιάχρονος Ουίλιαμ Μιλς στην Κέρκυρα. Η επεξεργασία του ποιήματος, που κράτησε σχεδόν δύο χρόνια, έως το 1849, δεν κατέληξε σε ένα οριστικό κείμενο. Ωστόσο, το ποίημα, χωρισμένο σε άνισα επεξεργασμένες ενότητες, δεν παρουσιάζει ανυπέρβλητες δυσκολίες στην ανάγνωση, ενώ αρκετές δυσκολίες παρουσιάζει η ερμηνεία του. Μέσω της πάλης του άγγλου στρατιώτη, με την «άλογη τερατώδη δύναμη» του καρχαρία, το ποίημα σχολιάζει τη σχέση του ανθρώπου και της φύσης, περιγράφει τον αγώνα του Καλού και του Κακού και προβάλει την ηθική και πνευματική νίκη του Καλού.

• Το μοιρολόγι σε τελική σημασιολογική ανάλυση, αποτελεί ως έμπρακτη έκφραση πλέον, το  τραγούδι του πόνου και της μομφής κατά της ανθρώπινης μοίρας, εναντίον της ίδιας της φύσης του ανθρώπου, εναντίον της φύσης, εναντίον του Χάρου.

• Ακριτικά τραγούδια ονομάζονται τα δημοτικά τραγούδια που αναφέρονται στα κατορθώματα των Ακριτών, των φρουρών των ανατολικών συνόρων της Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Τα ακριτικά τραγούδια είναι τα παλαιότερα ελληνικά δημοτικά τραγούδια που σώζονται και συγγενεύουν με το έμμετρο αφήγημα του 12ου αι., το γνωστό ως «Έπος του Διγενή Ακρίτα». Οι ήρωες αυτών των τραγουδιών  παρουσιάζονται σαν άτομα εξαιρετικής ανδρείας, συχνά με υπερφυσικές δυνατότητες και διαστάσεις: επιδεικνύουν πολεμικές ικανότητες από μικρή ηλικία και είναι σε θέση να κατατροπώσουν μόνοι μεγάλα στρατεύματα.

Τον αγώνα του ανθρώπου να κρατηθεί στη ζωή, τον περιέγραψε ο λαός σαν ένα φοβερό και αγωνιώδη αγώνα μεταξύ του Χάρου και του ανθρώπου.  Ο Χάρος κάποτε πρέπει να παλέψει με το νέο παλικάρι που ψυχομαχεί. Παράδειγμα δίνεται στο «Τραγούδι του Λεβέντη», όπως φανερώνουν οι παρακάτω στίχοι:

Λεβέντης ερροβόλαγε από τα κορφοβούνια

με το μαντήλι “ς το λαιμό, το βαροκεντημένο.

Είχε το φέσι του στραβά και τα μαλλιά κλωσμένα,

κι έστριφτε το μουστάκι του και ψιλοτραγουδούσε.

Κι ο Χάρος τον αγνάντεψε από ψηλή ραχούλα,

καρτέρι πάει και τόβαλε “ς ένα στενό σοκάκι.

«Γειά σου, χαρά σου, Χάροντα. -Καλό “ς το το λεβέντη.

Λεβέντη μ” πούθεν έρχεσαι, λεβέντη μ” , που πηγαίνεις;

-Από τη μάντρα μου έρχομαι, ς” το σπίτι μου πηγαίνω.

Πάου να πάρω το ψωμί και πίσω να γυρίσω.

-Λεβέντη μ” , μ” έστειλε ο θεός, να πάρω την ψυχή σου.

-Χωρίς ανάγκη κι αρρωστιά ψυχή δεν παραδίνω.

Μόν” έβγα να παλέψουμε σε μαρμαρένιο αλώνι,

κι” α με νικήσης, Χάροντα, να πάρης την ψυχή μου,

κι α σε νικήσω πάλι εγώ πήγαινε “ς το καλό σου.

——

 Μαρία Ιορδανίδου : «Η αυλή μας»

Η συγγραφέας  σε αυτό της το διήγημα παρουσιάζει με λεπτό χιούμορ τις αντιφάσεις της ανθρώπινης ψυχής και  ταυτόχρονα την ευρηματικότητα του ανθρώπου στη σύγκρουσή του με τα στοιχεία της φύσης και κυρίως με το υπερφυσικό στοιχείο.

Γιαν Μαρτέλ : «Η ζωή του Πι»

Ο Πι και η οικογένειά του ζουν στην Ινδία και διατηρούν ένα ζωολογικό κήπο. Ο νεαρός Πι έχει δύο αγάπες: τα ζώα και το διάβασμα. Διαβάζει με πάθος ό,τι έχει σχέση με τον Ινδουισμό, το Χριστιανισμό και το Ισλάμ και, προς μεγάλη έκπληξη των γονιών του, αποδέχεται και πιστεύει και τις τρεις θρησκείες. Κάποτε η οικογένεια αποφασίζει να μεταναστεύσει στον Καναδά μαζί με τα ζώα. Το πλοίο όμως ναυαγεί κι ο Πι βρίσκεται μόνος σε μια βάρκα μαζί με μια απίστευτη ομάδα: μια ζέβρα, μια ύαινα, έναν ουρακοτάγκο και μια τεράστια βασιλική τίγρη της Βεγγάλης.

Ο Πι πρέπει τώρα να συνυπάρξει με ναυαγούς που δεν μπορεί να βάλει ο νους του ανθρώπου. Με εξυπνάδα, με απίστευτο θάρρος και ανομολόγητο φόβο, αποδέχεται τη φύση του κάθε ζώου. Βλέπουμε κι εδώ την πάλη του ανθρώπου με ένα άγριο κομμάτι της φύσης, το οποίο προσπαθώντας να δαμάσει και να του επιβληθεί, τελικά αναπτύσσει μια άρρηκτη σχέση κυρίως με την τίγρη.

