Την Τετάρτη 29 Απριλίου 2014 οι μαθητές και οι καθηγητές του σχολείου μας συμμετείχαν σε ημερήσια εκδρομή στα γραφικά Καλάβρυτα, μετά από μια σύντομη επίσκεψη στη Μονή Αγίας Λαύρας.

Καλάβρυτα

Μια από τις πιο εντυπωσιακές περιοχές της Αχαΐας είναι αυτή που καλύπτεται από τον ορεινό όγκο του Χελμού. Η όμορφη και γραφική κωμόπολη των Καλαβρύτων είναι χτισμένη σε υψόμετρο 750 μέτρων στους πρόποδες του Χελμού, ενώ απέχει 77χλμ. Από την Πάτρα και 190χλμ. από την Αθήνα. Η περιοχή αποτελεί τουριστικό προορισμό για χιλιάδες επισκέπτες τόσο τους χειμερινούς όσο και τους καλοκαιρινούς μήνες.

Η άφιξη στα Καλάβρυτα θυμίζει στον επισκέπτη ότι το ταξίδι στην ομορφιά και την ιστορία συνεχίζεται.  Το ειδυλλιακό φυσικό περιβάλλον και η ποικιλία της βλάστησης συνδυάζονται αρμονικά με τους παραδοσιακούς οικισμούς και την ιστορία των Καλαβρύτων.

Κατά την αρχαιότητα, στη θέση των Καλαβρύτων βρισκόταν η πόλη Κυναίθα που καταστράφηκε από τους Αιτωλούς και ξαναχτίστηκε επί Ρωμαιοκρατίας από τον αυτοκράτορα Ανδριανό. Στις αρχές του 13ου αιώνα πέρασε στα χέρια των Φράγκων ενώ το φρούριο του οποίου ερείπια δεσπόζουν μέχρι σήμερα πάνω από την πόλη των Καλαβρύτων είναι από τα σημαντικότερα μεσαιωνικά κάστρα της Πελοποννήσου. Το κάστρο έχει συνδεθεί με την οικογένεια Παλαιολόγων.

Τα Καλάβρυτα έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο στην έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης κατά των Τούρκων, το Μάρτιο του 1821. Στην Ιερά Μονή της Αγίας Λαύρας, στις 21/03/1821, ο Παλαιών Πατρών Γερμανός κήρυξε την επανάσταση, υψώνοντας το ιερό λάβαρο, το οποίο σώζεται μέχρι σήμερα και αποτελεί από τους πολυτιμότερους Εθνικούς θησαυρούς.

Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, οι Γερμανικοί κατακτητές μπήκαν στα Καλάβρυτα και τα γεγονότα που έλαβαν χώρα σημάδεψαν τα Καλάβρυτα. Στις 13/12/1943 τα Ναζιστικά Στρατεύματα εκτέλεσαν όλο των ανδρικό πληθυσμό 14 ετών και άνω και έκαψαν ολοσχερώς την πόλη. Ζωντανό μνημείο των τραγικών γεγονότων είναι ο “Τόπος Θυσίας” στο λόφο του Καπή, και το Δημοτικό σχολείο που στεγάζει το Μουσείο Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος.

Σήμερα τα Καλάβρυτα αποτελούν τουριστικό θέρετρο όλες τις εποχές του χρόνου, λόγω της προνομιακής τους θέσης και του σπάνιου φυσικού κάλλους. Στην περιοχή, υπάρχουν μοναδικά αξιοθέατα ιστορικά, αρχαιολογικά και θρησκευτικά μνημεία, πατροπαράδοτους οικισμούς και χωριά, με αποκορύφωμα την απαράμιλλης ομορφιάς φύση που την αγκαλιάζει.

Ιερά Μονή Αγίας Λαύρας

Το Ιστορικό Μοναστήρι της Αγίας Λαύρας βρίσκεται 5 χλμ. από τα Καλάβρυτα και ιδρύθηκε το 10ο αιώνα από έναν ερημίτη. Κάηκε ολοσχερώς από τους Τούρκους το 1585 και το 1827 και από τους Γερμανούς το 1943. Αργότερα επαναοικοδομήθηκε στη σημερινή του θέση και μορφή.
Το 1821 αποτέλεσε το κέντρο της Εθνεγερσίας κατά των Τούρκων με την ύψωση του Λαβάρου και την ορκωμοσία των αγωνιστών από τον Παλαιών Πατρών Γερμανό.

Ο πολυτιμότερος θησαυρός που βρίσκεται στο μοναστήρι είναι το Λάβαρο της ορκωμοσίας των αγωνιστών του 1821, η πρώτη δηλαδή σημαία του Ελληνικού Έθνους, ο Επιτάφιος του 1754 κεντημένος στη Σμύρνη, η εικόνα του Αγίου Γεωργίου κεντημένη στ  ην Κωνσταντινούπολη από την Κωκώνα του Ρολογά, Ευαγγέλιο δωρισμένο από την αυτοκράτειρα της Ρωσίας Αικατερίνη Β’ τη Μεγάλη, τα χρυσοκέντητα άμφια του Παλαιών Πατρών Γερμανού, εγκόλπια, ξυλόγλυπτοι σταυροί και λειψανοθήκες αγίων.

