Την Τετάρτη 29 Απριλίου 2014 οι μαθητές και οι καθηγητές του σχολείου μας συμμετείχαν σε ημερήσια εκδρομή στα γραφικά Καλάβρυτα, μετά από μια σύντομη επίσκεψη στη Μονή Αγίας Λαύρας.

Καλάβρυτα

Μια από τις πιο εντυπωσιακές περιοχές της Αχαΐας είναι αυτή που καλύπτεται από τον ορεινό όγκο του Χελμού. Η όμορφη και γραφική κωμόπολη των Καλαβρύτων είναι χτισμένη σε υψόμετρο 750 μέτρων στους πρόποδες του Χελμού, ενώ απέχει 77χλμ. Από την Πάτρα και 190χλμ. από την Αθήνα. Η περιοχή αποτελεί τουριστικό προορισμό για χιλιάδες επισκέπτες τόσο τους χειμερινούς όσο και τους καλοκαιρινούς μήνες.

Η άφιξη στα Καλάβρυτα θυμίζει στον επισκέπτη ότι το ταξίδι στην ομορφιά και την ιστορία συνεχίζεται.  Το ειδυλλιακό φυσικό περιβάλλον και η ποικιλία της βλάστησης συνδυάζονται αρμονικά με τους παραδοσιακούς οικισμούς και την ιστορία των Καλαβρύτων.

Κατά την αρχαιότητα, στη θέση των Καλαβρύτων βρισκόταν η πόλη Κυναίθα που καταστράφηκε από τους Αιτωλούς και ξαναχτίστηκε επί Ρωμαιοκρατίας από τον αυτοκράτορα Ανδριανό. Στις αρχές του 13ου αιώνα πέρασε στα χέρια των Φράγκων ενώ το φρούριο του οποίου ερείπια δεσπόζουν μέχρι σήμερα πάνω από την πόλη των Καλαβρύτων είναι από τα σημαντικότερα μεσαιωνικά κάστρα της Πελοποννήσου. Το κάστρο έχει συνδεθεί με την οικογένεια Παλαιολόγων.

Τα Καλάβρυτα έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο στην έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης κατά των Τούρκων, το Μάρτιο του 1821. Στην Ιερά Μονή της Αγίας Λαύρας, στις 21/03/1821, ο Παλαιών Πατρών Γερμανός κήρυξε την επανάσταση, υψώνοντας το ιερό λάβαρο, το οποίο σώζεται μέχρι σήμερα και αποτελεί από τους πολυτιμότερους Εθνικούς θησαυρούς.

Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, οι Γερμανικοί κατακτητές μπήκαν στα Καλάβρυτα και τα γεγονότα που έλαβαν χώρα σημάδεψαν τα Καλάβρυτα. Στις 13/12/1943 τα Ναζιστικά Στρατεύματα εκτέλεσαν όλο των ανδρικό πληθυσμό 14 ετών και άνω και έκαψαν ολοσχερώς την πόλη. Ζωντανό μνημείο των τραγικών γεγονότων είναι ο “Τόπος Θυσίας” στο λόφο του Καπή, και το Δημοτικό σχολείο που στεγάζει το Μουσείο Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος.

Σήμερα τα Καλάβρυτα αποτελούν τουριστικό θέρετρο όλες τις εποχές του χρόνου, λόγω της προνομιακής τους θέσης και του σπάνιου φυσικού κάλλους. Στην περιοχή, υπάρχουν μοναδικά αξιοθέατα ιστορικά, αρχαιολογικά και θρησκευτικά μνημεία, πατροπαράδοτους οικισμούς και χωριά, με αποκορύφωμα την απαράμιλλης ομορφιάς φύση που την αγκαλιάζει.

Ιερά Μονή Αγίας Λαύρας

Το Ιστορικό Μοναστήρι της Αγίας Λαύρας βρίσκεται 5 χλμ. από τα Καλάβρυτα και ιδρύθηκε το 10ο αιώνα από έναν ερημίτη. Κάηκε ολοσχερώς από τους Τούρκους το 1585 και το 1827 και από τους Γερμανούς το 1943. Αργότερα επαναοικοδομήθηκε στη σημερινή του θέση και μορφή.
Το 1821 αποτέλεσε το κέντρο της Εθνεγερσίας κατά των Τούρκων με την ύψωση του Λαβάρου και την ορκωμοσία των αγωνιστών από τον Παλαιών Πατρών Γερμανό.

