Παυλίνα Μπόκια

«Ζητείται ελπίδα. Γιατί…»

Ζητείται ελπίδα γιατί ο κόσμος καταστρέφεται μπροστά στα μάτια όλων, αλλά κανείς δεν μιλάει. Όλοι ακούμε για πολέμους, βιασμούς, αυτοκτονίες ανηλίκων, αλλά κανείς δεν κάνει τίποτα, γιατί όλοι πιστεύουν ότι δεν ευθύνονται αυτοί. Αλλά αν κανείς δεν παραδέχεται τίποτα, τότε ποιος ευθύνεται;

Όλοι βουλιάζουν στη σιωπή σαν κάτι να φοβούνται, να τρέμουν στην ιδέα να βγάλουν φωνή, να πουν την αλήθεια. Έτσι, όταν βλέπουμε κάποιον να δέχεται bullying, κανείς δεν μιλάει. Όταν παρενοχλούν μια γυναίκα, πάλι σιωπή. Όταν γίνεται μια αδικία, πάλι τίποτα. Ακόμα και όταν πάει να ξεκινήσει πόλεμος, πάλι κανείς δεν λέει τίποτα.

Ελάχιστοι μιλούν, ελάχιστοι αντιδρούν και ελάχιστοι νοιάζονται. Πρέπει να πάθουν κάτι ανάλογο οι ίδιοι ώστε να καταλάβουν τον συνάνθρωπό τους;

Πόσοι βιασμοί, ενδοοικογενειακή βία, παιδική εργασία, απειλές και σκοτωμοί έχουν συμβεί και κανείς δεν έχει μιλήσει ή εξακολουθεί να μη μιλάει, γιατί φοβάται και μαθαίνει να ζει με αυτό;

Όλοι τρομαγμένοι, βυθισμένοι στον φόβο, φοβισμένοι για το μέλλον, αλλά κανείς δεν κάνει τίποτα.

Ειρήνη Καλυβίτη

«Ζητείται ελπίδα. Γιατί…»

Ζητείται ελπίδα γιατί ο κόσμος μάς μοιάζει όλο και πιο κουρασμένος. Οι πόλεμοι, η φτώχεια, η βία και η αδιαφορία κάνουν πολλούς ανθρώπους να φοβούνται για το αύριο. Καθημερινά ακούμε ειδήσεις που μας γεμίζουν αγωνία και απογοήτευση. Ακόμα και στο περιβάλλον γύρω μας, βλέπουμε ανθρώπους μόνους, παιδιά στεναχωρημένα και νέους χωρίς όνειρα.

Όμως η ελπίδα είναι η δύναμη που κρατά τον άνθρωπο όρθιο. Είναι ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, μια πράξη καλοσύνης που μπορεί να αλλάξει τη μέρα κάποιου.

Η ελπίδα δεν σημαίνει ότι όλα είναι τέλεια. Σημαίνει ότι συνεχίζουμε να προσπαθούμε, ακόμα και στις δύσκολες στιγμές.

Θέλω να πω στους ανθρώπους να μην εγκαταλείπουν τα όνειρά τους και να μην χάνουν την ανθρωπιά τους. Αν ο καθένας βοηθήσει λίγο τον διπλανό του, τότε ο κόσμος μπορεί να γίνει καλύτερος.

Γιατί όσο υπάρχει ελπίδα, υπάρχει και μέλλον.

Παναγιώτης Βλάχος

«Ζητείται ελπίδα. Γιατί…»

Πλέον έχει χαθεί κάθε ίχνος ελπίδας για την ανθρωπότητα. Οι άνθρωποι είναι μίζεροι και κακόβουλοι. Έχουν μάθει να μην βοηθούν τους συνανθρώπους τους σε ανάγκη. Πιστεύουν πως ο καθένας πρέπει να τα βγάλει πέρα μόνος του, χωρίς καμία βοήθεια.

Κι όμως, η ελπίδα είναι απαραίτητη. Αφού χωρίς αυτήν τα πράγματα δεν θα καλυτερεύσουν. Ελπίδα είναι το παιδί που ονειρεύεται. Ο άνθρωπος που συνεχίζει να προσπαθεί, αφού απέτυχε. Η κοινωνία που μαθαίνει από τα λάθη της.

Αυτό είναι η ελπίδα. Ζητείται ελπίδα γιατί χωρίς αυτήν σταματάει η προσπάθεια. Με την ελπίδα, όμως, γεννιέται η δύναμη να αλλάξουμε τον κόσμο. Να τον κάνουμε καλύτερο!

Ζητείται ελπίδα… γιατί; Λεάννα Λένγκο

Ήρθα στο σπίτι μου, έπειτα από μια απελπιστική μέρα. Έβγαλα τα παπούτσια μου, μπήκα για ένα γρήγορο ντους με ζεστό νερό, με ηρέμησε, κάθισα στον καναπέ και άνοιξα την τηλεόραση.

Μόλις την άνοιξα, είδα παντού φωτιές στην οθόνη. Δέντρα καίγονταν, η περιοχή μου φαινόταν απελπιστικά διαφορετική. Η καρδιά μου σφίχτηκε. Δεν άντεξα άλλο, την έκλεισα.

Ξεκίνησα να χαλαρώνω, όμως δεν πρόλαβα. Άκουσα φωνές. Μια γυναίκα και ένας άντρας τσακώνονταν τόσο άσχημα, που μου θύμισαν σκηνές γεμάτες βία και αδιέξοδο. Βγήκα έξω. Λίγο πιο πέρα ένας άνθρωπος προσπαθούσε να κλέψει το αυτοκίνητο μιας ηλικιωμένης γειτόνισσας. Ακόμη πιο δίπλα, ένα ζευγάρι που τσανώνονταν.

Δεν άντεχα άλλο. Ήθελα να κοιμηθώ, να μην ακούω, να μη νιώθω αυτή τη φασαρία. Είπα στον εαυτό μου: «Είναι ένα όνειρο και θα ξυπνήσεις».

Δεν ξυπνούσα όμως. Ήμουν εγκλωβισμένη στο ίδιο μου το όνειρο. Δεν ήταν όνειρο, όσο κι αν προσπαθούσα να κοιμηθώ. Οι φωνές δυνάμωναν.

Ζητείται ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον. Για μια ήρεμη καθημερινότητα. Για ένα καθαρό περιβάλλον. Για μια όμορφη κοινωνία.

Για μια στιγμή σταμάτησαν όλα. Έμεινα να ονειρεύομαι. Με πήρε ο ύπνος. Χαμογέλασα. Χαλάρωσα επιτέλους.

Άκουσα έναν θόρυβο. Το ξυπνητήρι μου. Άλλη μια μέρα με φωνές και σειρήνες.

Λεάννα Λένγκο

«Ζητείται ελπίδα. Γιατί…»

Ήρθα στο σπίτι μου, έπειτα από μια απελπιστική μέρα. Έβγαλα τα παπούτσια μου, μπήκα για ένα γρήγορο ντους με ζεστό νερό, με ηρέμησε, κάθισα στον καναπέ και άνοιξα την τηλεόραση.

Μόλις την άνοιξα, είδα παντού φωτιές στην οθόνη. Δέντρα καίγονταν, η περιοχή μου φαινόταν απελπιστικά διαφορετική. Η καρδιά μου σφίχτηκε. Δεν άντεξα άλλο, την έκλεισα.

