Παυλίνα Μπόκια

«Ζητείται ελπίδα. Γιατί…»

Ζητείται ελπίδα γιατί ο κόσμος καταστρέφεται μπροστά στα μάτια όλων, αλλά κανείς δεν μιλάει. Όλοι ακούμε για πολέμους, βιασμούς, αυτοκτονίες ανηλίκων, αλλά κανείς δεν κάνει τίποτα, γιατί όλοι πιστεύουν ότι δεν ευθύνονται αυτοί. Αλλά αν κανείς δεν παραδέχεται τίποτα, τότε ποιος ευθύνεται;

Όλοι βουλιάζουν στη σιωπή σαν κάτι να φοβούνται, να τρέμουν στην ιδέα να βγάλουν φωνή, να πουν την αλήθεια. Έτσι, όταν βλέπουμε κάποιον να δέχεται bullying, κανείς δεν μιλάει. Όταν παρενοχλούν μια γυναίκα, πάλι σιωπή. Όταν γίνεται μια αδικία, πάλι τίποτα. Ακόμα και όταν πάει να ξεκινήσει πόλεμος, πάλι κανείς δεν λέει τίποτα.

Ελάχιστοι μιλούν, ελάχιστοι αντιδρούν και ελάχιστοι νοιάζονται. Πρέπει να πάθουν κάτι ανάλογο οι ίδιοι ώστε να καταλάβουν τον συνάνθρωπό τους;

Πόσοι βιασμοί, ενδοοικογενειακή βία, παιδική εργασία, απειλές και σκοτωμοί έχουν συμβεί και κανείς δεν έχει μιλήσει ή εξακολουθεί να μη μιλάει, γιατί φοβάται και μαθαίνει να ζει με αυτό;

Όλοι τρομαγμένοι, βυθισμένοι στον φόβο, φοβισμένοι για το μέλλον, αλλά κανείς δεν κάνει τίποτα.

Ειρήνη Καλυβίτη

«Ζητείται ελπίδα. Γιατί…»

Ζητείται ελπίδα γιατί ο κόσμος μάς μοιάζει όλο και πιο κουρασμένος. Οι πόλεμοι, η φτώχεια, η βία και η αδιαφορία κάνουν πολλούς ανθρώπους να φοβούνται για το αύριο. Καθημερινά ακούμε ειδήσεις που μας γεμίζουν αγωνία και απογοήτευση. Ακόμα και στο περιβάλλον γύρω μας, βλέπουμε ανθρώπους μόνους, παιδιά στεναχωρημένα και νέους χωρίς όνειρα.

Όμως η ελπίδα είναι η δύναμη που κρατά τον άνθρωπο όρθιο. Είναι ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, μια πράξη καλοσύνης που μπορεί να αλλάξει τη μέρα κάποιου.

Η ελπίδα δεν σημαίνει ότι όλα είναι τέλεια. Σημαίνει ότι συνεχίζουμε να προσπαθούμε, ακόμα και στις δύσκολες στιγμές.

Θέλω να πω στους ανθρώπους να μην εγκαταλείπουν τα όνειρά τους και να μην χάνουν την ανθρωπιά τους. Αν ο καθένας βοηθήσει λίγο τον διπλανό του, τότε ο κόσμος μπορεί να γίνει καλύτερος.

Γιατί όσο υπάρχει ελπίδα, υπάρχει και μέλλον.

Παναγιώτης Βλάχος

«Ζητείται ελπίδα. Γιατί…»

Πλέον έχει χαθεί κάθε ίχνος ελπίδας για την ανθρωπότητα. Οι άνθρωποι είναι μίζεροι και κακόβουλοι. Έχουν μάθει να μην βοηθούν τους συνανθρώπους τους σε ανάγκη. Πιστεύουν πως ο καθένας πρέπει να τα βγάλει πέρα μόνος του, χωρίς καμία βοήθεια.

Κι όμως, η ελπίδα είναι απαραίτητη. Αφού χωρίς αυτήν τα πράγματα δεν θα καλυτερεύσουν. Ελπίδα είναι το παιδί που ονειρεύεται. Ο άνθρωπος που συνεχίζει να προσπαθεί, αφού απέτυχε. Η κοινωνία που μαθαίνει από τα λάθη της.

Αυτό είναι η ελπίδα. Ζητείται ελπίδα γιατί χωρίς αυτήν σταματάει η προσπάθεια. Με την ελπίδα, όμως, γεννιέται η δύναμη να αλλάξουμε τον κόσμο. Να τον κάνουμε καλύτερο!