Ο πολυτιμότερος θησαυρός που βρίσκεται στο μοναστήρι είναι το Λάβαρο της ορκωμοσίας των αγωνιστών του 1821, η πρώτη δηλαδή σημαία του Ελληνικού Έθνους, ο Επιτάφιος του 1754 κεντημένος στη Σμύρνη, η εικόνα του Αγίου Γεωργίου κεντημένη στ  ην Κωνσταντινούπολη από την Κωκώνα του Ρολογά, Ευαγγέλιο δωρισμένο από την αυτοκράτειρα της Ρωσίας Αικατερίνη Β’ τη Μεγάλη, τα χρυσοκέντητα άμφια του Παλαιών Πατρών Γερμανού, εγκόλπια, ξυλόγλυπτοι σταυροί και λειψανοθήκες αγίων.

Επίσης, ανάμεσα στα ιερά κειμήλια είναι η κάρα του Αγίου Αλεξίου, πολιούχου της Μαρτυρικής Πόλης των Καλαβρύτων, που γιορτάζει στις 17 Μαρτίου. Υπάρχουν επίσης, η κάρα του Αγίου Φιλαρέτου του Ελεήμονος, του Αγίου Παντελεήμονος, της Αγίας Παρασκευής, των Αγίων Αναργύρων κλπ.

Επιπλέον, πολύ σημαντικά είναι τα 3.000 έντυπα που βρίσκονται στη βιβλιοθήκη της Μονής από τα οποία το παλαιότερο χρονολογείται από το 1502.

Τόπος Θυσίας

Ο Τόπος Θυσίας των Καλαβρυτινών είναι ένα από τα ξεχωριστά μνημεία της πόλης. Βρίσκεται στο λόφο του Καπή, 500 μέτρα από το κέντρο των Καλαβρύτων.

Εκεί, στις 13 Δεκεμβρίου 1943, οδηγήθηκαν και εκτελέστηκαν όλοι οι άντρες της περιοχής από 14 ετών και πάνω, από τους Γερμανούς. Σήμερα, στη ράχη του Καπή  βρίσκεται το γλυπτό της Καλαβρυτινής μάνας και ο μεγάλος σταυρός που υψώνεται πάνω από την μαρτυρική πόλη για να θυμίζει το Ολοκαύτωμα των Καλαβρύτων.

Δημοτικό Μουσείο

Το Δημοτικό Μουσείο του Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος έχει κηρυχθεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο εφόσον συνδέεται άρρηκτα με τη φρικτή τραγωδία της 13ης Δεκεμβρίου 1943.

Ακολουθούν φωτογραφίες από την εκδρομή μας…

 



ΠΗΓΗ: http://www.oneiro-zachlorous.gr/attractions/

Ονομασία

Ο πέμπτος μήνας του ημερολογίου, διάρκειας 31 ημερών. Αρχικά ήταν ο τρίτος μήνας του δεκάμηνου Ρωμαϊκού ημερολογίου (Majus) και πήρε το όνομά του, κατά την επικρατέστερη εκδοχή, από τη θεότητα Μαία (λατινικά Μάγια), μητέρα του θεού Ερμή. Ήταν η θεά της γονιμότητας και την τιμούσαν με θυσίες χοιριδίων στο βωμό της.

Σύμφωνα με άλλες εκδοχές, η ονομασία Μάιος προέρχεται:

• Από τη λατινική λέξη μάγιορ, που είναι ο συγκριτικός βαθμός του επιθέτου μάγκνους = μεγάλος. (Πλούταρχος)
• Από τη λατινική λέξη μαγιέστας = μεγαλειότητα. (Οβίδιος)
• Από τους «μαγιόρες», τους ενδόξους προγόνους των Ρωμαίων, στους οποίους ήταν αφιερωμένος.

Επί αυτοκράτορα Κλαυδίου, η Σύγκλητος πρότεινε την αλλαγή της ονομασίας του Μαΐου σε Κλαύδιο, για να φανεί αρεστή στον ισχυρό άνδρα της Ρώμης, όμως η ονομασία αυτή δεν επικράτησε.