Γραβάνη Θώμη – Β1      

Στις 3 Αύγουστου του 1984, ο σύζυγός της Μπέτι Μαχμουντί πήρε τη γυναίκα και την κόρη του για να συναντήσει την οικογένειά του στο Ιράν, υποσχόμενος πως η σύντομη επίσκεψη τους θα κρατούσε μόνο δύο εβδομάδες. Ορκίστηκε, μάλιστα, στο ιερό Κοράνι ότι θα είναι ασφαλής και ότι δεν θα την ανάγκαζε να παραμείνει στο Ιράν ή να ζήσει κάπου χωρίς την θέληση της. Θα είναι ευτυχείς. Θα είναι ελεύθερες να φύγουν όποτε εκείνες το θελήσουν. Είπε ψέματα.

Ισχυρίζεται ότι η οικογένειά του που ζει μόνιμα στο Ιράν θέλει να συναντήσει τη γυναίκα του Μπέτι και την κόρη του Μαχτόμπ. Παρά τις βαθιές της φοβίες και επιφυλάξεις για την πρόταση του άντρα της, η Μπέτι απρόθυμα συμφωνεί.

Όταν η οικογένεια φτάνει στην Τεχεράνη η Μπέτι εύκολα αντιλαμβάνεται ότι η οικογένεια του άντρα που έχει παντρευτεί αρνείται να την αποδεχτεί λόγω της εθνικότητας της αλλά και της θρησκείας της. Εκείνη παρηγορείται και μαζεύει τις δυνάμεις της αρχικά, γιατί πιστεύει ότι ο Μουντί θα κρατήσει την υπόσχεση του και δεν θα παράμεναν στο Ιράν πάνω από δυο εβδομάδες, αλλά και επίσης για να στηρίξει την κόρη της, η όποια παρομοίως δεν καταφέρνει να εγκλιματιστεί.

Ο Μουντί ανακοινώνει στη σύζυγό του ότι επιθυμεί να παραμείνουν στο Ιράν για πάντα. Έχει εξαπατηθεί από τον σύζυγό της. Η Μπέτι ξαφνιασμένη από την επιλογή του άντρα της αποφασίζει να καταφύγει στην Ελβετική Πρεσβεία, διεκδικώντας το δικαίωμα να επιστρέψει αυτή και η κόρη της στην Αμερική με ασφάλεια. Έκπληκτη ανακαλύπτει ότι τα πάντα άνηκαν στο σύζυγο στη γυναίκα τίποτα και η ακίνητη περιουσία του άντρα περιλάμβανε και τα παιδιά. Τα παιδιά μετά τα διαζύγιο έμεναν με τον πατέρα τους. Σε περίπτωση θανάτου του άντρα το παιδί δεν ανήκει στην γυναίκα του, αλλά στη δική του οικογένεια.

Οι προσπάθειες της Μπέτι να αντισταθεί και να αναζητήσει τρόπους διαφυγής από το ανδροκρατούμενο Ιράν εξαγριώνουν τον δόκτορα Μαχμούντι, ο οποίος δεν διστάζει ακόμα και να την χτυπήσει ανελέητα υποχρεώνοντας την κόρη του να ζήσει δραματικές εμπειρίες. Ο τρυφερός και στοργικός άντρας που είχε γνωρίσει κάποτε η Μπέτι είχε μεταμορφωθεί σε έναν βίαιο και μανιακό Ιρανό που τις κρατούσε ομήρους στο Ιράν. Η χρήση του τηλεφώνου είχε απαγορευθεί και εκείνη ήξερε καλά τις συνέπιες μιας τέτοιας παραβίασης.

Ωστόσο, κανόνες δεν έθετε μόνο ο Μουντί και η οικογένεια του. Τους ισχυρότερους τους επέβαλε η ιδία η Ισλαμική κοινωνία στην οποία ζούσαν. Ο κώδικας ενδυμασίας για τις γυναίκες ήταν ιδιαίτερα αυστηρός καθώς όλες έπρεπε να φοράνε ένα τσαντόρ – ένα φαρδύ σε σχήμα μισοφέγγαρου ένδυμα που τυλίγεται γύρω από τους ώμους το μέτωπο και το πιγούνι και αφήνει ελευθέρα μόνο τα ματιά τη μύτη και το στόμα. Μια ειδική μεικτή αστυνομική δύναμη είχε αρμοδιότητα να ελέγχει τις γυναίκες αν ήταν κατάλληλα ντυμένες.

Γνωρίζοντας ότι οι πιθανότητες της διαφυγής είναι ελάχιστες, Μπέττυ συμμορφώνεται με τις επιθυμίες του συζύγου της, για να κερδίσει την εμπιστοσύνη του Moυντί και την οικογένειάς του. Με την πρώτη ευκαιρία έρχεται σε επαφή με έναν παράνομο λαθρέμπορα καταφέρνει να οργανώσει την απόδραση αυτής και της κόρης της μέσω Τουρκίας.

Σε πολύ επώδυνες και κακές συνθήκες και μετά από πολλές κακουχίες περνά στην Τουρκία αφήνοντας πίσω το Ιράν για πάντα. Ύστερα χρησιμοποιώντας πλαστά έγγραφα ταυτότητας φτάνουν στην πρεσβεία των ΗΠΑ στην Άγκυρα. Με την βοήθεια του πρέσβη παίρνουν την πρώτη πτήση ενός αεροπλάνου για την Αμερική. Έφτασαν στο Μίσιγκαν στις 7 Φεβρουαρίου του 1986 και δοκίμασαν την γλυκόπικρη γεύση της ελευθερίας.