Ξεκίνησα να χαλαρώνω, όμως δεν πρόλαβα. Άκουσα φωνές. Μια γυναίκα και ένας άντρας τσακώνονταν τόσο άσχημα, που μου θύμισαν σκηνές γεμάτες βία και αδιέξοδο. Βγήκα έξω. Λίγο πιο πέρα ένας άνθρωπος προσπαθούσε να κλέψει το αυτοκίνητο μιας ηλικιωμένης γειτόνισσας. Ακόμη πιο δίπλα, ένα ζευγάρι που τσανώνονταν.

Δεν άντεχα άλλο. Ήθελα να κοιμηθώ, να μην ακούω, να μη νιώθω αυτή τη φασαρία. Είπα στον εαυτό μου: «Είναι ένα όνειρο και θα ξυπνήσεις».

Δεν ξυπνούσα όμως. Ήμουν εγκλωβισμένη στο ίδιο μου το όνειρο. Δεν ήταν όνειρο, όσο κι αν προσπαθούσα να κοιμηθώ. Οι φωνές δυνάμωναν.

Ζητείται ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον. Για μια ήρεμη καθημερινότητα. Για ένα καθαρό περιβάλλον. Για μια όμορφη κοινωνία.

Για μια στιγμή σταμάτησαν όλα. Έμεινα να ονειρεύομαι. Με πήρε ο ύπνος. Χαμογέλασα. Χαλάρωσα επιτέλους.

Άκουσα έναν θόρυβο. Το ξυπνητήρι μου. Άλλη μια μέρα με φωνές και σειρήνες.

Γραβάνη Φωτεινή

Ζητείται ελπίδα. Ένα μήνυμα προς τον κόσμο

Ζητείται ελπίδα. Γιατί σήμερα ο κόσμος είναι πολύ ψυχρός και σκληρός. Εμφανίζεται πόλεμος σε κάθε γωνιά του κόσμου και όλοι ελπίζουμε πως κάποτε αυτό θα λήξει. Κάθε μέρα όλο και περισσότερο αγωνιούμε για το αν θα είμαστε εμείς η επόμενη χώρα που θα εμπλακεί σε αυτή την ιστορία.

Ζητείται ελπίδα, γιατί κάθε λεπτό ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι σκοτώνονται εξαιτίας ενός πολέμου. Ενός πολέμου για τον οποίο δεν φταίνε οι ίδιοι. Πεθαίνουν και ζουν κάτω από άθλιες συνθήκες, χωρίς φαγητό και νερό. Χάνουν αγαπημένους και μαζί τους την ελπίδα. Ή ήταν από εκείνη τη μοίρα τους;

Όμως η ανθρωπότητα δεν θα χαθεί έτσι. Ελπίζω πως θα αγωνιστούμε. Ελπίζω πως οι άνθρωποι θα ανακτήσουν κάποτε την έννοια της ελευθερίας και αυτό θα δώσει ελπίδα.

Ζητείται ελπίδα, γιατί οι άνθρωποι πρέπει να ζήσουν. Γιατί δεν αξίζει να χαθούν ζωές από τα δεινά ενός λάθους.

Ζωή Γιαννοπούλου

«Ζητείται ελπίδα γιατί…»

Ζητείται ελπίδα γιατί ο κόσμος τη χρειάζεται. Σε πολλά μέρη του κόσμου τώρα γίνεται πόλεμος, παιδιά πεθαίνουν, άνθρωποι τραυματίζονται και πολλές γυναίκες βασανίζονται.

Ζητείται ελπίδα γιατί ο ένας απομακρύνεται από τον άλλο. Όλοι είναι παγιδευμένοι στον δικό τους μικρόκοσμο, έχοντας για παρέα την τεχνητή νοημοσύνη, χιλιάδες διαδικτυακούς «φίλους», ψηφιακά εργαλεία και φίλτρα που δημιουργούν μία άλλη εκδοχή του εαυτού τους.
Ζητείται ελπίδα γιατί κυριαρχούν η αδικία και ο εγωισμός. Οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι.

Ζητείται ελπίδα γιατί η αγάπη, η εμπιστοσύνη και η ευγένεια είναι υπό εξαφάνιση. Οι πραγματικές φιλίες είναι δύσκολο να βρεθούν, οι άνθρωποι αποξενώνονται και η μοναξιά είναι κυρίαρχη.

Ζητείται ελπίδα για εσένα, για εμένα, για όλους.

Κίμων Δημητριάδης

Ζητείται Ελπίδα

Οι άνθρωποι περπατούν βιαστικά στους δρόμους. Δεν κοιτάζουν γύρω τους. Τα μάτια τους είναι κουρασμένα, σαν να έχασαν κάτι σημαντικό. Κάθε μέρα ακούμε τα ίδια νέα: πόλεμοι, φτώχεια, βία, παιδιά που μεγαλώνουν μέσα στον φόβο, δάση που καίγονται, άνθρωποι μόνοι. Και εμείς αρχίσαμε να συνηθίζουμε.

Χθες είδα έναν ηλικιωμένο να ψάχνει στα σκουπίδια. Κανείς δεν τον σταμάτησε. Ένα παιδί ζητούσε βοήθεια στο φανάρι και οι οδηγοί κοιτούσαν αλλού.

Κι όμως κάπου υπάρχει ακόμη μια μικρή σπίθα. Γι’ αυτό Ζητείται Ελπίς. Γιατί χωρίς αυτήν ο κόσμος γίνεται πιο σκοτεινός.