Ο Μάιος στην Ελληνική λαογραφία

Παρ’ όλο που γενικά ο Μάιος θεωρείται ως ο τελευταίος μήνας της Άνοιξης, είναι στην ουσία το μέσο της ανθοφόρας αυτής εποχής αφού το Καλοκαίρι δεν αρχίζει παρά δύο δεκαήμερα μετά το τέλος του, στις 21 Ιουνίου. Ο Μάιος, είναι πράγματι «μήνας χαράς και λατρείας της βλάστησης, με δοξασίες και έθιμα διαχρονικού χαρακτήρα», όπως το παραδοσιακό έθιμο με το πρωτομαγιάτικο στεφάνι (με λουλούδια και στάχυα -«Μάηδες», «Μαγιοστέφανα»- για την ευφορία της Γης) το οποίο στολίζει την πόρτα του σπιτιού μέχρι τις 24 Ιουνίου οπότε καίγεται στις φωτιές του Αϊ-Γιάννη. Συνηθίζεται να βάζουν στο στεφάνι ένα σκόρδο ή ένα αγκάθι ως αποτρεπτικό του όποιου κακού.

Για να πιάσουν οι ευχές που έκαναν οι νοικοκυρές παλιότερα, το μαγιάτικο στεφάνι έπρεπε να γίνεται από συγκεκριμένα λουλούδια:

Ανθισμένο σπίτι: Τριαντάφυλλα, γαρούφαλα, βιόλες, πασκαλιές (λιλά), γεράνια.
Ευτυχία του σπιτιού: Kλωνάρια ανθισμένα από αγιόκλημα και από ελιά.
Γεμάτο σπίτι: Στάχυα και λουλούδια του κάμπου, όπως μαργαρίτες, παπαρούνες.
Για τη γλωσσοφαγιά: Μια κουκιά (φυτό) με τις ρίζες και τους καρπούς της.
Για την αγάπη των κοριτσιών του σπιτιού: Ένα κλωνάρι λυγαριά.
Για το μάτι: Ένα κεφάλι σκόρδο, κρεμασμένο στη μέση στο στεφάνι για να φαίνεται.

Οι λαϊκές προλήψεις θεωρούν τον Μάιο «μαγεμένο» γι’ αυτό αποφεύγονται οι γάμοι και οι σοβαρές εργασίες στη διάρκειά του, εξ ου και οι παροιμίες «Το Μάη μήτε δέντρο να φυτέψεις, μήτε παιδί να παντρέψεις» και «Στον καταραμένο τόπο, τον Μάη μήνα βρέχει», αφού οι ραγδαίες βροχές του Μαΐου προκαλούν ζημιές στα σιτηρά. Όλοι οι λαοί, πάντως, την Πρωτομαγιά γιόρταζαν την ανθοφορία της Φύσης και την απαρχή των «καλών καιρών». Κι ενώ οι λαϊκές παροιμίες, όπως, «Μάη μου, Μάη δροσερέ κι Απρίλη λουλουδάτε» και «ο Μάης έχει τ’ όνομα κι ο Απρίλης τα λουλούδια», προσπαθούν να μας επαναφέρουν στην τάξη, οι παιδικές αναμνήσεις δεν μας το επιτρέπουν. Κι έτσι συνεχίζουμε να τραγουδάμε: «Ο Μάιος μας έφτασε/εμπρός βήμα ταχύ/να τον προϋπαντήσουμε/παιδιά στην εξοχή».

Σε γενικές γραμμές, οι λαϊκές ονομασίες του Μαΐου προέρχονται από τη φύση:

• Πράσινος
• Κερασάρης
• Τριανταφυλλάς
• Λούλουδος

Η μεγάλη θρησκευτική εορτή του Μαΐου είναι των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης (21 Μαΐου) και αποφράδα ημέρα η 29η Μαΐου, που «τούρκεψε η Πόλη». Ο Μάιος είναι ο μήνας που διεξάγεται τις περισσότερες φορές ο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision και η 2η Κυριακή του Μαΐου έχει καθιερωθεί ως η ημέρα της μητέρας.

Παροιμίες του Μαΐου

Απ’ το Μάη, ως τα κεράσια!
Ζήσε, Μάη μου, να φας τριφύλλι.
Μάης άβρεχος, μούστος άμετρος (αμέτρητος).
Μάης άβρεχος, χρονιά ευτυχισμένη.
Μάης πενταδείλινος, και πάλι δείλι θέλει (φαγητό).
Να ’μουν το Μάη γάιδαρος, τον Αύγουστο κριάρι, όλο το χρόνο πετεινός και γάτος το Γενάρη!
Να ’μουν το Μάη μπιστικός, τον Αύγουστο δραγάτης.
Ο Μάης με τα τριαντάφυλλα κι ο Ιούνης με τα μήλα.
Ο Μάης ρίχνει τη δροσιά κι ο Απρίλης τα λουλούδια.
Όποιος φοράει γούνα το Μάη, τη γεια του δεν την έχει.
Όταν βρέχει, δε χιονίζει και το Μάη δροσολόγαε.
Πώς λάμπει ο ήλιος του Μαγιού, τ’ Αυγούστου το φεγγάρι.
Σαν έπρεπε, δεν έβρεχε, το Μάη δροσολόγαε…
Στον καταραμένο τόπο, το Μάη μήνα βρέχει.
Στων αμαρτωλών τη χώρα, το Μαγιόπουλο χιονίζει.
Το Μάη του κούρπαση… (ποτέ!)