Επίσης, ανάμεσα στα ιερά κειμήλια είναι η κάρα του Αγίου Αλεξίου, πολιούχου της Μαρτυρικής Πόλης των Καλαβρύτων, που γιορτάζει στις 17 Μαρτίου. Υπάρχουν επίσης, η κάρα του Αγίου Φιλαρέτου του Ελεήμονος, του Αγίου Παντελεήμονος, της Αγίας Παρασκευής, των Αγίων Αναργύρων κλπ.

Επιπλέον, πολύ σημαντικά είναι τα 3.000 έντυπα που βρίσκονται στη βιβλιοθήκη της Μονής από τα οποία το παλαιότερο χρονολογείται από το 1502.

Τόπος Θυσίας

Ο Τόπος Θυσίας των Καλαβρυτινών είναι ένα από τα ξεχωριστά μνημεία της πόλης. Βρίσκεται στο λόφο του Καπή, 500 μέτρα από το κέντρο των Καλαβρύτων.

Εκεί, στις 13 Δεκεμβρίου 1943, οδηγήθηκαν και εκτελέστηκαν όλοι οι άντρες της περιοχής από 14 ετών και πάνω, από τους Γερμανούς. Σήμερα, στη ράχη του Καπή  βρίσκεται το γλυπτό της Καλαβρυτινής μάνας και ο μεγάλος σταυρός που υψώνεται πάνω από την μαρτυρική πόλη για να θυμίζει το Ολοκαύτωμα των Καλαβρύτων.

Δημοτικό Μουσείο

Το Δημοτικό Μουσείο του Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος έχει κηρυχθεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο εφόσον συνδέεται άρρηκτα με τη φρικτή τραγωδία της 13ης Δεκεμβρίου 1943.

Ακολουθούν φωτογραφίες από την εκδρομή μας…

 



ΠΗΓΗ: http://www.oneiro-zachlorous.gr/attractions/

Πατήστε στον παρακάτω σύνδεσμο ή πάνω στην εικόνα, για να δείτε το βίντεο

Μονεμβάσια

Πηγή : http://el.wikipedia.org/wiki/Μονεμβασιά

Τα προϊόντα της Χίου

Η μαστίχα ευδοκιμεί μόνο σε 21 χώρια της Ν. Χίου, τα Μαστιχοχώρια.

Η μαστίχα έχει πληθώρα ιδιοτήτων και χρήσεων. Απορροφά τη χοληστερόλη, είναι αντιβακτηριδιακή, συμβάλει στην αντισηψία του στόματος και την πέψη. Δυναμώνει τα ούλα, επουλώνει πληγές και πρόσφατα, αποδείχτηκε πλέον και επιστημονικά ότι ενεργεί κατά του έλκους και του καρκίνου του στομάχου.

Πέρα από τις φαρμακευτικές της ιδιότητες η μαστίχα διαπρέπει και στην ποτοποιία (λικέρ μαστίχας και μαστιχάτο ούζο), τη ζαχαροπλαστική (μπισκότα και παγωτά μαστίχας, υποβρύχιο γλυκό) και τη μαγειρική.

Πέρα από την κοινή χρήση της, την αναμείγνυαν στο κρασί, έφτιαχναν κρέμες, τη χρησιμοποιούσαν στο μαγείρεμα, αλλά και για θεραπευτικούς λόγους. Σήμερα, χάρη στη συντονισμένη προσπάθεια προώθησης του μοναδικού προϊόντος, η χιώτικη μαστίχα γνωρίζει παγκόσμια προβολή και ζήτηση. Εμείς την ήπιαμε ως λικέρ, τη φάγαμε στο φαγητό, σε γλυκά αλλά και σε παγωτά.

Τα Μεσαιωνικά χωριά της Χίου

Μεστά

Τα Μεστά είναι το πιο απομακρυσμένο από τα μεσαιωνικά χωριά, αλλά ταυτόχρονα και το πιο καλοδιατηρημένο. Η μορφή του χωριού και η αρχιτεκτονική του είναι μοναδικά στον Ελλαδικό χώρο. Τα σπίτια είναι κτισμένα δίπλα δίπλα χωρίς κενά, αφήνοντας μόνο δύο πύλες-εισόδους στο εσωτερικό του χωριού. Τα δρομάκια είναι στενά και τα περισσότερα είναι καλυμμένα με καμάρες πάνω στις οποίες είναι κτισμένες κατοικίες. Ολόκληρο το χωριό έχει σχεδιαστεί και κτιστεί σαν ένας λαβύρινθος, με στόχο να εμποδίζει τις επιδράμουσες ομάδες των πειρατών να φτάσουν με ευκολία στο κέντρο του χωριού όπου βρίσκονται τα σημαντικότερα κτίρια. Το παλαιότερο μνημείο των Μεστών (εκτός από το ίδιο το χωριό) είναι η εκκλησία του Παλαιού Ταξιάρχη. Είναι μια μονόκλιτη Βασιλική, κτισμένη κατά τη Βυζαντινή περίοδο. Το 1794 επεκτάθηκε και έγινε δίκλιτη. Υπάρχουν ίχνη από παλαιές τοιχογραφίες, αν και οι περισσότερες έχουν καλυφθεί από επιχρίσματα. Ενδιαφέρον παρουσιάζει και το ξυλόγλυπτο εικονοστάσιο του 1833, εξαίρετο δείγμα της τοπικής τεχνοτροπίας.

