• Το κίνητρο: Υπολογιστές και τέχνη συνδέονται μέσα από τη φαντασία, τη

δημιουργικότητα και την καινοτομία.

• Στόχοι: Καλλιέργεια της δημιουργικής σκέψης και της εικαστικής παιδείας,

με ταυτόχρονη εξοικείωση με τις βασικές αρχές προγραμματισμού.

• Δεξιότητες: Οι μαθητές μαθαίνουν να δημιουργούν διαδραστικά έργα τέχνης,

προγραμματίζοντας με Scratch σύμβολα και χρώματα εμπνευσμένα από τα
έργα του Kandinsky.

• Αποτελέσματα: Ο συνδυασμός τέχνης και τεχνολογίας ενισχύει τη

δημιουργικότητα, τη συνεργατικότητα και την ψηφιακή εγγραμματοσύνη των
μαθητών.
Υπεύθυνος Εκπαιδευτικός: Αικατερίνη Καρακωνσταντάκη

https://www.canva.com/design/DAGhWyY_WZE/H-E9KwTFPoqArY3L76pAAA/edit?utm_content=DAGhWyY_WZE&utm_campaign=designshare&utm_medium=link2&utm_source=sharebutton

Η ανησυχητική αύξηση των υποθέσεων βίας εξακριβώνεται μέσα από πρόσφατα στοιχεία που παρατίθενται από την αστυνομία. Σύμφωνα με τον Καθηγητή Εγκληματολογίας Παν/μίων Αθηνών και Λευκωσίας Νέστωρ Κουράκης, το 2020 έχουν καταγραφεί 16 ανθρωποκτονίες, 32 βιασμοί και 486 ληστείες από νέους. Ωστόσο, οι συγκεκριμένες υποθέσεις αυξήθηκαν κατά 60% σε λιγότερο από 3 έτη και το 2023 ανέρχονταν στις 6.780. Ακόμη χειρότερα και πιο απογοητευτικά είναι τα δεδομένα για το τρέχον έτος, 2024, καθώς μέσα σε 8 μήνες σημειώθηκαν περίπου 9.000 συλλήψεις παραβατών, ποσό 50% μεγαλύτερο από το 2023.

Τα αίτια που ενδεχομένως ωθούν τους νέους στο να προβούν σε τέτοιες αποτρόπαιες και αδίστακτες πράξεις που υποδηλώνουν ασύμμετρη για την ηλικία τους σκληρότητα και ασυνειδησία είναι βαθύτερα. Συνήθως σχετίζονται με τα ιδιαίτερα ατομικά χαρακτηριστικά που κατέχουν και τα περιβάλλοντα στα οποία ανήκουν. Ωστόσο, όπως υποστηρίζει η κα Συρμαλή, Επίκουρος Καθηγήτρια στο τμήμα Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου, η παραβατική συμπεριφορά των νέων αποτελεί βιο-ψυχοκοινωνικό φαινόμενο. Επομένως, δεν θα μπορούσαμε να αναφερθούμε σε αιτίες, αλλά σε παράγοντες κινδύνου που αυξάνουν την πιθανότητα εμφάνισης τέτοιας συμπεριφοράς. Ως επί το πλείστον, οι έφηβοι που οργανώνονται σε συμμορίες αδιαφορούν για τις επιδόσεις τους και ευρύτερα για την παρουσία τους στο σχολείο. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα αδιαφορία εκ μέρους τους, αλλά προέρχεται σχεδόν πάντα από το οικογενειακό τους περιβάλλον, από το οποίο βιώνουν παραμέληση, άρα έλλειψη γονικής καθοδήγησης. Επιπλέον, άλλοι παράγοντες είναι οι ψυχιατριακές διαταραχές ή ασθένειες των ατόμων και η χρήση εξαρτησιογόνων ουσιών. Επιπρόσθετα, το χαμηλό βιοτικό επίπεδο καθώς και η κοινωνική απομόνωση και στιγματιγμός (παραδείγματος χάρη προς τους μετανάστες) οδηγεί συχνά στο έγκλημα. Επιπλέον παράγοντας που ωθεί νέους στην παραβατικότητα είναι η περιορισμένη και ελλιπής επικοινωνία της οικογένειας στη διάρκεια της εφηβείας, το οποίο »σπρώχνει» τους νέους στην ολοκληρωτική εξάρτηση και επιρροή από παραβατικούς φίλους και σταδιακή υιοθέτηση των ιδεών τους. Η υπέρμετρη ανάγκη τους να αποτελέσουν αποδεκτά μέλη μιας ομάδας θα τους οδηγούσε ακόμα και σε εγκληματικές πράξεις. Τέλος, κάποια μορφή κακοποίησης από το περιβάλλον τους ενδεχομένως κρύβεται πίσω από τη συμμετοχή σε συμμορίες.