Ο 20ός αιώνας υπήρξε μία από τις πιο ταραγμένες και καθοριστικές περιόδους της παγκόσμιας ιστορίας. Στις αρχές του αιώνα, ο ελληνισμός αγωνίστηκε για την επιβίωσή του και την εθνική του ολοκλήρωση μέσα από τον Μακεδονικό Αγώνα και τους Βαλκανικούς Πολέμους, οι οποίοι οδήγησαν στην απελευθέρωση σημαντικών περιοχών και στη διεύρυνση του ελληνικού κράτους. Παράλληλα, η αποδυνάμωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας άλλαξε ριζικά τον χάρτη της Νοτιοανατολικής Ευρώπης.
Η έκρηξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1914 συγκλόνισε ολόκληρο τον κόσμο. Οι ανταγωνισμοί των Μεγάλων Δυνάμεων, οι στρατιωτικές συμμαχίες και οι εθνικιστικές εντάσεις οδήγησαν σε μια πρωτοφανή σύγκρουση με εκατομμύρια θύματα. Στην Ελλάδα, ο πόλεμος συνδέθηκε με τον Εθνικό Διχασμό, τη σύγκρουση ανάμεσα στον Ελευθέριο Βενιζέλο και τον βασιλιά Κωνσταντίνο Α΄ για τη στάση της χώρας απέναντι στον πόλεμο.
Μετά τη λήξη του πολέμου, οι νικήτριες δυνάμεις επέβαλαν σειρά συνθηκών που αναδιαμόρφωσαν τα σύνορα της Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής. Την ίδια περίοδο, η Μπολσεβικική Επανάσταση στη Ρωσία οδήγησε στη δημιουργία της Σοβιετικής Ένωσης, ενός νέου κράτους που επρόκειτο να επηρεάσει βαθιά τις παγκόσμιες εξελίξεις.
Για την Ελλάδα, η δεκαετία του 1920 σημαδεύτηκε από τη Μικρασιατική Εκστρατεία και τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922. Η κατάρρευση του μικρασιατικού μετώπου, η καταστροφή της Σμύρνης και η υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών που ακολούθησε με τη Συνθήκη της Λωζάνης μετέβαλαν τη δημογραφία του ελληνικού κράτους, καθώς εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα.
Η παγκόσμια οικονομική κρίση του 1929 προκάλεσε σοβαρά κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα, ενισχύοντας ακραίες πολιτικές δυνάμεις. Μέσα σε αυτό το κλίμα αναδείχθηκαν ο Αδόλφος Χίτλερ στη Γερμανία και ο Μπενίτο Μουσολίνι στην Ιταλία, οδηγώντας την Ευρώπη σε μια νέα περίοδο έντασης που κατέληξε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος (1939-1945) υπήρξε η πιο καταστροφική σύγκρουση στην ανθρώπινη ιστορία. Η Ελλάδα συμμετείχε ενεργά, αντιστεκόμενη αρχικά στην ιταλική εισβολή του 1940 και αργότερα στη γερμανική κατοχή. Παράλληλα, μεγάλες μάχες διεξήχθησαν στην Ευρώπη, την Αφρική και τον Ειρηνικό Ωκεανό, μέχρι την τελική ήττα των δυνάμεων του Άξονα το 1945.
Μετά τον πόλεμο, ο κόσμος χωρίστηκε σε δύο αντίπαλα στρατόπεδα υπό την ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών και της Σοβιετικής Ένωσης. Η περίοδος αυτή, γνωστή ως Ψυχρός Πόλεμος, χαρακτηρίστηκε από πολιτικούς ανταγωνισμούς, εξοπλισμούς και περιφερειακές συγκρούσεις, όπως ο Ελληνικός Εμφύλιος, ο Πόλεμος της Κορέας και ο Πόλεμος του Βιετνάμ.
Η ιστορία του 20ού αιώνα αποκαλύπτει πώς οι πόλεμοι, οι επαναστάσεις, οι οικονομικές κρίσεις και οι ιδεολογικές αντιπαραθέσεις διαμόρφωσαν τον σύγχρονο κόσμο. Παρά τις τεράστιες καταστροφές, η περίοδος αυτή προσφέρει πολύτιμα διδάγματα για τη σημασία της ειρήνης, της δημοκρατίας και της διεθνούς συνεργασίας.

Δημήτρης Αγγελόπουλος (Γ1)

Δημήτρης  Αγγελόπουλος

Το διήγημα αυτό αφορά έναν άνθρωπο που ένα βράδυ πηγαίνει σ’ ένα καφενείο και διαβάζει διάφορα περιστατικά και ανακοινώσεις από μια εφημερίδα. Στη συνέχεια, ο άνθρωπος αυτός προβληματίζεται με τις ίδιες του τις σκέψεις, αφορμή των ειδήσεων που διάβασε.

Το διήγημα μού άρεσε γιατί, από ό,τι φαίνεται, ο σημερινός κόσμος βρίσκεται σε παρόμοια κατάσταση με τον κόσμο της εποχής του βιβλίου, την εποχή του Ψυχρού Πολέμου.

Ήταν από τα καλύτερα διηγήματα που έχω διαβάσει και κράτησε το ενδιαφέρον μου μέχρι το τέλος.

Το αγαπημένο μου σημείο ήταν όταν ο ηλικιωμένος άντρας ήταν απελπισμένος και, ύστερα από όσα διάβαζε, άκουσε κάποιον που του έδωσε ελπίδα μέσα από την αγγελία.

Δεν υπάρχει κάτι που να μη μου άρεσε. Το βρήκα κατανοητό και ενδιαφέρον.

Επίσης, δεν είχα παράπονο από το τέλος, διότι έτσι φάνηκε ακόμη περισσότερο η απελπισία του ανθρώπου και το μήνυμα που ήθελε να περάσει ο συγγραφέας.

Πιστεύω ότι αυτό το διήγημα θα είναι ενδιαφέρον για όλες τις ηλικίες, ιδιαίτερα όμως για άτομα κάτω των σαράντα ετών, επειδή δεν έχουν γνωρίσει τον Ψυχρό Πόλεμο και γενικότερα την ατμόσφαιρα εκείνης της εποχής. Μέσα από το βιβλίο μπορούν να δουν πολλές ομοιότητες με τη σημερινή πραγματικότητα.

Χριστίνα  Γεωργακάκου

Η ιστορία που με εντυπωσίασε περισσότερο κατά την ανάγνωσή μου είναι το «Ζητείται Ελπίς». Στο σύντομο αυτό διήγημα παρουσιάζεται ένας ανώνυμος πρωταγωνιστής, ο οποίος βρίσκεται ένα απόγευμα στο καφενείο της γειτονιάς του διαβάζοντας τα γεγονότα της εποχής από μια εφημερίδα.

Αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο είναι τόσο η αληθοφάνεια του περιβάλλοντος και της καθημερινότητας του ήρωα όσο και οι σκέψεις και τα συναισθήματά του. Ιδιαίτερα μου άρεσε η τεχνική του Σαμαράκη, αφού η έλλειψη ταυτότητας του πρωταγωνιστή υποδηλώνει τη συλλογική αγωνία και συνείδηση των ανθρώπων της εποχής στην οποία διαδραματίζεται η ιστορία, δηλαδή στα χρόνια που ακολούθησαν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Το αγαπημένο μου σημείο ήταν εκείνο στο οποίο η έκφραση «Ζητείται Ελπίς» επαναλαμβάνεται μέσα στην εφημερίδα, δείχνοντας την ανασφάλεια και τον φόβο των ανθρώπων.

Το βιβλίο αυτό μου προκάλεσε ποικίλα και έντονα συναισθήματα, όπως ενδιαφέρον για την έκβαση της ιστορίας αλλά και άγχος, αφού το νόημά του είναι διαχρονικό και δείχνει ότι, παρά το γεγονός πως ζούμε σε περίοδο ειρήνης, η ελπίδα εξακολουθεί να είναι απαραίτητη.

Γενικά, το διήγημα είναι πολύ πετυχημένο και εύστοχο, με γλώσσα απλή και κατανοητή και με ένα τέλος που εντυπωσιάζει. Για τον λόγο αυτό το προτείνω σε αναγνώστες από την εφηβική ηλικία και πάνω, καθώς θίγει σημαντικές αξίες, όπως αυτή της ελπίδας.

Βαρβάρα Κακόγιαννου

Πριν από δύο εβδομάδες είχα την τύχη να διαβάσω το διήγημα «Ζητείται Ελπίς» του Αντώνη Σαμαράκη. Μπορώ να υποστηρίξω ότι πρόκειται για ένα πολύ ενδιαφέρον διήγημα, το οποίο με έκανε να αναλογιστώ πολλά ζητήματα που συναντάμε καθημερινά στη ζωή μας.

Το θέμα που αναδεικνύει ο Σαμαράκης είναι προβλήματα που αντιμετωπίζουμε και προσπερνάμε σε καθημερινή βάση, με έναν τρόπο που σε παρακινεί να αναρωτηθείς και να συμμετάσχεις στις σκέψεις του βασικού ήρωα. Ο πρωταγωνιστής του διηγήματος δεν είναι κάποιος ξεχωριστός άνθρωπος, αλλά ένας απλός πολίτης που διαβάζει την εφημερίδα του και συνειδητοποιεί πως πολλές φορές μένουμε αμέτοχοι απέναντι σε όσα συμβαίνουν γύρω μας.