Εργατική Πρωτομαγιά

Ετήσια γιορτή, με παγκόσμιο χαρακτήρα των ανθρώπων της μισθωτής εργασίας. Με συγκεντρώσεις και πορείες, η εργατική τάξη βρίσκει την ευκαιρία να προβάλει τα κοινωνικά και οικονομικά της επιτεύγματα και να καθορίσει το διεκδικητικό της πλαίσιο για το μέλλον. Η Πρωτομαγιά είναι απεργία και όχι αργία, όπως συμβαίνει στην Ελλάδα, αλλά και σε πολλές χώρες του κόσμου.

Η Πρωτομαγιά, ως εργατική γιορτή, καθιερώθηκε στις 20 Ιουλίου 1889, κατά τη διάρκεια του ιδρυτικού συνεδρίου της Δεύτερης Διεθνούς (Σοσιαλιστικής Διεθνούς) στο Παρίσι, σε ανάμνηση του ξεσηκωμού και της πιο μαχητικής πορείας με τη συμμετοχή των 90.000 εργατών του Σικάγου την 1η Μαΐου 1886, που διεκδικούσαν το οκτάωρο και καλύτερες συνθήκες εργασίας. Στην απεργία πήραν μέρος περίπου 350.000 εργάτες σε 1.200 εργοστάσια των ΗΠΑ. Κατέληξε σε αιματοχυσία λίγες μέρες αργότερα, με την επέμβαση της αστυνομίας και των μπράβων της εργοδοσίας.

Η Εργατική Πρωτομαγιά στην Ελλάδα

Στην χώρα μας, η απεργία των καπνεργατών του 1936 στη Θεσσαλονίκη βάφτηκε με αίμα που καταγράφηκε, στις εφημερίδες της άλλης ημέρας, με μια χαρακτηριστική φωτογραφία η οποία έδειχνε μια μάνα να οδύρεται πάνω από το σκοτωμένο της παιδί. Η φωτογραφία εκείνη ενέπνευσε τον Γιάννη Ρίτσο να γράψει τον «Επιτάφιο»: «Μέρα Μαγιού μου μίσεψες/μέρα Μαγιού σε χάνω…».

Ο πρώτος εορτασμός της Εργατικής Πρωτομαγιάς έγινε το 1893, στην Αθήνα, με πρωτοβουλία του Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου του Σταύρου Καλλέργη. Η 1η Μαΐου ήταν Σάββατο και εργάσιμη. Έτσι, επελέγη η Κυριακή 2 Μαΐου, για να έχει η γιορτή μαζικό χαρακτήρα.

ΠΗΓΕΣ:

http://www.sansimera.gr/articles/500/181#ixzz30OfcOhP8

http://www.sansimera.gr/proverbs/categories/175#ixzz30OfjuZc0

http://www.sansimera.gr/articles/256#ixzz30Ofz3VZK

http://www.paidika.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=1057&Itemid=83&limit=1&limitstart=5

http://el.wikipedia.org/wiki/Μάιος

Στις 10 και 11 Απριλίου, το σχολείο μας διοργάνωσε και πραγματοποίησε με επιτυχία Έκθεση Βιβλίου, με τη συμβολή του βιβλιοπωλείου της περιοχής μας «Βιβλιαγορά» και του ιδιοκτήτη και συγγραφέα κ. Βαγγέλη Κούτα. Την ιδέα και επιμέλεια της διοργάνωσης είχαν οι φιλόλογοι κα Κατερίνα Δελητσομπάνη και κα Μόσχα Σαλωνίκη, με την καλλιτεχνική συνεισφορά της κας Λένας Καζιάνη και τη μουσική πλαισίωση από τον κο Κώστα Καραμπερόπουλο.

