Ονομασία

Ο πέμπτος μήνας του ημερολογίου, διάρκειας 31 ημερών. Αρχικά ήταν ο τρίτος μήνας του δεκάμηνου Ρωμαϊκού ημερολογίου (Majus) και πήρε το όνομά του, κατά την επικρατέστερη εκδοχή, από τη θεότητα Μαία (λατινικά Μάγια), μητέρα του θεού Ερμή. Ήταν η θεά της γονιμότητας και την τιμούσαν με θυσίες χοιριδίων στο βωμό της.

Σύμφωνα με άλλες εκδοχές, η ονομασία Μάιος προέρχεται:

• Από τη λατινική λέξη μάγιορ, που είναι ο συγκριτικός βαθμός του επιθέτου μάγκνους = μεγάλος. (Πλούταρχος)
• Από τη λατινική λέξη μαγιέστας = μεγαλειότητα. (Οβίδιος)
• Από τους «μαγιόρες», τους ενδόξους προγόνους των Ρωμαίων, στους οποίους ήταν αφιερωμένος.

Επί αυτοκράτορα Κλαυδίου, η Σύγκλητος πρότεινε την αλλαγή της ονομασίας του Μαΐου σε Κλαύδιο, για να φανεί αρεστή στον ισχυρό άνδρα της Ρώμης, όμως η ονομασία αυτή δεν επικράτησε.

Ο Μάιος στην Ελληνική λαογραφία

Παρ’ όλο που γενικά ο Μάιος θεωρείται ως ο τελευταίος μήνας της Άνοιξης, είναι στην ουσία το μέσο της ανθοφόρας αυτής εποχής αφού το Καλοκαίρι δεν αρχίζει παρά δύο δεκαήμερα μετά το τέλος του, στις 21 Ιουνίου. Ο Μάιος, είναι πράγματι «μήνας χαράς και λατρείας της βλάστησης, με δοξασίες και έθιμα διαχρονικού χαρακτήρα», όπως το παραδοσιακό έθιμο με το πρωτομαγιάτικο στεφάνι (με λουλούδια και στάχυα -«Μάηδες», «Μαγιοστέφανα»- για την ευφορία της Γης) το οποίο στολίζει την πόρτα του σπιτιού μέχρι τις 24 Ιουνίου οπότε καίγεται στις φωτιές του Αϊ-Γιάννη. Συνηθίζεται να βάζουν στο στεφάνι ένα σκόρδο ή ένα αγκάθι ως αποτρεπτικό του όποιου κακού.

Για να πιάσουν οι ευχές που έκαναν οι νοικοκυρές παλιότερα, το μαγιάτικο στεφάνι έπρεπε να γίνεται από συγκεκριμένα λουλούδια:

Ανθισμένο σπίτι: Τριαντάφυλλα, γαρούφαλα, βιόλες, πασκαλιές (λιλά), γεράνια.
Ευτυχία του σπιτιού: Kλωνάρια ανθισμένα από αγιόκλημα και από ελιά.
Γεμάτο σπίτι: Στάχυα και λουλούδια του κάμπου, όπως μαργαρίτες, παπαρούνες.
Για τη γλωσσοφαγιά: Μια κουκιά (φυτό) με τις ρίζες και τους καρπούς της.
Για την αγάπη των κοριτσιών του σπιτιού: Ένα κλωνάρι λυγαριά.
Για το μάτι: Ένα κεφάλι σκόρδο, κρεμασμένο στη μέση στο στεφάνι για να φαίνεται.

Οι λαϊκές προλήψεις θεωρούν τον Μάιο «μαγεμένο» γι’ αυτό αποφεύγονται οι γάμοι και οι σοβαρές εργασίες στη διάρκειά του, εξ ου και οι παροιμίες «Το Μάη μήτε δέντρο να φυτέψεις, μήτε παιδί να παντρέψεις» και «Στον καταραμένο τόπο, τον Μάη μήνα βρέχει», αφού οι ραγδαίες βροχές του Μαΐου προκαλούν ζημιές στα σιτηρά. Όλοι οι λαοί, πάντως, την Πρωτομαγιά γιόρταζαν την ανθοφορία της Φύσης και την απαρχή των «καλών καιρών». Κι ενώ οι λαϊκές παροιμίες, όπως, «Μάη μου, Μάη δροσερέ κι Απρίλη λουλουδάτε» και «ο Μάης έχει τ’ όνομα κι ο Απρίλης τα λουλούδια», προσπαθούν να μας επαναφέρουν στην τάξη, οι παιδικές αναμνήσεις δεν μας το επιτρέπουν. Κι έτσι συνεχίζουμε να τραγουδάμε: «Ο Μάιος μας έφτασε/εμπρός βήμα ταχύ/να τον προϋπαντήσουμε/παιδιά στην εξοχή».

Σε γενικές γραμμές, οι λαϊκές ονομασίες του Μαΐου προέρχονται από τη φύση:

• Πράσινος
• Κερασάρης
• Τριανταφυλλάς
• Λούλουδος

Η μεγάλη θρησκευτική εορτή του Μαΐου είναι των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης (21 Μαΐου) και αποφράδα ημέρα η 29η Μαΐου, που «τούρκεψε η Πόλη». Ο Μάιος είναι ο μήνας που διεξάγεται τις περισσότερες φορές ο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision και η 2η Κυριακή του Μαΐου έχει καθιερωθεί ως η ημέρα της μητέρας.

