Κατερίνα

 Η ομορφιά της θάλασσας

Με σταθερά βήματα προχωρώ

και κατευθύνομαι στο δροσερό νερό

Κάνω μια παύση

για να εισπνεύσω καθαρό αέρα

Κλείνω τα μάτια μου και ακού

Κλείνω τα μάτια και μυρίζω

Μυρίζω το αλατόνερο

Εισπνέω καθαρό αέρα

Αφήνομαι στον νερό

και επιπλέω

Ο ήχος της μια με ηρεμεί

την άλλη με τρομάζει

Η απεραντοσύνη της με ηρεμεί

και με φοβίζει

Μια φουρτουνιάζει

Την άλλη είναι επίπεδη

Τον χειμώνα κρύα και σκοτεινή

Το καλοκαίρι ζεστή και γαλαζοπράσινη

Στην ομορφιά της βυθίζεσαι

Και στον ήχο της κοιμάσαι

Αχ γλυκιά εσύ μην αφρίζεις

Μην πεθάνεις

 Νεφέλη

Μουσική… ένα δώρο για όλους

Εσύ που συντροφεύεις τις στιγμές μας …

χαρές, λύπες, έρωτες, όλα τα εκφράζεις

και συγκινείς και παρασύρεις το νου.

Κάθε νότα, ένα συναίσθημα.

Κάθε κρατημένη αξία, που αντηχεί στους τοίχους

ένα παραλήρημα της καρδιάς.

Που σε ταξιδεύει σε θάλασσες ακύμαντες

γαλήνιες άγνωστες…

Κάθε πεντάγραμμα μια ιστορία

Με διαφορετικό ηχόχρωμα η κάθε μια .

Κάθε νότα κι ένας διαφορετικός άνθρωπος

Κάθε κλίμακα δείχνει την ένταση

του συναισθήματος, το χτυποκάρδι…

Πόσο άχρωμη θα ήταν η ζωή χωρίς εσένα;

Σαν βεγγαλικό χωρίς φως.

Που ακούς τον κρότο και

και περιμένεις άσκοπα να δεις το πυροτέχνημα…

Σαν βροχή χωρίς ουράνιο τόξο

Παραμύθι που πραγματώνεται στη γη

με ήρωες τις νότες σου

που πατούν ανάμεσα στη γη και στο κενό

Ανάμεσα στη λογική και το συναίσθημα

Γεφυρώνεται το σώμα και η ψυχή

Και η μουσική είναι αυτή που τα ενώνει.

Σα να γεννήθηκε η ψυχή

για να χρωματίζεται από τις μελωδίες σου

Τι δύναμη να λυγίζεις

και τους πιο δυνατούς

Να συντροφεύεις.

Να μιλάς στο κέντρο της καρδιάς

Με στόχο πάντα το συναίσθημα

Ό,τι άγνωστο, συστήνεται

Ό,τι άγριο ημερεύει

Ό,τι μυστικό, αποκαλύπτεται .

Με το φως που εκπέμπει

η συχνότητα της μελωδίας σου

Έτσι απλά…

Μαρία Αθ.

Ξεκίνησε και πάλι νέα μέρα

Δειλά δειλά ο ήλιος ξεπροβάλλει

Μετατοπίζονται τα φύλλα απ΄ τον αγέρα

Διαταραχή, παρότι ο ουρανός  να σκοτεινιάζει

Μα τι είναι αυτό τελικά

που το χαμό, την ταραχή σκορπίζει

μια ψυχή έξω μαραζώνει σιωπηλά

κι είναι η μελαγχολία που τσιρίζει

Έξω  βγήκε ο ήλιος την χαρά να βρει

μα χρώμα δεν υπάρχει στην έρημη αυτή γη

πώς όμως στη ζωή σου την κατάμαυρη

εσύ να την έβαψες γκρι;

Και όμως τα πράγματα αν δεις

απ΄ την άλλη σκοπιά να τα κοιτάς

έτσι καλύτερα θα ζεις

 και θα’ ναι η ελπίδα αυτό που αναζητάς.

Σταματία

«Χωρίς τίτλο»

Πατρίδα σε κατέστρεψαν

τα ίδια τα παιδιά σου

μα κεφάλι ποτέ δεν σήκωσες

πού πήγε η μαγκιά σου;

Στην πήρανε αυτοί ,

αυτοί που «σ’ αγαπούσαν»

μα δεν το έμαθες ποτέ

όλοι τις στάχτες σου μετρούσαν

Μυαλά που ζητούν βοήθεια

πνίγονται στην υποτέλεια και την ψευτιά

γεννιούνται βλέμματα χαμένα

και πρόσωπα χλωμά

Μην το ψάχνεις, όλοι αυτοί

γλείφουν θαβουν θάβουν γλείφουν

στο τσίρκο με τα νούμερα

μη μας υπολογίζουν

Μάθε λοιπόν πατρίδα

δεν υπάρχει θεραπεία

που θα μπορούσε ποτέ να σώσει

μια τόσο άρρωστη κοινωνία

Ελεάννα Κων

Η ζωή

Δυσκολίες που φέρνει η ζωή

προετοιμασμένος πρέπει να είσαι με αυτή

κάθε της λεπτό, κάθε της στιγμή

και να την αντιμετωπίζεις σαν μικρό παιδί.

Ξέγνοιαστος να είσαι με όλ” αυτά

οι φόβοι να μην σου κυριαρχούνε τη ψυχή

και στη ζωή σου να περνάς καλά

για να τους προσπερνάς σαν να μην είναι υπαρκτοί.

Πετρούλα

Ο κόσμος κι οι σκιές του

Να έχει άραγε σκιές ο κόσμος

που με σκοτάδι σημαδεύουνε το φως

να είναι άραγε σκιες  ο κόσμος

που ξεχωρίζουνε σκότςο και φως

Να έχουν οι σκιές έναν δικό τους κόσμο

που περιγράφεται ως έξω απ’ το φως

Να είναι άραγε κόσμος οι σκιές

το σήμερα, το αύριο και το χθες.

Ο κόσμος είναι οι σκιές του

που παραπέμπουνε στο φως

και οι σκιές είναι ένας κόσμος

συμπληρωματικός σε κάθε φως

Ο κόσμος και οι σκοτεινές σκιές του

είναι στοιχεία του φωτός.

Μέσα, τριγύρω και πιο πέρα,

ως θιασώτης του παντός.

Θοδώρα

Ο μοχλός  και η κονσόλα

Ο μοχλός και η κονσόλα

τα μυαλά αναμοχλεύουν

δάχτυλα και οφθαλμοί

συνεχώς δουλεύουν

Πλάθουν κόσμους και εικόνες

χρόνους, μέρες και αιώνες

οδηγούν και οδηγούνται

και κατόπιν δε θυμούνται.

Να ‘ταν άραγε αλήθεια

ή εικονοπαραμύθια

που προβάλλουν σαν απάτες,

σαν αυτούσιες αυταπάτες.

Όλα γίνονται ένα κράμα

η εικόνα και το πράγμα

μέσα στο μυαλό του χρήστη

ένας νέος κόσμος  εκτίσθη.

Η κονσόλα κι ο μοχλός

είναι ο κόσμος τους οχλός

δίχως έλεγχο και γκρίνια

που μονάχα φέρνουν γρίνια.

Το μοχλό και την κονσόλα

και γραμμένα τα ‘ χουν όλα…

Μαριλένα

Ερωτευμένη Ελλάδα

Σαν ανεβείς στο άλογο

κι αφήσεις τα μαλλιά σου

εγώ θα ‘μαι κει να σε κοιτώ

απ’ άκρη σ’ άκρη, ολόγυρά σου.

Κι αν πάλι εκεί δεν ανεβείς

και το αφήσεις μόνο,

εγώ ξανά θα σε κοιτώ

με νοσταλγία και πόνο.

Γιατί εγώ δεν σ’ έχω δει

μήτε ξανανταμώσει

κι όμως το ξέρω πως είσαι όμορφος πολύ

κι ότι πολλοί σ’ έχουν γευτεί μα εγώ δεν σ’ έχω νοιώσει.

Πολλές είναι εκείνες που σε ποθούν

κι οι τυχερές σε έχουν.

Μα εγώ δεν είμαι τυχερή

αφού είμαι σκλάβα στην ίδια μου τη γή.

Αχχχ! Ανάθεμα σ’ αυτούς εκεί,

που με κρατούν μακριά σου

και δεν μ’ αφήνουνε να δω

τη λάμψη στα μαλλιά σου.

Τσαμπίκα

Στο σκοτάδι

Στο σκοτάδι κρύβονται

πράγματα εσφαλμένα

πράγματα ανήθικα και παραποιημένα

Σ’ αυτό ελλοχεύουν κίνδυνοι

που ένας – ένας , αργά-αργά

το πνεύμα του ανθρώπου

το καταπατά.

Η φτώχεια κι η απόγνωση

τη γη μας πλημμυρίζουν

απ’ το σκοτάδι τρέφονται

τον κόσμο βασανίζουν.

Μα θα ‘ρθει η ώρα να γενούν,

κομμάτια να σκορπίσουν

Κάποτε η αλήθεια θα φανεί

τον κόσμο για να σώσει

το ψέμα θα εξαφανιστεί

τη γη να δικαιώσει.

Μα τότε πια θα  βγει το φως

την αλήθεια να αναδείξει;

Το  άδικο να καταδικαστεί

το δίκιο να επικρατήσει!

Ελεάννα Κατ.

Αν ήσουν άστρο της αυγής

Αν ήσουν άστρο της αυγής

θα σουν το πιο ωραίο

το πιο λαμπρό και όμορφο

σε όλο το Αιγαίο

Τα μάτια σου είναι θάλασσα

και μέσα ταξιδεύω

στο σώμα σου να βρω στεριά

να παύσω να κουρσεύω

Στην αγκαλιά σου χάνομαι

και στα φιλιά πεθαίνω

στα μάτι σου ονειρεύομαι

παραδεισένιο μέρος

Όταν στα μάτια σε κοιτώ

κει μέσα αντικρίζω

πόσο πολύ σε αγαπώ

και μέσα μου δακρύζω

Αν ήσουν άστρο της αυγής

θα σουν το πιο ωραίο

το πιο λαμπρό και όμορφο

σε όλο το Αιγαίο

Ζωζώ

Στα ουράνια ταξιδεύω

πάνω από τη γη χορεύω

είναι τα πάντα γιορτινά

κι ας μην έχω τα φτερά.

Δεν ζηλεύω απ’ την ταράτσα

του μυαλού βλέπω τα πάντα από ψηλά

Ανοίγω το παράθυρό μου

και απλώνω τα χέρια

για να πιάσω τα σύννεφα.

Και κάθε φορά που πέφτω

απλά ελπίζω σε ένα αύριο

καλύτερο από το σήμερα.

Βάσω

Του φιλελεύθερου

Μέρα με την μέρα παλεύω

Γι’  αυτό που δεν υπάρχει

Όπου οι άλλοι δουν το φως

Εγώ βλέπω το σκοτάδι

Κλεισμένοι στα κλουβιά τους

όλοι γελάνε

σαν άγριοι.

Κι εμείς με όλα αυτά

καταντάμε οι πιο γελοίοι.

Κι εγώ κλεισμένος

στο κλουβί τρέμω  από το

ρίγος. Στη σιωπή

Γιατί σε νοιώθω μέσα

μου να ανοίγεις

την ψυχή

Να βγαίνω

έξω απ’ το κλουβί και

να φωνάζω  ζητω

Καλλιόπη

Ουράνιο τόξο

Κοιτώ τα χρώματά του

Είναι παντού γύρω

Κόκκινο της φωτιάς στην καρδιά μας

Κίτρινο της λύπης μα και γκρι της θλίψης

Και αν κοιτάξεις  βαθιά γύρω

Θα δεις το μοβ να ζωντανεύει

Και το άσπρο να σε γαληνεύει

Και αν το γαλάζιο ρωτήσεις

θα σου μιλήσει, θα σε αγγίξει

Πώς είσαι; Πώς τα περνάς;

Τι θες και τι γυρεύεις;

Και τότε εσύ θα το κοιτάξεις

και θα δεις και μαύρο

και ροζ και ίσως

βαθιά αν ψάξεις καλά

μια μαργαρίτα θα τριγυρνά

και θα σου λέει

«Ξημέρωσε κοίτα τα χρώματα σού φωνάζουν

ο ήλιος ήρθε,  Χαμογέλα»

Άννα Ραφαέλα

Αγάπη vs  Απόσταση

Περνάνε ώρες και στιγμές

καρδιά μου μακριά σου

και πώς να ζήσω δίχως σου

χωρίς την αγκαλιά σου

Ζωή χωρίς εσένανε

καρδιά μαραζωμένη

Τα μάτια μου κλαμένα

κι η ψυχή μου λυπημένη

Μου λείπουνε τα μάτια σου

και το γλυκό σου χάδι

Ήρθες εσύ και έφερες

το φως μες στο σκοτάδι

Η καρδιά μου την απόσταση

δεν την ελογαριάζει

μονάχα ερωτεύεται

εσένα σαν κοιτάζει

Σαν θωρώ τα μάτια σου

ο παλμός μου δυναμώνει

Τρέμει η καρδούλα μου

κι ο κόσμος μου  θολώνει

Το χέρι όταν μου κρατάς

ζεσταίνεις την καρδιά μου

εσένα θέλω δίπλα μου

για να ‘χω τη χαρά μου.

Εμένα πάρε αγκαλιά

για να μπορώ να ζήσω

κι εσένα σου υπόσχομαι

ποτέ να μην σ’ αφήσω

Πάλι εσένα σκέφτομαι

πάλι για σένα κλαίω

και πάλι μες τον ύπνο μου

το όνομά σου λέω.

Ονειροπαγίδα

Δήμητρα

Είμαι παιδί

Είμαι παιδί κι έχω ψυχή, έχω όνειρα να κάνω

Έχω όνειρα για μια ζωή, για μια ζωή που χάνω

Δεν ξέρω αν χρειάζεται να παντρευτώ να γιάνω

Μα την αλήθεια θα τη βρω , μόνο όταν αποθάνω

Στον κόσμο τούτο εγώ που ζω  υπάρχει δυστυχία

Υπάρχει μίσος, μοναξιά , ζήλια, κακοτυχία

Υπάρχει όμως κι ανθρωπιά, που λίγοι την κατέχουν

και που την αξιοποιούν χωρίς να την κατέχουν

Σαν μεγαλώσω όμως εγώ τον κόσμο αυτό θ’ αλλάξω

Το ουρανό τον γαλανό θα τον ανασυντάξω.