Με το 50-60% των εφήβων, σύμφωνα με έρευνα του ΕΚΠΑ, να έχουν πέσει θύματα εκφοβισμού, πρέπει με συντονισμένες προσπάθειες της Πολιτείας να προχωρήσουμε σε επίλυση αυτού του πολυσύνθετου προβλήματος. Ας μην περιμένουμε περαιτέρω »αποκαλύψεις» σε ενημερωτικά δελτία ειδήσεων για να συνειδητοποιήσουμε τον κίνδυνο στον οποίο βρίσκεται η κοινωνία μας.

Πηγές πληροφόρησης (Βιβλιογραφία)

• Wikipedia.org: »Εγκληματικότητα ανηλίκων»

• Kathimerini.gr: »Άγρια η νεανική εγκληματικότητα» (Λίνα Γιάνναρου-12.11.2022)

• Athensvoice.gr: »Γιατί ευδοκιμεί η νεανική εγκληματικότητα» (Εύα Στάμου-28.12.2022)

• Schooltime.gr: »Σχεδιάγραμμα έκθεσης Γ΄ Λυκείου: Εγκληματικότητα» (17 Οκτ 2018)

• Makthes: »Νεανική Εγκληματικότητα: Αυξήθηκε κατά 60% σε τρία χρόνια – Παιδιά ηλικίας 12 και 13 ετών στο έγκλημα» (Φανή Σοβιτσλή-11/10/2024)

• Zeitgeist.gr: »Οι αιτίες της εφηβικής εγκληματικότητας» (15/5/2023)

ΜΑΡΙΑ ΜΠΙΚΑ Γ3

28 Φλεβάρη 2023

Τα γέλια σβήνουν

Στις ράγες των Τεμπών

Ένα μεγάλο μπαμ ακούγεται

Και βλέπω ένα φως

Σαν του ήλιου φαίνεται

Μα όχι

Ξαναρίχνω μια ματιά

Του παραδείσου το φως φέγγει από ψηλά

Δεν έχω οξυγόνο

Δεν βλέπω καθαρά

Αυτό που μονάχα ξέρω

Είναι πως σας βλέπω από ψηλά

Μάνα, θα γυρίσω

Στην δική σου αγκαλιά

Μα ως άγγελος ξανά

Να σε αγκαλιάσω

Να σε φιλήσω

Και το τελευταίο αντίο με πόνο να ξεστομίσω

Μα εσύ δεν θα το καταλαβαίνεις

Αλλά θα είμαι πάντα εκεί

Ακόμα και αν δεν το ξέρεις

Μαζί σου σαν προσευχή

Μάνα, μην κλαις

Δεν φταις εσύ γι’ αυτά

Άλλων είναι οι ευθύνες

Αυτών που διοικούν εκεί

Βουλή είναι το όνομα της

Και εκεί μένουν έσχατοι δολοφόνοι

Που αποκαλούνται πολιτικοί.

Το βαγόνι μες το αίμα

Μεσ’ τη δυστυχία και τον χαμό

Των 57 αυτών ψυχών

Που γίνανε σωρό.

Πάμε κι όπου βγει

Ήταν και μια φράση αυτή

Η οποία προκάλεσε τον θάνατο

Αυτών των δύστυχων παιδιών.

Θα μπορούσες να ήσουν εσύ

Θα μπορούσα να ήμουν εγώ

Μα κανείς δεν ξέρει

Πότε θα έρθει η ώρα αυτή

Να φωνάζεις

Και να μην σε ακούν

Να ουρλιάζεις από τον πόνο

Και να μην σε βοηθούν

Να πεθαίνεις

Και να μην σου δίνουν σημασία,

Κάνοντας τα πάντα

Για να καλυφθεί η προδοσία.

