Η ώρα είναι 10:30. Είμαι έτοιμη και στέκομαι μπροστά απ΄την εξώπορτα του σπιτιού μου. Περιμένω την μαμά μου που ψάχνει για κάποιο φουλάρι σε περίπτωση που ρίξουν χημικά καπνογόνα. Εγώ κρατάω ένα μπουκάλι με νερό, είναι αρκετό, φτάνει και για τις δυο μας. Τα τηλέφωνά μας είναι φορτισμένα πλήρως. Κάνουμε έναν τελευταίο έλεγχο στα πράγματά μας και ξεκινάμε. Κατεβαίνουμε την πολυκατοικία, εγώ σέρνω τη γκαραζόπορτα προς τα αριστερά για να ανοίξει, ενώ η μητέρα μου ξεκλειδώνει το αμάξι.

Έχουμε φτάσει σχεδόν στη στάση του μετρό, όμως δεν υπάρχει πεζοδρόμιο που να μην είναι παρκαρισμένο. Αγανακτισμένη η μαμά μου ξεφυσάει και κάνει κύκλους γύρω απ΄το οικοδομικό τετράγωνο κοντά στη στάση ψάχνοντας για θέση. Τελικά, αδειάζει μία περίπου 5 μέτρα μακριά από τη στάση και παρκάρουμε. Λίγα λεπτά αργότερα, βρισκόμαστε στις κυλιόμενες σκάλες του μετρό. Καθώς κατεβαίνουμε, τα βλέμματα του κόσμου διασταυρώνονται με το δικό μου, όλο νόημα. Την αισθάνομαι, καταλαβαίνω πως υπάρχει μία η αύρα στον αέρα, μία ενέργεια, μία αίσθηση. Οδεύουμε προς τα αυτόματα μηχανήματα των εισιτηρίων. Ο κόσμος ουρές! Κάθε μηχάνημα και ουρά! Ευτυχώς έχουμε πάρει μαζί δύο ακέραια εισιτήρια που μας ξέμειναν. Δεν χρειάζεται να περιμένουμε, τα σκανάρουμε και περνάμε κατευθείαν. Προλάβαμε τελευταία στιγμή! Το μετρό έχει ακόμα ανοιχτές τις πόρτες του, όμως ο κόσμος μέσα ήδη ασφυκτιά. Θα περιμένουμε το επόμενο, είναι αδύνατον να μπούμε σε αυτό. Το μετρό έρχεται πάλι μετά από 4 λεπτά, παρόλο που η οθόνη με τα προσεχή ωράρια γράφει πως θα φτάσει σε 14’. Παραδόξως το επόμενο δεν είναι ασφυκτικά γεμάτο, έχει αρκετό κενό χώρο. Μπαίνουμε. Στην επόμενη στάση παίρνουμε πολλούς επιβάτες μαζί μας. Στη μεθεπόμενη ακόμα πιο πολλούς. Ώσπου στην παραμεθεπόμενη δεν πέφτει πλέον ούτε καρφίτσα! Εγώ με τη μαμά μου έχουμε στριμωχτεί σε μία γωνία, κοντά στις πόρτες. Η ψυχή μου τρέμει μήπως πιέσω καταλάθος  το κίτρινο κουμπί με τον αγκώνα μου και τις ανοίξω. Σε αρκετές στάσεις ο κόσμος κάνει απόπειρες για να χωρέσει, για να μπει μέσα, μάταια όμως. Ο οδηγός ακούγεται απ΄τα ηχεία να τον καθησυχάζει λέγοντάς του να περιμένει 2 λεπτά για να πάρει το επόμενο. Αυτό γίνεται σε κάθε στάση, μέχρι που φτάνουμε στην επιθυμητή. Στην Ακρόπολη. Η Συγγρού Φιξ, όπου αρχικά σε αυτήν θέλαμε να κατέβουμε, ήταν κλειστή, οπότε δεν είχαμε άλλη επιλογή…

Είμαστε στην κυλιόμενη σκάλα του υπογείου και βγαίνουμε ξανά στην επιφάνεια. Ένα αεράκι μας χαϊδεύει τα πρόσωπα. Τώρα περπατάμε στον πεζόδρομο της Διονυσίου Αεροπαγίτου με σκοπό να φτάσουμε κοντά στο άγαλμα της Μελίνας Μερκούρη. <<Παιδιά, κοιτάξτε πίσω!!!!>>, μία γυναικεία φωνή υψώνεται, με εύθυμο τόνο. Γυρίζω το κεφάλι μου πίσω, συνεχίζοντας το περπάτημα. Μία πολύχρωμη θάλασσα ανθρώπων μας ακολουθούσε και ξεχυνόταν δεξιά και αριστερά στα στενά του δρόμου. Μία λαοθάλασσα, ένα κύμα ελπίδας. Έπειτα, επαναφέρω το βλέμμα μου μπροστά , ενώ τελείως ασυναίσθητα μου ξεφεύγει ένα γελάκι. Καθόλου ειρωνικό, κάθε άλλο! Το καταπίνω και συνεχίζω ακάθεκτη την πορεία μου εμπρός.