Θα περιποιηθώ το πράσινο, απ’ τα βουνά τις λίμνες

και μες στα χέρια θα κρατώ τις όμορφες τις Νύμφες

Η μία είναι το νερό, η άλλη ο αέρας

κι η τρίτη είναι η γη, όλων μας η μητέρα

Επάνω της να ζήσουμε δίνεται η ευκαιρία

μα εμείς τη χαραμίζουμε την τόση ελευθερία

Την έχουμε ατομικά χωρίσει σε κομμάτια

Μα η γη είναι για όλους μας, τα δυο πολύτιμά μας

και καταστρέφεται η γη και η δική μου μέρα

Είμαι παιδί κι έχω ψυχή και όνειρα να κάνω

μην επεμβαίνετε εσείς, δεν είστε υπεράνω

Έχω μυαλό και λογική, έχω καρδιά πονάω

μην με πληγώνετε λοιπόν, ραγίζω κι ίσως σπάω

Θέλω να ζήσω μια ζωή που περιορισμούς δεν θα ‘χω

Ελεύθερη παντοτινή μέχρι να αποθάνω

Γιατί ως παιδί κι εγώ, έχω δικαίωμα να ζήσω

δικαίωμα να προχωρώ , μα και να σταματήσω

δικαίωμα να εκφραστώ, δικαίωμα να κλάψω

να νευριάσω, να βρεθώ, τα όνειρα να ξεχάσω

δικαίωμα να πληγωθώ και όμως να πληγώσω

να ερωτευτώ να παντρευτώ και ύστερα να ξεδώσω

Δικαίωμα στην επιλογή, δικαίωμα στην πράξη,

Δικαίωμα για τη ζωή, κανείς να μη μου αλλάξει.

Παράπονα έχω πολλά , μα λύση όμως καμία

Τα δύσκολα τα ξεπερνώ χωρίς να ασκήσω βία

Γιατί ως παιδί έχω μυαλό και συναισθήματα σορό

με δυο κουβέντες αν σου πω μπορείς να σε τρελάνω

γιατί έχω βλέμμα παιδικό, γλυκό, σεμνό κα λάγνο.

Είμαι παιδί κι έχω ψυχή, έχω όνειρα να κάνω

έχω όνειρα για μια ζωή, για μια ζωή που χάνω .

Αναστασία

Το ταξίδι της ψυχής

Κι όμως το ωραιότερο ταξίδι του ανθρώπου είναι εκείνο

που δεν αποκτά ο ίδιος εμπειρίες

αλλά η ψυχή του. Ναι, η ψυχή του

ταξιδεύει. Σε τόπους  μαγικούς και διαφορετικούς.

Η μουσική δίνει την κάθε νότα της

για βάρκα της ψυχής. Κι αυτή

σε ποτάμια με αμέτρητα λουλούδια  τριγύρω ταξιδεύει.

Ναι, εκεί ταξιδεύει η ψυχή.

Τα όνειρα την ταξιδεύουν . Τα όνειρα για το παρόν και το μέλλον.

Και οι εμπειρίες της.

Κάθε δευτερόλεπτο του ταξιδιού της είναι οι εμπειρίες της.

Όταν η ψυχή ταξιδεύει ο άνθρωπος είναι ελεύθερος .

Τίποτα και κανέναν ανάγκη δεν έχει.

Πότε θα φτάσει στον προορισμό της η ψυχή.

Πότε, ελεύθερη και κι ανέμελη για πάντα θα πετά σε μέρη μαγικά

κι απερίγραπτα.

Βαγγέλης Π.

Δεν έχω λόγια να το περιγράψω

αυτό όμως που νοιώθω θέλω να τ’ αλλάξω

Θέλω να ξεχαστώ, να ανασυγκροτηθώ

αλλά πάλι αν σε σκεφτώ την καρδιά μου ακολουθώ

Τον δρόμο των ονείρων να διαβώ.

Μα δεν ξέρω που θα βγω

Θέλω να ξεχαστώ κι από τις σκέψεις να απαλαχθώ

μόνο που δεν μπορώ

γιατί στα όνειρά μου κάθε βράδυ σε ζητώ

Θέλω να ξεχαστώ, να ταξιδέψω σε μέρη μαγικά

με μόνη συντροφιά την μουσική κι ανεμελιά

και να ακούσω τα πουλιά, δίπλα στην ακροθαλασσιά.

Μανώλης

Ελλάδα μου βάστα γερά

στις δύσκολες στιγμές που περνάς!

Δώσε ελπίδα στο λαό σου,

που είναι πάντα στο πλευρό σου.

Μπόρα είναι θα περάσει

και ο ουρανός θα λάμψει.

Τόσοι πόλεμοι και σκλαβιά

σ’ έχουν δυναμώσει πια!

Έχεις περάσει αρκετά,

βάσανα, πείνα και δάκρυα πολλά.

Όμως εσύ τα ξεπερνάς

και ξανά προς τη δόξα τραβάς.

Εμείς, η νέα σου γενιά,

σε αγαπάμε αληθινά.

Θα σε τιμούμε πάντα

γιατί είσαι για μας τα πάντα.

Ελλάδα μου βαστά γερά

στις δύσκολες στιγμές που περνάς.

Δίδαξες σ’ όλο τον κόσμο πολιτισμό

και πρέπει όλοι να σου είναι ευγνώμονες για αυτό!

Νίκος

Αμπελοφιλοσοφίες

Το ψέμα είναι σαν την αρμονία

Είναι ατελείωτο και σχετικό

Καθώς  απηχεί διαφορετικά

 σε  κάθε έναν από μας

Η ουσία μιας πνευματικής έννοιας

δεν είναι προσδιορίσιμη

Τα γράμματα μπορούν  μονάχα να την προσεγγίσουν

χωρίς να της δίνουν υλική υπόσταση

Τίποτα δεν είναι αιώνιο

παρά μόνο ο χρόνος

Γιατί ποτέ δεν υπόκειται

στη φθορά

Μαρία Π.

Απερίγραπτα

Μια μέρα θα προσπαθήσω να

δημιουργήσω  λέξεις που θα μπορούν

να εξηγήσουν τα συναισθήματά

μου για σένα

Θα χορεύω μια νύχτα

για σου δείξω πόσο

πολύ πάθος

έχω  με σένα

Τραγούδια άγνωστα θα τραγουδήσω

για σένα

με λόγια που δεν βγάζουν νόημα

μα μελωδία που μιλάει στην καρδιά

Να σ’ έχω αγκαλιά να σε κοιτάω

με τόση

αδυναμία που έχω σε σένα

Θα σου ψιθυρίζω σιγανά

σ’ αγαπώ και θα με ρωτάς πόσο.

Απερίγραπτα

Διαμαντής

Η ζωή μου είναι μπλε

και το σπίτι μου είναι μαύρο

σαν την καρδιά μου το μεσοκαλόκαιρο

που είναι άνω κάτω

Έτσι που λες ήταν η μέρα μου

γεμάτη καρδιοχτύπια

γιατί αυτή που αγαπώ

δεν μ’ αγαπάει ίδια .

Δημήτρης

Ήρθε μια στιγμή

 δίχως λόγο και γιατί,

έφυγες  μακριά μου

 και μαράζωσε η καρδιά μου…

Ήταν μια μέρα αγχωτική

ούτε εγώ ήξερα γιατί

δεν καταλαβαίνω ακόμα

 και έχω γίνει λιώμα

Ραφαήλ

Στο δρόμο καθώς πήγαινα  στη Λίνδο για ένα μπάνιο

στα καταγάλανα νερά του Αποστόλου Παύλου

σταμάτησα στην Κοσκινού για να τσιμπήσω κάτι

και είδα δυο ναυτικούς

ο ένας ήτανε κοντός

κι ο άλλος ήτανε χοντρός

Ήμουνα στον Αρχάγγελο την περασμένη Πέμπτη

μ’ έστησες και περίμενα, γιατί δεν είχες έρθει;

Το ομορφότερο χωριό είναι τα Προφύλια

γιατί εκεί θα βρεις όλα τα εργαλεία

Έχω περάσει από παντού. Λονδίνο και Γαλλία ,

αχ να ‘ξερες, Ηλία μου, τι είναι η Κρητηνία

Και το καλύτερο χωρίο απ’ όλα αυτά της Ρόδου

είναι η Μονόλιθος με το ωραίο βουνό της

Μία ομάδα γνώρισα με όλα τα προσόντα

είναι αυτή ο Διγενής  και όποιον θέλεις ρώτα.

Βαγγέλης Ξ.

Μια φορά κι ένα καιρό στα περασμένα χρόνια

υπήρχε η αγάπη μου, η Τόνια, η Κοκόνα

Πού όταν γλυκοκοίταγε χανόμουνα στ’ ανώγεια

κι όταν εγλυγομίλαγε χανόμουνα στα λόγια

Για δες  ένα κορίτσι, θειέ, δες τη ζωγραφική σου

μάλλον ο Πικάσο έπρεπε να ήτανε παιδί σου

Μα κάνε γρήγορα θαρρώ την που προβαίνει

με τι την εζωγράφισες με  τριαντάφυλλο και μέλι ;

- Στις ομορφιές σου σήμερα, Κοκόνα δοξασμένη

- Σ΄ευχαριστώ πολύ, χωριάτη, είμαι κλαμένη.

-  Που πας , αλογαφέντισσα στα άσπρα φορεμένη ;

- Πάω στης θειας, της κλαίουσας, της χιλιοπικραμένης

- Γιατί καλέ, τι έπαθε και είναι πικραμένη;

- Επέθανε ο άντρας της , ο καπετάν Ποιμένης

- Ποιος, ο ολιγόπιστος, ο χρυσοβουτηγμένος

μα αυτός απ’ τα πολλά λεφτά ήταν δυστυχισμένος;

-Τον μαχαιρώσανε πισώπλατα στο πλοίο στο τιμόνι

το όνομα του άγνωστο, οι παλιοδολοφόνοι

- Μα γιατί το εκάνανε αφού κακός δεν ήταν;

- Γιατί όλοι εζηλεύανε του πατριού την προίκα.

Τα λεφτουδάκια τα καλά που όλους τους αλλάζουν

και από κει από ι πρόβατο λύκοι γεννημένοι που σφάζουν

-  Έλα τώρα ησύχασε , έλα στην αγκαλιά μου

- Γιατί να έρθω στην αγκάλη σου εμορφιά μου;

-  Γιατί θαρρώ πως δάκρυσα απ’ την πολύ τραγίλα

- Ναι όντως σκυλοβρωμάς στα ρούχα προβατίλα

-  Πώς αλλάζουν οι άνθρωποι από την μυρωδίτσα

λες κι ο σκύλος απομακρύνεται όταν θα δει σκυλίτσα.

Κωνσταντίνα 

Ένα γλυκό χαμόγελο

μ” ένα γλυκό μουτράκι

σαν άστρο είναι τ”  ουρανού

ολόχρυσο αγγελάκι

Έχει ένα βλέμμα χαρωπό

γεμάτο ευτυχία

άγγιγμα τόσο απαλό

σαν θεία ευλογία

Είναι γλυκιά παρηγοριά

είναι ζωής σημάδι

είναι αγάπη, έρωτας

είναι χαράς σημάδι

K. Αλταμούρα-Μπούκουρα

Είμαι η Σωτηρία Γ. και έκρινα απαραίτητο να σας στείλω ένα γράμμα και να σας πω για τα δικαιώματα των δύο φύλων τότε και σήμερα. Εκείνη την εποχή οι γυναίκες ήταν εσώκλειστες και τα μόνα μέρη που επιτρεπόταν να πάνε ήταν η εκκλησία και το σπίτι.  Οι γυναίκες τότε δεν μπορούσαν να ασκήσουν όποιο επάγγελμα επιθυμούσαν, βασικά δεν τους επιτρεπόταν καν να ασχοληθούν με  κάτι εκτός από τις δουλειές του σπιτιού, την ανατροφή των παιδιών και  να προσέχουν το ύφος και τη συμπεριφορά τους απέναντι στον άντρα  τους .Εσείς όμως καταφέρατε με τη βοήθεια του πατέρα σας να  πάτε στην Ιταλία, να μεταμφιεστείτε σε άντρα για να περάσετε στη σχολή Τέχνης  και να κάνετε το όνειρό σας πραγματικότητα!

   Στην σημερινή εποχή οι γυναίκες ασκούν όποιο επάγγελμα θέλουν αδιαφορώντας αν αυτό το επάγγελμα που διάλεξαν «ταιριάζει» σε άντρα ή σε γυναίκα. Οι γυναίκες τώρα μπορούν και μιλάνε όπως νιώθουν πιο άνετα ακόμα και αν είναι «προσβλητικό»  απέναντι στον  άντρα. Εσείς επιλέξατε η ίδια τον άντρα, τον οποίο επιθυμούσατε να παντρευτείτε ενώ σε  εκείνη την εποχή απαγορευόταν και υπήρχε μόνο η προίκα από τον αδελφό ή απ’ τον  πατέρα. Στη σημερινή εποχή οι γυναίκες διαλέγουν και φλερτάρουν με όποιον άντρα  επιθυμούν και παντρεύονται όποιον διαλέξουν χωρίς να τους ενδιαφέρει η γνώμη κανενός. Δυστυχώς, στην δική σας εποχή δεν υπήρχαν φάρμακα ή εμβόλια κατά  των διάφορων ασθενειών που κυκλοφορούσαν τότε και δεν μπορέσατε να σώσετε  το παιδί σας και να καταφέρετε να πάρετε τον μικρό σας γιό από τον άντρα σας που σας  τον πήρε μακριά. Τώρα υπάρχει θεραπεία σχεδόν για κάθε αρρώστια θανάσιμη ή μη  και με τη βοήθεια δικαστηρίου πολλές μάνες έχουν καταφέρει να κερδίσουν τα παιδιά τους. Γιατί σήμερα η γυναίκα είναι κάτι πολύ σημαντικό για την επιβίωση των  ανθρώπων. Είναι η αρχή και το τέλος της ανθρώπινης ζωής και τα πάντα βασίζονται πάνω της, είναι η γερή βάση για το κτίσμα της ζωής.  Με λίγα λόγια ένας άντρας τώρα δεν  τα καταφέρνει χωρίς μια γυναίκα δίπλα του. Αυτά ήθελα να σου πω και να σου  εκφράσω τη γνώμη μου γι’ αυτό το θέμα. Ελπίζω να τα ξαναπούμε ξανά και πάλι  μπράβο σας. Είσαστε το πρότυπο πολλών γυναικών…!