Ανάβατος

Στα δυτικά του νησιού υπάρχει το καστροχώρι του Ανάβατου. Χτισμένο σε έναν απότομο λόφο με απόκρημνες πλαγιές, είναι προσβάσιμο από ένα μόνο σημείο. Εξαιτίας της φυσικής προστασίας του, είναι πιθανό το χωριό να κτίστηκε για τον έλεγχο της δυτικής ακτής κατά την περίοδο των πειρατικών επιδρομών. Το χωριό έχει πλέον εγκαταλειφθεί αλλά η συνολική μορφή του είναι αρκετά καλοδιατηρημένη ώστε να δίνει μια μοναδική εικόνα μιας πόλης-φάντασμα περιτριγυρισμένης από ένα άγριο και τραχύ φυσικό περιβάλλον.

Πυργί

Το χωριό είναι κτισμένο σαν κάστρο, με στενούς δρόμους, σπίτια κτισμένα το ένα δίπλα στο άλλο, ενώ στο κέντρο του χωριού υπάρχει ένας μεγάλος ερειπωμένος πύργος. Απροσδόκητη είναι η μορφή της διακόσμησης που έχουν τα περισσότερα κτίρια, τα ξυστά; Το εξωτερικό στρώμα του επιχρίσματος χρωματίζεται λευκό και στη συνέχεια ξύνονται από αυτό διάφορα γεωμετρικά σχήματα (τρίγωνα, ρόμβοι, κύκλοι, κ.λπ.). Με αυτόν τον τρόπο είναι διακοσμημένη και η εκκλησία στο κέντρο του χωριού, ενώ σε λίγη απόσταση από την κεντρική πλατεία υπάρχει η εκκλησία των Αγίων Αποστόλων, με τοιχογραφίες από τον 12ο αιώνα.

.
.

Άλλα μεσαιωνικά χωριά

Μεταξύ των Μεστών και του Πυργίου βρίσκονται οι Ολύμποι, ένα χωριό με την ίδια αρχιτεκτονική όπως και τα προηγούμενα. Πλησιέστερα στην πόλη της Χίου βρίσκονται τα Αρμόλια (20 χλμ) γνωστά για τα «κεραμικά» τους, τα χωριά Καλαμωτή, Νένητα, Καλλιμασιά και ένα πλήθος μικρότερων χωριών και οικισμών.

Τα σπήλαια της Χίου

Το σπήλαιο των Ολύμπων βρίσκεται στη κεντρική περιοχή του Δήμου των Μαστιχοχωρίων, πολύ κοντά στο χωριό Ολύμποι. Το σπηλαιοβάραθρο των Ολύμπων (Συκιάς) έχει μέγιστο βάθος 57 μέτρο, σε υψόμετρο 100 περίπου μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Οι σταλακτίτες και οι σταλαγμίτες του σπηλαίου δημιουργούνται από την χημική απόθεση του ανθρακικού ασβεστίου που μεταφέρεται από το νερό που εισέρχεται στο σπήλαιο οπό τη βροχή. Η σταγονορροή στο σπήλαιο είναι έντονη σε περιόδους βροχόπτωσης. Η υγρασία του σπηλαίου κυμαίνεται περίπου στο 95% και η θερμοκρασία του περίπου στους 18° C.

Σπήλαιο Aγίου Γάλακτος.  Bρίσκεται στο χωριό Άγιο Γάλας στο B.Δ. άκρο του νησιού. Tο σπήλαιο που βρίσκεται πιο ψηλά είναι το λιγότερο γνωστό και χρησιμοποιήθηκε ως καταφύγιο κατά τους μεσαιωνικούς και νεότερους χρόνους. Στο μεσαίο σπήλαιο, στο στόμιό του, είναι κτισμένη η Παναγία η Aγιογαλούσαινα που έδωσε το όνομά της και στο χωριό. Tο σταλακτιτικό υγρό που έσταζε στο σπήλαιο και το οποίο λόγω της ασβεστολιθικής του προέλευσης ήταν λευκό και έ­μοιαζε σαν γάλα. Οι ντόπιοι το θεώρησαν «Άγιο Γάλα».

Οι παραλίες της Χίου

Η αμμουδιά του Καρφά βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα νότια από την πόλη και είναι ίσως η πιο δημοφιλής παραλία του νησιού. Προσφέρει πλήρεις υπηρεσίες και θαλάσσια σπορ, καθώς είναι σε μια περιοχή όπου έχουν κτιστεί μερικά από τα μεγαλύτερα ξενοδοχεία του νησιού. Εστιατόρια, καφετέριες, καταστήματα, δωμάτια και ενοικιάσεις αυτοκινήτων βρίσκονται σε κοντινή απόσταση. Τα νερά είναι ζεστά και πολύ ρηχά στον Κόλπο του Καρφά, κάνοντας την παραλία κατάλληλη για οικογένειες με μικρά παιδιά. Κατά τη θερινή περίοδο, η παραλία μαζεύει μερικές φορές υπερβολικά πολύ κόσμο καθώς είναι δημοφιλής τόσο στους ξένους όσο και στους ντόπιους.

Η παραλία της Δασκαλόπετρας βρίσκεται βόρεια της πόλης, δίπλα στην Πέτρα του Ομήρου (Δασκαλόπετρα), τον τόπο όπου σύμφωνα με την παράδοση δίδαξε ο Όμηρος. Η παραλία έχει άσπρα βότσαλα και είναι αρκετά δημοφιλής, αν και όχι όσο ο Καρφάς. Μερικές εκατοντάδες μέτρα από τη Δασκαλόπετρα υπάρχει ο όρμος του Λω που συντηρείται από τον τοπικό ναυταθλητικό όμιλο.