Φτάσαμε. Είμαστε εδώ. Με το πέρασμα της ώρας, συναζόμαστε όλο και πιο πολλοί, με αποτέλεσμα ο ένας να έχει κολλήσει επάνω στον άλλον. Όχι μόνο εδώ, μπροστά απ΄το άγαλμα της Μελίνας Μερκούρη (ένα απ΄τα σημεία αναφοράς σήμερα), αλλά σε όλη την Αθήνα. Από Μοναστηράκι μέχρι Σύνταγμα. Το θέαμα είναι πραγματικά συγκλονιστικό. Αλήθεια, μπορεί να συντονιστεί ποτέ ένας τόσο μεγάλος αριθμός ατόμων; Ναι, μπορεί. Μπορεί όταν έχει κοινούς σκοπούς, επιδιώξεις, δικαιώματα. Τότε και μόνο τότε ο κόσμος είναι ενωμένος, συσπειρώνεται και παραγκωνίζει ηλικίες, εθνικότητες, κόμματα, κοινωνικές τάξεις, επαγγέλματα, δημοσιότητα, ασημαντότητα, κύρος…Αυτήν τη στιγμή, δε χωράνε, δεν έχουν νόημα, τα έχουμε αφήσει πίσω, κλειδωμένα στα σπίτια μας, αυτό είναι που μας έχει ενώσει σήμερα. Το γελάκι που μου ξέφυγε πριν από λίγο, έχει μετατραπεί τώρα σε βούρκωμα.

Σήμερα, στις 28/2/25, ο κόσμος άνθισε, διαμαρτυρήθηκε για τα αυτονόητα, μνημόνευσε, τίμησε, υπερασπίστηκε, δοκίμασε, τόλμησε, προσπάθησε, ΕΝΩΘΗΚΕ. Εύχομαι αυτή μας η ενότητα να ισχύει κάθε μέρα, να διαρκέσει στο χρόνο και να μην περιμένουμε καμία επόμενη τραγωδία να την αφυπνίσει.

                                                                                Αριστιάννα Ζάμπρα (Γ΄2)

Στις μέρες μας, τα παιδιά και κυρίως οι έφηβοι, κάποιες φορές, εξελίσσονται και μεγαλώνουν με πολύ κακές συνήθειες και  λανθασμένα  πρότυπα… Πώς μπορεί να βελτιωθεί αυτή η κατάσταση; Γίνεται να καλυτερέψουν αυτές οι συμπεριφορές;

Κάποτε, όταν ένας έφηβος είχε ελεύθερο χρόνο, συναντούσε  τα παιδιά της γειτονιάς του και πήγαιναν όλοι μαζί και έπαιζαν στις αλάνες… Τώρα πλέον, αποξενώνονται στα κινητά τηλέφωνά τους, βανδαλίζουν δημόσιες και ιδιωτικές περιουσίες ή καταναλώνουν απαγορευμένες ουσίες, ακούγοντας μουσική κακής ποιότητας ,με αρνητικά μηνύματα…  Παιδιά, μέχρι και 12 χρονών, πλέον καπνίζουν  και κάνουν παρέα με ενήλικες οι οποίοι πολλές φορές τα χρησιμοποιούν. Κορίτσια, επίσης, συνευρίσκονται με άτομα της ηλικία τους, χωρίς σχετική ενημέρωση και μη λαμβάνοντας προφυλάξεις, με αποτέλεσμα  να αναγκάζονται πολλές φορές  να κάνουν διακοπές κύησης, επιβαρύνοντας ίσως την υγεία τους, καθώς δεν είναι έτοιμα και ώριμα για την αντιμετώπιση τέτοιων προβληματων…

Το ερώτημα είναι: πώς μπορούμε να αποτρέψουμε τέτοιες πράξεις και συμπεριφορές;

Από την άλλη,οι έφηβοι  τείνουν  να έχουν μεγάλη εκτίμηση  και αγάπη  στα πρότυπά τους. Υποβάλλονται σε τρομερές δίαιτες για να τους μοιάσουν, ζητούν πολύ ακριβά ρούχα από τους γονείς τους, θέλοντας να είναι στη μόδα… Ακόμη, θεωρούν, πως για να ενταχθούν  σε μία ομάδα, πρέπει να αλλάξουν την προσωπικότητά τους…  Για να το καταφέρουν αυτό, κάνουν επιπόλαιες πράξεις και ντύνονται όμοια με τα παιδιά της ηλικίας τους, που είναι διάσημα.  Εάν οι έφηβοι είχαν  καλύτερα πρότυπα και οι γονείς τους δεν περνούσαν τον περισσότερο χρόνο τους δουλεύοντας, τότε θα παραδειγματίζονταν και θα υιοθετούσαν σωστότερα πρότυπα.