Καλλιόπη

Ρόδος 16/10/2014

    Αγαπητή Ελένη,

    Είναι τόσα αυτά που θέλω να σου γράψω και άλλα τόσα αυτά που θέλω να σε ρωτήσω, που δεν ξέρω από πού να αρχίσω.

    Νοιώθω απέραντο θαυμασμό για τον δυναμισμό σου, που λόγω της αστείρευτης ανάγκης για να τελειοποιήσεις  τις γνώσεις σου στην ζωγραφική, παίρνεις το ρίσκο  να ντυθείς και να παραμείνεις ως άντρας για ένα με δύο χρόνια στην σχολή των περίφημων Ναζαρηνών ζωγράφων.

    Άραγε τι είναι αυτό που θα συμβάλλει ώστε να γίνει ο τρόπος σκέψης σου αντρικός ; Πως θα μπορέσεις να κρύψεις τις ευαισθησίες μιας γυναίκας στους πίνακες ζωγραφικής που θα δημιουργήσεις; Πόσο σκληρή μπορεί να γίνει η ματιά σου; Δεν φοβάσαι μήπως προδοθείς από τα δημιουργήματά σου; Ή μήπως σκληρύνεις μέσω αυτών;

    Πόσες φορές προσπάθησα να μπω στην θέση σου, να ντυθώ, να περπατήσω, να μιλήσω σαν άντρας, μήπως και καταλάβω πόσο δύσκολο θα είναι για σένα ούτε που μπορείς να σκεφτείς.

    Όπως η Κυρά, έτσι και εσύ μοναδική με θάρρος και πυγμή. Πόσο πολύ θα ήθελα να πάρω από εσάς  την δύναμη να πω η να κάνω κάτι από όλα αυτά που μου απαγορεύονται  για λόγους ευγενείας.

    Ναι είμαι και εγώ μία Ελληνίδα, μα όχι και τόσο γενναία. Δεν νομίζω να μπορούσα ποτέ να κρύψω σαν εσένα την αλήθεια από τον πατέρα μου. Θέλω βλέπεις να ασχοληθώ με το τραγούδι, μα ο πατέρας μου πάντοτε λέει πως δεν είναι αυτό επάγγελμα για κορίτσια της σειράς μας. Στυφή, τετράγωνη γνώση ενός νομικού, τι να καταλάβει; Αυτό που θέλει για μένα είναι να ακολουθήσω το επάγγελμά του και να πραγματοποιήσω βέβαια και ένα καλό γάμο με έναν επιφανή νέο της τάξεως μας, τίποτα άλλο.

    Πόσο πολύ θα ήθελα να είχα το κουράγιο να μπω μέσα σε ένα πλοίο για την Νάπολι και να έρθω να σε βρω.

    Μα δυστυχώς εγώ δεν μπορώ να γίνω ο Κανένας, γιατί είμαι η κόρη του κ. Δημητρακόπουλου.

    Θα προσμένω λοιπόν με ανυπομονησία να μάθω νέα σου και ελπίζω ότι θα έχω την τιμή να δω υπογεγραμμένο, ένα έργο σου.

Μετά τιμής

Καλλιόπη Χ.

Ελεάννα

Προς: Ελένη Αλταμούρα Μπούκουρα

 15/10/2014

     Αγαπητή Ελένη,

  Ήθελα εδώ και καιρό να σου γράψω. Βρήκα την ευκαιρία να σου στείλω και να σου περιγράψω πώς αντιμετωπίζεται η γυναίκα στην εποχή μου. Τα δεδομένα πλέον έχουν αλλάξει και δεν είναι ίδια όπως τότε.

  Η γυναίκα πλέον δεν αντιμετωπίζεται ως ένα όν χαμηλότερου επιπέδου και εκτίμησης. Πλέον μπορεί να εργάζεται σε όλους τους τομείς, ακόμα και σε επαγγέλματα που κάποτε θεωρούνταν ανδρικά. Η θέση της έχει απελευθερωθεί και η αξία της εκτιμάται ανάλογα με αυτά που προσφέρει μέσα στην κοινωνία.

  Παρ” όλα αυτά είμαι συγκλονισμένη με εσένα και τη ζωή σου. Πήρες ένα τεράστιο ρίσκο , ώστε να πραγματοποιήσεις τα όνειρα σου, αν και ήξερες τις συνέπειες και τους κινδύνους των πράξεων σου.

  Χάρη σε εσένα και σε όλες αυτές τις γυναίκες που αντέδρασαν το ίδιο  μέσα στην καταπίεση εκείνης της εποχής, εμείς σήμερα έχουμε την ευκαιρία να αναδείξουμε την προσωπικότητα μας και το ταλέντο μας δίχως να φοβόμαστε τι μπορεί να προκύψει.

 Ευχαριστώ πολύ για το χρόνο που μου αφιέρωσες ώστε να διαβάσεις το γράμμα  μου.

 Σε φιλώ,

Με εκτίμηση

Ελεάννα Κων.

Βαγγέλης Ξ.                

Αγαπητή Ελίζα

   Σου  γράφω με πολύ αγάπη γιατί έχω διαβάσει έργα σου και ήθελα να σου μιλήσω. Και μιας και έχω την ευκαιρία αυτή… Με λένε Βαγγέλη και σου γράφω από το μέλλον, το μακρινό από σένα μέλλον. Ξέρω πως σου ακούγεται λίγο παράλογο αλλά είναι αλήθεια. Εδώ, τώρα έχουμε 2014 μ.Χ.. Και τα πράγματα που θα σου πω θα τα βρεις πολύ πολύπλοκα, διότι η τεχνολογία τότε και τώρα δεν είναι ίδια μ’ αυτά που ξέρεις. Παρόλο που κάποια θα σου φανούν…

      Λοιπόν, θα ήθελα να σου πω τώρα πως εδώ έχουμε κινητά τηλέφωνα υψηλής τεχνολογίας με λειτουργία αφής και πολύ λεπτά. Επίσης η ομιλία έχει αλλάξει από τότε. Τώρα δεν μιλάμε στην καθαρεύουσα, αλλά μιλάμε μια γλώσσα με στοιχεία της αρχαίας, της καθαρεύουσας και της δημοτικής.

 Έχουμε και αυτοκίνητα και τα καινούρια είναι πολύ υψηλής τεχνολογίας, πιο οικολογικά και πιο οικονομικά. Παρά ταύτα έχουμε εξελίξει και τα ποδήλατα, πρώτα έγινε ηλεκτρικό, μετά βενζινοκίνητο, και τώρα μηχανάκι με δυο ρόδες   ή με τέσσερις, τα λεγόμενα «γουρούνες».

και το καλύτερο όλα αυτά θα μπορούσες κι εσύ να τα απολαύσεις, γιατί οι γυναίκες πια είναι ελεύθερες.

Αυτά είναι τα δικά μου νέα. Θα περιμένω την απάντησή σου.

Ο φίλος σου Βαγγέλης.

Νίκος Χ.

Ρόδος, 16/10/2014

Αγαπητή Ελισάβετ,

            Απαντώ στο γράμμα που μου έγραψες. Γνωρίζω για την κατάσταση των γυναικών στο 19ο αι. και με βάση τα συναισθήματα και τους προβληματισμούς σου (από το γράμμα), θα ήθελα να σε βοηθήσω εκφράζοντας τη γνώμη μου και τη συμπαράστασή μου.

             Συγκεκριμένα, στηρίζω τον αγώνα σου για να έχεις μια ζωή όπως εσύ τη θέλεις, κι όχι όπως οι άλλοι τη θέλουν για σένα. Πιστεύω ότι σκοπός της ζωής είναι η άμεση έκφραση συναισθημάτων αλλά και ο αγώνας για την ποθητή απελευθέρωση από αξίες, ιδανικά και καταστάσεις με τις οποίες κάποιος δεν είναι σύμφωνος. Καταλαβαίνω στο έπακρο την αγάπη σου για τα γράμματα αλλά και την ανάγκη σου να αντισταθείς στην αποπνικτική ατμόσφαιρα της συντηρητικής σου οικογένειας. Είμαι μαζί σου στον αγώνα αυτό, καθώς και τον αγώνα διεκδίκησης δικαιωμάτων των γυναικών.

            Όσον αφορά τη γνώμη μου, θα σου πρότεινα να μη  σταματήσεις ποτέ να ασχολείσαι με την τέχνη και να μη σταματήσεις ποτέ να αγωνίζεσαι για τα δικαιώματά σου και τις ανάγκες σου. Επίσης, θαυμάζω τα έργα σου και θα σου πρότεινα να γράψεις και μια αυτοβιογραφία, προσπαθώντας να αποτυπώσεις τα συναισθήματα, τις σκέψεις και τους προβληματισμούς σου πάνω στο ζήτημα της ελεύθερης σκέψης και πράξης. Ελισάβετ, θυμήσου τα λόγια μου.

           Υ.Γ.: Κλείνοντας, σου εύχομαι καλή τύχη στον αγώνα και την προσπάθεια σου, υπενθυμίζοντάς σου ότι είμαι πάντα μαζί σου!!!

Ο φίλος σου

Νίκος Χ.

Ηλίας Μ.

 Αγαπητή Ελισάβετ

  Σου στέλνω αυτό το γράμμα για να σε βοηθήσω να κάνεις τις σωστές επιλογές. Για να κρίνεις ποιο είναι το σωστό και ποιο και ποιο το λάθος για σένα.

Ξέρω πως έχεις προβλήματα με τους δικούς σου, με το μέλλον σου και τις αποφάσεις των δικών σου για αυτό. Για αυτό και θα ήθελα να σε βοηθήσω να τα λύσεις. Εγώ σου προτείνω με όλη την καλή μου διάθεση να μην ακούσεις τους γονείς σου, να απελευθερωθείς και να κάνεις αυτό που λέει  η καρδιά σου. Δεύτερον, να προσπαθήσεις να πετύχεις το στόχο σου και να ξεπεράσεις κάθε  φόβο και δισταγμό. Ακόμη, ξέρω ότι σε παντρέψανε με το ζόρι. Γι αυτό σου προτείνω να ξαναπροσπαθήσεις να παντρευτείς έναν άλλο σύζυγο που να μη σε βρίζει, να τον αγαπάς και να είστε ερωτευμένοι και αγαπημένοι. Και τέλος, να προσπαθήσεις να σπουδάσεις και να να κάνεις αυτό που θες. Να γράψεις ωραία ποιήματα και για σένα αλλά και για να ωφεληθεί η οικογένειά σου από αυτό, και ψυχολογικά και οικονομικά. Τέλος, συνοψίζοντας, τα προβλήματα σου δεν ήταν πολλά, αλλά δύσκολα να λυθούν. Αλλά δεν βαριέσαι !!! Αν αγαπάς κάποιον ή κάτι  κάνεις τα αδύνατα δυνατά για να τα καταφέρεις και στο τέλος τα καταφέρνεις.

Ηλίας Μ.

Ραφαήλ Μ.

Αγαπητή Ελένη.

Σου γράφω αυτό το γράμμα για να σου πω ότι έχουν αλλάξει πολλά πράγματα σε σχέση με τις γυναίκες και τη ζωγραφική.

Τώρα οι γυναίκες είναι ανεξάρτητες , μπορούν να κάνουν ότι θέλουν , δεν τις πιέζουν, δεν τις δέρνουν, ψηφίζουν και έχουν δικαίωμα να σπουδάσουν στα Πανεπιστήμια, να πραγματοποιήσουν τα όνειρά του και να προσφέρουν στην κοινωνία. Δυστυχώς όμως, αυτό δεν συμβαίνει σε όλες τις χώρες. Σε άλλες χώρες υπάρχει πόλεμος , βία και οι γυναίκες δεν είναι ακόμα ανεξάρτητες…

Όσον αφορά τη ζωγραφική τώρα, έχουν αλλάξει κάποια πράγματα. Παλιά ζωγράφιζαν μόνο με το πινέλο,  τώρα ζωγραφίζουν και με σπρέι σε τοίχους, σε δρόμο και σπίτια , όπου βρουν. Αυτό είναι ωραίο αλλά μερικές φορές πρέπει να σταματάνε γιατί καταστρέφουν δημόσια και ιδιωτική περιουσία . Δεν λέω να το σταματήσουν, αλλά μπορούν να το περιορίσουν…

Όπως βλέπεις πολλά πράγματα έχουν αλλάξει…..

Ραφαήλ Μ.

Βαγγέλης Π.

Ελένη,

αποφάσισα να σου γράφω ένα γράμμα για να σου περιγράψω την κοινωνική θέση της γυναίκας σήμερα.  Γνωρίζω πόσο δύσκολη ήταν στο παρελθόν, και πιο συγκεκριμένα στην εποχή που γεννήθηκες και μεγάλωσες , η ζωή για τις γυναίκες. Ζούσαν μόνο μέσα στο σπίτι και απαγορευόταν να βγουν έξω. Η μόνη τους απασχόληση ήταν τα παιδιά τους, η οικογένειά τους και οι δουλειές του σπιτιού.  Εκεί περιστρεφόταν όλη τους η ζωή.

Γνωρίζω επίσης, πόσο ανήσυχο πνεύμα ήσουν. Φανταζόσουν τη γυναίκα ελεύθερη, ανεξάρτητη, ικανή για μεγάλα πράγματα.  Αυτή τη γυναίκα που ανταποκρίνεται στο σήμερα κι όχι στο τότε. Θέλησες να ασχοληθείς με τη ζωγραφική, κάτι που καμιά γυναίκα δεν είχε σκεφτεί να κάνει μέχρι πρότινος.

