Η Νοσταλγός είναι κατά τη γνώμη μου ένα από τα πιο ενδιαφέροντα διηγήματα του Παπαδιαμάντη. Αναφέρεται σε μία νεαρή γυναίκα, ονόματη Λιαλιώ, η οποία παντρεύτηκε και πήγαινα ζήσει μακριά από την πατρίδα της, όπου είχε μεγαλώσει. Έτσι μια μέρα αποφασίζει να κάνει κάτι αναπάντεχο, το οποίο σχεδόν της κόστισε της ζωή της. Αυτό που μου άρεσε σε αυτό το διήγημα, είναι πως δείχνει τον εσωτερικό πόνο της κοπέλας, τη μοναξιά που νιώθει παρόλο που είναι περιτριγυρισμένη από διάφορους ανθρώπους και την νοσταλγία της για την πατρίδα. Επιπλέον μέσω όλο των παραπάνω, ο Παπαδιαμάντης δείχνει τη θέση των γυναικών στην κοινωνία και πως συχνά δεν είχα την ελευθερία να διαλέξουν τη ζωή τους.
Κατά τη γνώμη μου οι χαρακτήρες έμοιαζαν να ζωντανεύουν μπροστά στα μάτια μου, εξαιτίας της πλούσιας γλώσσας συγγραφέα, ο οποίος περιγράφει κάθε λεπτομέρεια. Επιπρόσθετα, μπορώ να πω όπως οι χαρακτήρες τους οποίους μας σύστησε ήταν πολύ αληθοφανείς με έντονα συναισθήματα και έντονες σκέψης. Το αγαπημένο μου μέρος του διηγήματος ήταν εκεί που η Λιαλιώ τραγουδούσε κάτι από την πατρίδα της, καθώς έπλεε ένα καϊκάκι στη θάλασσα. Κάποια από τα συναισθήματα τα οποία μου προκάλεσε ήταν λύπη, λόγω της μοναξιάς και δυστυχίας της, νοσταλγία επειδή παρατηρούμε πόσο της λείπει το παρελθόν – το σπίτι της οικογένειά της και η παλιά της ζωή. Επίσης, μου προκάλεσε συμπόνια, γιατί κατάλαβα τον πόνο της και την ανάγκη της να ξεφύγει, όπως και το συναίσθημα του «εγκλωβισμού», επειδή δεν μπορεί να αποφασίσει ελεύθερα τη ζωή της.
Σε γενικές γραμμές είναι ένα αρκετά μελαγχολικό κείμενο που σε κάνει σκέφτεσαι τη μοναξιά, την ελευθερία, όπως και την νοσταλγία για ό,τι έχει χαθεί. Τέλος, πιστεύω πως είναι ένα καταπληκτικό διήγημα και δεν υπάρχει κάτι το οποίο δεν ήταν πετυχημένο. Πιστεύω πως ο Παπαδιαμάντης είναι ένας εξαιρετικός συγγραφέας και πως αυτά που διδάσκει και λέει μέσω των διηγημάτων του κρύβουν ένα βαθύ και ανθρώπινο νόημα. Εν τέλη, μπορώ να πω πως αυτό το κείμενο είναι ταιριαστό για εφήβους, ενήλικες και λάτρες των βιβλίων που προκαλούν έντονα συναισθήματα. Νομίζω πως σε κλίμακα 1 έως 10 αυτό το διήγημα θα πάρει ένα αξιοπρεπές 9,5 στα 10, διότι είναι ένα από τα καλύτερα ελληνικά κείμενα που έχω διαβάσει ποτέ.
Φωτεινή Γραβάνη (Γ2)