Παροιμίες του Μαΐου

Απ’ το Μάη, ως τα κεράσια!
Ζήσε, Μάη μου, να φας τριφύλλι.
Μάης άβρεχος, μούστος άμετρος (αμέτρητος).
Μάης άβρεχος, χρονιά ευτυχισμένη.
Μάης πενταδείλινος, και πάλι δείλι θέλει (φαγητό).
Να ’μουν το Μάη γάιδαρος, τον Αύγουστο κριάρι, όλο το χρόνο πετεινός και γάτος το Γενάρη!
Να ’μουν το Μάη μπιστικός, τον Αύγουστο δραγάτης.
Ο Μάης με τα τριαντάφυλλα κι ο Ιούνης με τα μήλα.
Ο Μάης ρίχνει τη δροσιά κι ο Απρίλης τα λουλούδια.
Όποιος φοράει γούνα το Μάη, τη γεια του δεν την έχει.
Όταν βρέχει, δε χιονίζει και το Μάη δροσολόγαε.
Πώς λάμπει ο ήλιος του Μαγιού, τ’ Αυγούστου το φεγγάρι.
Σαν έπρεπε, δεν έβρεχε, το Μάη δροσολόγαε…
Στον καταραμένο τόπο, το Μάη μήνα βρέχει.
Στων αμαρτωλών τη χώρα, το Μαγιόπουλο χιονίζει.
Το Μάη του κούρπαση… (ποτέ!)

Εργατική Πρωτομαγιά

Ετήσια γιορτή, με παγκόσμιο χαρακτήρα των ανθρώπων της μισθωτής εργασίας. Με συγκεντρώσεις και πορείες, η εργατική τάξη βρίσκει την ευκαιρία να προβάλει τα κοινωνικά και οικονομικά της επιτεύγματα και να καθορίσει το διεκδικητικό της πλαίσιο για το μέλλον. Η Πρωτομαγιά είναι απεργία και όχι αργία, όπως συμβαίνει στην Ελλάδα, αλλά και σε πολλές χώρες του κόσμου.

Η Πρωτομαγιά, ως εργατική γιορτή, καθιερώθηκε στις 20 Ιουλίου 1889, κατά τη διάρκεια του ιδρυτικού συνεδρίου της Δεύτερης Διεθνούς (Σοσιαλιστικής Διεθνούς) στο Παρίσι, σε ανάμνηση του ξεσηκωμού και της πιο μαχητικής πορείας με τη συμμετοχή των 90.000 εργατών του Σικάγου την 1η Μαΐου 1886, που διεκδικούσαν το οκτάωρο και καλύτερες συνθήκες εργασίας. Στην απεργία πήραν μέρος περίπου 350.000 εργάτες σε 1.200 εργοστάσια των ΗΠΑ. Κατέληξε σε αιματοχυσία λίγες μέρες αργότερα, με την επέμβαση της αστυνομίας και των μπράβων της εργοδοσίας.

Η Εργατική Πρωτομαγιά στην Ελλάδα

Στην χώρα μας, η απεργία των καπνεργατών του 1936 στη Θεσσαλονίκη βάφτηκε με αίμα που καταγράφηκε, στις εφημερίδες της άλλης ημέρας, με μια χαρακτηριστική φωτογραφία η οποία έδειχνε μια μάνα να οδύρεται πάνω από το σκοτωμένο της παιδί. Η φωτογραφία εκείνη ενέπνευσε τον Γιάννη Ρίτσο να γράψει τον «Επιτάφιο»: «Μέρα Μαγιού μου μίσεψες/μέρα Μαγιού σε χάνω…».

Ο πρώτος εορτασμός της Εργατικής Πρωτομαγιάς έγινε το 1893, στην Αθήνα, με πρωτοβουλία του Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου του Σταύρου Καλλέργη. Η 1η Μαΐου ήταν Σάββατο και εργάσιμη. Έτσι, επελέγη η Κυριακή 2 Μαΐου, για να έχει η γιορτή μαζικό χαρακτήρα.

ΠΗΓΕΣ:

http://www.sansimera.gr/articles/500/181#ixzz30OfcOhP8

http://www.sansimera.gr/proverbs/categories/175#ixzz30OfjuZc0

http://www.sansimera.gr/articles/256#ixzz30Ofz3VZK

http://www.paidika.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=1057&Itemid=83&limit=1&limitstart=5

http://el.wikipedia.org/wiki/Μάιος

Τα προϊόντα της Χίου

Η μαστίχα ευδοκιμεί μόνο σε 21 χώρια της Ν. Χίου, τα Μαστιχοχώρια.

Η μαστίχα έχει πληθώρα ιδιοτήτων και χρήσεων. Απορροφά τη χοληστερόλη, είναι αντιβακτηριδιακή, συμβάλει στην αντισηψία του στόματος και την πέψη. Δυναμώνει τα ούλα, επουλώνει πληγές και πρόσφατα, αποδείχτηκε πλέον και επιστημονικά ότι ενεργεί κατά του έλκους και του καρκίνου του στομάχου.