Θα σου μιλήσω λοιπόν για τη σημερινή γυναίκα. Είναι ελεύθερη να πράξει ό,τι θέλει  και όπως το θέλει. Μπορεί πια να παντρευτεί εάν το θέλει εκείνη, κανένας πια δεν της το επιβάλλει. Πλέον στην σημερινή εποχή οι γυναίκες είναι ικανές να εργαστούν σε οποιαδήποτε δουλειά επιθυμούν, ανεξάρτητα από το πόσο δύσκολη και απαιτητική είναι.  Στις περισσότερες χώρες του πλανήτη μας η γυναίκα έχει τα ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις με τον άντρα. Σήμερα οι γυναίκες δεν ζουν σαν δούλες, ούτε ασχολούνται αποκλειστικά με τις δουλειές τους σπιτιού.

Τώρα, σχετικά με τις γυναίκες που ασχολούνται με τη ζωγραφική έχω να πω ότι είναι πολλές και συνέχεια πληθαίνουν αλλά και γίνονται καλύτερες.  Η τέχνη αυτή εξελίσσεται, καλυτερεύει, δημιουργούνται καινούριες τεχνοτροπίες και χρησιμοποιούνται καινούρια υλικά. Επίσης, η ζωγραφική είναι πλέον ένα βασικό μάθημα που διδάσκεται σε όλα τα σχολεία της Ελλάδας.

Βέβαια, πρέπει να αναφέρω ότι όλα τα παραπάνω δεν συμβαίνουν σε όλον τον κόσμο. Υπάρχουν και κάποιες χώρες  που ζουν με τα παλιά ήθη κι έθιμα, τα οποία θέλουν τις γυναίκες σκλάβες της οικογένειας, καταπιεσμένες και χωρίς να έχουν δικαίωμα να πουν τη γνώμη τους.

Αυτά είχα να σου πω. ελπίζω να σε κάλυψα, να σου έλυσα τυχόν απορίες για το μέλλον  και να  σου έδωσα μια σοφή και κατανοητή εικόνα της κατάστασης η οποία επικρατεί σήμερα και συνέβαλες και συ σ’ αυτήν…

Βαγγέλης Π.

Δήμητρα

Αξιότιμη κυρία Αλταμούρα

Είμαι μια κοπέλα εν ονόματι Δήμητρα.  Σου στέλνω αυτό το γράμμα από το μέλλον. Βρισκόμαστε πλέον στο 2014. Έχω βρει μια μικρή χρονομηχανή και αποφάσισα να την αξιοποιήσω στέλνοντάς σου ένα γράμμα. Μελετώντας τα παιδικά σας χρόνια καθώς και τα χρόνια της ενήλικης ζωής σας, παρατηρώ την υποβάθμιση που αντιμετώπιζε τότε το γυναικείο φύλο και την δυσκολία να εκφράσει τη γνώμη του ή να πραγματοποιήσει τα όνειρά του.

 Εσείς όμως τα καταφέρατε και τα δυο ! Κι αυτό είναι κάτι το οποίο θαυμάζω ιδιαίτερα και το επαινώ. Μέσα σε τόσα «όχι» που ακούγατε, εσείς καταφέρατε και είπατε το «ναι» μη φοβούμενη την αντίδραση των ανθρώπων. Πραγματοποιήσατε το όνειρό σας, ενώ οι περισσότερες γυναίκες, είτε παρά την θέληση τους είτε και από άγνοια, συμφωνούσαν ότι το γυναικείο φύλο είναι κατώτερο.

Βέβαια, υπήρχαν άνθρωποι που σας βοήθησαν να ορθοποδήσετε, σας υποστήριξαν σας έδωσαν κουράγιο και όση βοήθεια μπορούσαν να σας προσφέρουν με σκοπό να επιτύχετε αυτό που λατρεύατε να γίνετε, άσχετα με το τι πίστευαν οι άλλοι. Φυσικά, αναφέρομαι στον πατέρας σας που έκανε τόσα πολλά για να μορφωθείτε και να αναπτύξετε ακόμη περισσότερο το ταλέντο σας.

Στην σημερινή εποχή, είναι αλήθεια ότι λίγοι άνθρωποι σας γνωρίζουν. Αλλά αυτοί οι λίγοι, όσοι έχουν αντιληφθεί τη σημασία της ζωής σας  και των επιλογών σας, είναι αρκετοί για να διαδώσου τη ζωή και το έργο σας αλλά και τις δύσκολες καταστάσεις που βιώνατε και οι περισσότερες –αν όχι όλες-γυναίκες της εποχής σας.

Σήμερα έχει γραφεί η βιογραφία σας και πολλές γυναίκες που τη διάβασαν πήραν κουράγιο για να πραγματοποιήσουν  τα δικά τους όνειρα όπως κι εσείς τα δικά σας.

Θα ήθελα πολύ κάποτε να σας γνωρίσω και να μάθω λεπτομέρειες για τη ζωή σας και όσα δεν γράφηκαν για σας.

Με εκτίμηση

Δήμητρα

Μαρία Π.

Ρόδος, 17/9/2014

Προς Ελισάβετ

Ζάκυνθος, 17/10/1819

Ελισάβετ μου

Γεια σου. Είμαι μια φίλη, Δε με γνωρίζεις προσωπικά. Ούτε κι εγώ. Στην πραγματικότητα είναι πολύ παράξενο που σου μιλάω. Ελπίζω να καταλαβαίνεις τον γραφικό μου χαρακτήρα και γενικά αυτά που λέω. Όχι, δεν είμαι ανορθόγραφη! Ούτε χρησιμοποιώ  λάθος συντακτικό της γλώσσας. Ελληνικά είναι, αλλά λίγο διαφοροποιημένα. Γιατί προέρχονται από το μέλλον, όπως κι εγώ.

Τέλος πάντων, σου γράφω  γιατί έχω ακούσει πολλά για σένα. Σίγουρα θα αναρωτιέσαι από πού… Λοιπόν, εδώ μπορεί κανείς να μάθει τα πάντα για τον οποιοδήποτε.

έμαθα ότι δεν ήθελες να παντρευτείς. Αλλά να βρεις την ησυχία σου χωρίς να είσαι αναγκασμένη να ζήσεις μια ζωή την οποία δεν επέλεξες ποτέ. Κανείς δεν θέλει κάτι τέτοιο. Και το καταλαβαίνω γιατί στην εποχή και στο μέρος που ζεις μια γυναίκα δεν έχει τη δυνατότητα να εκφράσει τη γνώμη της για κάτι που αφορά την ίδια πόσο μάλλον για οτιδήποτε άλλο.  Αν και είσαι νέα, αντιλαμβάνεσαι τη δύσκολη θέση στην οποία βρίσκεται λόγω του ότι είσαι γυναίκα. Γιατί ξέρεις ότι η δυνατή σου επιθυμία για μια καλύτερη ζωή το πιο πιθανό είναι να μείνει απλά μια επιθυμία, καθώς είναι σχεδόν ανέφικτη.

Όμως δεν σου γράφω για να σου μιλήσω για το ν εσωτερικό σου κόσμο, άλλωστε ήδη γνωρίζεις τι επιζητάει. Σου γράφω για να σου προσφέρω μια μικρή χαραμάδα αισιοδοξίας όσον αφορά τα όνειρα σου και μερικές συμβουλές.

Εδώ που ζω εγώ, στο μέλλον, η θέση των γυναικών στην κοινωνία είναι πολύ  βελτιωμένη. Φυσικά δεν το καταφέραμε αυτό από τη μια μέρα στην άλλη, καθώς γενιές και γενιές των προγιαγιάδων μας πάλεψαν λίγο λίγο  κι αγωνίστηκαν για να φτάσουμε εδώ. Λογικά θα αναρωτιέσαι που είναι αυτό το υπέροχο μέρος. Είναι πολύ μακριά από σένα και δεν θα μπορέσεις να το φτάσεις ποτέ, όσο κι αν το θες. Δεν το λέω για να σε απογοητεύσω. Είμαι από το μέλλον θυμάσαι; Αλλά είσαι μια μορφωμένη κοπέλα και έχεις τη δυνατότητα, πιστεύω, να πάρεις τη ζωή σου στα χέρια σου.  Αν οι γονείς σου δεν εγκρίνουν τον τρόπο ζωής που  επέλεξες και περιορίζονται απλά να σου ξεκαθαρίσουν ότι θα παντρευτείς κάποιον που θα επιλέξουν αυτοί, δεν έχεις παρά να τους ξεγράψεις. Φύγε από κει. Άλλαξε όνομα. Αν δεν παλέψεις για αυτά που θες από την ζωή, μην απορείς εάν μετά βρεθείς να ζεις κάτω από την ίδια στέγη με έναν ξένο, αναγκασμένη να φροντίζεις το νοικοκυριό αλλά και έναν άνδρα για τον οποίο κατά πάσα πιθανότητα δεν θα έχεις κανένα συνάισθημα  και θα θεωρείς τη ζωή σου ανούσια και μίζερη.

Μην παρατάς τα όνειρα σου.  Κι ίσως μια μέρα με θυμηθείς. Μαζί με αυτό το γράμμα σου στέλνω κι όλη την αγάπη, όση μπορώ αισιοδοξία και κουράγιο…

Με εκτίμηση,

Η φίλη σου από μακριά,

Μαρία

Μανώλης Π.

Αγαπητή Ελισάβετ Μουτζάν,

διαβάζοντας την βιογραφία σου, ένιωσα πολύ μεγάλη θλίψη για τη θέση της γυναίκας εκείνης της εποχής, η οποία ήταν ουσιαστικά «σκλαβωμένη» μέσα στο ίδιο της το σπίτι, με  μόνη επιλογή να παντρευτεί έναν άντρα που τον διάλεγαν οι δικοί της, συνεχίζοντας την ζωή της αφοσιωμένη στην νέα της πλέον οικογένεια αποκομμένη τελείως από την κοινωνική ζωή.

Νιώθω όμως και πολύ μεγάλη χαρά που μία γυναίκα ελληνίδα εκείνης της εποχής, κατάφερε με τον τρόπο της να «επαναστατήσει»  για τα δικαιώματα και την ελευθερία της γυναίκας. Μπορεί να μην πολέμησες για την ελευθερία των Ελλήνων, όμως έδωσες την δική σου μάχη για την ελευθερία του γυναικείου φύλου. Δυστυχώς, έφυγες πολύ νωρίς από τη ζωή και δεν έδωσες όλα αυτά που ήθελες και πραγματικά μπορούσες να προσφέρεις. Όμως πιστεύω ότι πέτυχες τον στόχο σου, να φύγεις από την ζωή αφήνοντας κάτι καλό πίσω σου, αφού μέχρι και σήμερα σε τιμάμε ως την πρώτη ελληνίδα πεζογράφο.

Στη σημερινή εποχή τα πράγματα έχουν αλλάξει πάρα πολύ προς το καλύτερο, αφού πλέον όλες οι γυναίκες έχουν ίσα δικαιώματα με τους άντρες. Είναι ελεύθερες να παίρνουν τις  αποφάσεις για τη ζωή τους. Είναι επιλογή τους και δικαίωμά τους να εργάζονται, να παντρεύονται, να κάνουν παιδιά καθώς να έχουν άποψη και άμεση συμμετοχή στα κοινά.

Κάθε εποχή έχει τα καλά της και τα κακά της και πιστεύω ότι αν ζούσες σήμερα θα ήσουνα περήφανη για τα δικαιώματα και τα προνόμια που κατάφερε να κερδίσει η γυναίκα και θα μπορούσες να προσφέρεις όλα αυτά που επιθυμούσες και λαχταρούσες.

 Με εκτίμηση

 Μανώλης

Αναστασία Φ.

Αγαπητή κυρία Μουτζάν

αποφάσισα να σας στείλω αυτό το γράμμα από το μέλλον για να σας ενημερώσω σχετικά με την αλλαγή στη θέση της γυναίκας κατά την πάροδο όλων αυτών των χρόνων. Ξέρω πως μοχθήσατε για τη θέση της γυναίκας, για την ελευθερίας της· γι’ αυτό θεώρησα αναγκαίο να σας στείλω ένα γράμμα με αυτό το περιεχόμενο. Ε, λοιπόν, γι’ αυτή σας τη μάχη για το ελεύθερο πνεύμα σας μείνατε στην ιστορία ως η πρώτη Ελληνίδα που με τόσες δυσκολίες  κατάφερε να γίνει πεζογράφος. Προσωπικά σας θαυμάζω πολύ γιατί παρ’ όλες τις αντιξοότητες, λόγω εποχής και κοινωνικών συμβάσεων, εσείς καταφέρατε, έστω και σε μικρό βαθμό, να εναντιωθείτε, να συνειδητοποιήσετε τη μειονεκτική θέση της γυναίκας και να προσπαθήσετε να την αλλάξετε.

Λοιπόν, τώρα θα σας ενημερώσω για τη θέση της γυναίκας στη σημερινή εποχή. Μετά το θάνατό σας, η Ελληνίδα μπαίνει στο χώρο εργασίας ασκώντας αρχικά μόνο το επάγγελμα της δασκάλας. Αργότερα, προς τα τέλη του 19^ου αιώνα, οι γυναίκες «εισβάλλουν» σχεδόν σε όλα τα «ανδρικά» επαγγέλματα. Το 1946 οι φεμινίστριες μέσω  του 1^ου Πανελλαδικού Γυναικείου Συνεδρίου διεκδικούν και τελικά επιτυγχάνουν να παραχωρηθούν πλήρη πολιτικά δικαιώματα στις γυναίκες. Μετά από πολλές επαναστάσεις και συγκρούσεις οι γυναίκες κατάφεραν σήμερα, το 2014, να έχουν ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις με τους άνδρες. Πλέον μοιράζονται τις δουλειές του σπιτιού και ο λόγος τους έχει την ίδια βαρύτητα.  Κάποιο από τους καλύτερους επιχειρηματίες είναι γυναίκες κκαι σχεδόν όλες οι γυναίκες εργάζονται και έχουν την δική τους καριέρα. Επίσης, πλέον υπάρχουν πολλές Ελληνίδες πεζογράφοι οι οποίες γράφου υπέροχα κείμενα, αντάξια ή ίσως και ανώτερα εκείνων κάποιων ανδρών συγγραφέων.