Η γλώσσα του συγγραφέα είναι λιτή και άμεση ενώ χρησιμοποιεί ρητορικές ερωτήσεις και μονολόγους, στοιχεία που συνηθίζει να αξιοποιεί στα διηγήματά του. Μέσα από αυτά καταφέρνει να προβληματίσει τον αναγνώστη και να τον κάνει να σκεφτεί βαθύτερα.

Προσωπικά, θεωρώ ότι το διήγημα δεν χάνει ποτέ την επικαιρότητά του, καθώς ο τρόπος με τον οποίο γράφει ο Σαμαράκης είναι ιδιαίτερα κατανοητός και το μήνυμα που περνά εξακολουθεί να αγγίζει τον αναγνώστη.

Αν έπρεπε να το βαθμολογήσω, θα του έβαζα 9/10, καθώς με εξέπληξε ευχάριστα και με έκανε να σκεφτώ περισσότερο τη σημασία της ελπίδας. Ένιωσα ότι αυτό το διήγημα ολοκληρώνει αυτή τη συλλογή διηγημάτων καθώς σε όλη τη συλλογή οι ήρωες αναζητούν την ελπίδα, όμως δεν καταφέρνουν πάντοτε να τη διεκδικήσουν. Αυτό είναι που κάνει το συγκεκριμένο διήγημα τόσο ξεχωριστό.

Θα το πρότεινα τόσο σε νέους όσο και σε μεγαλύτερους ανθρώπους, επειδή ποτέ δεν είναι αργά να προβληματιστεί κανείς και να αναζητήσει την ελπίδα στη ζωή του.

Φιλούμενος Μονογιός

Το διήγημα «Ζητείται Ελπίς» είναι ένα βαθυστόχαστο και έντονο κείμενο. Στο διήγημα συναντάμε έναν άνθρωπο μεγαλύτερης ηλικίας, ο οποίος βρίσκεται σε ένα καφενείο. Ο άνθρωπος αυτός είχε πολεμήσει και είχε ελπίσει μα τώρα πια ήταν χωρίς ελπίδα.

Στο διήγημα αυτό δεν θα συναντήσετε πολλούς χαρακτήρες. Θα σας κρατήσει όμως το ενδιαφέρον καθώς ο πρωταγωνιστής αναπολεί και ξετυλίγει τα συναισθήματά του

Διαβάζοντας το «Ζητείται Ελπίς» θα μπείτε σε σκέψεις και θα αναρωτηθείτε για το τί πραγματικά είναι η ελπίδα και πού θα τη βρείτε.

Παρόλο που στο διήγημα δεν υπάρχουν πολλοί χαρακτήρες, το ενδιαφέρον του αναγνώστη παραμένει αμείωτο, καθώς παρακολουθεί τις σκέψεις και τα συναισθήματα του πρωταγωνιστή. Διαβάζοντας το «Ζητείται Ελπίς», ο αναγνώστης προβληματίζεται για το τι πραγματικά είναι η ελπίδα και πού μπορεί να τη βρει.

Θα πρότεινα το βιβλίο αυτό σε νεαρούς αναγνώστες, επειδή μπορούν να ταυτιστούν με τα μηνύματα του συγγραφέα και να γνωρίσουν καλύτερα την αξία της ελπίδας στη ζωή τους.

Νούση Αριάδνη

Στο διήγημα αυτό αναφέρεται συχνά η λέξη «ελπίς» και η αναζήτησή της. Σε μια εποχή που η ελπίδα λείπει από τα περισσότερα σπίτια, ένας απλός πολίτης δείχνει την ανάγκη του για μια πιο ελπιδοφόρα ζωή.

Εμένα αυτό που μου κράτησε το ενδιαφέρον καθ’ όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης ήταν οι μικρές αλλά γεμάτες νόημα φράσεις. Επιπλέον, αυτό που μου άρεσε ήταν η απλότητα των χαρακτήρων, μέσα από τους οποίους περνούσε κάθε μήνυμα που ήθελε να μεταδώσει ο συγγραφέας.

Το διήγημα μου προκάλεσε αγωνία για το άγνωστο και άγχος, συναισθήματα που ενισχύονταν από τις πολλές επαναλήψεις. Το αγαπημένο μου σημείο ήταν το τελευταίο κομμάτι του κειμένου, αφού έκρυβε και μία ανατροπή που βοηθούσε στη θετική κατάληξη.

Το συστήνω ανεπιφύλακτα σε εφήβους και νεαρούς ενήλικες, αλλά και σε μεγαλύτερους ανθρώπους, καθώς τα μηνύματα που μεταφέρει παραμένουν διαχρονικά.

Θωμάς Σουλίωτης

Καθώς διάβαζα τα διηγήματα του Σαμαράκη, μου τράβηξε ιδιαίτερα την προσοχή το «Ποτάμι». Όχι μόνο η ιστορία του διηγήματος μου άρεσε, αλλά και το  πως η περιγραφές του Σαμαράκη έκαναν τους αναγνώστες να μπορούν να φτιάξουν μια εικόνες στο μυαλό τους αλλά και να μπουν στο ρόλο των ηρώων του διηγήματος.
Ξεκινώντας να διαβάζω, συμπάθησα πολύ τον στρατιώτη που πρωταγωνιστεί στο μικρό διήγημα διότι δίνεται μία πλήρης περιγραφή για τα συναισθήματα και τις σκέψεις του. Κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης μου κράταγε συνεχώς το ενδιαφέρον η σκέψη του στρατιώτη να μπει στο ποτάμι αλλά και  η αγωνία για την εξέλιξη της ιστορίας.

Μία από τις σκηνές που μου άρεσαν στο διήγημα ήταν όταν ο κουρασμένος στρατιώτης επιτέλους μπήκε στο ποτάμι και ανακουφίστηκε καθώς περίμενε αυτή τη στιγμή από την αρχή της ιστορίας.

Το βιβλίο μού προκάλεσε ανάμεικτα συναισθήματα λόγω της απρόσμενης εξέλιξης. Θα το πρότεινα σε όσους αγαπούν τις περιπετειώδεις ιστορίες.

Ειρήνη Σπηλιωτοπούλου

Ένα βιβλίο που θα πρότεινα είναι το «Ζητείται Ελπίς» και συγκεκριμένα το διήγημα «Το ποτάμι». Το διήγημα μιλά για το πώς ο πόλεμος χωρίζει τους ανθρώπους και πώς τους σκληραίνει.

Η ιστορία του διηγήματος εξελίσσεται κοντά σε ένα ποτάμι όπου, καθώς υπάρχει πόλεμος, απαγορεύεται στους στρατιώτες να κολυμπήσουν. Ο πρωταγωνιστής μας όμως το τολμά, αλλά όπως φαίνεται δεν ήταν ο μόνος.

Το διήγημα μου δημιούργησε διάφορες σκέψεις και συναισθήματα. Σε ορισμένα σημεία ένιωσα άγχος και αγωνία, ενώ σε άλλα στεναχώρια και απογοήτευση.

Η αγαπημένη μου σκηνή ήταν όταν ο ένας στρατιώτης αποφάσισε να διαλέξει την ειρήνη και να μην πυροβολήσει τον άλλο στρατιώτη.  Αυτή η συγκεκριμένη σκηνή μου έφερε γαλήνη και ένιωσα μια ελπίδα ότι ακόμη και στον πόλεμο υπάρχουν άνθρωποι που σκέφτονται ανθρώπινα. Θα έλεγα επίσης πως αυτός ο στρατιώτης ήταν ο αγαπημένος μου χαρακτήρας γιατί πιστεύω πως κι εγώ θα έκανα το ίδιο.