Πέρα από τις φαρμακευτικές της ιδιότητες η μαστίχα διαπρέπει και στην ποτοποιία (λικέρ μαστίχας και μαστιχάτο ούζο), τη ζαχαροπλαστική (μπισκότα και παγωτά μαστίχας, υποβρύχιο γλυκό) και τη μαγειρική.

Πέρα από την κοινή χρήση της, την αναμείγνυαν στο κρασί, έφτιαχναν κρέμες, τη χρησιμοποιούσαν στο μαγείρεμα, αλλά και για θεραπευτικούς λόγους. Σήμερα, χάρη στη συντονισμένη προσπάθεια προώθησης του μοναδικού προϊόντος, η χιώτικη μαστίχα γνωρίζει παγκόσμια προβολή και ζήτηση. Εμείς την ήπιαμε ως λικέρ, τη φάγαμε στο φαγητό, σε γλυκά αλλά και σε παγωτά.

Τα Μεσαιωνικά χωριά της Χίου

Μεστά

Τα Μεστά είναι το πιο απομακρυσμένο από τα μεσαιωνικά χωριά, αλλά ταυτόχρονα και το πιο καλοδιατηρημένο. Η μορφή του χωριού και η αρχιτεκτονική του είναι μοναδικά στον Ελλαδικό χώρο. Τα σπίτια είναι κτισμένα δίπλα δίπλα χωρίς κενά, αφήνοντας μόνο δύο πύλες-εισόδους στο εσωτερικό του χωριού. Τα δρομάκια είναι στενά και τα περισσότερα είναι καλυμμένα με καμάρες πάνω στις οποίες είναι κτισμένες κατοικίες. Ολόκληρο το χωριό έχει σχεδιαστεί και κτιστεί σαν ένας λαβύρινθος, με στόχο να εμποδίζει τις επιδράμουσες ομάδες των πειρατών να φτάσουν με ευκολία στο κέντρο του χωριού όπου βρίσκονται τα σημαντικότερα κτίρια. Το παλαιότερο μνημείο των Μεστών (εκτός από το ίδιο το χωριό) είναι η εκκλησία του Παλαιού Ταξιάρχη. Είναι μια μονόκλιτη Βασιλική, κτισμένη κατά τη Βυζαντινή περίοδο. Το 1794 επεκτάθηκε και έγινε δίκλιτη. Υπάρχουν ίχνη από παλαιές τοιχογραφίες, αν και οι περισσότερες έχουν καλυφθεί από επιχρίσματα. Ενδιαφέρον παρουσιάζει και το ξυλόγλυπτο εικονοστάσιο του 1833, εξαίρετο δείγμα της τοπικής τεχνοτροπίας.

Ανάβατος

Στα δυτικά του νησιού υπάρχει το καστροχώρι του Ανάβατου. Χτισμένο σε έναν απότομο λόφο με απόκρημνες πλαγιές, είναι προσβάσιμο από ένα μόνο σημείο. Εξαιτίας της φυσικής προστασίας του, είναι πιθανό το χωριό να κτίστηκε για τον έλεγχο της δυτικής ακτής κατά την περίοδο των πειρατικών επιδρομών. Το χωριό έχει πλέον εγκαταλειφθεί αλλά η συνολική μορφή του είναι αρκετά καλοδιατηρημένη ώστε να δίνει μια μοναδική εικόνα μιας πόλης-φάντασμα περιτριγυρισμένης από ένα άγριο και τραχύ φυσικό περιβάλλον.

Πυργί

Το χωριό είναι κτισμένο σαν κάστρο, με στενούς δρόμους, σπίτια κτισμένα το ένα δίπλα στο άλλο, ενώ στο κέντρο του χωριού υπάρχει ένας μεγάλος ερειπωμένος πύργος. Απροσδόκητη είναι η μορφή της διακόσμησης που έχουν τα περισσότερα κτίρια, τα ξυστά; Το εξωτερικό στρώμα του επιχρίσματος χρωματίζεται λευκό και στη συνέχεια ξύνονται από αυτό διάφορα γεωμετρικά σχήματα (τρίγωνα, ρόμβοι, κύκλοι, κ.λπ.). Με αυτόν τον τρόπο είναι διακοσμημένη και η εκκλησία στο κέντρο του χωριού, ενώ σε λίγη απόσταση από την κεντρική πλατεία υπάρχει η εκκλησία των Αγίων Αποστόλων, με τοιχογραφίες από τον 12ο αιώνα.

.
.

Άλλα μεσαιωνικά χωριά

Μεταξύ των Μεστών και του Πυργίου βρίσκονται οι Ολύμποι, ένα χωριό με την ίδια αρχιτεκτονική όπως και τα προηγούμενα. Πλησιέστερα στην πόλη της Χίου βρίσκονται τα Αρμόλια (20 χλμ) γνωστά για τα «κεραμικά» τους, τα χωριά Καλαμωτή, Νένητα, Καλλιμασιά και ένα πλήθος μικρότερων χωριών και οικισμών.