Η αρχή όλων αυτών ήσασταν εσείς και λίγες ακόμα γυναίκες που εναντιωθήκατε στο άδικο αυτό σύστημα που είχε τη γυναίκα σε μειονεκτική θέση. Ακόμα κι αν τελικά δεν καταφέρατε να κάνετε αυτό που πραγματικά θέλατε, κάνατε τη αρχή, ανοίγοντας το δρόμο σε τόσες άλλες γυναίκες. Για αυτό και εμείς στο σχολείο διδασκόμαστε την ιστορία σας για να  παραδειγματιστούμε και να συνειδητοποιήσουμε πως κάποιες γυναίκες μόχθησαν πολύ για την σημερινή θέση των γυναικών. Σαφώς, οι γυναίκες αποτελούν σε κάποιους τομείς, όπως τη Βουλή, μειονότητα αλλά πιστεύω ότι αυτό θα εξαλειφθεί σύντομα.

Σας αξίζουν θερμά συγχαρητήρια και πολλά ευχαριστήρια μιας και η ύπαρξη σας αποδείχθηκε τόσο σημαντική. Που δεν το βάλατε κάτω μέχρι το τέλος. Αυτά να ξέρετε, για να παίρνετε κουράγιο.

Μετά τιμής

Αναστασία

Θοδώρα

 Ρόδος, 12/10 .2014

Αγαπητή κυρία Αλταμούρα- Μπούκουρα

Συγκλονίστηκα διαβάζοντας την ιστορία της ζωής σας και ένιωσα την ανάγκη να επικοινωνήσω με κάποιον τρόπο μαζί σας.

Αντισταθήκατε στο συντηρητισμό και στο κοινωνικό κατεστημένο της Ελλάδα του 19^ου αιώνα, που προέβλεπε για την γυναίκα τον παραδοσιακό ρόλο της συζύγου, της μητέρας και της νοικοκυράς. Παραμείνατε ανυποχώρητη και αποφασιστική, ξεπερνώντας τα εμπόδια και τις δυσκολίες που εμφανίστηκαν στο δρόμο σας. Τολμήσατε να μεταμφιεστείτε σε άντρα για να πραγματοποιήσετε το άπιαστο φαινομενικά όνειρό σας, να αφιερωθείτε στις καλλιτεχνικές σας αναζητήσεις, σπουδάζοντας ζωγραφική στην Νάπολι της Ιταλίας. Κι έχοντας παράλληλα τη στήριξη της οικογενείας σας κάνατε το όνειρο σας πραγματικότητα και γίνατε μια σπουδαία ζωγράφος. Παντρευτήκατε από έρωτα έναν άνδρα τον οποίο η ίδια επιλέξατε και κι είχατε μια μακροχρόνια  ασυνήθιστη για την εποχή σχέση, αδιάφορο που σεν είχατε στο τέλος την τύχη να νιώσετε αληθινή ευτυχία.

Τα επιτεύγματά σας με εντυπωσίασαν απερίγραπτα. Με την βοήθειά σας συνειδητοποίησα πως ο άνθρωπος μπορεί με ισχυρή θέληση και προσπάθεια να πετύχει όσους υψηλούς στόχους έχει θέσει. Με τη ζωή και το έργο σας υπήρξατε πρότυπο και παράδειγμα πολλών γυναικών.

Με εκτίμηση

Η αναγνώστρια σας

Θεοδώρα

Κατερίνα

Αγαπητή Ελισάβετ 14/10/2014`

Δεν ξέρω αν θα σε κάνω να χαρείς ή αν θα πάρεις θάρρος γι’ αυτό που προσπαθείς με αυτό που θα σου ανακοινώσω. Σήμερα οι γυναίκες είναι πιο ελεύθερες και έχουν δικαιώματα. Απαγορεύεται να παντρευτούν σε πολύ μικρή ηλικία και διαλέγουν μόνες τους τον σύζυγό τους. Βγαίνουν έξω με τις φίλες τους, πάνε για ψώνια, κουτσομπολεύουν για αγόρια και μερικές φορές δεν υπακούουν στις απόψεις και στις διαταγές των γονιών τους. Επίσης, έχουμε πολλές γυναίκες που είναι συγγραφείς και κάποια βιβλία τους είναι παγκοσμίως γνωστά. Οι γυναίκες πάνε σχολείο κανονικά από το Δημοτικό μέχρι το Λύκειο  και μετά πάνε είτε σε κάποιες ειδικές σχολές ή στο Πανεπιστήμιο. Υπάρχουν γυναίκες φυσικοί ή μαθηματικοί, δασκάλες κτλ.

Πριν  χρόνια από τώρα και μετά από χρόνια για την εποχή σου οι γυναίκες απέκτησαν αυτά τα δικαιώματα γιατί αποδείχτηκε ότι ήταν άδικο για αυτές να ζουν σε μια κλειστή ζωή χωρίς δικές τους απόψεις και δικές τους επιλογές.

Οπότε, πρέπει να συνεχίζεις να ελπίζεις γιατί ,ακόμα κι αν δεν τα καταφέρεις ,ουσιαστικά θα τα έχεις καταφέρει. Γιατί κατάφερες αφού χωρίς την, έστω μικρή, προσπάθεια σου ίσως οι γυναίκες συγγραφείς να μην υπήρχαν και γενικά τα δικαιώματα για τις γυναίκες σήμερα ίσως να μην είχαν επιτευχθεί.

Με φιλιά

Κατερίνα

Μαρία Α.

Γράμμα στην Ελένη

Ρόδος 14/10 20114

Αγαπητή Ελένη

Η θλιβερή σου ιστορία με συγκλόνισε και ταυτόχρονα με παρακίνησε να σου γράψω αυτό το γράμμα, αποκαλύπτοντας σου πολλές αλήθειες του σήμερα. Ακόμη να σου εκδηλώσω  τις ευχαριστίες μου για την ανατρεπτική σου ιστορία, η οποία συντέλεσε στην χειραφέτηση της γυναίκας. Θα ήθελα, τέλος, να σε ταξιδέψω στο σήμερα και να γνωρίσεις τις τρομερές αλλαγές της κοινωνίας.

   Αρχικά, διαβάζοντας την ιστορία σου ένιωσα στο  πετσί μου τι σημαίνει να αρνιέσαι την ταυτότητά σου για χάρη των επιλογών σου και πραγματικά σε θαύμασα για το θάρρος και την αγάπη με την οποία περιέβαλες τις επιλογές σου.  Το γεγονός πως η οικογένειά σου σε στήριξε, πως παντρεύτηκες αυτόν που ερωτεύτηκες και πως εσύ, μια γυναίκα, σπούδασες έστω και κρυφά εικαστικές τέχνες, ήταν πράξεις πρωτοπόρες για την εποχή σου κι ως εκ τούτου πρωτότυπες. Και σε θαύμασα για αυτό. Αλλά πιο πολύ σ’ ευχαριστώ γιατί η διότι η τραγική σου ιστορία, παρέμεινε ζωντανή μέσα στο χρόνο και συντέλεσε στην ανεξαρτητοποίηση της γυναίκας.

Συγκεκριμένα, εσύ και η ιστορία σου αποτελέσατε ένα από τα πρώτα χτυπήματα στην αντίληψη της εποχής σας για τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία, μια θέση η οποία έχει αλλάξει πια ριζικά. Σήμερα πια , το 2014, η γυναίκα , μετά από πολλούς αγώνες και εξαιτίας της Γαλλικής Επανάστασης, της Βιομηχανικής Επανάστασης αλλά και του φεμινιστικού κινήματος που αναπτύχθηκε  και  αγωνίστηκε για τα δικαιώματα της γυναίκας , χειραφετήθηκε και ανεξαρτητοποιήθηκε. Συγκεκριμένα,  έχει δικαίωμα ψήφου, φοράει παντελόνια, εργάζεται σε πολύ απαιτητικά επαγγέλματα, καπνίζει, οδηγεί, σπουδάζει, πάει σχολείο υποχρεωτικά, μπορεί να γίνει βουλευτής ή πρωθυπουργός. Έχει δηλαδή πλέον ίσα δικαιώματα με τους άντρες και η ισότητα μεταξύ των δυο φύλων είναι πια γεγονός.

 Έτσι λοιπόν, Ελένη μου, με τη συμβολή της δικής σου ιστορίας και με πολλούς ακόμα αγώνες για την χειραφέτηση της γυναίκας και η ισότητα των φύλων επιτεύχθηκε. Κι εγώ σου εκφράζω τις ευχαριστίες μου για τη συμβολή σου  σ’ αυτό το επίτευγμα και το θαυμασμό μου.

Με  πολύ θαυμασμό

Μαρία Κατερίνα Αθ.

Τσαμπίκα

14/102014

Αγαπητή κ. Ελισάβετ Μουτζάν

είμαι πολύ ενθουσιασμένη που έχω την δυνατότητα να σας γράψω αυτό το γράμμα. Ονομάζομαι Τσαμπίκα Κ. και σας γράφω από το μέλλον, περίπου 200 χρόνια μετά την εποχή σας. Θα ήθελα να εκφράσω το θαυμασμό μου για το έργο και τη προσωπικότητα που αναπτύξατε σε μια εποχή που οι γυναίκες ήταν υποβαθμισμένες και βρίσκονταν απλά στο περιθώριο της κοινωνίας.

Βρίσκω λοιπόν, εξαιρετικό το γεγονός ότι στα πλαίσια μιας μονολιθικής, δογματικής κοινωνίας και πολιτείας που απέρριπτε την γυναίκα ως πολίτη καταφέρατε να δημιουργήσετε ένα χαρακτήρα που αποτέλεσε παράδειγμα διαχρονικό. Ειδικότερα, στη σύγχρονη εποχή και στη σημερινή κοινωνία πρέπει να ακολουθήσουμε ως πρότυπο  την τόλμη, το θάρρος , τον πόθο και τη δίψα σας για δικαιοσύνη, ισότητα και για την δημιουργία μιας πλουραλιστικής κοινωνίας. Το ότι καταδικάσατε την υποδούλωση της γυναίκας και τον εκφυλισμό της ανθρώπινής της υπόστασης, την νωχελική (διανοητική και πνευματική) εξέλιξη της κοινωνίας σας και το σεξιστικό πνεύμα της εποχής σας , σας αναδεικνύει κατά την γνώμη σε μια ηρωίδα της εποχής. Είναι εξαιρετικός ο τρόπος με τον οποίο απορρίψατε τις βιαιότητες αυτές και θελήσατε να δημιουργήσετε , έστω νοερά, ένα κόσμο ισότητας, ο οποίος, αν και για σας φάνταζε άπιστο όνειρο, σήμερα είναι ο κανόνας σχεδόν στον πλανήτη μας.

 Το έργο σας πλημμυρίζει από την επιθυμία σας για ισότητα και τον πόθο σας για ελεύθερη σκέψη και έκφραση. Θαυμάζω απεριόριστα τη δύναμη και την τόλμη του χαρακτήρα σας , που σας έδωσε κουράγιο να διεκδικήσετε τα δικαιώματά σας και να παλέψετε για τις πεποιθήσεις σας. Πιστεύω πως η μοίρα σας αδίκησε, παρόλα αυτά όμως το έργο σας αποτελεί πηγή δύναμης και θάρρους για τις γυναίκες σήμερα. Θα ήθελα πολύ να σας γνωρίσω…

Με μεγάλο σεβασμό

Τσαμπίκα

 Πετρούλα

Αγαπητή κυρια Αλταμούρα- Μπούκουρα

Πρόσφατα έμαθα την ιστορία σας και με εντυπωσίασε πολύ όλη αυτή η δύναμη και η θέλησή σας , οπότε το θεωρώ μεγάλη μου τιμή που έχω την δυνατότητα να σας μιλήσω λίγο και για την δικιά μου ζωή.

Πρώτα απ’ όλα, θα πρέπει να σας ενημερώσω πως έχουν αλλάξει πολλά από αυτά που ξέρατε. Ας πούμε, για καλή μας τύχη, η κοινωνία έχει γίνει πιο φιλική απέναντι στις γυναίκες και μας προσφέρει περισσότερες ελευθερίες . Δεν ξέρω αν θα το πιστέψετε, αλλά οφείλω να σας πω πως στις μέρες μου υπάρχει ισότητα και έχουμε τις ίδιες δυνατότητες με τους άντρες.

Ας μιλήσουμε για μένα τώρα… Είμαι μαθήτρια της Α’ Λυκείου στο Μουσικό Σχολείο Ρόδου. Πιστεύω  ήρθε η ώρα να σας πω πως η εκπαίδευση έχει γίνει υποχρεωτική μέχρι την Γ΄ Γυμνασίου. Αλλά σχεδόν όλοι συνεχίζουν και στο Λύκειο, συμπεριλαμβανομένων και των γυναικών,  αν θέλουν να πετύχουν κάποιο στόχο σχετικό με τις σπουδές τους. Από όσα έχω μάθει για σας, είχατε την ευκαιρία να πραγματοποιήσετε το όνειρό σας και να πάτε και στην Ιταλία, αλλά ήταν δύσκολο και αδιανόητο για τις γυναίκες να γίνουν ζωγράφοι ε;  Για αυτό και η μόνη λύση που σας είχε μείνει να μεταμφιεστείτε σε άντρα.  Σήμερα τα πράγματα είναι πιο απλά. Ούτε να παριστάνετε πως είστε κάποιος άλλος χρειάζεται, ούτε να το κάνετε κρυφά… Αυτό που χρειάζεται, πέρα από ταλέντο, είναι δυστυχώς η οικονομική ευχέρεια…..

Τέλος πάντων. Έμαθα επίσης ότι είχατε την δυνατότητα να παντρευτείτε τον άνθρωπο που αγαπήσατε, μια ευκαιρία που ελάχιστες γυναίκες στην εποχή σας είχαν. Εδώ και κάμποσα χρόνια. αυτοί οι περιορισμοί έχουν εξαφανιστεί και πλέον  μπορεί ο καθένας να παντρευτεί όποιον θέλει υπό την προϋπόθεση ότι συμφωνούν και οι δυο.  Επιπλέον, όπως ίσως γνωρίζεται παραμένει και η δυνατότητα του χωρισμού σε ισχύ και μάλιστα δίχως μεγάλες δυσκολίες, ειδικά αν το ζευγάρι δεν είναι παντρεμένο.