Ζητείται ελπίδα… γιατί; Λεάννα Λένγκο

Ήρθα στο σπίτι μου, έπειτα από μια απελπιστική μέρα. Έβγαλα τα παπούτσια μου, μπήκα για ένα γρήγορο ντους με ζεστό νερό, με ηρέμησε, κάθισα στον καναπέ και άνοιξα την τηλεόραση.

Μόλις την άνοιξα, είδα παντού φωτιές στην οθόνη. Δέντρα καίγονταν, η περιοχή μου φαινόταν απελπιστικά διαφορετική. Η καρδιά μου σφίχτηκε. Δεν άντεξα άλλο, την έκλεισα.

Ξεκίνησα να χαλαρώνω, όμως δεν πρόλαβα. Άκουσα φωνές. Μια γυναίκα και ένας άντρας τσακώνονταν τόσο άσχημα, που μου θύμισαν σκηνές γεμάτες βία και αδιέξοδο. Βγήκα έξω. Λίγο πιο πέρα ένας άνθρωπος προσπαθούσε να κλέψει το αυτοκίνητο μιας ηλικιωμένης γειτόνισσας. Ακόμη πιο δίπλα, ένα ζευγάρι που τσανώνονταν.

Δεν άντεχα άλλο. Ήθελα να κοιμηθώ, να μην ακούω, να μη νιώθω αυτή τη φασαρία. Είπα στον εαυτό μου: «Είναι ένα όνειρο και θα ξυπνήσεις».

Δεν ξυπνούσα όμως. Ήμουν εγκλωβισμένη στο ίδιο μου το όνειρο. Δεν ήταν όνειρο, όσο κι αν προσπαθούσα να κοιμηθώ. Οι φωνές δυνάμωναν.

Ζητείται ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον. Για μια ήρεμη καθημερινότητα. Για ένα καθαρό περιβάλλον. Για μια όμορφη κοινωνία.

Για μια στιγμή σταμάτησαν όλα. Έμεινα να ονειρεύομαι. Με πήρε ο ύπνος. Χαμογέλασα. Χαλάρωσα επιτέλους.

Άκουσα έναν θόρυβο. Το ξυπνητήρι μου. Άλλη μια μέρα με φωνές και σειρήνες.

Λεάννα Λένγκο

«Ζητείται ελπίδα. Γιατί…»

Ήρθα στο σπίτι μου, έπειτα από μια απελπιστική μέρα. Έβγαλα τα παπούτσια μου, μπήκα για ένα γρήγορο ντους με ζεστό νερό, με ηρέμησε, κάθισα στον καναπέ και άνοιξα την τηλεόραση.

Μόλις την άνοιξα, είδα παντού φωτιές στην οθόνη. Δέντρα καίγονταν, η περιοχή μου φαινόταν απελπιστικά διαφορετική. Η καρδιά μου σφίχτηκε. Δεν άντεξα άλλο, την έκλεισα.

Ξεκίνησα να χαλαρώνω, όμως δεν πρόλαβα. Άκουσα φωνές. Μια γυναίκα και ένας άντρας τσακώνονταν τόσο άσχημα, που μου θύμισαν σκηνές γεμάτες βία και αδιέξοδο. Βγήκα έξω. Λίγο πιο πέρα ένας άνθρωπος προσπαθούσε να κλέψει το αυτοκίνητο μιας ηλικιωμένης γειτόνισσας. Ακόμη πιο δίπλα, ένα ζευγάρι που τσανώνονταν.

Δεν άντεχα άλλο. Ήθελα να κοιμηθώ, να μην ακούω, να μη νιώθω αυτή τη φασαρία. Είπα στον εαυτό μου: «Είναι ένα όνειρο και θα ξυπνήσεις».

Δεν ξυπνούσα όμως. Ήμουν εγκλωβισμένη στο ίδιο μου το όνειρο. Δεν ήταν όνειρο, όσο κι αν προσπαθούσα να κοιμηθώ. Οι φωνές δυνάμωναν.

Ζητείται ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον. Για μια ήρεμη καθημερινότητα. Για ένα καθαρό περιβάλλον. Για μια όμορφη κοινωνία.

Για μια στιγμή σταμάτησαν όλα. Έμεινα να ονειρεύομαι. Με πήρε ο ύπνος. Χαμογέλασα. Χαλάρωσα επιτέλους.

Άκουσα έναν θόρυβο. Το ξυπνητήρι μου. Άλλη μια μέρα με φωνές και σειρήνες.