Τα σπήλαια της Χίου

Το σπήλαιο των Ολύμπων βρίσκεται στη κεντρική περιοχή του Δήμου των Μαστιχοχωρίων, πολύ κοντά στο χωριό Ολύμποι. Το σπηλαιοβάραθρο των Ολύμπων (Συκιάς) έχει μέγιστο βάθος 57 μέτρο, σε υψόμετρο 100 περίπου μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Οι σταλακτίτες και οι σταλαγμίτες του σπηλαίου δημιουργούνται από την χημική απόθεση του ανθρακικού ασβεστίου που μεταφέρεται από το νερό που εισέρχεται στο σπήλαιο οπό τη βροχή. Η σταγονορροή στο σπήλαιο είναι έντονη σε περιόδους βροχόπτωσης. Η υγρασία του σπηλαίου κυμαίνεται περίπου στο 95% και η θερμοκρασία του περίπου στους 18° C.

Σπήλαιο Aγίου Γάλακτος.  Bρίσκεται στο χωριό Άγιο Γάλας στο B.Δ. άκρο του νησιού. Tο σπήλαιο που βρίσκεται πιο ψηλά είναι το λιγότερο γνωστό και χρησιμοποιήθηκε ως καταφύγιο κατά τους μεσαιωνικούς και νεότερους χρόνους. Στο μεσαίο σπήλαιο, στο στόμιό του, είναι κτισμένη η Παναγία η Aγιογαλούσαινα που έδωσε το όνομά της και στο χωριό. Tο σταλακτιτικό υγρό που έσταζε στο σπήλαιο και το οποίο λόγω της ασβεστολιθικής του προέλευσης ήταν λευκό και έ­μοιαζε σαν γάλα. Οι ντόπιοι το θεώρησαν «Άγιο Γάλα».

Οι παραλίες της Χίου

Η αμμουδιά του Καρφά βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα νότια από την πόλη και είναι ίσως η πιο δημοφιλής παραλία του νησιού. Προσφέρει πλήρεις υπηρεσίες και θαλάσσια σπορ, καθώς είναι σε μια περιοχή όπου έχουν κτιστεί μερικά από τα μεγαλύτερα ξενοδοχεία του νησιού. Εστιατόρια, καφετέριες, καταστήματα, δωμάτια και ενοικιάσεις αυτοκινήτων βρίσκονται σε κοντινή απόσταση. Τα νερά είναι ζεστά και πολύ ρηχά στον Κόλπο του Καρφά, κάνοντας την παραλία κατάλληλη για οικογένειες με μικρά παιδιά. Κατά τη θερινή περίοδο, η παραλία μαζεύει μερικές φορές υπερβολικά πολύ κόσμο καθώς είναι δημοφιλής τόσο στους ξένους όσο και στους ντόπιους.

Η παραλία της Δασκαλόπετρας βρίσκεται βόρεια της πόλης, δίπλα στην Πέτρα του Ομήρου (Δασκαλόπετρα), τον τόπο όπου σύμφωνα με την παράδοση δίδαξε ο Όμηρος. Η παραλία έχει άσπρα βότσαλα και είναι αρκετά δημοφιλής, αν και όχι όσο ο Καρφάς. Μερικές εκατοντάδες μέτρα από τη Δασκαλόπετρα υπάρχει ο όρμος του Λω που συντηρείται από τον τοπικό ναυταθλητικό όμιλο.

Στις Νοτιοανατολικές ακτές κοντά στο χωριό Καλλιμασιά, υπάρχουν οι παραλίες της Αγίας Φωτεινής και του Αγίου Αιμιλιανού. Η Αγία Φωτιά, όπως αποκαλείται, έχει λευκά βότσαλα και είναι αρκετά μεγαλύτερη και δημοφιλέστερη από την παραλία του Αγίου Αιμιλιανού.

Η παραλία του Εμπορειού μια μοναδική παραλία με στρογγυλά μαύρα βότσαλα (Μαύρα Βόλια). Οι πέτρες έχουν ηφαιστιογενή προέλευση και η παραλία βρίσκεται μεταξύ των κόνων δύο σβησμένων ηφαιστίων. Στην πραγματικότητα υπάρχουν τρεις παραλίες, καθεμία σε έναν μικρό χωριστό όρμο. Η πιο απόμακρη είναι φυσικά και η πιο ήσυχη.

Πηγή: http://www.chiosnet.gr/tourism/worth_gr.htm

Βάσω Λύγκου, Χριστίνα Λιασκώνη, Ιωάννα Μανουκιάν – Β2

Ως ισημερία αναφέρεται η στιγμή κατά την οποία ο Ήλιος διασχίζει τον ουράνιο ισημερινό.

Ο όρο Ο όρος ισημερία προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις “ίσος” και “μέρα”, ενώ το διεθνές αντίστοιχο όνομα, equinox, προέρχεται από το λατινικό aequus (ίσος) και nox (νύχτα), καθώς κατά την ισημερία, η νύκτα και η ημέρα έχουν περίπου το ίδιο χρονικό μήκος.

Κατά τους αρχαίους Έλληνες, αυτή είναι η ώρα επιστροφής της Περσεφόνης από τον Άδη στη Γη και τη μητέρα της, τη Δήμητρα. Αυτή είναι η αρχή της Άνοιξης. Στην αστρονομία, ισημερία ονομάζεται η μέρα κατά την οποία έχουμε χρονικά ίση μέρα και ίση νύχτα. Το φαινόμενο αυτό οφείλεται στον αέναο «χορό» της Γης γύρω από τον εαυτό της και τον Ήλιο. Η Εαρινή ισημερία γίνεται περίπου στις 21 Μαρτίου, όταν το κέντρο του Ηλίου είναι κατακόρυφο προς τον γήινο ισημερινό, διασχίζοντας τους ουρανούς από Νότο προς Βορρά.