Έδώ θα ήθελα να σας εκφράσω την θλίψη μου για τον χαμό των παιδιών σας. Οι αρρώστιες ήταν, είναι και θα είναι πάντα στη ζωή μας. Τα καλά νέα όμως είναι ότι πλέον έχουν βρεθεί φάρμακα και αντίδοτα για τις περισσότερες  ασθένειες. Οπότε έχουν μειωθεί δραστικά οι θάνατοι εξ αφορμής ασθενειών πολλών ειδών.

Για να μην τα πολυλογώ, έχουν πραγματοποιηθεί πολλές αλλαγές στην κοινωνία, στις επιστήμες και, γενικά, στην συμπεριφορά και τον τρόπο ζωής των ανθρώπων. Θέλω να επισημάνω ξανά πως  βρίσκω  ότι είναι μεγάλη τιμή να έχω την δυνατότητα να μπορώ να μιλάω με εσάς.

άμα σας ενδιαφέρουν αυτά που έχω να σας πω, που σας είπα δηλαδή, θα περιμένω με ανυπομονησία την απάντησή σας και θα ήταν μεγάλη μου χαρά και ευχαρίστηση αν θα είχατε κάποια ερωτήματα να μου θέσετε ή αν θα μπορούσα να απαντήσω σε ερωτήσεις σχετικά με τον μέλλον.

Με εκτίμηση

Πετρούλα

Μαριλένα 

Ρόδος 14-10 2014

Αγαπητή μου Ελίζα

Καλησπέρα! Με λένε Μαριλένα.  Διάβασα για την ιστορία σου, τη ζωή σου. Θέλω να σου πω πως όλα αυτά που για σένα μοιάζουν ουτοπικά σήμερα, το 2014, είναι αυτονόητα. Μάλλον, όχι απλώς αυτονόητα αλλά ουσιαστικά αποτελεί ντροπή για την σύγχρονη γυναίκα να μην  σπουδάσει αυτό που εκείνη θέλει και να παντρευτεί κάποιον από εξαναγκασμό ή από υποχρέωση. Οι γυναίκες σήμερα παντρεύονται αν θέλουν, οποιονδήποτε  θέλουν. Ξέρω πως όλα αυτά θα σου φαντάζουν τρελά. Ίσως θεωρείς πως η εποχή μας είναι το κρυφό σου όνειρο…

  Γνωρίζω πως είσαι έτοιμη να παντρευτείς κάποιον που δεν αγαπάς και που δεν εκτιμάς μόνο και μόνο για να φύγεις από την «φυλακή» του πατρικού σου. Όμως αυτό  δεν είναι η λύση, το ξέρω και το ξέρεις. Πρέπει να φύγεις, να πας κάπου αλλού, δεν ξέρω που, αυτό θα το βρεις εσύ. Ξέρω πολύ καλά πως ολόκληρη η ζωή σου στεγάζεται μέσα σ’ αυτό το «χρυσό κλουβί», γνωρίζω πως δεν ξέρεις πώς να πας μέχρι το λιμάνι και γενικά πώς να κινηθείς στο νησί σου. Αλλά πρέπει να προσπαθήσεις ξανά και ξανά μέχρι να το καταφέρεις. Μην εγκαταλείπεις τα όνειρά σου, γιατί μόνο αυτά έχεις. Μόνο αυτά και την Ελίζα και, πίστεψε με, είναι υπεραρκετά. Ζήσε, Ελισάβετ, ζήσε όσο μπορείς περισσότερο και καλύτερα, έτσι όπως θες μόνο εσύ. Μην στηρίζεσαι στους άντρες που έχεις στη ζωή σου, γίνε εσύ ο «άντρας» του εαυτού σου, πάρε τη ζωή στα χέρια σου! Ζήσε, Ελίζα, ζήσε…

 Με αγάπη

Μαριλένα

Υ.Γ. : Μέσα στο φάκελο υπάρχει ένας χάρτης του νησιού σου. Έτσι… Για βοήθεια!!!

Ελεάννα Κ.

Αγαπητή κυρία Ελένη Μπούκουρα

    Σας γράφω από μια εποχή πολύ μακρινή από την δική σας, μια εποχή στο μέλλον. Είμαι μαθήτρια σε Λύκειο· σε Μουσικό Λύκειο. Σε ένα μάθημα στο σχολείο, στη Λογοτεχνία, μελετήσαμε και μάθαμε την βιογραφία και την ζωή σας γενικά. Όλα αυτά που ζήσατε με συγκλόνισαν. Η εποχή που ζείτε δεν είναι δεν είναι εποχή πλήρους γνώσης. Σε εμάς γνώση υπάρχει σε όλους τους τομείς. Ζούμε σε μια εποχή εξελιγμένης τεχνολογίας, με τις τέχνες ανεπτυγμένες και πολλά, πάρα πολλά δικαιώματα. Και αναφέρομαι και στα δυο φύλα. Σε τούτη την εποχή θα μπορούσατε να ασχοληθείτε με αυτό που αγαπάτε ελεύθερα.

   Θαυμάζω την προσωπικότητά σας, την επιμονή σας, την υπομονή σας και την αντοχή σας. Κάνατε αυτό που επιθυμούσε η καρδιά σας, ξεπερνώντας κάθε εμπόδιο , κάθε ενδοιασμό, κάθε δυσκολία. Ξεπεράσατε ακόμα και τον εαυτό σας, μιας και μόνο η προσπάθεια θα χρειαζόταν πολύ θάρρος. Με την μεταμφίεσή σας σε άντρα και μόνο, ρισκάρατε τόσα πολλά.

  Αυτό που με λύπησε αφάνταστα ήταν το γεγονός ότι κάψατε όλα τα έργα σας μετά τον θάνατο των παιδιών σας. Μάθαμε ότι κατηγορούσατε την τέχνη για όλες σας τις συμφορές. Θα θέλαμε πολύ να θαυμάσουμε τα έργα σας. Υπάρχουν πολλά κείμενα στα οποία καταγράφεται η ιστορία σας. Οι γυναίκες πλέον έχουν ίσα δικαιώματα με τους άνδρες και μπορούν να μαθαίνουν γράμματα, να καλλιεργηθούν. Ίσως σας παραξενεύει και το γεγονός ότι τώρα πια η εκπαίδευση είναι υποχρεωτική στα έξι χρόνια του Δημοτικού και στα επόμενα τρία του Γυμνασίου. Και για τα δύο φύλα. Εδώ, τώρα, έχουν περάσει 183 χρόνια από τη γέννησή σας και είμαι πολύ ενθουσιασμένη που σας γράφω.  Σας παραδίδω αυτό το γράμμα για να καταλάβετε ότι είστε υπόδειγμα για μένα.  Η τέχνη και η θέλησή σας  ήταν το καλύτερο σας. Ελπίζω να παραλάβετε το γράμμα μου έγκαιρα. Έμαθα για την αρρώστια σας και λυπάμαι πολύ.

Με εκτίμηση

Ελέάννα Κατ.

Άννα

Κυρία Ελισάβετ Μουτζάν

   Σας γράφω αυτό το γράμμα για να σας περιγράψω τη ζωή της γυναίκας του σήμερα σε αντίθεση με τα δικά σας χρονικά δεδομένα.

   Στη σημερινή εποχή οι γυναίκες έχουν περισσότερα δικαιώματα στη ζωή αλλά και υποχρεώσεις.  Διάβασα στην «Αυτοβιογραφία» σας και πως θα θέλατε να πάρετε μέρος στον πόλεμο (την Επανάσταση του 1821) και να βοηθήσετε, αλλά σας εμπόδιζε η θέση που σας έδωσαν. Σε αντίθεση με τότε, οι γυναίκες σήμερα μπορούν να πάρουν μέρος στον πόλεμο και από αυτό το γεγονός, βέβαια, συνεπάγεται  ότι μπορούν να υπηρετήσουν στον στρατό. Επιπλέον, το γυναικείο φύλο δεν είναι σήμερα κλεισμένο στο σπίτι για να φροντίζει την οικογένειά του, έχοντας μόνο αυτό το σκοπό στη ζωή. Οποιαδήποτε γυναίκα έχει το ελεύθερο να ολοκληρώσει τις σπουδές της, να εργαστεί και να παντρευτεί όποτε θέλει κι αν θέλει χωρίς το φόβο να κλειστεί στο σπίτι της, μη μπορώντας να ζήσει τη ζωή της και να μη προσφέρει ότι έχει στην ανθρωπότητα.

   Μπορώ να κατανοήσω πως νιώθετε από αυτήν την σκληρή συμπεριφορά όχι μόνο της κοινωνίας αλλά και της οικογένειάς σας. Είναι σκληρό να ζείτε σύμφωνα με τα «θέλω» των άλλων και όχι σύμφωνα με τα δικά σας. Εγώ δεν θα ήθελα καν να φανταστώ τον εαυτό μου στη θέση σας…

   Το θεωρώ απαράδεκτο να στερείσθε σας λόγω του φύλου σας..

   Εκτιμώ σε υπέρτατο βαθμό την εποχή σας αλλά για αυτό το έργο σας που έχει βρεθεί στα χέρια μας. Το έργο και κατόρθωμα της δική σου ζωής…

Με εκτίμηση

Άννα Ραφαέλα

«Εκείνη»  -  Φοίβος Δεληβοριάς.

     Στο τραγούδι αυτό πιστεύω ότι παρουσιάζεται η γυναίκα σε διαφορετικές μορφές μεν ,αλλά πάντα ως πυξίδα.

    Εκείνη και ο βοράς και ο νότος. Είναι η μητέρα που μας γεννάει, μας φροντίζει, είναι δίπλα μας κάθε στιγμή προσπαθεί με κάθε τρόπο να είναι κοντά μας όπου την χρειαζόμαστε, δίνει τα πάντα για εμάς χωρίς να περιμένει κάποιο αντάλλαγμα. Είναι εκείνη που είναι εκεί για εμάς πάντοτε με οποιονδήποτε τρόπο θεωρεί σωστό.

    Είναι όμως και το κορίτσι, η γυναίκα που κάποιο αγόρι ποθεί και κάνει τα πάντα για αυτήν. Από την μία για να   της  τραβήξει την προσοχή μπορεί να κάνει οτιδήποτε και είναι ταυτόχρονα διατεθειμένος να φτάσει και μέχρι τον θάνατο  για χάρη της.

     «Εκείνη» όπως λέει και ο τίτλος, το υπέρτατο αγαθό για την ζωή του άντρα είναι παντού. Είναι μια γαζία που μπορεί να έχει αγκάθια αλλά τα άνθη της είναι αρωματικά και σε τραβάνε με ένα τρόπο που δεν μπορείς να αρνηθείς.

     Βλέπουμε λοιπόν στους στίχους του τραγουδιού να μιλάει για τον ρόλο της γυναίκας στην ζωή ενός άντρα. Είναι η μητέρα που τον γέννησε. Το αθώο κορίτσι με τα ροζ κοκαλάκια που ερωτεύτηκε σε μικρή ηλικία και της γράφει ποιήματα. Η γυναίκα  που γίνεται μετά χωρίς πλέον τα ροζ κοκαλάκια αλλά με αυτήν την μυρωδιά της γαζίας που δεν μπορεί να αποφύγει ότι και αν κάνει και που όμως μόλις εμφανισθεί όλα φωτίζονται και αν εκείνη δεν είναι διατεθειμένη να τον προσέξει και να του παραδοθεί, αυτός είναι ικανός να θυσιαστεί.

    Το τραγούδι πιστεύω είναι ένας ύμνος για τον ρόλο της μητέρας-φίλης-γυναίκας-συντρόφου-αγαπημένης.

   Η ζωή όλη γύρω από αυτήν.

    Είναι μόνο «Εκείνη».

Μαρία Αθ.

«Δεμένη» – Γεράσιμος Ευαγγελάτος

Το συγκεκριμένο τραγούδι της Νατάσας Μποφίλιου με τίτλο «Δεμένη», είναι ένα τραγούδι το οποίο μέσα από τους στίχους , όπως και τον τίτλο του, φανερώνει κυρίως τη θέση της γυναίκας σύμφωνα με τα κοινωνικά στερεότυπα, σε μια κοινωνία που χρονολογείται από τις αρχές ως τα μέσα του 20^ου αιώνα.

      Έτσι, λοιπόν, το τραγούδι αυτό, ξεκινώντας από τους πρώτους στίχους εκφράζει την υποτίμηση του γυναικείου φύλου στην οικογένεια και την εξουσία του ανδρικού φύλου, αφού αναφέρει χαρακτηριστικά «Μεγάλωσα στην τσέπη του πατέρα μου, δεμένη μ’ αλυσίδα στα κλειδιά του. Με τ’ όνομα, τ’ αμάξι και τα σπίτια του και μ’ όλα τα μεγάλα ονειρά του.» Αυτός ο στίχος δηλώνει την εξουσία που αναλογούσε στον πατέρα, τον άντρα και κυρίαρχο της οικογένειας. Άρα η γυναίκα από μικρή είναι ελεγχόμενη και υποταγμένη στις αποφάσεις του πατέρα, ο οποίος, όπως αναφέρεται, είναι υπεύθυνος ακόμα και για το μέλλον του παιδιού, αφού υπακούει σε κάθε του απόφαση και παίρνει και το όνομα του πατέρα, μια ακόμα ένδειξη της δύναμής του.