Τέλος, πιστεύω πως τα παιδιά από την ηλικία των 12-18 ετών, έχουν αποκτήσει επιζήμιες   καθημερινές συνήθειες και έχουν γίνει ένα με τη μάζα συνομηλίκων τους, καθώς δεν ξεχωρίζουν από αυτούς…

Με τα σωστά μέτρα ,κατά τη γνώμη μου, την έγκαιρη ενημέρωσή τους και την κατάλληλη εκπαίδευσή τους στο σπίτι και το σχολείο, αυτές οι παραβατικές  συμπεριφορές των εφήβων και οι κακές τους συνήθειες,  μπορούν να αποτραπούν…

                                                                                          Έλλη Γρηγοριάδη (Γ1)

Η νεανική παραβατικότητα, είναι ένα φαινόμενο το οποίο ποικίλλει στις μέρες μας, ως προς τον τρόπο που εκδηλώνεται και όλο και αυξάνεται με τον καιρό, γι’ αυτό πρέπει να ληφθούν άμεσα μέτρα για την αντιμετώπισή του…

Στις μέρες μας, υπάρχουν  πολλές μορφές νεανικής παραβατικότητας, οι οποίες δημιουργούν προβλήματα στην καθημερινή μας ζωή. Οι λόγοι που έχουν  οδηγήσει στην ενίσχυση  αυτού του φαινομένου είναι αρκετοί. Ένας λόγος είναι η συνεχής αύξηση της τιμής των προϊόντων και γενικώς η αύξηση του κόστους ζωής ,που οδηγεί αρκετούς νέους στο να διαπράξουν κάποια κλοπή ή ληστεία, για να μπορέσουν να έχουν τα απαραίτητα αγαθά. Άλλος ένας λόγος που έχει οδηγήσει στην αύξηση της νεανικής παραβατικότητας, είναι η πολύωρη καθημερινή χρήση των ηλεκτρονικών υπολογιστών. Τα πολεμικά κυρίως παιχνίδια, στα οποία τα παιδιά αφιερώνουν  ατέλειωτες ώρες, ενισχύουν την επιθετικότητά τους πολύ  και τα οδηγούν  σε παραβατικές συμπεριφορές ,όπως  στην άσκηση βίας σε συνομηλίκους τους. Τέλος, ένας ακόμη λόγος, είναι το ‘lockdown’ που βιώσαμε τα προηγούμενα χρόνια του κορωνοϊού. Αυτός ο εγκλεισμός, οδήγησε τους νέους σε παράλογες και ακραίες συμπεριφορές.

Για να αντιμετωπιστεί η νεανική παραβατικότητα, πρέπει να ληφθούν μέτρα πριν να είναι αργά. Αρχικά θα πρέπει να δοθούν επιπλέον επιδόματα, τα οποία θα βοηθήσουν τις οικογένειες να ανταπεξέλθουν στην αυξανόμενη ακρίβεια ειδών πρώτης ανάγκης. Έτσι, θα μειωθεί η παραβίαση των νόμων. Άλλος ένας τρόπος αντιμετώπισης, είναι η δημιουργία χώρων, στους οποίους οι νέοι θα μπορούν να ψυχαγωγηθούν και να κοινωνικοποιηθούν, χωρίς την αλόγιστη χρήση των  υπολογιστών και των κινητών τους.

Αυτοί είναι αρκετοί από τους λόγους για τους οποίους έχει αυξηθεί η βία στους νέους και πρέπει να ληφθούν άμεσα μέτρα για τη μείωση του φαινομένου.

                                                                                     Θάνος Καββέτας (Γ1)

]]> https://schoolpress.sch.gr/8gymglyfad/?feed=rss2&p=802 0 https://schoolpress.sch.gr/8gymglyfad/?p=804 https://schoolpress.sch.gr/8gymglyfad/?p=804#comments Thu, 21 Dec 2023 17:31:31 +0000 8ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΓΛΥΦΑΔΑΣ http://schoolpress.sch.gr/8gymglyfad/?p=804

Στις μέρες μας, αυξάνεται ολοένα και περισσότερο η βία στα γήπεδα. Ορισμένοι άνθρωποι, από απλοί θεατές ενός αθλήματος, γίνονται φανατικοί, με αποτελέσματα επικίνδυνα για τον εαυτό τους, αλλά και τους ανθρώπους γύρω τους.