Ιδιαίτερα σημαντική όμως στάθηκε η συνεισφορά των μαθητών και μαθητριών της Γ΄τάξης του σχολείου μας, που με χαρά και ενθουσιασμό διαμόρφωσαν και στόλισαν το χώρο της διοργάνωσης, επιμελήθηκαν τη μουσική υπόκρουση, έφτιαξαν γλυκά κεράσματα για τους επισκέπτες της εκδήλωσης, φρόντισαν κάθε λεπτομέρεια της διεξαγωγής της, «διαφήμισαν» με τον καλύτερο τρόπο τους, πάνω από 150, τίτλους των βιβλίων της Έκθεσης, παρότρυναν για την αγορά τους και κράτησαν υποδειγματικά το δελτίο των παραγγελιών και το ταμείο των εισπράξεων.

Οι μαθητές και οι μαθήτριες που επισκέφθηκαν την Έκθεση, κινητοποιήθηκαν θετικά, ξεφυλλίζοντας βιβλία που αγγίζουν τις ανησυχίες και τις ανάγκες τους, συνειδητοποιώντας ότι η ώρα της φιλαναγνωσίας είναι μια διαφορετική στιγμή στη σχολική τους ζωή. Είναι μια ζώνη ελευθερίας, δημιουργικότητας, στην οποία μπορούν να εκφράσουν επιθυμίες, τάσεις, σκέψεις που σε άλλες ώρες ίσως είναι περισσότερο δύσκολο.

Ήταν συγκινητικό και αισιόδοξο να παρατηρείς παιδιά στα πρώτα χρόνια της εφηβείας τους, να έρχονται σε επαφή με τα βιβλία, να τα πιάνουν, να τα ξεφυλλίζουν, να αντλούν πληροφορίες από το εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο και να μαθαίνουν πώς να διαλέγουν βιβλία σε ένα βιβλιοπωλείο ή μια βιβλιοθήκη.

Ο τελικός απολογισμός ήταν η αγορά πάνω από 100 βιβλίων (1 στους 3 μαθητές περίπου), με τους στόχους των εμπνευστών να εκπληρώνονται σε ένα πολύ μεγάλο βαθμό, δηλαδή τα παιδιά να έρθουν σε επαφή με άλλες κουλτούρες και ιδέες και να διευρύνουν τον πνευματικούς τους ορίζοντες, να εντάξουν το διάβασμα στις καθημερινές τους συνήθειες, να αναπτύξουν την ικανότητά τους να χρησιμοποιούν τη γλώσσα, να εξασκήσουν τη μνήμη και να εμπλουτίσουν τη φαντασία τους, να καλλιεργήσουν την κριτική τους σκέψη, τις ηθικές τους αξίες, τη θέληση για μάθηση και τη δημιουργική τους αναζήτηση, εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα μια ισορροπημένη συναισθηματική ανάπτυξη. Παράλληλα όμως η ενέργεια αυτή απέδωσε ένα χρηματικό ποσό, το οποίο θα αξιοποιηθεί για την εξυπηρέτηση άμεσων αναγκών των παιδιών μέσα στο σχολείο.

Ακολουθούν εικόνες από την Έκθεση.

Ένα γλυκό κερασματάκι για κάθε επισκέπτη

Επιμέλεια άρθρου : Πέρσα Μπιτσάβα

Γεωργία Μερκουριάδη – Β2

Στις 10 & 11 Απριλίου το σχολείο μας πραγματοποίησε έκθεση βιβλίου. Με τη συνοδεία της φιλολόγου μας, κ. Μεταξία Αλεξανδρή, επισκεφτήκαμε και εμείς την έκθεση! Το βιβλίο που διάλεξα εγώ λέγεται «Καιρός για ήρωες» του Πολυχρόνη Κουτσάκη. Όταν το διαβάσετε (κάτι που προτείνω ανεπιφύλαχτα!), από τις πρώτες κιόλας σελίδες, θα καταλάβετε ότι αναφέρεται στην εποχή της κρίσης, της προηγμένης τεχνολογίας, αλλά και στους πιεσμένους νέους, οι οποίοι δεν έχουν πού να καταφύγουν… Παρακάτω ακολουθεί η περίληψη του βιβλίου! Ελπίζω να σας αρέσει όσο άρεσε και σε εμένα με την πρώτη ματιά! (Για ηλικίες 14+)