    Ακολούθως, η  επόμενη στροφή  απηχεί το βασικό ρόλο της γυναίκας όχι μόνο στην οικογένεια αλλά και στη ζωή: «Μεγάλωσα στης μάνας μου τα δάκρυα, σα σκάλισμα από βέρα από πλατίνα, που έβγαζε και άφηνε στην άκρια, σαν έπλενε τα πιάτα στην κουζίνα».  Στον στίχο αυτόν, λοιπόν, παρατηρούμε πως η μητέρα στη συγκεκριμένη εποχή είναι αυτή  από την οποία όλα περνάνε. Που στεναχωριέται για τα όσα συμβαίνουν στην οικογένεια, κάτι που υπάρχει και σήμερα, αλλά ίσως και για αυτά που συμβαίνουν στην ίδια, εφόσον προείπαμε πως εκείνη την εποχή ήταν η θέση της γυναίκας πιο υποβαθμισμένη από ποτέ. Ακόμη, βλέπουμε πως ο στιχουργός χρησιμοποιεί την φράση «έπλενε τα πιάτα στην κουζίνα», κάτι που δηλώνει ότι εκείνη ήταν απολύτως υπεύθυνη για το νοικοκυριό και τα παιδιά, κι ακόμα αυτή  ήταν η μόνη της η έγνοια  και αιώνια δουλειά, η ζωή της.

    Επιπλέον, η ακόλουθη στροφή που είναι και το ρεφραίν, αντικατοπτρίζει ξεκάθαρα  την αβουλία των γυναικών: «Τι με ρωτάς, τι να σου λέω, εδώ τα βλέπεις. Θες με κρατάς,  κι αν δε σου κάνω, με επιστρέφεις.» Εδώ παρατηρούμε πως η γυναίκα γίνεται ένα άβουλο ον, διότι δεν δίνονταν να εκφράσει την άποψη της και εξαρτιόταν πάντα από κάποια αρσενικά.  Επίσης, οι τελευταίοι στίχοι δηλώνουν πως η γυναίκα σε όλη της τη ζωή ανήκει σε έναν άντρα και σιγά σιγά γίνεται όπως  και η μητέρα της, μια υποταγμένη γυναίκα: «Δεν έχω μάθει δυστυχώς να μην ανήκω, μια στο βοσκό, μια στο μαντρί και μια στο λύκο. Μεγάλωνα γι’ αυτούς που περιμένανε και ύστερα για χάρη κάποιου ψεύτη και μέρα με την μέρα αντί για μένανε, την μάνα μου αντικρύζω στον καθρέφτη».  Αυτοί οι στίχοι δηλώνουν πως η γυναίκα είναι σε όλη της τη ζωή ιδιοκτησία και υποχείριου κάποιου στον οποίο  είναι υποταγμένη, και καταδικασμένη να τον υπηρετεί όπως συνηθιζόταν, Ακόμη, στους στίχους αυτούς αναφέρεται πως η κοπέλα μεγαλώνει γι’ αυτούς που περιμένουν να μεγαλώσει και να την παντρέψουν, και στην συνέχεια για αυτόν τον οποίο θα την παντρέψουν  και χρησιμοποιεί (ο στιχουργός) το επίθετο «ψεύτης», διότι είναι κάποιος που δεν επέλεξε και συνήθως δεν την αγαπά.  Τέλος αναφέρεται ότι σιγά- σιγά, όπως μεγαλώνει η κοπέλα, γίνεται η ίδια της η μάνα, δηλαδή η γυναίκα που είναι υπεύθυνη για το νοικοκυριό  και μόνο,  καταδικασμένη   μια ζωή να ανήκει σε κάποιον, κάτι που και ίδια πιθανώς έβλεπε και απεχθανόταν.

     Τέλος, ο τίτλος του τραγουδιού, «Δεμένη», εκφράζει την όλη κατάσταση που επικρατούσε σε βάρος των γυναικών και τα συναισθήματα που ενέπνεε αυτή. Ο τίτλος, λοιπόν, είναι συμβολικός και εύστοχος, διότι δείχνει την καταπίεση και τον εξαναγκασμό που ασκούταν στις γυναίκες εκείνης της εποχής. Εν κατακλείδι, το τραγούδι αυτό είναι μια αναδρομή στο παρελθόν της κυριαρχία τους ανδρικού φύλου στους περισσότερους τομείς της και της εξαθλίωσης του γυναικείου φύλου.

Τσαμπίκα

«Τα δίδυμα φεγγάρια» 

«Τα δίδυμα φεγγάρια» είναι ένα νοσταλγικό- ερωτικό –μελαγχολικό τραγούδι του Μητροπάνου και της Κανελλίδου.   Το ποιητικό υποκείμενο υποφέρει από ένα ανεκπλήρωτο έρωτα.  Στους πρώτους στίχους διακρίνουμε την επιθυμά του προσώπου αυτού να πληγώσει όπως κι αυτός πληγώθηκε, να νοιώσει μια φορά κι αυτός κερδισμένος, παρόλο που τελικά η αγάπη του θα νικά πάντα.  Ο ψυχικός πόνος και τα γλυκόπικρα συναισθήματα που

Θοδώρα

«Βαλεντίνα»- Γιώργος Μητσάκης

Στο ρεμπέτικο τραγούδι «Βαλεντίνα» τους στίχους και την μουσική έχει γράψει ο Γιώργος Μητσάκης. Αναφέρεται σε μια νεαρή γυναίκα η οποία δεν ανταποκρίνεται στα στερεότυπα της ελληνικής κοινωνίας του 1950. Η  Βαλεντίνα δεν ικανοποιεί τις προσδοκίες της κοινωνίας σχετικά με την συμπεριφορά και  της εμφάνιση της γυναίκας. Ο προκλητικός τρόπος με τον οποίο φέρεται και μιλάει, το κούρεμά της, το γεγονός πως οδηγεί αυτοκίνητο καθώς και το ότι στη διασκέδαση  στα μπουζούκια είναι  πρώτη στο να χορεύει χασάπικο.  Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά θυμίζουν περισσότερο έναν νεαρό άντρα πάρα μια νέα κοπέλα. Αντίκειται δηλαδή στην συντηρητική εικόνα της γυναίκας της εποχής η οποία έπρεπε να είναι σεμνή, ευγενική και περιορισμένη εντός του οίκου της.  Στην ουσία είναι ένα προφητικό τραγούδι, διότι στο κοντινό μέλλον οι γυναίκες κατακτούν τις ελευθερίες και τη χειραφέτησή τους ως προς την ένδυση και τη συμπεριφορά τους. Εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι τους στίχους αυτού του τραγουδιού τους έχει γράψει ένας ρεμπέτης. Θα περίμενε κανείς από έναν εκπρόσωπο της ανδροκρατίας ,όπως ένα ρεμπέτης, ότι θα χρησιμοποιούσε απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς για την Βαλεντίνα, μια γυναίκα που ζει και συμπεριφέρεται ως άντρας. Το αντίθετο όμως. Ο Μητσάκης είναι μπροστά από την εποχή του και εκφράζει το θαυμασμό του για αυτήν την επαναστάτρια. Ακόμα και η μουσική του είναι κομμένη και ραμμένη πάνω σ’ αυτήν την παιχνιδιάρα γυναίκα του αύριο. Στο συγκεκριμένο τραγούδι αντικατοπτρίζεται η διαφορά δυο κόσμων: του κόσμου του χθες που δύει και του κόσμου του αύριο που ανατέλλει, με την μαεστρία ενός δεξιοτέχνη αλλά και ανοιχτόμυαλου ανθρώπου, του Γιώργου Μητσάκη.

Πετρούλα

  «Μιλώ για τα παιδιά μου»- Γιώργος Σκούρτης 

  Το τραγούδι «Μιλώ για τα παιδιά μου» του Γιάννη Μαρκόπουλου είναι βασισμένο σε ιστορίες του Γιώργου Σκούρτη και ερμηνεύεται από την Βίκυ Μοσχολιού.  Το τραγούδι αυτό κυκλοφόρησε για πρώτη φορά τη δεκαετία του ’70 και αναφέρεται στην μετανάστευση και στη στάση της γυναίκας σ’ αυτήν.

    Το τραγούδι αφηγείται την ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας,  μέσα από την ιστορία μιας γυναίκας που μετανάστευσε. Το κύμα της μετανάστευσης  κατευθύνεται κυρίως στις χώρες της Κεντρικής Ευρώπης και συμμετείχαν και άντρες και γυναίκες. ΟΙ απαιτήσεις της μαζικής παραγωγής αγαθών δημιούργησαν τις κατάλληλες προϋποθέσεις  ώστε να αυξηθούν οι ευκαιρίες απασχόλησης για τις γυναίκες. Λόγω των κοντινών σχετικά αποστάσεων που χώριζαν την Ελλάδα από τις χώρες προορισμούς  και μετανάστευσης και λόγω των κεκτημένων εργασιακών δικαιωμάτων, για παράδειγμα τη χορήγηση άδειας, οι μετανάστες είχαν τη δυνατότητα να επισκέπτονται σχετικά συχνά τη χώρα τους.  Και ήταν συνηθισμένο φαινόμενο οι μητέρες να χωρίζονται από τα παιδιά τους και να αναθέτουν στις γιαγιάδες  τους το μεγάλωμά τους. Αυτό το γεγονός είχε αρνητικές επιδράσεις όχι μόνο στα παιδιά αλλά και στους γονείς.  Το τραγούδι αυτό, λοιπόν, αναφέρεται στο δράμα που ζει μια μητέρα, χωρισμένη από τα παιδιά της.  Μέσα στους στίχους εκφράζεται η αγωνία και ο καημός της για τον αποχωρισμό από τα παιδιά της αλλά και  ο φόβος τους για την τύχη τους.

   Στους στίχους παρουσιάζεται και το δράμα μικρών παιδιών που έχουν βιώσει το τραύμα του αποχωρισμού.  Παρ’ όλες τις σκληρές συνθήκες που πρέπει να υποστεί η γυναίκα, τα χρήματα δεν επαρκούν για να γυρίσει για πάντα κοντά στα παιδιά της. Μοναδική της ελπίδα, λοιπόν, είναι ένα λαχείο στο όνομα των παιδιών της που αν κερδίσει θα λύσει οριστικά το πρόβλημά τους και θα ξανασμίξουν. Επίσης, παρατηρούμε ότι αλλάζει ο ρόλος της γυναίκας, κάτι που σηματοδοτεί το πέρασμα στη νέα εποχή.

Μαρία Π.

«Η σκλάβα»

    Στο τραγούδι «Η σκλάβα» η γυναίκα τραγουδάει για το πώς νοιώθει σκλαβωμένη στον άντρα της, το πώς νοιώθει την ανάγκη του και πόσο ανήμπορη αισθάνεται χωρίς το στήριγμα του.  Παρουσιάζεται μέσα από τους στίχους του τραγουδιού το πώς και πόσο έχει δοθεί στον αγαπημένο της και προφανώς άνδρα της. Πιστεύει πως αυτός ήταν η μοίρα της και έχει ουσιαστικά αφιερώσει τη ζωή της σ’ αυτόν και πιστεύει πως αυτός είναι ο μοναδικός της έρωτας και αξίζει και κάθε πόνο και κούραση στη ζωή της. Φαίνεται ότι νοιώθει κενή χωρίς αυτόν  να είναι στη ζωή της  για να παίρνει τις σημαντικές αποφάσεις  και να έχει πρωταρχικό ρόλο σ’ αυτήν. Η θέση της ως γυναίκα μπροστά του φαίνεται κατώτερη όπως επίσης και ότι εξαρτάται από αυτόν.

Βαγγέλης Ξ.

«Γερνάω μαμά»- Λίνα Νικολακοπούλου

     Το τραγούδι αναφέρεται σε μια νεαρή που μεγάλωσε πια και θυμάται  όλα εκείνα τα πράγματα τα οποία έζησε τότε με την μητέρα της .

Σταματία

«Βαλεντίνα» – Γιώργος Μητσάκης

Το συγκεκριμένο τραγούδι μας  δείχνει την εικόνα μιας γυναίκας φεμινίστριας, που προσπαθεί να εξισώσει τα δικαιώματα των γυναικών με εκείνα των αντρών στην τότε εποχή, που υπήρχε μεγάλη κοινωνική ανισότητα μεταξύ των δυο φύλων. Παρουσιάζει μια γυναίκα με κοντά μαλλιά, βαριά φωνή, που συχνάζει στα μπουζούκια και «ρεμιζάρει» όπου θέλει . Επίσης, στο τραγούδι αναφέρει: « έγινε και σωφερίνα κι όπως πας σε λίγα χρόνια θα φορέσεις παντελόνια». Η  Βαλεντίνα με άλλα λόγια προξενεί έκπληξη στην κοινωνία της εποχής.  Είναι το είδος της γυναίκας που δεν είχε εμφανιστεί μέχρι πότε μέχρι τότε στην Ελλάδα, αφού καμιά γυναίκα τότε δεν είχε κοντά μαλλιά , δεν οδηγούσε αμάξι και, πάνω απ’ όλα δεν είχε τα δικαιώματα που είχε ο άντρας, δηλαδή να βγαίνει έξω και να διασκεδάζει.  Ο στίχος «παντού σε συζητάνε» δείχνει την έκπληξη των τότε ανθρώπων για μια γυναίκα εντελώς διαφορετική από τις άλλες, η οποία με τη συμπεριφορά της έχει αποτελέσει θέμα συζήτησης για τα άτομα γύρω της. Ωστόσο, παρά τις φυσιολογικές για την εποχή αντιδράσεις των ανθρώπων, καθώς είναι κάτι πρωτόγνωρο, η Βαλεντίνα γίνεται αγαπητή κυρίως από τους μάγκες της αθηναικής κοινωνίας της εποχής,  κάτι που τελικά θα ενθαρρύνει και θα συμβάλλει στην σημαντική βελτίωση της θέσης της γυναίκας στο κοινωνικό σύνολο.

Κατερίνα

«Ντερμπεντέρισσα»

     Σε αυτό το συγκεκριμένο τραγούδι η γυναίκα παρουσιάζεται δυναμική, ελκυστική και αποφασιστική.  Φαίνεται από τον πρώτο στίχο: «Τρέξε, μάγκα να ρωτήσεις να σου πουν ποια είμαι εγώ.»

Μετά λέει: «Είμαι εγω γυναίκα φίνα, ντερμπεντέρισσα, που τους άντρες σαν τα ζάρια τους μπεγλέρησα». Στην πρώτη πρόταση δείχνει αποφασιστικότητα και μετά λέει μεταφορικά ότι τους άντρες τους  παίζει σαν ζάρια. Αυτό δείχνει δυναμισμό και κατά κάποιον τρόπο θάρρος, αν λάβουμε υπόψιν τις συνθήκες ζωής των γυναικών εκείνη την εποχή.