Με πέτρες και τσιμέντα

Προσπάθησαν να καλύψουν

Την φρίκη της βραδιάς αυτής

Που δύσκολα θα σβήσουν

Από τις μνήμες των γονιών

Αλλά και όλων των Ελλήνων

Καθώς ο λαός δεν ξεχνά

Το τρένο Intercity 62

Που χόρευε στις ράγες την Τεμπών

Λες και ήταν μεθυσμένο

Ώσπου σημειώθηκε το δυστύχημα

Στις έντεκα και δεκαοκτώ

Και τότε ο χρόνος πάγωσε

Μέσα σε μια στιγμή

Με ένα μονάχα μπαμ

Και φωτιά πολύ.

Κάθε δευτερόλεπτο

Ήταν μια φρικαλεότητα

Που θα θυμίζει πάντα σε όλους μας

Τι πάει να πει ανευθυνότητα.

ΝΕΦΕΛΗ ΠΙΣΚΟΠΟΥ Γ3

Η νύχτα έκλαψε βαριά, σιώπασε η γη, τα όνειρα σταμάτησαν στην άκρη μιας γραμμής. Τρένο που έτρεχε στο φως, μα χάθηκε στο σκοτάδι, μια φωνή στον άνεμο, μια σκιά στη βροχή.

Ποιος θα μας φέρει πίσω το γέλιο, τη ζωή;

Ποιος θα ακούσει τώρα μια άδικη κραυγή;

Τα δάκρυα ποτάμι, στα μάτια ο ουρανός , κι η μνήμη ένα τραύμα που δεν κλείνει μοναχό. Χέρια που δεν πρόλαβαν να δώσουν μια αγκαλιά, λόγια άφωνα στου χρόνου τη σκιά. Ο χρόνος δεν γιατρεύει, δεν σβήνει τις πληγές, μα γράφει στις καρδιές μας χαμένες προσευχές.

Μητέρα, πες μου, θα τους ξαναδώ; Αδέλφια, φίλοι όλοι σβήσανε στο βυθό. Μα ένα φως στο σκοτάδι ακόμα ζει, φωνάζει δικαιοσύνη, δεν σωπαίνει, γίνεται κραυγή. Κεριά που τρεμοπαίζουν, φωνές μες την σιωπή, ψυχές που ταξιδεύουν σε άλλη διαδρομή. Μα, η αλήθεια καίει, φωτιά μες την καρδιά, δεν θα σβήσει η μνήμη, θα γίνει μια φωνή δυνατή. Δεν είναι λάθος, δεν ήταν στιγμή, ήταν χέρια που άφησαν μια μοιραία διαδρομή. Δικαιοσύνη θέλει ο χρόνος, να λάμψη σαν φωτιά, να γίνει η κραυγή τους μια αθάνατη σκιά. Ακούστε τη σιωπή τους, μιλάει πιο δυνατά, στην πέτρα είναι γραμμένα τα λόγια τα βαριά. Δεν σβήνει η αγάπη, δεν φεύγει η φωνή, όσο υπάρχουν μάτια που δακρύζουν στη γη.

Ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα για την υπεύθυνη και ασφαλή χρήση του Διαδικτύου

Στο πλαίσιο της συνεχώς αυξανόμενης παρουσίας του Διαδικτύου στη ζωή μας, το σχολείο μας υλοποιεί με ενθουσιασμό το εκπαιδευτικό πρόγραμμα «Συνειδητές Γενιές στον Ψηφιακό Κόσμο». Συντονιστής του προγράμματος είναι η εκπαιδευτικός μας, Κατερίνα Καρακωνσταντάκη και στόχος του είναι να ευαισθητοποιήσει τους μαθητές Α4 σχετικά με την υπεύθυνη διαδικτυακή συμπεριφορά και την ασφάλεια στον ψηφιακό κόσμο.

Σκοποί του Προγράμματος:

• Η εκμάθηση βασικών μέτρων για την ασφαλή πλοήγηση στο διαδίκτυο.

• Η κατανόηση της σημασίας της ηθικής συμπεριφοράς και της υπεύθυνης ψηφιακής πολιτότητας.

• Η ενημέρωση για την προστασία προσωπικών δεδομένων και την διαχείριση του ψηφιακού μας αποτυπώματος.

• Η πρόληψη και αντιμετώπιση κινδύνων όπως ο διαδικτυακός εκφοβισμός και η εξαπάτηση.

