Δημήτρης  Αγγελόπουλος

Το διήγημα αυτό αφορά έναν άνθρωπο που ένα βράδυ πηγαίνει σ’ ένα καφενείο και διαβάζει διάφορα περιστατικά και ανακοινώσεις από μια εφημερίδα. Στη συνέχεια, ο άνθρωπος αυτός προβληματίζεται με τις ίδιες του τις σκέψεις, αφορμή των ειδήσεων που διάβασε.

Το διήγημα μού άρεσε γιατί, από ό,τι φαίνεται, ο σημερινός κόσμος βρίσκεται σε παρόμοια κατάσταση με τον κόσμο της εποχής του βιβλίου, την εποχή του Ψυχρού Πολέμου.

Ήταν από τα καλύτερα διηγήματα που έχω διαβάσει και κράτησε το ενδιαφέρον μου μέχρι το τέλος.

Το αγαπημένο μου σημείο ήταν όταν ο ηλικιωμένος άντρας ήταν απελπισμένος και, ύστερα από όσα διάβαζε, άκουσε κάποιον που του έδωσε ελπίδα μέσα από την αγγελία.

Δεν υπάρχει κάτι που να μη μου άρεσε. Το βρήκα κατανοητό και ενδιαφέρον.

Επίσης, δεν είχα παράπονο από το τέλος, διότι έτσι φάνηκε ακόμη περισσότερο η απελπισία του ανθρώπου και το μήνυμα που ήθελε να περάσει ο συγγραφέας.

Πιστεύω ότι αυτό το διήγημα θα είναι ενδιαφέρον για όλες τις ηλικίες, ιδιαίτερα όμως για άτομα κάτω των σαράντα ετών, επειδή δεν έχουν γνωρίσει τον Ψυχρό Πόλεμο και γενικότερα την ατμόσφαιρα εκείνης της εποχής. Μέσα από το βιβλίο μπορούν να δουν πολλές ομοιότητες με τη σημερινή πραγματικότητα.

Χριστίνα  Γεωργακάκου

Η ιστορία που με εντυπωσίασε περισσότερο κατά την ανάγνωσή μου είναι το «Ζητείται Ελπίς». Στο σύντομο αυτό διήγημα παρουσιάζεται ένας ανώνυμος πρωταγωνιστής, ο οποίος βρίσκεται ένα απόγευμα στο καφενείο της γειτονιάς του διαβάζοντας τα γεγονότα της εποχής από μια εφημερίδα.

Αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο είναι τόσο η αληθοφάνεια του περιβάλλοντος και της καθημερινότητας του ήρωα όσο και οι σκέψεις και τα συναισθήματά του. Ιδιαίτερα μου άρεσε η τεχνική του Σαμαράκη, αφού η έλλειψη ταυτότητας του πρωταγωνιστή υποδηλώνει τη συλλογική αγωνία και συνείδηση των ανθρώπων της εποχής στην οποία διαδραματίζεται η ιστορία, δηλαδή στα χρόνια που ακολούθησαν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Το αγαπημένο μου σημείο ήταν εκείνο στο οποίο η έκφραση «Ζητείται Ελπίς» επαναλαμβάνεται μέσα στην εφημερίδα, δείχνοντας την ανασφάλεια και τον φόβο των ανθρώπων.

Το βιβλίο αυτό μου προκάλεσε ποικίλα και έντονα συναισθήματα, όπως ενδιαφέρον για την έκβαση της ιστορίας αλλά και άγχος, αφού το νόημά του είναι διαχρονικό και δείχνει ότι, παρά το γεγονός πως ζούμε σε περίοδο ειρήνης, η ελπίδα εξακολουθεί να είναι απαραίτητη.

Γενικά, το διήγημα είναι πολύ πετυχημένο και εύστοχο, με γλώσσα απλή και κατανοητή και με ένα τέλος που εντυπωσιάζει. Για τον λόγο αυτό το προτείνω σε αναγνώστες από την εφηβική ηλικία και πάνω, καθώς θίγει σημαντικές αξίες, όπως αυτή της ελπίδας.

Βαρβάρα Κακόγιαννου

Πριν από δύο εβδομάδες είχα την τύχη να διαβάσω το διήγημα «Ζητείται Ελπίς» του Αντώνη Σαμαράκη. Μπορώ να υποστηρίξω ότι πρόκειται για ένα πολύ ενδιαφέρον διήγημα, το οποίο με έκανε να αναλογιστώ πολλά ζητήματα που συναντάμε καθημερινά στη ζωή μας.

Το θέμα που αναδεικνύει ο Σαμαράκης είναι προβλήματα που αντιμετωπίζουμε και προσπερνάμε σε καθημερινή βάση, με έναν τρόπο που σε παρακινεί να αναρωτηθείς και να συμμετάσχεις στις σκέψεις του βασικού ήρωα. Ο πρωταγωνιστής του διηγήματος δεν είναι κάποιος ξεχωριστός άνθρωπος, αλλά ένας απλός πολίτης που διαβάζει την εφημερίδα του και συνειδητοποιεί πως πολλές φορές μένουμε αμέτοχοι απέναντι σε όσα συμβαίνουν γύρω μας.