Τον τελευταίο καιρό, έχουν σημειωθεί πολλά τέτοια περιστατικά σε γήπεδα ποδοσφαίρου, καλαθοσφαίρισης, αλλά και σε άλλα αθλήματα, όπως της κολύμβησης ή του βόλεϊ. Αυτό δεν συμβαίνει μόνο σε «μεγάλες» ομάδες. Ο φανατισμός έχει φτάσει και στις κερκίδες ερασιτεχνικών ομάδων ή και  παιδικών! Έτσι το παιχνίδι καταλήγει να είναι επικίνδυνο και για τους θεατές ,αλλά και για τους αθλητές. Έχει πάψει πια να είναι διασκέδαση… Αυτό μπορεί να αλλάξει όμως!  Αρχικά, θα πρέπει να απαγορεύεται η είσοδος στα γήπεδα σε οποιονδήποτε φέρει πάνω του, κάτι επικίνδυνο για την ασφάλεια των άλλων , όπως, για παράδειγμα, μπαστούνι ή σουγιά… Επίσης,  πρέπει να απαγορευτεί η χρήση καπνογόνων ή δυναμιτών, τουλάχιστον των επικίνδυνων ειδών… Κάθε θεατής θα πρέπει να μπορεί να  πανηγυρίσει, αλλά όχι να γιουχάρει! Όποιος δεν μπορεί να συγκρατεί τα νεύρα του, πρέπει να οδηγείται εκτός γηπέδου.

Με αυτούς τους τρόπους, πιστεύω ότι θα μειωνόταν η βία στα γήπεδα και ο καθένας θα μπορούσε να εκπροσωπεί την ομάδα του, χωρίς να κινδυνεύει. Ας ελπίσουμε στο μέλλον να μειωθεί ο φανατισμός, ώστε ο αθλητισμός να είναι ασφαλής για όλους και να προάγει το «ευ αγωνίζεσθαι»!

                                                                                      Σαββίνα Αβρανά (Γ1)

Στις μέρες μας, τα ποσοστά των νέων οι οποίοι δέχονται εκφοβισμό από συμμορίες και από κάποια άτομα εξωσχολικά ή μη, πολλαπλασιάζονται. Τελευταία, έχουν σημειωθεί πολλά περιστατικά εκφοβισμού, τα οποία  είναι ιδιαίτερα σοκαριστικά…

Ειδικά μέσα στις σχολικές αίθουσες, τα θύματα  όλο και αυξάνονται. Τελικά, αποδεχόμαστε  τα παιδιά με διαφορετική θρησκεία, φυλή, χρώμα,ή οποιαδήποτε άλλη διαφορά;  Είμαστε παράδειγμα για τους συμμαθητές μας, ή στην πράξη περιθωριοποιούμε  τους  διαφορετικούς συμμαθητές μας;  Επηρεαζόμαστε θετικά από την ενημέρωση του σχολείου και των καθηγητών μας, ή θεωρούμε τις ομιλίες των συνομηλίκων και των καθηγητών μας ανούσιες; Μήπως πρέπει κι εμείς να προβληματιστούμε και να αναλάβουμε κάποιες ευθύνες και να μην κατηγορούμε τους γονείς μας και το σχολείο μας;

Αν θέλουμε μια πιο δίκαιη κοινωνία, θα πρέπει να ξεκινήσουμε από εμάς τους μαθητές και από τις πράξεις μας.

                                                            Καραγιαννοπούλου Πασχαλία (Γ1)

Στις μέρες μας έχουν αυξηθεί  κατά πολύ τα ποσοστά των παιδιών που έχουν πέσει θύματα εκφοβισμού, είτε από εφηβικές συμμορίες ,έξω από το σχολείο τους, είτε από ενδοσχολικούς εκφοβιστές. Τελευταία, έχουν σημειωθεί τραγικά περιστατικά και μαρτυρίες παιδιών, οι οποίες σόκαραν τους πάντες!