Κάτι που θα μου άρεσε να περιλάμβανε επίσης είναι οι σκέψεις και τα συναισθήματα του αντίπαλου στρατιώτη.

Συνοψίζοντας, πρόκειται για ένα πολύ καλογραμμένο και ενδιαφέρον διήγημα. Αν έπρεπε να το βαθμολογήσω, θα του έδινα 8/10.

Δανάη Παπαδάκου

Ένα βιβλίο που θα πρότεινα είναι το «Ζητείται Ελπίς». Ένα διήγημα της συλλογής που μου κέντρισε ιδιαίτερα το ενδιαφέρον είναι το διήγημα «Το ποτάμι».

Η ιστορία του διηγήματος εκτυλίσσεται σε εμπόλεμη ζώνη. Το θέμα του διηγήματος είναι μια απρόσμενη συνάντηση δύο στρατιωτών που προσπαθούν να ξεφύγουν για λίγο από τα δεινά του πολέμου. Ο αγαπημένος μου χαρακτήρας ήταν ο στρατιώτης του οποίου παρακολουθούμε τις σκέψεις και τα συναισθήματα.

Οι χαρακτήρες γενικά έχουν αρκετή αληθοφάνεια εξαιτίας των συναισθημάτων τους που περιγράφονται τόσο αναλυτικά και ζωντανά.

Η αφήγηση μου κράτησε το ενδιαφέρον, ιδιαίτερα η σκηνή στην οποία συναντιούνται οι δύο στρατιώτες καθώς με ενδιέφερε να δω τις αντιδράσεις τους

Το διήγημα μού προκάλεσε ανάμεικτα συναισθήματα. Χάρηκα σε σκηνές όπου οι ήρωες ένιωθαν ανακούφιση και ηρεμία, αλλά λυπήθηκα για την τραγική εξέλιξη.

Θα άλλαζα ίσως το τέλος, ώστε οι δύο στρατιώτες να μιλήσουν περισσότερο για τη ζωή τους πριν από τον πόλεμο.

Θεωρώ ότι το διήγημα είναι κατάλληλο για όλες τις ηλικίες και θα του έδινα 8/10.

Αναστάσιος Αυλωνίτης

Το διήγημα που μου άρεσε περισσότερο από τη συλλογή διηγημάτων «Ζητείται Ελπίς» είναι το «Ποτάμι». Το εν λόγω διήγημα παίρνει μέρος σε έναν πόλεμο. Η πλοκή του διηγήματος έχει να κάνει με έναν στρατιώτη που, για να χαλαρώσει και να ξεκουραστεί από τον πόλεμο, θέλει να πάει να κολυμπήσει σε ένα ποτάμι. Όμως έχει διαταγή να μην πάει.

Ο χαρακτήρας ήταν αληθοφανής και έκανε κυρίως αυτά που θα έκανε ο οποιοσδήποτε άνθρωπος στη θέση του. Το αγαπημένο μου μέρος του διηγήματος ήταν το τέλος και το μήνυμα που αφήνει στον αναγνώστη. Η πλοκή είναι ενδιαφέρουσα και σε κάνει να θέλεις να δεις τι θα γίνει στη συνέχεια. Δεν νομίζω ότι υπήρχε κάτι που δεν μου άρεσε.

Πιστεύω ότι το διήγημα αυτό θα σας αρέσει, όπως άρεσε και σε εμένα. Το προτείνω στους λάτρεις των μικρών διηγημάτων αλλά και των πολεμικών μυθιστορημάτων. Το βαθμολογώ με 8,5/10, γιατί μου άρεσε πολύ και με έκανε να περάσω ευχάριστα τον χρόνο μου. Όμως δεν του βάζω παραπάνω, γιατί δεν είναι το είδος βιβλίων που συνήθως διαβάζω.

Αυτές τις μέρες διαβάσαμε στο σχολείο, στο μάθημα της λογοτεχνίας μια ιστορία από ένα βιβλίο με ήρωα τον διάσημο Ντεντέκτιβ Σέρλοκ Χόλμς. Είναι ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο μυστηρίου.

Στη συγκεκριμένη ιστορία με τίτλο «Το Μπλε Πετράδι», φτάνουν στα χέρια του Σέρλοκ Χόλμς μία χήνα και ένα καπέλο που βρήκε  στο δρόμο ένας γνωστός του. Στην αρχή ξεκίνησε σαν μία υπόθεση μυστηρίου όπου ο Σέρλοκ Χολμς έψαχνε να βρει τον ιδιοκτήτη των πραγμάτων. Στη συνέχεια όμως έγινε κάτι που τους άφησε όλους έκπληκτους. Μέσα στη χήνα βρέθηκε ένα πετράδι που έχε κλαπεί. Τότε ο Σέρλοκ Χολμς ξεκίνησε να ψάχνει τον ένοχο.

Το βιβλίο μου κράτησε το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος, επειδή η πλοκή ήταν συναρπαστική. Συνεχώς υπήρχαν καινούργιες εξελίξεις και είχα αγωνία για το τί θα συμβεί στη συνέχεια.

Όλοι οι χαρακτήρες ήταν ωραίοι και πολύ αληθοφανείς. Πιο πολύ μου άρεσε ο Σερλοκ Χολμς, γιατί ήταν πάρα πολύ έξυπνος. Από ένα μόνο καπέλο κατάφερε να βρει πάρα πολλά στοιχεία για τον ιδιοκτήτη.

Το αγαπημένο μου μέρος του διηγήματος ήταν όταν ανακάλυψαν το πετράδι. Όλοι οι χαρακτήρες ένιωσαν μεγάλη έκπληξη κάτι που ένιωσα κι εγώ που διάβαζα την ιστορία. Χάρη σε αυτό το γεγονός το διήγημα έγινε πολύ ενδιαφέρον και με έκανε να θέλω να το διαβάσω μέχρι το τέλος.

Η ιστορία γενικά μου προκάλεσε πολλά συναισθήματα όπως  έκπληξη, ενθουσιασμό, αγωνία αλλά κυρίως ανυπομονησία να δω τι θα συμβεί στη συνέχεια.

Ήταν μια καταπληκτική ιστορία γεμάτη μυστήριο και περιπέτεια.

Θα το πρότεινα σε όλους τους αναγνώστες που απολαμβάνου ιστορίες μυστηρίου.

Στην κλίμακα από το 1 έως το 10 θα το βαθμολογούσα με 9 διότι θα ήθελα ακόμη περισσότερες ανατροπές. Παρόλα αυτά ήταν φανταστική ιστορία και σίγουρα θα διαβάσω κι άλλες σαν αυτή.

Χριστίνα Ασημακοπούλου (Α΄2)

Το διήγημα αυτό με ήρωα τον «Σέρλοκ Χολμς» είναι πολύ ενδιαφέρον και ευχάριστο. Η πρώτη υπόθεση έχει να κάνει με ένα πετράδι. Το πετράδι βρέθηκε στο στομάχι μίας χήνας, μετά από έρευνες του Σέρλοκ Χολμς.

Ο αγαπημένος μου χαρακτήρας είναι ο Γουάτσον, διότι είναι εκείνος που έχει τις απορίες και κάνει ερωτήσεις, όπως κι εγώ. Μου άρεσαν ωστόσο και άλλοι χαρακτήρες που ήταν επίσης αληθοφανείς όπως και ο Γουάτσον.