Η γλώσσα του συγγραφέα είναι λιτή και άμεση ενώ χρησιμοποιεί ρητορικές ερωτήσεις και μονολόγους, στοιχεία που συνηθίζει να αξιοποιεί στα διηγήματά του. Μέσα από αυτά καταφέρνει να προβληματίσει τον αναγνώστη και να τον κάνει να σκεφτεί βαθύτερα.

Προσωπικά, θεωρώ ότι το διήγημα δεν χάνει ποτέ την επικαιρότητά του, καθώς ο τρόπος με τον οποίο γράφει ο Σαμαράκης είναι ιδιαίτερα κατανοητός και το μήνυμα που περνά εξακολουθεί να αγγίζει τον αναγνώστη.

Αν έπρεπε να το βαθμολογήσω, θα του έβαζα 9/10, καθώς με εξέπληξε ευχάριστα και με έκανε να σκεφτώ περισσότερο τη σημασία της ελπίδας. Ένιωσα ότι αυτό το διήγημα ολοκληρώνει αυτή τη συλλογή διηγημάτων καθώς σε όλη τη συλλογή οι ήρωες αναζητούν την ελπίδα, όμως δεν καταφέρνουν πάντοτε να τη διεκδικήσουν. Αυτό είναι που κάνει το συγκεκριμένο διήγημα τόσο ξεχωριστό.

Θα το πρότεινα τόσο σε νέους όσο και σε μεγαλύτερους ανθρώπους, επειδή ποτέ δεν είναι αργά να προβληματιστεί κανείς και να αναζητήσει την ελπίδα στη ζωή του.

Φιλούμενος Μονογιός

Το διήγημα «Ζητείται Ελπίς» είναι ένα βαθυστόχαστο και έντονο κείμενο. Στο διήγημα συναντάμε έναν άνθρωπο μεγαλύτερης ηλικίας, ο οποίος βρίσκεται σε ένα καφενείο. Ο άνθρωπος αυτός είχε πολεμήσει και είχε ελπίσει μα τώρα πια ήταν χωρίς ελπίδα.

Στο διήγημα αυτό δεν θα συναντήσετε πολλούς χαρακτήρες. Θα σας κρατήσει όμως το ενδιαφέρον καθώς ο πρωταγωνιστής αναπολεί και ξετυλίγει τα συναισθήματά του

Διαβάζοντας το «Ζητείται Ελπίς» θα μπείτε σε σκέψεις και θα αναρωτηθείτε για το τί πραγματικά είναι η ελπίδα και πού θα τη βρείτε.

Παρόλο που στο διήγημα δεν υπάρχουν πολλοί χαρακτήρες, το ενδιαφέρον του αναγνώστη παραμένει αμείωτο, καθώς παρακολουθεί τις σκέψεις και τα συναισθήματα του πρωταγωνιστή. Διαβάζοντας το «Ζητείται Ελπίς», ο αναγνώστης προβληματίζεται για το τι πραγματικά είναι η ελπίδα και πού μπορεί να τη βρει.

Θα πρότεινα το βιβλίο αυτό σε νεαρούς αναγνώστες, επειδή μπορούν να ταυτιστούν με τα μηνύματα του συγγραφέα και να γνωρίσουν καλύτερα την αξία της ελπίδας στη ζωή τους.

Νούση Αριάδνη

Στο διήγημα αυτό αναφέρεται συχνά η λέξη «ελπίς» και η αναζήτησή της. Σε μια εποχή που η ελπίδα λείπει από τα περισσότερα σπίτια, ένας απλός πολίτης δείχνει την ανάγκη του για μια πιο ελπιδοφόρα ζωή.

Εμένα αυτό που μου κράτησε το ενδιαφέρον καθ’ όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης ήταν οι μικρές αλλά γεμάτες νόημα φράσεις. Επιπλέον, αυτό που μου άρεσε ήταν η απλότητα των χαρακτήρων, μέσα από τους οποίους περνούσε κάθε μήνυμα που ήθελε να μεταδώσει ο συγγραφέας.

Το διήγημα μου προκάλεσε αγωνία για το άγνωστο και άγχος, συναισθήματα που ενισχύονταν από τις πολλές επαναλήψεις. Το αγαπημένο μου σημείο ήταν το τελευταίο κομμάτι του κειμένου, αφού έκρυβε και μία ανατροπή που βοηθούσε στη θετική κατάληξη.

Το συστήνω ανεπιφύλακτα σε εφήβους και νεαρούς ενήλικες, αλλά και σε μεγαλύτερους ανθρώπους, καθώς τα μηνύματα που μεταφέρει παραμένουν διαχρονικά.