Πέρα από τους γνωστούς λεκτικούς και σωματικούς εκφοβισμούς, που υπήρχαν ανέκαθεν στη χώρα μας, έχουν σημειωθεί και άλλοι απάνθρωποι εκφοβισμοί. Πρόσφατα ακούσαμε για τον συνεχή εκφοβισμό ενός παιδιού σε ένα εγκαταλειμμένο κτήριο,  και για τον θάνατο μιας  δεκαπεντάχρονης, ύστερα από την κατανάλωση παράνομης ουσίας, υπό την πίεση συμμαθητών της, ενώ δεν είναι λίγα τα περιστατικά μαχαιρώματος και συνεχούς βίας σε παιδιά και εφήβους… Όλα  αυτά και άλλα πολλά, τα οποία δεν έχουν ακόμη αποκαλυφθεί, τυραννούν πολλά παιδιά και γονείς…

Αυτά  τα τραγικά γεγονότα όμως, δεν θα είχαν πραγματοποιηθεί ,αν είχαν ληφθεί τα κατάλληλα μέτρα… Οι γονείς πρέπει να ενημερώνουν τα παιδιά τους από μικρή ηλικία, για την επικινδυνότητα και τη σοβαρότητα του εκφοβισμού. Το σχολείο πρέπει να λαμβάνει μέτρα για την πρόληψη του σχολικού εκφοβισμού, καθώς και να τους προσφέρει τρόπους αντιμετώπισης, αν πέσουν θύμα οποιασδήποτε  ‘’ενόχλησης’’ από τους συμμαθητές τους.

Λόγω του ότι είμαστε μια χώρα η οποία ξεχνά εύκολα, πρέπει να εντάσσουμε στην κοινωνική πραγματικότητα και να ενημερώνουμε συνεχώς τη νέα γενιά, προκειμένου να επιτευχθεί η πρόληψη και η μείωση των περιστατικών αυτών.

                                                                        Σταυριαλένα Καστανίδου (Γ1)

Ένα από τα κυρίαρχα θέματα που επί μακρόν απασχόλησαν την Ευρωπαϊκή και Παγκόσμια Κοινή Γνώμη σε σχέση με το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου που διεξάγεται αυτές τις μέρες στο Κατάρ, ήταν οι συνθήκες εργασίας τις οποίες αντιμετώπισαν χιλιάδες εργαζόμενοι που προσκλήθηκαν στη χώρα για να εργαστούν στα μεγάλα έργα υποδομής  που απαιτούνταν για να υλοποιηθεί η διοργάνωση. Οι καταγγελίες και τα συνεχή δημοσιεύματα του διεθνούς τύπου για ανύπαρκτα μέτρα  ασφαλείας , οι συνεχείς τραυματισμοί αλλά και θάνατοι στους χώρους των εργοταξίων συνόδευσαν όλη την περίοδο της προετοιμασίας της διοργάνωσης.

Η απόφαση να γίνει το World Cup στο Κατάρ πάρθηκε τον Απρίλιο του 2010 και ανακοινώθηκε στις 2 Δεκεμβρίου του ίδιου χρόνου από τον πρόεδρο της FIFA. Η χώρα αυτή επιλέχθηκε γιατί μετά από 92 χρόνια που γίνεται το πρωτάθλημα, ποτέ δεν είχε την ευκαιρία να το διοργανώσει μια χώρα της Αραβικής Χερσονήσου. Αμέσως  μετά την ανακοίνωση δεκάδες χιλιάδες εργάτες-μετανάστες, κυρίως από την Αφρική και την Ασία, που τους είχαν προσεγγίσει γραφεία ευρέσεως εργασίας, υποσχόμενα ασφαλή και καλοπληρωμένη εργασία, πήγαν στο Κατάρ, θέλοντας να υποστηρίξουν τις οικογένειές τους. Πριν καν φτάσουν, πολλοί είχαν πληρώσει μέχρι και 4000 δολάρια στα γραφεία αυτά για τη μεταφορά τους στο Κατάρ. Μέσα στα επόμενα 12 χρόνια κατάφεραν να χτίσουν οχτώ καινούργια στάδια, να επεκτείνουν το αεροδρόμιο, να φτιάξουν καινούργιο μετρό, δρόμους και εκατοντάδες καινούργια ξενοδοχεία, που όλα μαζί κόστισαν πολλές ανθρώπινες ζωές…