Τι είσαι διατεθειμένος να κάνεις γι΄ αυτήν;
Ο Γιώργος Δάντης είναι 16 χρονών. Τρελά ερωτευμένος, με μια κοπέλα που φαίνεται να αγνοεί την ύπαρξή του. Οι γονείς του δεν έχουν χρόνο γι΄ αυτόν, και στο σχολείο πασχίζει να κρατήσει τα μάτια του ανοιχτά. Γύρω του, η χώρα καταρρέει από την κρίση. Μετά, αρχίζουν τα πραγματικά προβλήματα. Γιατί η αγαπημένη του κάνει απόπειρα αυτοκτονίας. Γιατί λίγο πριν την απόπειρα είδε κάτι που την κάνει στόχο των πιο επικίνδυνων ανθρώπων στην πόλη. Γιατί μια συμμαθήτριά τους έχει εξαφανιστεί και οι γονείς της παριστάνουν πως τίποτα δεν έχει συμβεί. Γιατί ο κολλητός του -μια ατρόμητη μοναχική ιδιοφυΐα που αγνοεί τα κορίτσια που τον λατρεύουν- έχει τους λόγους του να είναι πιο απόμακρος από ποτέ, τώρα που εκείνος χρειάζεται τη βοήθειά του. Σε μια πόλη γεμάτη μυστικά, ο Γιώργος Δάντης θα ανακαλύψει πως το μόνο χειρότερο από το να έχεις αδίστακτους ανθρώπους με εξωπραγματικές ικανότητες στο κατόπι σου είναι να μην έχεις ιδέα για τους πραγματικούς λόγους που σε κυνηγάνε. Λόγους που χάνονται στα βάθη του χρόνου.

Από το εξαιρετικό βιβλίο της Ζωής Βαλάση «Παπαρούνα Κόκκινη» : Τα παιδιά λέγανε παλιά τα κάλαντα του Λαζάρου και οι νοικοκυρές τους έδιναν αυγά και κουλουράκια-λαζαράκια…

 Ήρθε ο Λάζαρος, ήρθαν τα Βάγια
ήρθε η Κυριακή που τρων τα ψάρια.

Πού ΄σουν, Λάζαρε

-Πού ΄σουν, Λάζαρε,  πού ΄ν΄ η φωνή σου
και σε γύρευε η Μάρθα, η αδερφή σου;
- Ήμουνα στη γη, στη γη χωμένος
κι από τους νεκρούς, νεκρούς αναστημένος.

Βάγια βάγια των Βαγιώ
τρώνε ψάρι και κολιό
και την άλλη Κυριακή
τρώνε το ψητό αρνί

- Δώστε μου νερό, νερό λιγάκι
να ξεπλήνω της καρδιάς μου το φαρμάκι.

Βάγια βάγια των Βαγιώ
τρώνε ψάρι και κολιό
και την άλλη Κυριακή
τρώνε το ψητό αρνί.

-Δώστε μας αυγά
αυγά να σας τα πούμε
κι κοτούλες σας πολλά
πολλά να σας γεννούνε.

ΛΕΡΟΣ

Καλώς μας βρήκε ο Λάζαρος

Καλώς μας βρήκε ο Λάζαρος
σαν φέτος και του χρόνου
με τη Λαμπρή, την Πασχαλιά
και τον καλό το λόγο.

Καλώς μας ήρθε ο Λάζαρης
και φέτος και άλλο χρόνο
κι η Πασχαλιά χαρούμενη
και καλοκαρδισμένη.

ΘΕΣΣΑΛΙΑ

Σημείωση
λόγος =  το άγγελμα της Ανάστασης

Από την Ομάδα της Δανειστικής μας Βιβλιοθήκης

Ο Απρίλιος ή Απρίλης είναι ο τέταρτος μήνας του χρόνου και ο δεύτερος μήνας της Άνοιξης. Οι Λατίνοι τον ονόμασαν Aprilis απ΄το aperio= ανοίγω (apertus= ανοικτός και Apertio= Άνοιξη). μια που όλη η φύση ξαναγεννάται από το βαθύ χειμωνιάτικο ύπνο του χιονιού και τον αφιέρωσαν στη θεά Αφροδίτη. Απρίλης και άνοιξη, Απρίλης και Πάσχα είναι για τον ελληνικό λαό σχεδόν αξεχώριστα. Γι΄ αυτό τον είπαν και Ανοιξιάτη και Αιγιωργίτη, απ΄ τη μεγάλη γιορτή που περιλαμβάνει, και Κερασάρη, εκεί που πρωτοβγαίνουν τα κεράσια.

Η ελληνική παράδοση ονομάζει τον Απρίλη και Λαμπριάτη, γιατί συνήθως το μήνα αυτό γιορτάζουμε το Πάσχα, τη μεγαλύτερη χριστιανική γιορτή της Ορθοδοξίας. Η περίοδος της Μεγάλης Σαρακοστής, με την ψαλμωδία των Χαιρετισμών, ολοκληρώνεται την Παρασκευή που στις εκκλησίες ψάλλουν τον Ακάθιστο Ύμνο και ακολουθούν η Ανάσταση του Χριστού.