Στις Νοτιοανατολικές ακτές κοντά στο χωριό Καλλιμασιά, υπάρχουν οι παραλίες της Αγίας Φωτεινής και του Αγίου Αιμιλιανού. Η Αγία Φωτιά, όπως αποκαλείται, έχει λευκά βότσαλα και είναι αρκετά μεγαλύτερη και δημοφιλέστερη από την παραλία του Αγίου Αιμιλιανού.

Η παραλία του Εμπορειού μια μοναδική παραλία με στρογγυλά μαύρα βότσαλα (Μαύρα Βόλια). Οι πέτρες έχουν ηφαιστιογενή προέλευση και η παραλία βρίσκεται μεταξύ των κόνων δύο σβησμένων ηφαιστίων. Στην πραγματικότητα υπάρχουν τρεις παραλίες, καθεμία σε έναν μικρό χωριστό όρμο. Η πιο απόμακρη είναι φυσικά και η πιο ήσυχη.

Πηγή: http://www.chiosnet.gr/tourism/worth_gr.htm

Την Παρασκευή 14 Μαρτίου 2014, οι μαθητές και μαθήτριες της Γ΄ τάξης του 7^ου Γυμνασίου Νέας Ιωνίας, επισκεφτήκαμε τον Εθνικό Δρυμό της Πάρνηθας και μετά από 3 σχεδόν χιλιόμετρα πεζοπορίας, φτάσαμε στο ορειβατικό καταφύγιο στο Μπάφι. Σε αυτή μας την εξόρμηση είχαμε δυο πολύτιμους βοηθούς από τον Φυσιολατρικό Όμιλο Πειραιώς, τον κ. Νίκο Πανταζόπουλο και τον κ. Βασίλη Ξυδερό, τους οποίους ευχαριστούμε θερμότατα.

Για το πρώτο μέρος της πεζοπορίας μας, δεν υπάρχουν λέξεις για να περιγράψουν το αποτέλεσμα της φωτιάς του 2007 που κατέκαψε το βουνό που οι κάτοικοι της πρωτεύουσας περπάτησαν τόσες φορές κι αγάπησαν με πάθος, όπου έκαναν ποδήλατο, αναρρίχηση ή απλά ένα πικ-νικ και υποδέχονταν κάθε εποχή. Η άλλοτε πανέμορφη και κατάφυτη από έλατα αυτή διαδρομή αποτελεί πλέον ανάμνηση…… Το Μαυροβούνι, το Όρνιο, ο Λαγός, ο Αέρας, η Κυρά, το Πλατύ βουνό, το Άλογο, η Σκίπιζα, το Βιλιάνι που ήταν όλα πυκνά δασωμένα από τεράστια, γέρικα έλατα και γεμάτα από ζώα, όπως ελάφια, ζαρκάδια, αλεπούδες, σκιουράκια, τσακάλια, ασβοί, χελώνες, λαγοί, ερπετά, πουλιά και φωλιές με νεοσσούς έγιναν στάχτη. Η περιοχή Παλιοχώρι δεν υπάρχει πια, το σαλέ »Κυκλάμινα» και η Αγία Τριάδα κάηκαν ολοσχερώς. Το αρχέγονο δάσος της Πάρνηθας, το μοναδικό καταφύγιο ελαφιών και άλλων υπερσπάνιων ειδών, πληγώθηκε ανεπανόρθωτα και αυτό δεν αλλάζει….Το μόνο που αντικρίζεις εκεί πάνω είναι απέραντα δάση από καμένους κορμούς, τέφρα και πέτρες. Πρόκειται για ένα τεράστιο, με όλη τη σημασία της λέξης, έγκλημα σε βάρος τη φύσης με ανυπολόγιστες συνέπειες πάνω μας και πάνω στις επόμενες γενιές.

Η εικόνα αυτή, στάθηκε αφορμή να αναλογιστούμε πώς η ανθρώπινη αμέλεια ή πρόθεση, μπορεί να οδηγήσει σε μια ασύλληπτη οικολογική καταστροφή. Από την άλλη, ακόμα κι ένα δέντρο, ένα θάμνο ή ένα κλαρί να σώσεις από τη φωτιά είναι πολύ σπουδαίο πράγμα. Είναι το λιγότερο που μπορείς να κάνεις για έναν ορεινό παράδεισο που προσφέρει ομορφιά, χαρά, περιπέτειες και συγκινήσεις, αλλά σε μια νύχτα μπορεί να γίνει «κρανίου τόπος».

Παρόλα αυτά, και παρά την απογοητευτική εικόνα των καμένων, σε μεμονωμένα σημεία που διασώθηκαν από τη φωτιά μπορούμε να θαυμάσουμε το μεγαλείο της φυσικής ομορφιάς της Πάρνηθας. Και αυτό ήταν το δεύτερο μέρος της διαδρομής μας. Στενά μονοπάτια, καταπράσινο τοπίο, ρυάκια νερού από τα χιόνια που έλιωναν, πουλιά, ζωή παντού… που μας δημιούργησε ευεξία και μας έκανε να αφεθούμε στη μαγεία της φύσης.