Το Κατάρ είναι μία από τις πλουσιότερες χώρες του κόσμου και έτσι ξόδεψε πολλά δισεκατομμύρια δολάρια για να χτίσει τις απαραίτητες υποδομές. Οι εκτιμήσεις κάνουν λόγο για 229 δισεκατομμύρια! Παρά τον πακτωλό των χρημάτων που ξοδεύτηκαν, δυστυχώς το επίπεδο διαβίωσης του εργατικού δυναμικού ήταν εξαιρετικά χαμηλό και οι συνθήκες εργασίας πολύ άσχημες… Οι εργαζόμενοι διέμεναν στοιβαγμένοι πολλοί μαζί σε μικρούς χώρους, χωρίς τις κατάλληλες υποδομές, ενώ οι μηνιαίες αποδοχές τους δεν ξεπερνούσαν τα 220-270 δολάρια… Σημειωτέο, πολλές φορές δεν πληρώνονταν εγκαίρως ή και καθόλου… Η κυβέρνηση του Κατάρ χρησιμοποίησε ένα σύστημα που ονομάζεται «Καφάλα» (Kafala). Με αυτό το σύστημα, που είναι πολύ διαδεδομένο στις χώρες της Ανατολής, μπορούν να ελέγχουν σχεδόν κάθε κίνηση των εργατών. Δηλαδή τους απαγορεύουν να αλλάζουν εργασιακό περιβάλλον, ενώ γι’ αυτόν τον λόγο κατάσχουν με τη βία το διαβατήριο, ώστε να μην μπορούν να φύγουν από τη χώρα. Επιπλέον, τους υποχρεώνουν να εργάζονται μέχρι και 14 ώρες την ημέρα με πολύ μικρό διάλειμμα για φαγητό και χωρίς επαρκή ανάπαυση. Με αυτή την πρακτική εργασίας, οι εργάτες μετανάστες αποτελούν συχνά το 80-90 % του πληθυσμού του Κατάρ. Το γεγονός ότι το Κατάρ είναι μία από τις πιο ζεστές χώρες του κόσμου, με θερμοκρασίες που το καλοκαίρι ανεβαίνουν έως και τους 50 βαθμούς, κάνει αυτές τις συνθήκες εργασίας απάνθρωπες έως και εγκληματικές!

Όλη αυτή η κακομεταχείριση είχε το αποτέλεσμα μέσα στα δέκα χρόνια που μεσολάβησαν από το 2010 έως το 2020 να σημειωθούν 6500 θάνατοι. Η κυβέρνηση του Κατάρ προσπάθησε να δικαιολογήσει τους θανάτους, υποστηρίζοντας ότι αυτοί προήλθαν από φυσικά αίτια, όπως αρρώστιες, κάτι που δεν ισχύει, αφού οι περισσότεροι εργάτες πέθαναν από καρδιακά και αναπνευστικά προβλήματα, λόγω των πολλών ωρών εργασίας σε ακραίες συνθήκες. Μάλιστα, πολλοί από τους εργάτες αυτοκτόνησαν, γιατί δεν άντεξαν τις απάνθρωπες αυτές συνθήκες!

Η κυβέρνηση του Κατάρ το 2016, με επίσημη τοποθέτησή της υποσχέθηκε τη βελτίωση των συνθηκών εργασίας. Παρά τις κάποιες μαρτυρίες ότι αυτές βελτιώθηκαν, νέες καμπάνιες από τις οργανώσεις που υπερασπίζονται τα δικαιώματα των εργαζομένων συνέχισαν να καταγγέλλουν ότι οι υποσχέσεις της κυβέρνησης του Κατάρ παρέμειναν κενό γράμμα…

Μετά από όλα αυτά τα χρόνια, το θέμα παραμένει ανοιχτό. Μερικοί ισχυρίζονται ότι θα κλείσει μετά το πέρας του τελικού του Μουντιάλ. Τα γεγονότα όμως που συνδέονται με τις συνθήκες εργασίας και τα περιστατικά τόσων θανάτων, παραμένουν, καθώς και ο πόνος των οικογενειών που έχασαν κάποιον δικό τους… Ίσως η δημοσιότητα που πήρε το θέμα, γίνει αφορμή, ώστε ποτέ πια μια παγκόσμια αθλητική διοργάνωση να μην ξανασυνδεθεί με παρόμοιες καταστάσεις!

                                                                 Άννα Καρβουνοπούλου, (Γ2΄)

Όλοι γνωρίζουμε το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου (FIFA World Cup) που φέτος διεξάγεται στο Κατάρ. Οι ομάδες, οι αγώνες, τα σκορ και οι παίκτες τους είναι το επικρατέστερο θέμα συζήτησης. Πόσοι όμως ξέρετε πως για να υπάρξουν όλα αυτά, χιλιάδες εργάτες έχασαν την ζωή τους;

Τα νούμερα συγκλονίζουν! Πάνω από 6.500 άνθρωποι, που προέρχονταν από χώρες όπως την Ινδία, το Νεπάλ, το Μπαγκλαντές, το Πακιστάν και τη Σρι Λάνκα, σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια κατασκευής των γηπέδων αλλά και  μεταφοράς και διαμονής τους στο Κατάρ (2011 – 2022). Σύμφωνα με τα στοιχεία ξένης έρευνας, οι συνθήκες εργασίας και διαβίωσης ήταν άθλιες! Η δουλειά τους δεν έχει ωράριο και σε συνδυασμό με τις πολύ υψηλές θερμοκρασίες, κατατάσσει αυτή τη μεταχείριση εργατών, εγκληματική! Στοιβαγμένοι σε κοντέινερ, οι μετανάστες προσπαθούν να επιβιώσουν για να κερδίσουν έναν “μισθό”, που ούτε να χαρακτηριστεί έτσι δεν μπορεί.