Όπως ο Μάρτης, έτσι και ο Απρίλης είναι μήνας δίγνωμος, από τη μια μεριά ο καιρός καλυτερεύει σταθερά, από την άλλη δεν ξεχνάει να δείξει τα χειμωνιάτικα δόντια του με βροχές και χαλάζι.

Με την 1η μέρα του Απρίλη το πρώτο έθιμο: το πρωταπριλιάτικο ψέμα. Καθένας αυτή τη μέρα προσπαθεί να ξεγελάσει τον άλλον με κάποιο αθώο ψέμα. Όλοι το ΄χουν για γούρι να ξεγελάσουν κάποιον. Στην Κομοτηνή λέγανε πως την Πρωταπριλιά το ΄χαν σε καλό να γελούν «για να γίνουν τα κουκούλια τους», τον καιρό που τρέφανε μεταξοσκώληκες για μετάξι. Με τα πρωταπριλιάτικα ψέματα άλλοτε παραπλανούσανε τα στίφη των φοβερών δαιμόνων. Τους ξεγελάγανε για να κτυπάνε αλλού, μακριά από τα δένδρα τους, όσο να λιώσουν οι δαίμονες και να χαθούν με τα τελευταία χιόνια.

Πηγή : http://www.paidika.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=698&Itemid=83

Κάθε χρόνο την 1η Απριλίου αναβιώνει το έθιμο με τα αθώα ψέματα. Πρόκειται για μία παιγνιώδη συνήθεια των ανθρώπων, με παγκόσμια διάσταση.

Μέσα στο πέρασμα των καιρών έχουμε συνηθίσει κάθε Πρωταπριλιά να λέμε μεταξύ μας μικρά αθώα ψέματα για να κοροϊδέψουμε τους άλλους. Το έθιμο αυτό προέρχεται από την Ευρώπη και κυκλοφορούν διάφορες εκδοχές σχετικά με τον τόπο και τον χρόνο που γεννήθηκε το έθιμο αυτό. Δύο από αυτές, όμως, είναι οι επικρατέστερες.

Η πρώτη εκδοχή θέλει αυτό το έθιμο να έχει ξεκινήσει από τους Κέλτες, οι οποίοι ήταν ήταν δεινοί ψαράδες. Η εποχή του ψαρέματος ξεκινούσε την 1η Απριλίου. Όσο καλοί ψαράδες όμως και να ήταν, την εποχή αυτή του χρόνου τα ψάρια πιάνονται δύσκολα. Έτσι και αυτοί, όπως προστάζει ο «κώδικας δεοντολογίας» των ψαράδων όλων των εποχών, έλεγαν ψέματα σχετικά με τα πόσα ψάρια είχαν πιάσει. Αυτή η συνήθεια, έγινε με το πέρασμα του χρόνου έθιμο.

Η δεύτερη εκδοχή, που θεωρείται και ποιο βάσιμη ιστορικά, θέλει γενέτειρα του εθίμου την Γαλλία του 16ου αιώνα. Μέχρι το 1564 η πρωτοχρονιά των Γάλλων ήταν η «1η Απριλίου». Την χρονιά αυτή όμως, και επί βασιλείας Καρόλου του 9ου, αυτό άλλαξε και Πρωτοχρονιά θεωρούνταν πλέον η 1η Ιανουαρίου. Στην αρχή αυτό δεν το δέχτηκαν όλοι οι πολίτες. Οι αντιδραστικοί συνέχιζαν να γιορτάζουν, την παλαιά πλέον, πρωτοχρονιά τους την 1η Απριλίου, ενώ οι υπόλοιποι τους έστελναν πρωτοχρονιάτικα δώρα για να τους κοροϊδέψουν. Το πείραγμα αυτό μετατράπηκε με τον καιρό σε έθιμο.