υγιεινή (και μη!!!) διατροφή μετά την πεζοπορία…

Αναδασώσεις στην Πάρνηθα

Επτά χρόνια πέρασαν από την καταστροφική πυρκαγιά που αποτέφρωσε 48.000 στρέμματα δάσους μέσα στον Εθνικό Δρυμό της Πάρνηθας. Από τότε, ο τελευταίος πνεύμονας της Αττικής αγωνίζεται να αποκτήσει ξανά τον φυσικό του πλούτο και μέρα με τη μέρα ξαναγεννιέται μέσα από τις στάχτες του.

Οι πρώτες αναδασώσεις ξεκίνησαν το 2008 και μέχρι το 2012 είχαν αποκατασταθεί ήδη 4.000 στρέμματα καμένης γης, ενώ ο στόχος είναι να ζωντανέψει ξανά το μοναδικό ελατόδασος που καταστράφηκε σχεδόν στο 70% από τις φωτιές του 2007. «Μέχρι τότε, η Πάρνηθα είχε αντιμετωπίσει μικρές σε έκταση πυρκαγιές, αλλά τον Αύγουστο του 2007 έγινε τεράστια ζημιά στο οικοσύστημα. Κάηκαν 21.800 στρέμματα κεφαλληνιακής ελάτης, 10.561 στρέμματα πευκοδάσους και 3.976 στρέμματα με αείφυλλα και πλατύφυλλα δέντρα», εξηγεί η δασολόγος και υπεύθυνη αναδασώσεων του Φορέα Διαχείρισης Εθνικού Δρυμού Πάρνηθας, Μαρία Παπανδρέου.

Φυσική αναγέννηση

Τα περισσότερα φυτά που κάηκαν, όπως τα πεύκα, οι ιτιές, οι κουμαριές, τα πλατάνια, τα κυπαρίσσια αλλά και βότανα και λουλούδια, έχουν αναβλαστήσει μόνα τους, πρασινίζοντας το βουνό, που ωστόσο θα χρειαστεί τουλάχιστον 40 χρόνια μέχρι να σταματήσει να θυμίζει κρανίου τόπο. Το μόνο είδος που χρειάζεται «τεχνητή» βοήθεια είναι τα έλατα της Πάρνηθας, τα οποία δεν φυτρώνουν σε κανένα άλλο σημείο της Ελλάδας και επιβάλλεται η διατήρησή τους για την προστασία της βιοποικιλότητας.

Αυτός ήταν ο λόγος που το 2008 δημιουργήθηκε ένα φυτώριο σε έκταση 8 στρεμμάτων και υψόμετρο 1.000 μέτρων, όπου μεγαλώνουν 300.000 μικρά έλατα. «Οι σπόροι προέρχονται από τα έλατα του βουνού που δεν κάηκαν. Ανεβαίνουμε στην κορυφή του δέντρου στα 30 μέτρα ύψος και συλλέγουμε τους σπόρους πριν ανοίξουν. Μετά, τους φυτεύουμε και τους φροντίζουμε για τρία χρόνια, οπότε είναι έτοιμοι για χρησιμοποιηθούν στην αναδάσωση», περιγράφει ο Βασίλης Φίλος, δασοπόνος στον φορέα διαχείρισης και υπεύθυνος για το φυτώριο.

Πεύκα και έλατα

Από τον χειμώνα του 2008 έως τον Ιανουάριο του 2011, στην Πάρνηθα έχουν φυτευτεί 267.200 δέντρα, τα περισσότερα πεύκα, γιατί είναι πιο ανθεκτικά και δημιουργούν ιδανικές συνθήκες σκίασης, ώστε να ευδοκιμήσουν τα έλατα που θα φυτευτούν στη συνέχεια. «Από τα μέχρι τώρα αποτελέσματα, οι αναδασώσεις των ελάτων έχουν πετύχει σε ποσοστό 80%, παρά τη δυσκολία του είδους. Σκοπός μας είναι να αναδασώσουμε όσο περισσότερες εκτάσεις μπορούμε, εκτός από τις βραχώδεις περιοχές που καταλαμβάνουν 8.000 στρέμματα και είναι αδύνατο να φυτευτούν. Εκεί, αναλαμβάνει η φύση», συμπληρώνει ο Β. Φίλος.

Τον σπουδαιότερο ρόλο στην αναγέννηση του βουνού και στην προστασία του λεκανοπεδίου από τις πλημμύρες παίζουν τα λιθόκτιστα φράγματα (ζαρζανέτ) στα μεγάλα ρέματα και τα αντιδιαβρωτικά έργα συνολικού μήκους 1.800 χιλιομέτρων από κορμοδέματα, κλαδοπλέγματα και ξύλινα φράγματα, τα οποία συγκρατούν το έδαφος για να μην «πνιγεί» η Αθήνα.

Παρά τη μεγάλη καταστροφή από τη φωτιά, η πανίδα της Πάρνηθας παραμένει ανέγγιχτη, με μόνη διαφορά ότι τα ζώα έχουν εξαπλωθεί σε όλο τον όγκο του βουνού, όπου υπάρχει δάσος. Ο πληθυσμός του κόκκινου ελαφιού δεν κινδυνεύει, παρ’ ότι κατά τις πυρκαγιές, 20-30 ελάφια βρέθηκαν νεκρά από ασφυξία. Αντίθετα, αυξάνεται συνεχώς, μετρώντας πλέον περισσότερα από 600 άτομα.