Επειδή ο άξονας περιστροφής της Γης δεν είναι κάθετος στο επίπεδο περιφοράς της, η διάρκεια τόσο της μέρας όσο και της νύχτας μεγαλώνει ή αντίθετα μικραίνει.

Ωστόσο, δύο φορές τον χρόνο, μία ως αρχή της Άνοιξης και μία ως αρχή του Φθινοπώρου, η Γη παίρνει τέτοια θέση που οι ακτίνες του Ήλιου πέφτουν κάθετα στον ισημερινό, εξισώνοντας ακριβώς τη μέρα και τη νύχτα.

Από το εαρινό ισημερινό σημείο και μετά, ο Ήλιος φαίνεται καθημερινά να σκαρφαλώνει όλο και πιο πάνω στο βόρειο ημισφαίριο του ουρανού. Οι μέρες μεγαλώνουν, οι νύχτες μικραίνουν, με αποτέλεσμα και ο καιρός να γίνεται όλο και πιο θερμός.

Όταν ο Ήλιος αγγίξει το βορειότερο σημείο τότε αρχίζει και πάλι να «βουτά» σιγά-σιγά προς τον ισημερινό. Και κάπως έτσι πραγματοποιείται ο ακούραστος κύκλος των τεσσάρων εποχών.

Αρχικά, κάθε έτος δεν έχει ακριβώς τις ίδιες μέρες (π.χ. δίσεκτα έτη). Επιπλέον, η ελλειπτική τροχιά της Γης σε συνδυασμό με την βαρυτική έλξη των υπολοίπων πλανητών αλλάζουν διαρκώς τον προσανατολισμό μας απέναντι στον Ήλιο.

Η εαρινή ισημερία είναι επίσης η αφετηρία μέτρησης για τον προσδιορισμό του εορτασμού της Ανάστασης του Χριστού από την θρησκεία μας.

Σύμφωνα με τον Κανόνα της Νίκαιας, εορτάζουμε την Ανάσταση την πρώτη Κυριακή μετά την πρώτη πανσέληνο από την εαρινή ισημερία. Η αιτία της ημερολογιακής διαφοράς μεταξύ του εορτασμού της Ανάστασης από Ρωμαιοκαθολικούς και Ορθοδόξους, ωστόσο, έχει ενδιαφέρον: Η διαφορά του εορτασμού της μέγιστης εορτής της Ορθοδοξίας μεταξύ Ανατολικής και Δυτικής Εκκλησίας δεν προήλθε από τον καθ’ ημάς ορισμό της εαρινής ισημερίας βάση του παλαιού – Ιουλιανού ημερολογίου, όπως συμβαίνει ενίοτε, ούτε από τυχόν διαφορετικό τρόπο υπολογισμού του, αλλά από τον εσφαλμένο προσδιορισμό της εαρινής πανσελήνου δια του 19ετούς κύκλου του Μέτωνος ο οποίος στην εποχή μας παρουσιάζει συσσωρευμένο σφάλμα περίπου 5 ημερών.

Καλή Άνοιξη σε όλους τους Έλληνες!

">http://www.youtube.com/watch?v=7L1by-ocBZA  (δείτε το βίντεο)

ΠΗΓΕΣ:

http://www.apocalypsejohn.com/2014/03/earinh-ishmeria.html

http://www.tragiko.net/2014/03/earini-isimeria.html

Την Παρασκευή 14 Μαρτίου 2014, οι μαθητές και μαθήτριες της Γ΄ τάξης του 7^ου Γυμνασίου Νέας Ιωνίας, επισκεφτήκαμε τον Εθνικό Δρυμό της Πάρνηθας και μετά από 3 σχεδόν χιλιόμετρα πεζοπορίας, φτάσαμε στο ορειβατικό καταφύγιο στο Μπάφι. Σε αυτή μας την εξόρμηση είχαμε δυο πολύτιμους βοηθούς από τον Φυσιολατρικό Όμιλο Πειραιώς, τον κ. Νίκο Πανταζόπουλο και τον κ. Βασίλη Ξυδερό, τους οποίους ευχαριστούμε θερμότατα.