Το πρόγραμμα αυτό αποτελεί μια σημαντική προσπάθεια για τη δημιουργία ενεργών, υπεύθυνων και ασφαλών ψηφιακών πολιτών. Συγχαρητήρια σε όλους τους συμμετέχοντες μαθητές για τη δέσμευση και το ενδιαφέρον τους!

Στο πλαίσιο της συνεχώς αυξανόμενης παρουσίας του Διαδικτύου στη ζωή μας, το σχολείο μας υλοποιεί με ενθουσιασμό το εκπαιδευτικό πρόγραμμα «Συνειδητές Γενιές στον Ψηφιακό Κόσμο». Συντονιστής του προγράμματος είναι η εκπαιδευτικός μας, Κατερίνα Καρακωνσταντάκη και στόχος του είναι να ευαισθητοποιήσει τους μαθητές Α4 σχετικά με την υπεύθυνη διαδικτυακή συμπεριφορά και την ασφάλεια στον ψηφιακό κόσμο.

Σκοποί του Προγράμματος:

• Η εκμάθηση βασικών μέτρων για την ασφαλή πλοήγηση στο διαδίκτυο.

• Η κατανόηση της σημασίας της ηθικής συμπεριφοράς και της υπεύθυνης ψηφιακής πολιτότητας.

• Η ενημέρωση για την προστασία προσωπικών δεδομένων και την διαχείριση του ψηφιακού μας αποτυπώματος.

• Η πρόληψη και αντιμετώπιση κινδύνων όπως ο διαδικτυακός εκφοβισμός και η εξαπάτηση.

Το πρόγραμμα αυτό αποτελεί μια σημαντική προσπάθεια για τη δημιουργία ενεργών, υπεύθυνων και ασφαλών ψηφιακών πολιτών. Συγχαρητήρια σε όλους τους συμμετέχοντες μαθητές για τη δέσμευση και το ενδιαφέρον τους!

Online Flipbook

Στο πλαίσιο της συνεχώς αυξανόμενης παρουσίας του Διαδικτύου στη ζωή μας, το σχολείο μας υλοποιεί με ενθουσιασμό το εκπαιδευτικό πρόγραμμα «Συνειδητές Γενιές στον Ψηφιακό Κόσμο». Συντονιστής του προγράμματος είναι η εκπαιδευτικός μας, Κατερίνα Καρακωνσταντάκη και στόχος του είναι να ευαισθητοποιήσει τους μαθητές Α4 σχετικά με την υπεύθυνη διαδικτυακή συμπεριφορά και την ασφάλεια στον ψηφιακό κόσμο.

Σκοποί του Προγράμματος:

•  Η εκμάθηση βασικών μέτρων για την ασφαλή πλοήγηση στο διαδίκτυο
•  Η κατανόηση της σημασίας της ηθικής συμπεριφοράς και της υπεύθυνης ψηφιακής πολιτότητας
• Η ενημέρωση για την προστασία προσωπικών δεδομένων και την διαχείριση του ψηφιακού μας αποτυπώματος
• Η πρόληψη και αντιμετώπιση κινδύνων όπως ο διαδικτυακός εκφοβισμός και η εξαπάτηση

Το πρόγραμμα αυτό αποτελεί μια σημαντική προσπάθεια για τη δημιουργία ενεργών, υπεύθυνων και ασφαλών ψηφιακών πολιτών. Συγχαρητήρια σε όλους τους συμμετέχοντες μαθητές για τη δέσμευση και το ενδιαφέρον τους!

Online Flipbook

ΜΑΡΙΑ ΜΠΙΚΑ Γ3

28 Φλεβάρη 2023

Τα γέλια σβήνουν

Στις ράγες των Τεμπών

Ένα μεγάλο μπαμ ακούγεται

Και βλέπω ένα φως

Σαν του ήλιου φαίνεται

Μα όχι

Ξαναρίχνω μια ματιά

Του παραδείσου το φως φέγγει από ψηλά

Δεν έχω οξυγόνο

Δεν βλέπω καθαρά

Αυτό που μονάχα ξέρω

Είναι πως σας βλέπω από ψηλά

Μάνα, θα γυρίσω

Στην δική σου αγκαλιά

Μα ως άγγελος ξανά

Να σε αγκαλιάσω

Να σε φιλήσω

Και το τελευταίο αντίο με πόνο να ξεστομίσω

Μα εσύ δεν θα το καταλαβαίνεις

Αλλά θα είμαι πάντα εκεί

Ακόμα και αν δεν το ξέρεις

Μαζί σου σαν προσευχή

Μάνα, μην κλαις

Δεν φταις εσύ γι’ αυτά

Άλλων είναι οι ευθύνες

Αυτών που διοικούν εκεί

Βουλή είναι το όνομα της

Και εκεί μένουν έσχατοι δολοφόνοι

Που αποκαλούνται πολιτικοί.