Σε καλό δρόμο, αλλά… θα χρειαστούν δεκαετίες

«Η φύση στην Πάρνηθα έχει βρει τον δρόμο της προς την αναγέννηση, όμως θα χρειαστούν δεκαετίες μέχρι να ξαναγίνει όπως ήταν, ένα καταπράσινο δάσος», τονίζει η δασολόγος και υπεύθυνη αναδασώσεων του Φορέα Διαχείρισης Εθνικού Δρυμού Πάρνηθας, Μαρία Παπανδρέου. Ο μεγαλύτερος εχθρός πλέον είναι οι πυρκαγιές και οι ασυνείδητοι επισκέπτες, που πετούν σκουπίδια στο δάσος χωρίς να τους αγγίζει η αποκαρδιωτική εικόνα που αντικρίζουν.

Το μεγαλύτερο στοίχημα για την Πάρνηθα είναι να βγει αλώβητη από την αντιπυρική περίοδο που ξεκινά τον Μάιο. Η «αχίλλειος πτέρνα» είναι το Τατόι στους πρόποδες του βουνού, σημείο που φυλάσσεται σαν κόρη οφθαλμού από τις αρμόδιες υπηρεσίες.

Διαβάστε εδώ: http://newpost.gr/post/40741/Anagennioyntai-ta-kamena-dasi-tis-parnithas#ixzz2vya9NUQo

Καταφύγιο Πάρνηθας «Μπάφι»

Μία μόλις ώρα μακριά από το κέντρο της Αθήνας, στο όμορφο και άγνωστο, για πολλούς, βουνό της Πάρνηθας μπορείς να αναπνεύσεις οξυγόνο, να αποδράσεις από τη πολύβουη πόλη, να ξεφύγεις από την ρουτίνα της καθημερινότητας και με μια στάση στο καταφύγιο Μπάφι, να απολαύσεις τον πρωινό καφέ και την υπέροχη θέα. Το καταφύγιο Μπάφι βρίσκεται στην καρδιά της Πάρνηθας. Ένα καταφύγιο οργανωμένο και κατάλληλο να δεχτεί επισκέπτες κάθε ηλικίας όπου τους δίνεται η δυνατότητα να χαλαρώσουν μέσα στην φύση και τον καθαρό αέρα και να ανακαλύψουν το μοναδικό ελατόδασος της Αττικής μέσα στον Εθνικό Δρυμό της Πάρνηθας.

Η μεγάλη πυρκαγιά του Ιουνίου του 2007, έκαψε τα 2/3 του ελατοδάσους. Συνολικά κάηκαν 56.000 στρέμματα από τα 300.000στρ. της συνολικής έκτασης του βουνού. Σήμερα το βορειοανατολικό μέρος του Εθνικού Δρυμού παραμένει πράσινο και εκεί ο επισκέπτης μπορεί να συναντήσει ελάφια, να εξερευνήσει μονοπάτια διαφόρων βαθμών δυσκολίας, να δει διαφορετικά είδη μανιταριών και να παρατηρήσει ενδημικά είδη φυτών. Η Πάρνηθα παραμένει πραγματικό καταφύγιο των ανθρώπων που αγαπούν τα βουνά και λατρεύουν τη φύση.

Το καταφύγιο «Μπάφι» παρέχει στους επισκέπτες του όχι μόνο την παραδοσιακή ζεστή φιλοξενία, αλλά παράλληλα τους βοηθά να γνωρίσουν τις απαράμιλλες ομορφιές του τόπου.

Πηγή : http://www.mpafi.gr/

http://photorama.ning.com/photo/2578499:Photo:1372598

Την Τετάρτη, στις 12 Μαρτίου του 2014, η B’ τάξη του 7^ου Γυμνασίου Ν. Ιωνίας έζησε την «Λευκή Ημέρα». Πήγαμε στην Πάρνηθα, μέσα σε ένα σχεδόν αλπικό τοπίο και απολαύσαμε την ανυπέρβλητη ομορφιά του βουνού. Παίξαμε χιονοπόλεμο, επισκεφτήκαμε το καταφύγιο στο Μπάφι και επιστρέψαμε γεμάτοι εικόνες. Σε αυτή μας την εξόρμηση είχαμε δυο πολύτιμους βοηθούς από τον Φυσιολατρικό Όμιλο Πειραιώς, τον κ. Νίκο Πανταζόπουλο και τον κ. Βασίλη Ξυδερό, τους οποίους ευχαριστούμε θερμότατα.

…Και μάθαμε και ψυχαγωγηθήκαμε!

Πατήστε στην εικόνα για να δείτε το βίντεο

Πατήστε στον παρακάτω σύνδεσμο για να απολαύσετε ένα βίντεο - αριστούργημα!

">Ο Όλυμπος σε 10 λεπτά!

Και λίγο Όλυμπος ακόμα! (πατήστε στον παρακάτω σύνδεσμο)

">10th Olympus Marathon 2013 – Running with the Gods

Από την ομάδα της Δανειστικής μας Βιβλιοθήκης

Μαρία-Ελένη Κυβερνήτη, Χριστίνα Λαμπροπούλου, Σοφία Μανιτάρη – Β2

Το Σέλας, είναι το φωτεινό ουράνιο φαινόμενο, που συμβαίνει στα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας και που παρατηρείται ιδίως, στις πολικές περιοχές, τόσο στο Βόρειο ημισφαίριο όσο και στο Νότιο, αποκαλούμενο αντίστοιχα «Βόρειο Σέλας» και «Νότιο Σέλας».