Για το πρώτο μέρος της πεζοπορίας μας, δεν υπάρχουν λέξεις για να περιγράψουν το αποτέλεσμα της φωτιάς του 2007 που κατέκαψε το βουνό που οι κάτοικοι της πρωτεύουσας περπάτησαν τόσες φορές κι αγάπησαν με πάθος, όπου έκαναν ποδήλατο, αναρρίχηση ή απλά ένα πικ-νικ και υποδέχονταν κάθε εποχή. Η άλλοτε πανέμορφη και κατάφυτη από έλατα αυτή διαδρομή αποτελεί πλέον ανάμνηση…… Το Μαυροβούνι, το Όρνιο, ο Λαγός, ο Αέρας, η Κυρά, το Πλατύ βουνό, το Άλογο, η Σκίπιζα, το Βιλιάνι που ήταν όλα πυκνά δασωμένα από τεράστια, γέρικα έλατα και γεμάτα από ζώα, όπως ελάφια, ζαρκάδια, αλεπούδες, σκιουράκια, τσακάλια, ασβοί, χελώνες, λαγοί, ερπετά, πουλιά και φωλιές με νεοσσούς έγιναν στάχτη. Η περιοχή Παλιοχώρι δεν υπάρχει πια, το σαλέ »Κυκλάμινα» και η Αγία Τριάδα κάηκαν ολοσχερώς. Το αρχέγονο δάσος της Πάρνηθας, το μοναδικό καταφύγιο ελαφιών και άλλων υπερσπάνιων ειδών, πληγώθηκε ανεπανόρθωτα και αυτό δεν αλλάζει….Το μόνο που αντικρίζεις εκεί πάνω είναι απέραντα δάση από καμένους κορμούς, τέφρα και πέτρες. Πρόκειται για ένα τεράστιο, με όλη τη σημασία της λέξης, έγκλημα σε βάρος τη φύσης με ανυπολόγιστες συνέπειες πάνω μας και πάνω στις επόμενες γενιές.

Η εικόνα αυτή, στάθηκε αφορμή να αναλογιστούμε πώς η ανθρώπινη αμέλεια ή πρόθεση, μπορεί να οδηγήσει σε μια ασύλληπτη οικολογική καταστροφή. Από την άλλη, ακόμα κι ένα δέντρο, ένα θάμνο ή ένα κλαρί να σώσεις από τη φωτιά είναι πολύ σπουδαίο πράγμα. Είναι το λιγότερο που μπορείς να κάνεις για έναν ορεινό παράδεισο που προσφέρει ομορφιά, χαρά, περιπέτειες και συγκινήσεις, αλλά σε μια νύχτα μπορεί να γίνει «κρανίου τόπος».

Παρόλα αυτά, και παρά την απογοητευτική εικόνα των καμένων, σε μεμονωμένα σημεία που διασώθηκαν από τη φωτιά μπορούμε να θαυμάσουμε το μεγαλείο της φυσικής ομορφιάς της Πάρνηθας. Και αυτό ήταν το δεύτερο μέρος της διαδρομής μας. Στενά μονοπάτια, καταπράσινο τοπίο, ρυάκια νερού από τα χιόνια που έλιωναν, πουλιά, ζωή παντού… που μας δημιούργησε ευεξία και μας έκανε να αφεθούμε στη μαγεία της φύσης.

υγιεινή (και μη!!!) διατροφή μετά την πεζοπορία…

Αναδασώσεις στην Πάρνηθα

Επτά χρόνια πέρασαν από την καταστροφική πυρκαγιά που αποτέφρωσε 48.000 στρέμματα δάσους μέσα στον Εθνικό Δρυμό της Πάρνηθας. Από τότε, ο τελευταίος πνεύμονας της Αττικής αγωνίζεται να αποκτήσει ξανά τον φυσικό του πλούτο και μέρα με τη μέρα ξαναγεννιέται μέσα από τις στάχτες του.

Οι πρώτες αναδασώσεις ξεκίνησαν το 2008 και μέχρι το 2012 είχαν αποκατασταθεί ήδη 4.000 στρέμματα καμένης γης, ενώ ο στόχος είναι να ζωντανέψει ξανά το μοναδικό ελατόδασος που καταστράφηκε σχεδόν στο 70% από τις φωτιές του 2007. «Μέχρι τότε, η Πάρνηθα είχε αντιμετωπίσει μικρές σε έκταση πυρκαγιές, αλλά τον Αύγουστο του 2007 έγινε τεράστια ζημιά στο οικοσύστημα. Κάηκαν 21.800 στρέμματα κεφαλληνιακής ελάτης, 10.561 στρέμματα πευκοδάσους και 3.976 στρέμματα με αείφυλλα και πλατύφυλλα δέντρα», εξηγεί η δασολόγος και υπεύθυνη αναδασώσεων του Φορέα Διαχείρισης Εθνικού Δρυμού Πάρνηθας, Μαρία Παπανδρέου.

Φυσική αναγέννηση

Τα περισσότερα φυτά που κάηκαν, όπως τα πεύκα, οι ιτιές, οι κουμαριές, τα πλατάνια, τα κυπαρίσσια αλλά και βότανα και λουλούδια, έχουν αναβλαστήσει μόνα τους, πρασινίζοντας το βουνό, που ωστόσο θα χρειαστεί τουλάχιστον 40 χρόνια μέχρι να σταματήσει να θυμίζει κρανίου τόπο. Το μόνο είδος που χρειάζεται «τεχνητή» βοήθεια είναι τα έλατα της Πάρνηθας, τα οποία δεν φυτρώνουν σε κανένα άλλο σημείο της Ελλάδας και επιβάλλεται η διατήρησή τους για την προστασία της βιοποικιλότητας.