Οι παραπάνω πληροφορίες όμως δεν είναι αρκετές, με αποτέλεσμα να αμφισβητείται η αξία τους από πρόσωπα με εξουσία της συγκεκριμένης διοργάνωσης. Ανάλογα με τη θέση τους, ακολουθούν και μια συγκεκριμένη “γραμμή” τοποθέτησης στις δηλώσεις τους. Ο εκπρόσωπος της FIFA, τονίζει πως όλα τα μέτρα για την ασφάλεια και την υγεία των εργατών έχουν ληφθεί και ότι σχετικά με άλλες, αντίστοιχες δράσεις, τα ατυχήματα στο χώρο εργασίας είναι πολύ χαμηλά. Τα λόγια του όμως έρχονται σε αντίθεση με τις δηλώσεις της ερευνήτριας του Κόλπου για τη Διεθνή Αμνηστία, Μέι Ρομάνος, που υποστηρίζει την έλλειψη σαφήνειας γύρω από τους συγκεκριμένους θανάτους και την ανάγκη ενίσχυσης των μέτρων προστασίας. Να σημειωθεί ,επίσης, πως η χώρα, αρνείται να αποζημιώσει τις οικογένειες των θυμάτων, καθώς δεν συμφωνεί με των αριθμό των νεκρών.

Οι αντιφάσεις αυτές που έχουν προκύψει και αναλύσαμε, θα έπρεπε να σας έχουν οδηγήσει κυρίως στα εξής ερωτήματα: τελικά το Μουντιάλ του Κατάρ, αξίζει όλη την αναγνώριση που έχει πάρει από ηθική πλευρά; Πόσο εύκολα θα ξεχαστεί και δεν θα δοθεί καμιά σημασία σε αυτό το τραγικό γεγονός; Δύσκολα θα μπορέσουν να απαντηθούν αυτές οι ερωτήσεις…

                                                Παρασκευή Άρτεμις Λέκα ( Γ2΄)

Το παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου είναι μία διοργάνωση, η οποία πραγματοποιείται κάθε τέσσερα χρόνια υπό την αιγίδα της Διεθνούς Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (FIFA). Σε  αυτήν παίρνουν μέρος  οι εθνικές ομάδες των χωρών- μελών της ομοσπονδίας.

Αυτή η διοργάνωση δεν είναι καθαρά αθλητική. Το ποδόσφαιρο είναι κάτι περισσότερο από ένα απλό άθλημα. Είναι ένα παιχνίδι που διαφέρει από τα άλλα. Αν και γιορτή, τις περισσότερες φορές, υπάρχουν και περιπτώσεις που το ποδόσφαιρο είναι το άκρως αντίθετο.  Στη Λατινική Αμερική, οι ποδοσφαιριστές  ρισκάρουν τη ζωή τους.  Ο κόσμος εκεί «θολώνει» και πολλές φορές φτάνει σε πολύ ακραίες καταστάσεις! Κάπως έτσι έγινε  και στην περίπτωση του Αντρές Εσκομπάρ, ενός Κολομβιανού που στα 27 του χρόνια και λίγο πριν κάνει το μεγάλο ταξίδι για τη Μίλαν, δολοφονήθηκε εν ψυχρώ για ένα αυτογκόλ…

Στις 22 Ιουνίου του 1994 η Εθνική ομάδα της Κολομβίας αντιμετώπιζε την Αμερική για το Παγκόσμιο Κύπελο. Το παιχνίδι ενάντια στην Αμερική φαινόταν πως εξελισσόταν καλά μέχρι το 34ο λεπτό… ώσπου, ο 27χρονος τότε Αντρές Εσκομπάρ, προσπάθησε να ανακόψει την πορεία της μπάλας μετά από μία μπαλιά στην περιοχή του τέρματος, αλλά δεν τα κατάφερε…  το πόδι του συνάντησε τη μπάλα στη χειρότερη δυνατή στιγμή και την έστειλε κατευθείαν στα δίχτυα της Κολομβίας! Το τελικό σκορ ήταν 2-1 και η Αμερική πήρε τη νίκη εξαιτίας του αυτογκόλ του Εσκομπάρ…