Το φαινόμενο αυτό είναι από τα ωραιότερα που προσφέρει η Φύση σε ποικιλία χρωμάτων και σχεδίων σε αιφνίδιες εμφανίσεις και με γρήγορες σχετικά μεταμορφώσεις. Η εμφάνιση του Σέλας, αν και πολύ σπάνια για παραμεσόγειες χώρες, κίνησε το ενδιαφέρον των ανθρώπων από την αρχαιότητα και ήταν γνωστό στους αρχαίους Έλληνες. Πρώτος επιστημονικά παρατηρητής του φαινομένου φαίνεται να είναι ο Αριστοτέλης, ο οποίος πιθανόν είχε παρατηρήσει έντονα το φαινόμενο του Σέλας κατά τη διάρκεια αίθριας νύκτας.
Η φωτοβολία της ατμόσφαιρας (πάντα κατά τον Αριστοτέλη) δεν είναι ομοιογενής, αλλά τα φάσματα του φαινομένου αυτού παρουσιάζουν χάσματα. Και είναι εκείνα που παρουσιάζουν ακριβώς το Σέλας ως κυματιζόμενες «ουράνιες κουρτίνες» ή «ουράνιες μπαλαρίνες», όπως χαρακτηρίζεται το φαινόμενο από τους σύγχρονους παρατηρητές.

Επικρατέστερο χρώμα του Σέλαος είναι γενικά το λευκό. Όταν όμως παρατηρείται χρωματισμένο τότε το κόκκινο επικρατεί στο χαμηλότερο άκρο των ακτίνων που πέφτουν κάθετα, το πράσινο, στο ανώτερο και μεταξύ αυτών το κίτρινο που γρήγορα εξαφανίζεται. Από τη φασματοσκοπική ανάλυση του φωτός των Σελάων παρατηρήθηκαν εντός του φάσματος αυτών 150 γραμμές από τις οποίες η φωτεινότερη και σταθερότερη ανήκει στο στοιχείο  κρυπτόν ως και στο Οξυγόνο και στο Άζωτο.
Μέχρι την 10ετία του «50 υπήρχαν μόνο θεωρίες περί της αιτίας της δημιουργίας του, όχι όμως και μακριά από την πραγματικότητα. Επικρατέστερη θεωρία ήταν εκείνη του Αρένιους, όπου το Σέλας προέρχεται από ακτινοβολούμενο από τον Ήλιο κονιορτό από σώματα αρνητικά ηλεκτρισμένα, τα οποία κατά την είσοδό τους στα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας προκαλούν φωτεινά φαινόμενα.

Με την εξέλιξη όμως των επιστημών και των μέσων έρευνας, η δεσπόζουσα θεωρία που αποδείχθηκε και πειραματικά είναι ότι γενεσιουργός αιτία καθίσταται ο βομβαρδισμός των υψηλών ατμοσφαιρικών στρωμάτων από ηλεκτρόνια, που προέρχονται από ρεύματα φορτισμένων σωματίων από τον Ήλιο. Αυτά τα ρεύματα που καλούνται σήμερα ηλιακός άνεμος ή μαγνητική καταιγίδα είναι ανάλογα ισχυρά με τη δραστηριότητα του Ήλιου.

Τα δε φορτισμένα αυτά σωμάτια (που αποτελούνται κυρίως από πυρήνες Υδρογόνου και ηλεκτρόνια) εκτρέπονται από το μαγνητικό πεδίο της Γης έτσι ώστε τα μεν ηλεκτρόνια να εγκλωβίζονται γύρω από τους μαγνητικούς πόλους, οι δε πυρήνες του Υδρογόνου να διεισδύουν μέσα στην ατμόσφαιρα, κοντά στους μαγνητικούς πόλους, φθάνοντας ακόμη και μέχρι το έδαφος, αν και εφόσον έχουν αρκετή ενέργεια από τον Ήλιο. Ταυτόχρονα όμως τα ηλεκτρόνια που διεισδύουν στα υψηλά στρώματα διεγείρουν τα άτομα του Οξυγόνου και του Αζώτου που υπάρχουν σε εκείνα τα ύψη. Η διέγερση αυτή γίνεται με την μετατόπιση των ηλεκτρονίων αυτών των ατόμων που όμως, όταν επανέλθουν στην αρχική τους κατάσταση, εκπέμπουν πλέον φως. Αυτό είναι χαρακτηριστικό σε κάθε αέριο και βρέθηκε έτσι ότι το φαινόμενο αυτό εμφανίζεται κυρίως σε ύψος από 100 χιλιόμετρα από το έδαφος μέχρι μερικές εκατοντάδες χιλιομέτρων υπεράνω αυτού, με αποτέλεσμα το θέαμα του φαινομένου να γίνεται πιο φαντασμαγορικό.

Πηγή : http://el.wikipedia.org/wiki/Σέλας

Ευφροσύνη Μαλάκη – Β₂

Οι  προσφυγικοί συνοικισμοί οικοδομήθηκαν βιαστικά και έζησαν για χρόνια στο περιθώριο των μεγάλων πόλεων μακριά, ακόμα και σήμερα, από την καταγραφή της ιστορίας.

Θα μπορούσαν να ονομαστούν <<Πόλεις της σιωπής>>.