Αυτός ήταν ο λόγος που το 2008 δημιουργήθηκε ένα φυτώριο σε έκταση 8 στρεμμάτων και υψόμετρο 1.000 μέτρων, όπου μεγαλώνουν 300.000 μικρά έλατα. «Οι σπόροι προέρχονται από τα έλατα του βουνού που δεν κάηκαν. Ανεβαίνουμε στην κορυφή του δέντρου στα 30 μέτρα ύψος και συλλέγουμε τους σπόρους πριν ανοίξουν. Μετά, τους φυτεύουμε και τους φροντίζουμε για τρία χρόνια, οπότε είναι έτοιμοι για χρησιμοποιηθούν στην αναδάσωση», περιγράφει ο Βασίλης Φίλος, δασοπόνος στον φορέα διαχείρισης και υπεύθυνος για το φυτώριο.

Πεύκα και έλατα

Από τον χειμώνα του 2008 έως τον Ιανουάριο του 2011, στην Πάρνηθα έχουν φυτευτεί 267.200 δέντρα, τα περισσότερα πεύκα, γιατί είναι πιο ανθεκτικά και δημιουργούν ιδανικές συνθήκες σκίασης, ώστε να ευδοκιμήσουν τα έλατα που θα φυτευτούν στη συνέχεια. «Από τα μέχρι τώρα αποτελέσματα, οι αναδασώσεις των ελάτων έχουν πετύχει σε ποσοστό 80%, παρά τη δυσκολία του είδους. Σκοπός μας είναι να αναδασώσουμε όσο περισσότερες εκτάσεις μπορούμε, εκτός από τις βραχώδεις περιοχές που καταλαμβάνουν 8.000 στρέμματα και είναι αδύνατο να φυτευτούν. Εκεί, αναλαμβάνει η φύση», συμπληρώνει ο Β. Φίλος.

Τον σπουδαιότερο ρόλο στην αναγέννηση του βουνού και στην προστασία του λεκανοπεδίου από τις πλημμύρες παίζουν τα λιθόκτιστα φράγματα (ζαρζανέτ) στα μεγάλα ρέματα και τα αντιδιαβρωτικά έργα συνολικού μήκους 1.800 χιλιομέτρων από κορμοδέματα, κλαδοπλέγματα και ξύλινα φράγματα, τα οποία συγκρατούν το έδαφος για να μην «πνιγεί» η Αθήνα.

Παρά τη μεγάλη καταστροφή από τη φωτιά, η πανίδα της Πάρνηθας παραμένει ανέγγιχτη, με μόνη διαφορά ότι τα ζώα έχουν εξαπλωθεί σε όλο τον όγκο του βουνού, όπου υπάρχει δάσος. Ο πληθυσμός του κόκκινου ελαφιού δεν κινδυνεύει, παρ’ ότι κατά τις πυρκαγιές, 20-30 ελάφια βρέθηκαν νεκρά από ασφυξία. Αντίθετα, αυξάνεται συνεχώς, μετρώντας πλέον περισσότερα από 600 άτομα.

Σε καλό δρόμο, αλλά… θα χρειαστούν δεκαετίες

«Η φύση στην Πάρνηθα έχει βρει τον δρόμο της προς την αναγέννηση, όμως θα χρειαστούν δεκαετίες μέχρι να ξαναγίνει όπως ήταν, ένα καταπράσινο δάσος», τονίζει η δασολόγος και υπεύθυνη αναδασώσεων του Φορέα Διαχείρισης Εθνικού Δρυμού Πάρνηθας, Μαρία Παπανδρέου. Ο μεγαλύτερος εχθρός πλέον είναι οι πυρκαγιές και οι ασυνείδητοι επισκέπτες, που πετούν σκουπίδια στο δάσος χωρίς να τους αγγίζει η αποκαρδιωτική εικόνα που αντικρίζουν.

Το μεγαλύτερο στοίχημα για την Πάρνηθα είναι να βγει αλώβητη από την αντιπυρική περίοδο που ξεκινά τον Μάιο. Η «αχίλλειος πτέρνα» είναι το Τατόι στους πρόποδες του βουνού, σημείο που φυλάσσεται σαν κόρη οφθαλμού από τις αρμόδιες υπηρεσίες.

Διαβάστε εδώ: http://newpost.gr/post/40741/Anagennioyntai-ta-kamena-dasi-tis-parnithas#ixzz2vya9NUQo

Καταφύγιο Πάρνηθας «Μπάφι»

Μία μόλις ώρα μακριά από το κέντρο της Αθήνας, στο όμορφο και άγνωστο, για πολλούς, βουνό της Πάρνηθας μπορείς να αναπνεύσεις οξυγόνο, να αποδράσεις από τη πολύβουη πόλη, να ξεφύγεις από την ρουτίνα της καθημερινότητας και με μια στάση στο καταφύγιο Μπάφι, να απολαύσεις τον πρωινό καφέ και την υπέροχη θέα. Το καταφύγιο Μπάφι βρίσκεται στην καρδιά της Πάρνηθας. Ένα καταφύγιο οργανωμένο και κατάλληλο να δεχτεί επισκέπτες κάθε ηλικίας όπου τους δίνεται η δυνατότητα να χαλαρώσουν μέσα στην φύση και τον καθαρό αέρα και να ανακαλύψουν το μοναδικό ελατόδασος της Αττικής μέσα στον Εθνικό Δρυμό της Πάρνηθας.