Το ενδιαφέρον μου το κέντρισε ο κύριος που πουλούσε τις χήνες, γιατί φαινόταν ύποπτος. Το αγαπημένο μου μέρος του βιβλίου ήταν όταν κάλεσαν τον δράστη και εκείνος άρχισε να παρακαλά να μην τον πάνε φυλακή γιατί μου φαινόταν κατά βάθος καλός

Μία σκηνή που θα ξεχώριζα είναι όταν ο Σέρλοκ Χολμς έβαλε μία παγίδα και κατάφερε να συγκεντρώσει τα στοιχεία που χρειαζόταν. Εκείνη τη στιγμή ένιωσα αγωνία και περιέργεια για το τι θα ακολουθήσει.

Γενικά, το βιβλίο μου προκάλεσε αγωνία και χαρά. Πιστεύω ότι όλο το διήγημα είναι πολύ ωραίο και δεν υπάρχει κάτι που να μη μου άρεσε, ούτε σχετικά με τους χαρακτήρες ούτε με την πλοκή της ιστορίας.

Κατσικάρης Φίλιππος (Α΄2)

Αγαπητέ Πρόεδρε του Δεκαπενταμελούς,

Με αφορμή τη συζήτηση που έγινε πρόσφατα στο σχολείο μας για τη φθορά της ελληνικής γλώσσας, θα ήθελα να προτείνω μερικές δράσεις που θα μπορούσαν να βοηθήσουν τους μαθητές να αγαπήσουν περισσότερο τη γλώσσα μας. Αυτές οι δύο δράσεις θα μπορούσαν να γίνουν στο πλαίσιο μιας «Εβδομάδας Γλώσσας».

Αρχικά, πιστεύω ότι θα ήταν πολύ χρήσιμη η δημιουργία μιας λέσχης ανάγνωσης βιβλίων. Μέσα από τη συνεχή επαφή με λογοτεχνικά έργα, οι μαθητές θα εμπλουτίσουν το λεξιλόγιό τους, θα καλλιεργήσουν τη φαντασία τους και την κριτική τους σκέψη.

Επιπλέον, θα μπορούσαν να δημιουργηθούν διαγωνισμοί ορθογραφίας, όπου οι μαθητές θα εξασκούν τη σωστή χρήση της γλώσσας με έναν ευχάριστο τρόπο.

Ακόμη, η δημιουργία μιας σχολικής εφημερίδας θα έδινε την ευκαιρία στους μαθητές να εκφράσουν τις απόψεις τους για διάφορα γεγονότα, να γράψουν δημιουργικά άρθρα και να συνεργάζονται. Έτσι υπάρχει περισσότερη αμοιβαία εμπιστοσύνη μεταξύ συμμαθητών.

Τέλος, πιστεύω πως τέτοιες δραστηριότητες θα βοηθήσουν σημαντικά στη βελτίωση των γλωσσικών ικανοτήτων των μαθητών και θα ενισχύσουν την αγάπη τους για την ελληνική γλώσσα.

Ιππόλυτος Πλατίτσας (Γ΄2)

Η επιστολή γράφτηκε στο πλαίσιο του μαθήματος της ΝΕ Γλώσσας

Το παγωτό αναμφίβολα αποτελεί ένα από τα πιο διαχρονικά και διάσημα  γλυκά ολόκληρου του πλανήτη, ειδικά παλιότερα, πολλά παιδιά συνήθιζαν να τα μετράνε, ακριβώς όπως τα μπάνια στη θάλασσα. Έτσι, όταν έβλεπαν και πάλι τους φίλους τους στο σχολείο, άφηναν τους αριθμούς να “κονταροχτυπηθούν”….!

???? Ορισμός:

Το παγωτό είναι ένα παγωμένο, γλυκό έδεσμα που συνήθως  παρασκευάζεται από γάλα, κρέμα, ζάχαρη και αρωματικές ύλες, το οποίο καταψύχεται κατά την ανάδευση για να αποκτήσει κρεμώδη υφή. Αποτελεί δημοφιλές γλύκισμα με αρχαίες ρίζες (όπως από την Κίνα, την Αρχαία Ελλάδα αλλά και την Αρχαία Ρώμη), ενώ πλέον περιλαμβάνει ποικιλίες όπως το τζελάτο , το παγωμένο γιαούρτι και τις γρανίτες!

Οι ρίζες του παγωτού: ????

Το παγωτό ξεκίνησε ως πολυτέλεια χιονιού στην αρχαιότητα και εξελίχθηκε στο πιο δημοφιλές παγωμένο γλύκισμα του κόσμου!

500 π.Χ.

Οι αρχαίοι Έλληνες απολάμβαναν ένα παγωμένο παρασκεύασμα από μέλι και φρούτα συνδυασμένα με χιόνι, το οποίο πωλούνταν στην αγορά της Αθήνας. Βέβαια αυτή η εκδοχή του παγωτού δεν θύμιζε και πολύ το γνωστό μας γλύκισμα. Λέγεται πως ο Ιπποκράτης, ο πατέρας της ιατρικής, ενθάρρυνε τους ασθενείς να τρώνε πάγο σε συνδυασμό με μέλι και γάλα, διότι πίστευε πως ο πάγος αυξάνει τους χυμούς της ευζωίας.

Κατά τη διάρκεια της ίδιας περιόδου, παρασκεύαζαν παγωτό και οι Πέρσες, η συνταγή των οποίων απαιτούσε την απλή πρόσμιξη χυμού σταφυλιών και χιονιού. Επιπλέον το συγκεκριμένο παγωτό καταναλώνονταν μόνο κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού ως κάτι δροσιστικό, παρά ως μια γλυκιά απόλαυση, κάτι που, όπως θα δούμε, έπειτα από έναν αιώνα έπαψε να ισχύει.

400 π.Χ.

Ο ίδιος λαός έδωσε, έναν αιώνα αργότερα, στο παγωτό μια πιο πολυτελή χροιά, δημιουργώντας μια ειδική συνταγή που προορίζονταν για τις βασιλικές οικογένειες. Παγωμένο ροδόνερο, φιδές, σαφράν, φρούτα και άλλα φυσικά γλυκαντικά ήταν τα συστατικά για αυτό το ιδιότυπο παγωτό καταÎφι, μόνο για ευγενείς ουρανίσκους! Ακόμα τον ίδιο αιώνα ο Μέγας Αλέξανδρος απολάμβανε το αγαπημένο του γεύμα, το οποίο δεν ήταν άλλο από μέλι και νέκταρ ανακατεμένο με χιόνι.

200 π.Χ.

Η κινεζική αυτοκρατορική οικογένεια απολάμβανε ένα παγωμένο πιάτο, που φτιάχνονταν από γάλα και ρύζι το οποίο καλύπτονταν με χιόνι. Ο αυτοκράτορας Tang της δυναστείας των Chang είχε προσλάβει πάνω από ενενήντα «χιονάνθρωπους», οι οποίοι ήταν ουσιαστικά chef-patissiers που είχαν ως καθημερινή αποστολή την προμήθεια χιονιού και την παρασκευή αυτού του ιδιότυπου παγωτού με βάση το ρύζι, που περιείχε αλεύρι, καμφορά, βουβαλίσιο γάλα και φυσικά πάγο. Επιπλέον στους Κινέζους αποδίδεται η κατασκευή της πρώτης «παγωτομηχανής». Η συγκεκριμένη μηχανή δεν ήταν τίποτα άλλο από πήλινα δοχεία, που γέμιζαν με διάφορα είδη σιροπιού, τα οποία έπειτα θάβονταν σε ένα μίγμα από χιόνι και αλάτι. Το αποτέλεσμα έμοιαζε με τα σημερινό παγωτό σορμπέ.