Το έθιμο αυτό ήρθε και στην Ελλάδα και διαφοροποιήθηκε αποκτώντας μια ελληνική χροιά. Η βασική ιδέα βέβαια παρέμεινε ίδια. Λέμε αθώα ψέματα με σκοπό να ξεγελάσουμε το «θύμα» μας. Σε κάποιες περιοχές, θεωρούν ότι όποιος καταφέρει να ξεγελάσει τον άλλο, θα έχει την τύχη με το μέρος του όλη την υπόλοιπη χρονιά. Σε κάποιες άλλες πιστεύουν ότι ο «θύτης» θα έχει καλή σοδειά στις καλλιέργειες του. Επίσης το βρόχινο νερό της πρωταπριλιάς, θεωρούν μερικοί, ότι έχει θεραπευτικές ιδιότητες. Όσο για το «θύμα», πιστεύεται ότι, σε αντίθεση με τον «θύτη», θα έχει γρουσουζιά τον υπόλοιπο χρόνο και πιθανότατα αν είναι παντρεμένος θα χηρέψει γρήγορα.

Πηγές :

www.iefimerida.gr
www.koutipandoras.gr

Στόχος της αλλαγής της ώρας είναι η εξοικονόμηση ενέργειας, μιας και συνολικά κατά τους επτά μήνες της θερινής ώρας εξοικονομούμε 210 ώρες ηλεκτρικής ενέργειας εκμεταλλευόμενοι το φυσικό φως.

Ο Βενιαμίν Φραγκλίνος είχε την ιδέα για την αλλαγή της ώρας το 1784, ώστε να υπάρχει διαθέσιμο περισσότερο φυσικό φως κατά τους θερινούς μήνες.

Πρωτοεφαρμόστηκε στον 20στό αιώνα αρχίζοντας από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ώστε να εξοικονομηθούν ενεργειακοί πόροι. Μετά καταργήθηκε, εμφανίστηκε στο Β΄ Παγκόσμιο και μετά την ενεργειακή κρίση του 1973, ήρθε για να …μείνει. Στην Ελλάδα το υιοθετήσαμε το 1973.

Το 1997 η κυβέρνηση διατύπωσε τη σκέψη να μην εφαρμόσουμε τη θερινή ώρα ώστε να συγκλίνουμε «ωρολογιακώς» με την κεντρική Ευρώπη, αλλά πρυτάνευσαν σοφότερες σκέψεις.

Σήμερα γύρω στις 70 χώρες εφαρμόζουν το μέτρο. Στην Ε.Ε. ως το 1996 κάθε χώρα έκανε τα δικά της, εμείς για παράδειγμα εφαρμόζαμε τη χειμερινή ώρα τον Σεπτέμβριο.

Μετά ανέλαβαν οι Βρυξέλλες και η χειμερινή ώρα ισχύει από την τελευταία Κυριακή του Οκτωβρίου, ενώ η θερινή ώρα ισχύει από την τελευταία Κυριακή του Μαρτίου. Μάλιστα η αλλαγή της ώρας είναι κατοχυρωμένη με κοινοτική οδηγία (2000/C 337 Ε/18).

Η ώρα Γκρίνουιτς δεν αλλάζει γι΄αυτό το καλοκαίρι η Ελλάδα είναι 3 ώρες και το χειμώνα 2 ώρες μπροστά από το Γκρίνουιτς. Η «κανονική» ώρα θεωρείται η χειμερινή ενώ η τεχνητή-θερινή (ανθρώπινη παρέμβαση) γίνεται εν όψει καλοκαιριού στα τέλη Μαρτίου.

Φυσικά δεν προσαρμόζονται όλες οι χώρες στην αλλαγή ώρας. Το «παιχνίδι» με τις ώρες δεν το παίζουν οι χώρες που βρίσκονται κοντά στον Ισημερινό, όπου η μέρα διαρκεί 12 ώρες και η νύχτα άλλες τόσες.

Αντίθετα, όσο πιο κοντά κατευθύνεται κανείς προς τους Πόλους τόσο περισσότερο ηλιακό φως είναι διαθέσιμο κατά τις πρωινές και βραδινές ώρες. Επίσης, άλλο πρόγραμμα ακολουθούν οι Βορειοαμερικανοί, άλλο οι Ευρωπαίοι, άλλο οι Νοτιοαμερικανοί.

Η επίσημη ονομασία στην Ελλάδα είναι η «θερινή» και η «χειμερινή» ώρα. Οι Αγγλοσάξονες, προτιμούν το εφετζίδικο Daylight Saving Time, που στα Ελληνικά δημιουργεί το μάλλον άσχημο ακρωνύμιο ΧΕΗΦ, αν το μεταφράσουμε στο «Χρόνος Εξοικονόμησης Ηλιακού Φωτός».

ΠΗΓΗ: http://www.apocalypsejohn.com/2013/10/giati-allazei-h-wra-dyo-fores-to-xrono.html