Η μεγάλη πυρκαγιά του Ιουνίου του 2007, έκαψε τα 2/3 του ελατοδάσους. Συνολικά κάηκαν 56.000 στρέμματα από τα 300.000στρ. της συνολικής έκτασης του βουνού. Σήμερα το βορειοανατολικό μέρος του Εθνικού Δρυμού παραμένει πράσινο και εκεί ο επισκέπτης μπορεί να συναντήσει ελάφια, να εξερευνήσει μονοπάτια διαφόρων βαθμών δυσκολίας, να δει διαφορετικά είδη μανιταριών και να παρατηρήσει ενδημικά είδη φυτών. Η Πάρνηθα παραμένει πραγματικό καταφύγιο των ανθρώπων που αγαπούν τα βουνά και λατρεύουν τη φύση.

Το καταφύγιο «Μπάφι» παρέχει στους επισκέπτες του όχι μόνο την παραδοσιακή ζεστή φιλοξενία, αλλά παράλληλα τους βοηθά να γνωρίσουν τις απαράμιλλες ομορφιές του τόπου.

Πηγή : http://www.mpafi.gr/

http://photorama.ning.com/photo/2578499:Photo:1372598

Για 20η συνεχόμενη χρονιά, η Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία διοργανώνει τα «Χελιδονίσματα», προσκαλώντας μικρούς και μεγάλους να υποδεχθούν την Άνοιξη και τους προάγγελούς της, τα χελιδόνια, ετοιμάζοντάς τους μια φωλιά!

Σκοπός των «Χελιδονισμάτων» είναι τα παιδιά και οι γονείς τους, καθώς και κάθε επισκέπτης να ευαισθητοποιηθούν σχετικά με τον ερχομό των χελιδονιών, το μακρύ τους ταξίδι και να τα βοηθήσουν φτιάχνοντας για αυτά φωλιές από πηλό, τις οποίες αφού στεγνώσουν θα τις τοποθετήσουν στο σχολείο ή στο σπίτι τους, προσφέροντας έτοιμες κατοικίες!

Στους συμμετέχοντες θα δοθούν με τη βοήθεια εθελοντών αναλυτικές οδηγίες αναφορικά με την κατασκευή των φωλιών, αλλά και τα πρώτα υλικά όπως πηλός.

Η εκδήλωση είναι ανοιχτή σε όλους και θα πραγματοποιηθεί:

• Πάρκο «Α. Τρίτσης», Κυριακή 23 Μαρτίου, ώρες 11:00-14:00, με την υποστήριξη των δήμων Ιλίου, Αγίων Αναργύρων Καματερού και του ΑΣΔΑ
• Άλσος Βεΐκου, Κυριακή 30 Μαρτίου, ώρες 11:00-14:00, με την υποστήριξη του δήμου Γαλατσίου και τη συμμετοχή της τοπικής ομάδας «Γείτονες» Γαλατσίου

Περισσότερες πληροφορίες στα τηλ. 210 2316977, 2108228704 και 6974510976.

Λίγα λόγια για τα χελιδόνια

Τα χελιδόνια πετούν σε όλες τις ηπείρους, εκτός από την Ανταρκτική, διανύοντας χιλιάδες χιλιόμετρα για βδομάδες. Σχεδόν όλα εγκαταλείπουν την Ευρώπη για να περάσουν τον χειμώνα στην Αφρική, στις χώρες νότια από τη Σαχάρα, όπου βρίσκουν ευκολότερα την τροφή τους, όπως έντομα (κουνούπια, μυγάκια κ.ά.)

Υπάρχουν πολλά είδη χελιδονιών, τα οποία διαφέρουν ως προς το σχήμα, το χρώμα, τον τρόπο που φτιάχνουν τη φωλιά τους, αλλά και το μέρος που τα βλέπει κανείς. Το πλέον χαρακτηριστικό τους είναι οι μακριές φτερούγες που τα κάνουν να είναι από τα πιο χαρακτηριστικά πουλιά στον αέρα, τα οποία μάλιστα μπορούν να τρέφονται ενώ πετούν! Το Λευκοχελίδονο (Delichon urbicum), για το οποίο θα ετοιμαστούν φωλιές, είναι λευκό στο κάτω μέρος του σώματός του, ενώ στο επάνω έχει λευκή τη βάση της ουράς του.

Αν και κάθε είδος χελιδονιού έχει δικό του τύπο φωλιάς, τα περισσότερα τις φτιάχνουν από πηλό, μαζεύοντας λάσπη που τη μεταφέρουν με τη μορφή σβόλου.

Πηγή :  http://www.ornithologiki.gr/page_cn.php?aID=1620

Την Τετάρτη, στις 12 Μαρτίου του 2014, η B’ τάξη του 7^ου Γυμνασίου Ν. Ιωνίας έζησε την «Λευκή Ημέρα». Πήγαμε στην Πάρνηθα, μέσα σε ένα σχεδόν αλπικό τοπίο και απολαύσαμε την ανυπέρβλητη ομορφιά του βουνού. Παίξαμε χιονοπόλεμο, επισκεφτήκαμε το καταφύγιο στο Μπάφι και επιστρέψαμε γεμάτοι εικόνες. Σε αυτή μας την εξόρμηση είχαμε δυο πολύτιμους βοηθούς από τον Φυσιολατρικό Όμιλο Πειραιώς, τον κ. Νίκο Πανταζόπουλο και τον κ. Βασίλη Ξυδερό, τους οποίους ευχαριστούμε θερμότατα.