37-68 μ.Χ.

Ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Νέρων αρέσκονταν στις παγωμένες λιχουδιές. Αυτή του η αγάπη εξελίχθηκε σε μανία και τον οδήγησε να προσλάβει προσωπικό που εξορμούσε καθημερινά στις χιονισμένες βουνοκορφές και προμήθευε το παλάτι με πάγο, τον οποίο αναμίγνυαν με φρούτα και μέλι. Ποιος ξέρει, ίσως τη μέρα που πυρπόλησε τη Ρώμη να μην του είχαν φτιάξει παγωτό!

«Αρωματικό χιόνι»: Μια από τις παλαιότερες μορφές παγωτού

800 – 900

Το παγωτό όπως το ξέρουμε σήμερα δεν προήλθε ούτε από τους Πέρσες ούτε από τους Κινέζους και τους Ρωμαίους, αλλά από τους Άραβες! Οι Άραβες εφηύραν τη βασική συνταγή που περιέχει το γάλα και τη ζάχαρη ως βασικά της συστατικά. Ανακάλυψαν ακόμη ότι το μείγμα πάγου και αλατιού μπορούσε να δημιουργήσει πολύ χαμηλές θερμοκρασίες. Αυτό ήταν επαναστατικό, γιατί επέτρεψε την παραγωγή πιο κρεμώδους παγωμένου γλυκού. Ήδη λοιπόν από το 10ο αιώνα, παγωτά με βάση γάλα, κρέμα, αρωματισμένο ροδόνερο, αποξηραμένα φρούτα και ξηρούς καρπούς καταναλώνονταν σε όλες τις αραβικές κτήσεις, ειδικά στη Βαγδάτη, στη Δαμασκό και στο Κάιρο.

Τέλη 13ου αιώνα

Σύμφωνα με μια δημοφιλή παράδοση, ο Μάρκο Πόλο έφερε συνταγές παγωμένων γλυκών από την Κίνα τον 13ο αιώνα, αν και οι ιστορικοί δεν είναι βέβαιοι αν αυτό συνέβη πραγματικά.

16^ος αιώνας

Τον 16ο αιώνα, η Ιταλία είχε ήδη εξελιγμένες τεχνικές παρασκευής παγωτού. Οι αριστοκράτες της Φλωρεντίας και της Σικελίας απολάμβαναν παγωμένες κρέμες και σορμπέ.

1533

Στην Ευρώπη, το παγωτό είναι δημοφιλές μόνο στην Ιταλία. Αυτό φυσικά μέχρι το γάμο της Αικατερίνης των Μεδίκων με τον Ερρίκο 2ο της Γαλλίας, καθώς η Αικατερίνη πήρε μαζί της Ιταλούς ζαχαροπλάστες, οι οποίοι κάνουν το παγωτό γνωστό αρχικά στην Γαλλία και στην συνέχεια σε   ολόκληρη τη Γηραιά Ήπειρο.

1649

Κι όμως το παγωτό μπορεί να γίνει αιτία θανάτου. Αυτό τουλάχιστον έγινε στην περίπτωση του chef που υπηρετούσε τον Κάρολο 1ο της Αγγλίας. Ο chef αποκεφαλίστηκε λίγο μετά τη διαρροή της διάσημης μεν, κρυφής δε, συνταγής για παγωτό που άρχισε να γίνεται γνωστή στο ευρύ κοινό. Πέθανε γιατί αθέτησε τον όρκο σιωπής, που είχε δώσει στον Κάρολο, σχετικά με τη συγκεκριμένη συνταγή.

Cafe Procope:

Τέλη 17ου αιώνα – Τι κι αν ο Κάρολος προσπάθησε να διαφυλάξει το παγωτό από τις μάζες. Tο παγωτό άρχισε να σερβίρεται δημόσια στα παρισινά café, συγκεκριμένα το café Procope θεωρείται ως το πρώτο που σέρβιρε τη γαλλική εκδοχή του παγωτού, το οποίο παρασκευάζονταν από γάλα, κρέμα, βούτυρο και αβγά. Να σημειώσουμε πως το συγκεκριμένο café λειτουργεί ακόμα στο Παρίσι και αποτελεί το μακροβιότερο στην ιστορία της πόλης.

1744

Σκώτοι άποικοι φέρνουν στη Βόρεια Αμερική τη συνταγή του παγωτού. Για την ακρίβεια, υπάρχει έγγραφη αναφορά για την επίσκεψη ένας άποικου σκοτσέζικης καταγωγής, ο οποίος επισκέφθηκε την οικία του κυβερνήτη του Maryland, Thomas Bladen, όπου γεύτηκαν ως επιδόρπιο παγωτό φράουλα.

1774

Ο Philip Lenzi, Άγγλος επιχειρηματίας που δραστηριοποιείτε στο χώρο του catering, μεταναστεύει στη Νέα Υόρκη και μπαίνει δυναμικά στην πώληση παγωτού. Μάλιστα, ο ίδιος το 1777 θα δημοσιεύσει στην εφημερίδα «New York Gazette» την πρώτη διαφήμιση για παγωτό, στην οποία ανέφερε πως στο κατάστημά του διανέμεται παγωτό κάθε μέρα.

1813

Η Dolly Madison, σύζυγος του Αμερικανού προέδρου James Madison, σερβίρει για πρώτη φορά παγωτό σε επίσημη εκδήλωση στο Λευκό Οίκο.

1835

Το ελληνικό κοινό γεύτηκε για πρώτη φορά παγωτό στην Αθήνα, σε εκδήλωση του Βαυαρού αντιβασιλέα Άρμανσπεργκ. Την εκδήλωση είχε διοργανώσει η σύζυγός του με σκοπό να διαφημίσει το ζαχαροπλαστείο που θα άνοιγε ένας Ιταλός, ονόματι Κάλβος, ο οποίο της πρότεινε να παρασκευάσει παγωτά για τους προσκεκλημένους της. Η όλη προσπάθεια εξελίχθηκε σε φιάσκο, καθώς ο Κάλβος, θέλοντας να δημιουργήσει εντυπωσιακά παγωτά, χρησιμοποίησε χημικές χρωστικές, λόγω έλλειψης αντίστοιχων φυσικών, με αποτέλεσμα να πάθουν όλοι δηλητηρίαση! Το παγωτό έγινε ιδιαίτερα δημοφιλές ,στην χώρα μας, μόλις  τον 20ό αιώνα. Αρχικά πωλούνταν από ζαχαροπλαστεία και πλανόδιους πωλητές. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο εμφανίστηκαν οι πρώτες μεγάλες γαλακτοβιομηχανίες και τα γνωστά “παγωτά του περιπτέρου”. Οι παραδοσιακές ελληνικές γεύσεις περιλάμβαναν: καϊμάκι, μαστίχα, βανίλια υποβρύχιο ,φιστίκι Αιγίνης καθώς και σοκολάτα.

1843

 H Νάνσι Τζόνσον κατοχύρωσε μια χειροκίνητη παγωτομηχανή που έκανε την παραγωγή πολύ ευκολότερη.