Το βαγόνι μες το αίμα

Μεσ’ τη δυστυχία και τον χαμό

Των 57 αυτών ψυχών

Που γίνανε σωρό.

Πάμε κι όπου βγει

Ήταν και μια φράση αυτή

Η οποία προκάλεσε τον θάνατο

Αυτών των δύστυχων παιδιών.

Θα μπορούσες να ήσουν εσύ

Θα μπορούσα να ήμουν εγώ

Μα κανείς δεν ξέρει

Πότε θα έρθει η ώρα αυτή

Να φωνάζεις

Και να μην σε ακούν

Να ουρλιάζεις από τον πόνο

Και να μην σε βοηθούν

Να πεθαίνεις

Και να μην σου δίνουν σημασία,

Κάνοντας τα πάντα

Για να καλυφθεί η προδοσία.

Με πέτρες και τσιμέντα

Προσπάθησαν να καλύψουν

Την φρίκη της βραδιάς αυτής

Που δύσκολα θα σβήσουν

Από τις μνήμες των γονιών

Αλλά και όλων των Ελλήνων

Καθώς ο λαός δεν ξεχνά

Το τρένο Intercity 62

Που χόρευε στις ράγες την Τεμπών

Λες και ήταν μεθυσμένο

Ώσπου σημειώθηκε το δυστύχημα

Στις έντεκα και δεκαοκτώ

Και τότε ο χρόνος πάγωσε

Μέσα σε μια στιγμή

Με ένα μονάχα μπαμ

Και φωτιά πολύ.

Κάθε δευτερόλεπτο

Ήταν μια φρικαλεότητα

Που θα θυμίζει πάντα σε όλους μας

Τι πάει να πει ανευθυνότητα.

ΝΕΦΕΛΗ ΠΙΣΚΟΠΟΥ Γ3

Η νύχτα έκλαψε βαριά, σιώπασε η γη, τα όνειρα σταμάτησαν στην άκρη μιας γραμμής. Τρένο που έτρεχε στο φως, μα χάθηκε στο σκοτάδι, μια φωνή στον άνεμο, μια σκιά στη βροχή.

Ποιος θα μας φέρει πίσω το γέλιο, τη ζωή;

Ποιος θα ακούσει τώρα μια άδικη κραυγή;

Τα δάκρυα ποτάμι, στα μάτια ο ουρανός , κι η μνήμη ένα τραύμα που δεν κλείνει μοναχό. Χέρια που δεν πρόλαβαν να δώσουν μια αγκαλιά, λόγια άφωνα στου χρόνου τη σκιά. Ο χρόνος δεν γιατρεύει, δεν σβήνει τις πληγές, μα γράφει στις καρδιές μας χαμένες προσευχές.

Μητέρα, πες μου, θα τους ξαναδώ; Αδέλφια, φίλοι όλοι σβήσανε στο βυθό. Μα ένα φως στο σκοτάδι ακόμα ζει, φωνάζει δικαιοσύνη, δεν σωπαίνει, γίνεται κραυγή. Κεριά που τρεμοπαίζουν, φωνές μες την σιωπή, ψυχές που ταξιδεύουν σε άλλη διαδρομή. Μα, η αλήθεια καίει, φωτιά μες την καρδιά, δεν θα σβήσει η μνήμη, θα γίνει μια φωνή δυνατή. Δεν είναι λάθος, δεν ήταν στιγμή, ήταν χέρια που άφησαν μια μοιραία διαδρομή. Δικαιοσύνη θέλει ο χρόνος, να λάμψη σαν φωτιά, να γίνει η κραυγή τους μια αθάνατη σκιά. Ακούστε τη σιωπή τους, μιλάει πιο δυνατά, στην πέτρα είναι γραμμένα τα λόγια τα βαριά. Δεν σβήνει η αγάπη, δεν φεύγει η φωνή, όσο υπάρχουν μάτια που δακρύζουν στη γη.