Προσφυγική κατοικία με δυνατότητα στέγασης 4 οικογενειών (οδ. Καραολή & Αγ. Βασιλείου)

Η περιοχή, γνωστή ως Ποδαράδες, υπήρξε ο χώρος όπου εγκαταστάθηκαν 500 οικογένειες ταπητουργών προσφύγων  από τη Σπάρτη,  με σκοπό  την οργάνωση της ταπητουργίας και το μπόλιασμα της στην Ελληνική πραγματικότητα. Η ταπητουργία θεωρήθηκε η λύση όλων αυτών. Στα 1230 στρέμματα του κτήματος που αγοράστηκαν από την Ε.Α.Π. (Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων) χτίστηκαν μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα 3864 σπίτια που παραχωρούνται τοκοχρεολυτικά. Ο οικισμός οριοθετήθηκε από τα συνεργεία της Ε.Α.Π. και διαιρέθηκε σε δύο ζώνες. Στον οικιστικό χώρο και στο χώρο των «εργοστασίων και Λατομείων» στην περιοχή της Ελευθερούπολης, μέσα σ’ έναν ασύλληπτο οικοδομικό οργασμό, όπου σπίτια, εργοστάσια, γέφυρες, δρόμοι κλπ δημιουργούνταν από το μηδέν, η πόλη της Ν. Ιωνίας έβαλε τις ρίζες της.. Ο οικισμός παίρνει σιγά σιγά μορφή και αναπτύσσει λειτουργίες πόλης, κοσμικά κέντρα, κινηματογράφους, καταστήματα εμπορικά, τράπεζες, εφημερίδες, καλλιτεχνικούς και αθλητικούς ομίλους, ηλεκτροφωτισμό κλπ. Αλλά, υπήρχαν μεγάλα προβλήματα ύδρευσης, αποχέτευσης, σχολείων, ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης κλπ. Το 1926, οι κάτοικοι της Ν.Ιωνίας έφτασαν τους 16.382 και όλοι ήταν πρόσφυγες. Το 1934 ανακηρύσσεται ανεξάρτητος Δήμος και αποκτάει δική της οντότητα.

Προσφυγική κατοικία με διακοσμητική χρήση των οικοδομικών στοιχείων (οδ. Ελ. Βενιζέλου & Αγν. Ηρώων)

Μετά τον Εμφύλιο, η Ν. Ιωνία γίνεται ο αποδέκτης μεγάλης μάζας εσωτερικών μεταναστών. Με αυτό  τον τρόπο η προσφυγούπολη μετατρέπεται σε μια εργατούπολη. Κάπως έτσι άλλαξαν όλα, τα παιδιά, η γειτονιά. Μετά τη δικτατορία του 1967 λίγα πράγματα στην πόλη είναι ίδια. Το προσφυγικό στοιχείο έχει συρρικνωθεί. Η Ν. Ιωνία είναι πλέον μια μεγάλη πόλη. Στη δεκαετία του ΄80, οι αλλαγές είναι ραγδαίες. Τα προσφυγικά σπίτια εκτοπίζονται από τις πολυκατοικίες και τα εμπορικά κέντρα. Η βιομηχανία συρρικνώνεται και τη θέση της παίρνει ο τριτογενής τομέας. Η αλλοίωση της φυσιογνωμίας της μεγεθύνεται. Ο άλλοτε προσφυγικός συνοικισμός της Ν. Ιωνίας έκλεισε ήδη 80 χρόνια κι έχει γράψει τη δική του ιστορία.

Τα τυποποιημένα κτίρια της Ε.Α.Π. σχήματος κουτιού, χτισμένα με ντόπια πέτρα και ξύλα και κεραμίδια που εισάγονταν από την Ευρώπη και που οικοδομήθηκαν με κριτήρια τη σχετική λειτουργικότητα και το χαμηλό κόστος σήμερα αποτελούν δείγματα καθαρά λαϊκής αρχιτεκτονικής, κινημένης από τις αδήριτες ανάγκες της στιγμής που τη γέννησε και φορτισμένη με πικρές ιστορικές μνήμες. Έτσι, οι προσφυγικοί οικισμοί παίρνουν τη θέση τους στην ιστορία της αρχιτεκτονικής και της πολεοδομίας. Ανάμεσά τους μπορούμε να ξεχωρίσουμε δυο παραδείγματα από τους δύο τύπους: Τα σημερινά Κλωστήρια Αττικής αποτελούσαν το εργοστάσιο Βαμβακουργίας του συγκροτήματος της Ελληνικής Εριουργίας ΣΕ που χτίστηκαν το 1926. Ένα συγκρότημα μοναδικό που σώζεται πλήρες σε κομβικό σημείο της πόλης και του οποίου η επανάχρηση για τη στέγαση Τεχνολογικού Μουσείου και πολιτισμικών εκδηλώσεων,  θα έδινε το στίγμα του ιστορικού παρελθόντος της Ν. Ιωνίας, της άρρηκτα δεμένης προσφυγικής και βιομηχανικής της κληρονομιάς. Η διττή αρχιτεκτονική κληρονομιά της Ν. Ιωνίας, του προσφυγικού και βιομηχανικού παρελθόντος της έχει ήδη αναγνωριστεί από τους αρμόδιους κρατικούς φορείς  προστασίας της.

ΠΗΓΗ: http://www.ionianet.gr/hst_civ/dakoura.htm