1870

Ο Γερμανός Carl von Linde εφευρίσκει ένα βιομηχανικό σύστημα ψύξης. Αυτό, σε συνδυασμό με άλλες τεχνολογικές ανακαλύψεις της εποχής, καθιστούν πολύ πιο εύκολη την παραγωγή, διανομή και αποθήκευση του παγωτού.

1904

Η ζήτηση παγωτού σπάει ρεκόρ στο St. Louis, αναγκάζοντας τους πωλητές να δημιουργήσουν το πρώτο χωνάκι παγωτού, σε συνεργασία με πωλητές βάφλας, οι οποίοι παρασκεύαζαν ειδικά για αυτούς τα χωνάκια.

1934

Παρασκευάζεται η πρώτη «Πίτα του Εσκιμώου»: ήταν το πρώτο παγωτό με επικάλυψη σοκολάτας!

Κατερίνα Δακουρά (Β΄1)

Η πρωτοχρονιά μας βρήκε οικογενειακώς στο Άμστερνταμ. Φυσικά το μουσείο Van Gogh ήταν το κύριο αξιοθέατο στο πρόγραμμά μας

Φτάσαμε νωρίς και απολαύσαμε καταρχήν την αρχιτεκτονική του κυλινδρικού κτιρίου. Η τεράστια αίθουσα υποδοχής με τις ψηλές τζαμαρίες και τα πολλά επίπεδα μας ενθουσίασε.

Η πρώτη αίθουσα ήταν αφιερωμένη στις αυτό προσωπογραφίες του καλλιτέχνη. Και εγώ που νόμιζα ότι ήταν μια, αυτή η πολύ γνωστή αυτοπροσωπογραφία. Τελικά ήταν πολλές, πάρα πολλές. Με χρώμα ή μόνο με μολύβι και κάποιες ίσως με κάρβουνο. Ήταν τόσες πολλές που γέμιζαν μια ολόκληρη αίθουσα.

Στην ξενάγηση έμαθα ότι ο Βίνσεντ από την εφηβεία του ακόμη αγαπούσε τα λουλούδια τα πουλιά, τα έντομα και εντυπωσίαζε με την ικανότητά του να ζωγραφίζει. Τα αγαπημένα του λουλούδια ήταν ταυτόχρονα και τα πιο διακριτικά, αυτά που ζουν και ανθίζουν χωρίς την ανθρώπινη παρέμβαση. Ο καλλιτέχνης πίστευε ότι «η φύση πάντα εναντιώνεται στον καλλιτέχνη αλλά όποιος παίρνει την τέχνη στα σοβαρά δεν θα αφήσει αυτήν την αντίσταση να τον αποθαρρύνει». Πίστευε ότι έχει αποκτήσει μια αμοιβαία φιλική σχέση με τη φύση και σε μια επιστολή προς τον αδελφό του Τεό έγραψε για την επιθυμία του να στολίσει το ατελιέ του στην Αρλ, που μετακόμισε αργότερα, με « πέντε-έξι πίνακες με ηλιοτρόπια».

Τα ηλιοτρόπια του Van Gogh με ενθουσίασαν τόσο που ήθελα να τα αποτυπώσω με το δικό μου χέρι και να φανταστώ για λίγο πώς θα ήταν να ζωγράφιζα τον Bίνσεντ από κοντά.

Σε κάθε παιδί με περιέργεια για την τέχνη, προτείνω το μουσείο Van Gogh στο Άμστερνταμ! Θα γνωρίσει έναν ευαίσθητο και λίγο παράξενο καλλιτέχνη με έργα που μπορεί να καταλάβει και να απολαύσει ακόμα και ένα παιδί.

Μπάμπης Μαστρογιάννης (Α2)

Πηγή

Art Book, Van Gogh, Eκδ. Electa

“οι στίχοι ενώνουν αυτά που οι λέξεις χωρίζουν…”

   Η 21η Μαρτίου, είναι η πρώτη μέρα της  Άνοιξης , όπου η φύση αφήνει πίσω το κρύο του Χειμώνα και αναγεννάται, βαδίζοντας σιγά σιγά προς το καλοκαίρι. Τα λουλούδια ανθίζουν και γεμίζουν τα λιβάδια ,τα δέντρα καρποφορούν και οι ημέρες γίνονται πιο μεγάλες και ηλιόλουστες, γεμίζοντας τον κόσμο με  αισιοδοξία.

   Η επιλογή αυτής της μέρας δεν είναι τυχαία. Η UNESCO, το 1999, αναγνώρισε την  σημαντική αξία της στη φύση, η οποία έχει αντίκτυπο σε όλους τους ανθρώπους, καθώς σημάνει την συνεχή  ανανέωση της την περίοδο που ακολουθεί και την έκρινε κατάλληλη ορίζοντας την “Παγκόσμια ημέρα ποίησης”.  Σκοπός της αναμφισβήτητα όμορφης αυτής εορτής, είναι να ενισχύσει την επιρροή της ποίησης έτσι ώστε να μη θεωρείται πλέον “νεκρή” τέχνη και να αναδείξει την ανάγκη του ανθρώπου να εκφράζεται μέσα από αυτή.

Η ποίηση αποτελούσε από την αρχαιότητα, εκτός από μία πολύ περιζήτητη τέχνη και μέσο ένωσης των ανθρώπων, αφού η ομαδική συγγραφή και η παρουσίαση των ποιημάτων διευρίνει τους πνευματικούς ορίζοντες και ενισχύει τη πολιτιστική πολυμορφία. Αξιοσημείωτη είναι η αναφορά στην αρχαιοελληνική και ρωμαϊκή ποίηση, με βασικούς εκπροσώπους τον Όμηρο και τον Βιργίλιο, οι οποίοι έθεσαν τα θεμέλια της σύγχρονης ποίησης.

Μερικοί από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές είναι ο Οδυσσέας Ελύτης (1911-1996), με κορυφαίο του έργο το “Άξιον Εστί” που συνδιάζει επική αφήγηση, ψαλμωδία και ποίηση, επηρεασμένη από τον βαθύ πατριωτισμό του.

Ο Γιάννης Ρίτσος (1909-1990) είναι ένας εξίσου σπουδαίος ποιητής της ελληνικής λογοτεχνίας . Το έργο του εκτείνεται σε μία ποικιλόμορφη πληθώρα ποιημάτων που διακρίνονται για το λυρικό και αντιπολεμικό στοιχείο με πιο γνωστό του έργο τη “Ρωμιοσύνη”.

Σήμερα η “Παγκόσμια μέρα ποίησης” εορτάζεται με ένα πλήθος εκδηλώσεων σε όλο τον κόσμο. Οργανώνονται διαγωνισμοί ποίησης καθώς και απαγγελίες ποιήματα γνωστών ποιητών, ενώ πολλές εκπαιδευτικές και ποιητικές οργανώσεις προσκαλλούν νεαρούς ποιητές με σκοπό την παρουσίαση των προσωπικών τους έργων σε κοινό.

Η “Παγκόσμια ημέρα ποίησης” αποτελεί μια πολύ σημαντική πνευματική εορτή για όλους τους ανθρώπους, αφού η ποίηση μας ενθαρρύνει να εκφαζόμαστε ελεύθερα και βελτιώνει το λεξιλόγιο και τη σωστή χρήση της ελληνικής γλώσσας.

Χριστίνα Γεωργακάκου (Γ1)