Τέσσερις μέρες αργότερα η Κολομβία αποκλείστηκε από το Παγκόσμιο Κύπελο, με τον Αντρές Εσκομπάρ να γράφει άρθρο στην εφημερίδα «El Tiempo», με το οποίο ζητούσε συγγνώμη σε ολόκληρο το έθνος για την εμφάνισή του. Ήταν το μοναδικό αυτογκόλ στην καριέρα του και τελικά το μοιραίο… Στην απολογία του είχε καταλήξει με τα λόγια: «Θα σας δω σύντομα, γιατί η ζωή δεν τελειώνει εδώ». Δυστυχώς για τον ίδιο  αυτό δεν ίσχυε…

Στις 2 Ιουλίου του 1994, λίγες ημέρες μετά τον αποκλεισμό της Κολομβίας, ο Αντρέ Εσκομπάρ βρισκόταν στην πόλη Μεντεγίν, απ’ όπου  και καταγόταν. Ο ίδιος αποφάσισε να βρεθεί εκεί. Καθόταν σε ένα μπαρ με φίλους, και κάπου στις τρεις τα ξημερώματα μπήκε στο αυτοκίνητό του για να φύγει με προορισμό το σπίτι του. Εκεί τον πλησίασαν τρεις άντρες, οι οποίοι τον ειρωνεύτηκαν για την απόδοσή του… Ο ίδιος αντέδρασε και ο καβγάς άρχισε! Δύο από αυτούς όμως έβγαλαν όπλο και χωρίς καμία προειδοποίηση τον πυροβόλησαν έξι φορές… Μάλιστα, ορισμένες μαρτυρίες, αναφέρουν πως ο δολοφόνος φώναξε πανηγυρικά «Γκοοολ!» όταν οι σφαίρες βρήκαν τον στόχο τους.

Αυτή είναι μία ιστορία, η οποία φανερώνει ότι κάποιες φορές, το ποδόσφαιρο σχετίζεται με τον υπόκοσμο και τη  βία…

Μάριος Ματσέλας, (Γ2΄)

Έμφυλη βία ορίζεται οποιαδήποτε επιβλαβής πράξη κατά της αξιοπρέπειας και της ακεραιότητας όσων την υφίστανται.

Είναι ένα καθημερινό, παγκόσμιο φαινόμενο, το οποίο πλήττει κυρίως γυναίκες και ΛΟΑΤΚΙ άτομα. Ενώ οι βασικοί της τύποι είναι τέσσερις – σεξουαλική, σωματική, ψυχολογική και οικονομική βία- οι μορφές της είναι ποικίλες και περιλαμβάνουν τη λεκτική βία, την παρενόχληση, τον εξαναγκαστικό γάμο, την εμπορία ανθρώπων (human trafficking) αλλά και τη γυναικοκτονία. Δεν περιορίζεται μόνο σε ιδιωτικούς χώρους (π.χ. το σπίτι), αλλά δυστυχώς τα τελευταία χρόνια έχει επεκταθεί και στους χώρους εργασίας…

Ουσιαστικά, πηγάζει από την ιστορικά κατοχυρωμένη ανισότητα στις θέσεις «εξουσίας» μεταξύ ανδρών και γυναικών και χρησιμοποιείται λανθασμένα ως μέσο ελέγχου, τιμωρίας ή ακόμη και σωφρονισμού των ατόμων που την υφίστανται. Δυστυχώς, παρόλο που η Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης για την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών έχει επικυρωθεί από την Ελλάδα και άλλες χώρες ήδη από το 2018, ορίζοντας όλες τις μορφές έμφυλης βίας ως ποινικό και πολλές φορές κακουργηματικό αδίκημα, εξακολουθούμε να ακούμε καθημερινά για τέτοιου είδους περιστατικά. Ο θύτης, με όπλο τη δύναμη και την εξουσία που έχει, ασκεί, συνήθως επανειλημμένα, βία  μέχρι να βρεθεί κάποιος να τον φέρει ενώπιον της δικαιοσύνης. Αντίθετα, το θύμα μαθαίνει να ζει με τις συνέπειες και λίγες φορές βρίσκει το σθένος να το καταγγείλει.

Οφείλουμε, λοιπόν, όλοι εμείς, άντρες και γυναίκες, νέοι ή και ενήλικες, να μην δείχνουμε καμία ανοχή σε καμία μορφή βίας!. Πρέπει να ενθαρρύνουμε τα θύματα να μιλήσουν και να σταθούμε δίπλα βοηθώντας τα να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες. Γιατί η έμφυλη βία μας αφορά όλους!

                                                                                                   Νεφέλη Μωυσιάδη (Β΄2)