    Όταν λέει «Πώς να γίνω εγώ δική σου» φαίνεται σαν να κοροϊδεύει τις άλλες γυναίκες, οι οποίες λέγανε τέτοια στους άντρες.  Μετά λέει ότι  «πάψε, σου ξηγήθηκα, δεν γουστάρω τις παρόλες». Δηλαδή δεν της αρέσουν τα συνηθισμένα  λόγια που λένε οι γυναίκες στους άντρες  και , όταν λέει «στις ταβέρνες και στα καμπαρέ γεννήθηκα» εννοεί ότι δεν είναι μια γυναίκα που θα κάθεται στο σπίτι σαν όλες τις άλλες, αλλά της αρέσει να γλεντάει.

Μαριλένα  

  «Τα δίδυμα φεγγάρια»- Κώστας Φασουλάς

«Τα δίδυμα φεγγάρια»…. Ένα τραγούδι στο οποίο ο Δημήτρης Μητροπάνος έχει χαρίσει μαγική πνοή με την ερμηνεία του, ωστόσο οι περισσότεροι από εμάς δεν πρόσεξαν ποτέ καλά τα λόγια και ειδικότερα εκείνα στο  κούπλε.

 Είναι προφανές ότι σε αυτό το ζευγάρι υπάρχει μία φανερή σχέση ανισότητας.  Ο διάλογος μεταξύ του ζευγαριού δείχνει ότι σε πολλές περιπτώσεις ένας άνδρας ενδιαφερόταν μόνο για το δικιά του καλοπέραση , η οποία όμως συνοδευόταν από την πλήρη απογοήτευση της γυναίκας, καθώς εκείνος ήθελε να εκπληρώσει τα καπρίτσια του χωρίς να ενδιαφέρεται για τα θέλω και τα αντέχω της συντρόφου του.

   Επίσης ένα άλλο στοιχείο που παρατηρούμε είναι η καταστροφή μιας σχέσης στην οποία συμβάλει και πάλι η κοινωνία. Στην πραγματικότητα κανένας από τους δύο δεν θέλει να χωρίσουν ( αυτό το καταλαβαίνουμε από αυτά που λένε μαζί στο ρεφρέν), ωστόσο η λάθος δομημένη κοινωνία τους επιβάλει να έχουν αυτές τις σχέσεις μεταξύ τους . Από τη μία δηλαδή  ο ένας μόνο να απαιτεί και ο άλλος μόνο να προσφέρει. Μέχρι που κάποια στιγμή και οι σκλάβοι επαναστάτησαν .

Δήμητρα   

«Πριγκηπέσσα»-  Σωκράτης Μάλαμας

Η «Πριγκηπέσσα» είναι ένα τραγούδι με στοίχους και μουσική του Σωκράτη Μάλαμα. Διαχρονικό θα έλεγε κανείς!

   Ο ρόλος της γυναίκας στην «Πριγκηπέσσα», είναι πρωταγωνιστικός. Ο Σωκράτης Μάλαμας αποφεύγει να μιλήσει για την ιστορία των τραγουδιών του πιστεύοντας πως ο καθένας έχει κάθε δικαίωμα να φαντάζεται τους στίχους με τον δικό του τρόπο χωρίς να επηρεάζεται από την πραγματική εκδοχή του κομματιού. Έτσι λοιπόν και εγώ θα αναλύσω το συγκεκριμένο τραγούδι με βάση το πώς αντιλαμβάνομαι εγώ τους στίχους και μη στηριζόμενη πουθενά!

Στην πρώτη στροφή: Άλλα θέλω κι άλλα κάνω πώς να σου το πω

                                   έλεγα περνούν τα χρόνια θα συμμορφωθώ

                                 Μα είναι δώρο άδωρο ν” αλλάξεις χαρακτήρα

                                 τζάμπα κρατάς λογαριασμό τζάμπα σωστός με το στανιό

Αναφέρεται σε έναν άνδρα ο οποίος όσο περνούν τα χρόνια έχει στο μυαλό τους πως πρέπει να συμμορφωθεί αλλά αυτήν του την σκέψη δεν την υλοποιεί. Αντιλαμβάνεται σταδιακά πως δεν θα ωφεληθεί ιδιαίτερα εάν αλλάξει και πως είτε είναι σωστός είτε όχι δεν θα έχει την ίδια ανταπόδοση.

 Στο ρεφρέν: Έξω φυσάει αέρας κι όμως μέσα μου

                       μέσα σ” αυτό το σπίτι πριγκηπέσσα μου

                       το φως σου και το φως χορεύουν γύρω μας

                       απίστευτος ο κόσμος  κι ο χαρακτήρας μας

Επικαλείται καιρικά φαινόμενα και συγκεκριμένα μία μέρα με αέρα και κακοκαιρία. Με αυτόν τον τρόπο προσπαθεί να δείξει πως ο καιρός και αυτό που νιώθει είναι άκρα αντίθετα. Μέσα του χάρη στην πριγκηπέσσα νιώθει ζεστασιά και φαντάζεται τον εαυτό του μαζί της και γύρω τους να χορεύουν το δικό της φως και το δικό του.” Απίστευτος ο κόσμος και ο χαρακτήρας μας’’ ίσως να αναφέρεται στον κόσμο που φαντάζεται και το πόσο διαφορετικός είναι από τον πραγματικό. Ίσως όμως να αναφέρεται στον πραγματικό κόσμο ο οποίος είναι τόσο σκληρός και δύσβατος, και πόσο ποιο εύκολο θα ήταν να ζούσε στην φαντασίωσή του.

Δεύτερη και τελευταία στροφή: Άλλα θέλω κι άλλα κάνω κι έφτασα ως εδώ

                                                           λάθη στραβά και πάθη μ” έβγαλαν σωστό

                                                           Ξημερώματα στο δρόμο ρίχνω πετονιά

                                                           πιάνω τον εαυτό μου και χάνω το μυαλό μου

    Αναφέρεται σε ένα σημείο που έφτασε κάνοντας λάθη, και περνώντας από δυσκολίες δικαιώνοντας όμως τον εαυτό του με τις πράξεις του για τα πιστεύω του. Ακολουθεί μία μεταφορά η οποία παραπέμπει τον ακροατή να φανταστεί τον τρόπο με τον οποίο ΄΄πιάνει΄΄ τον εαυτό του. Περπατάει ξημερώματα στον δρόμο σκεπτόμενος την πριγκηπέσσα  και τον κόσμο… κατόπιν βυθιζόμενος σε αυτές του τις σκέψεις χάνει το μυαλό του…!

Η Πριγκηπέσσα καθώς φαίνεται είναι μία προσωπικότητα η οποία έχει κάνει έναν άνδρα να πονέσει, πιθανότατα αφήνοντας τον ή με την συμπεριφορά της. Διαπιστώνουμε λοιπόν πως είναι δυναμική, ελκυστική, όμορφη και κεντρίζει το ενδιαφέρον ενός άνδρα.  Ένα τραγούδι το οποίο δείχνει την δύναμη της γυναίκας και την σημαντικότητά της στην ζωή κάποιου.

Ελεάννα Κωνστ.

Τα Δίδυμα φεγγάρια» – Κώστας Φασουλάς

    Στο δίσκο δίσκο της Αλέκας Κανελλίδου «Δίδυμα Φεγγάρια»  που κυκλοφόρησε το 1993 περιλαμβάνεται το ομώνυμο ντουέτο της με το Δημήτρη Μητροπάνο. Τη μουσική του τραγουδιού έγραψε ο Μάριος Τόκας και τους στίχους του ο Κώστας Φασουλάς.

    Τα «Δίδυμα Φεγγάρια» είναι ένα ντουέτο, όπου αρχίζει ο Δημήτρης Μητροπάνος να τραγουδάει, και ύστερα του απαντάει με τη σειρά της η Αλέκα Κανελλίδου. Στην πρώτη στροφή, ο Μητροπάνος θέλοντας να νιώσει ότι αυτός είναι ο νικητής στη σχέση τους και την έχει κερδίσει, προσπαθεί να εκδικηθεί πληγώνοντας  την. Ο ίδιος θα ήθελε να μην μπορεί να της δώσει αυτά που του ζητάει και εκείνος της τα έχει στερήσει. Η Κανελλίδου του απαντάει, ξέροντας ότι δεν πρόκειται να την πληγώσει, καθώς γνωρίζει πολύ καλά τον ίδιο και ότι τα λόγια του δεν αληθεύουν. Στην τρίτη σστροφή, τραγουδάνε και οι δύο μαζί. Σκέφτονται πως θα ξεπεράσει ο ένας τον άλλο, να έχει ο καθένας τη ζωή του, αφού ταιριάζουν και έχουν τον ίδιο πόνο. Στη συνέχεια, αρχίζει πάλι ο Μητροπάνος με τον ίδιο τρόπο όπως στην πρώτη στροφή, αλλά λέγοντας ότι θέλει να την κάνει να τον κυνηγάει και εκείνος να είναι αδιάφορος. Η Κανελλίδου επισημαίνει ότι τον ξέρει πολύ καλά και με ένα της φιλί μπορεί να τον κάνει να σκεφτεί διαφορετικά και έτσι θα υποφέρει θέλοντας την πιο πολύ. Η τελευταία στροφή είναι ίδια με την τρίτη.

   Στο τραγούδι αυτό, παρουσιάζεται μια έντονη διαμάχη ανάμεσα στο αντρικό και το γυναικείο φύλο και όλο αυτό για μια σχέση αγάπης. Ο άντρας παρουσιάζεται σκληρός, εκδικητικός και ότι έχει το πάνω χέρι σε μια τέτοια κατάσταση. Προσπαθεί να μην δείξει ότι υποκύπτει σε μια γυναίκα, μόνο και μόνο επειδή έχει αισθήματα γι΄α υτήν. Η γυναίκα πάλι, δεν παρουσιάζεται σαν αδύναμο πρόσωπο, αλλά δείχνει να έχει δυναμισμό και ότι μπορεί να αντιδράσει σε όλη αυτήν την κατάσταση, δίχως φόβους. Δεν επηρεάζεται από καμία απειλή του αντρικού φύλου και ουσιαστικά είναι εκείνη που έχει το πάνω χέρι, αφού αντιστέκεται.

   Τέλος, αν και υπάρχει αυτή η διχόνοια μεταξύ τους, δεν επηρεάζει αρκετά τον έρωτα τους. Η μοίρα τους τούς προορίζει για να είναι μαζί, καθώς έχουν τόσα αισθήματα και κοινά μεταξύ τους, όπως αναδεικνύεται και μέσα από τους στίχους του τραγουδιού:

«Τώρα που μοιάζουμε με ΔΙΔΥΜΑ ΦΕΓΓΑΡΙΑ
που ξενυχτάνε με τον ίδιο στεναγμό».

Μανώλης

«Μια μέρα μιας Μαίρης»- Λουκιανός Κηλαηδόνης

   Είναι ένα πολύ ξεχωριστό τραγούδι μιας γυναίκας που μέσα από αυτό εκφράζονται τα παράπονά και οι  δυσκολίες μιας εργαζόμενης μητέρας, της Μαίρης  η οποία από το πρωί που θα ξυπνήσει κάνει τις δουλείες και τις υποχρεώσεις της οι οποίες σαν γυναίκα που είναι έχουν πέσει όλες πάνω της. Κάθε πρωί ετοιμάζει τα παιδιά για το σχολείο και παράλληλα  τον άντρα της για την δουλειά. Καθαρίζει και συγυρίζει το σπίτι, αφού πρώτα έχει πάει να ψωνίσει τα απαραίτητα για το μεσημεριανό φαΐ, και στη συνέχεια πηγαίνει στη δουλεία της. Εκεί, κάτω από την πίεση του αφεντικού της, έχει να κάνει πάρα πολλές δουλείες, εσωτερικές αλλά και εξωτερικές. Όταν σχολάσει, πεινασμένη και πολύ κουρασμένη, πηγαίνει σπίτι να ετοιμάσει το φαΐ και το τραπέζι και, αφού φάνε, να το μαζέψει και να πλύνει τα πιάτα. Μετά διαβάζει τα παιδιά της, τα πηγαίνει στο φροντιστήριο και όταν τελειώσουν  τα γυρίζει σπίτι, τα ετοιμάζει για ύπνο και αρχίζει να σιδερώνει και να πλένει ρούχα.

    Βλέπουμε λοιπόν ότι στην  σημερινή εποχή η γυναίκα καμιά φορά γίνεται ουσιαστικά μία δούλα υπεύθυνη για την διατήρηση του σπιτιού και την φροντίδα των παιδιών της. Τρέχοντας σαν την τρελή από το πρωί μέχρι το βράδυ προσπαθώντας να επιτελέσει τις υποχρεώσεις της, παραμελεί τον εαυτό της αφού δεν έχει χρόνο για αυτόν. Από την άλλη μεριά ο άντρας την αφού γυρίσει από την δουλειά, τρώει και πηγαίνει για τον μεσημεριανό του ύπνο. Όταν ξυπνήσει κάθεται στην τηλεόραση μέχρι να κουραστεί και να ξαναπάει για ύπνο. Ήταν μία λάθος θεωρία που δεν επικρατεί πιστεύω στις περισσότερες τουλάχιστον σημερινές οικογένειες , ότι η γυναίκα πρέπει να τα κάνει όλα και ο άντρας να δίνει διαταγές και να παίρνει αποφάσεις .

Ελεάννα Κατ.

«Τα κορίτσια που πηγαίνουν» Διονύσης Σαββόπουλος

   Ο στιχουργός του τραγουδιού αυτού περιγράφει πιθανά στιγμιότυπα από τη ζωή κάθε κοριτσιού. Δίνει έμφαση επίσης, στην μητρική αγάπη, καθώς εκφράζεται η ανησυχία των μανάδων για το μέλλον των κοριτσιών . Κάνει αναφορά επιπλέον στον γάμο των κοριτσιών με τους γονείς και τα πεθερικά τους οι οποίοι συγκινούνται. Αλλά μας περιγράφει τις κοπέλες ως «χαμένες», πράγμα που μάλλον σημαίνει ότι μπορεί οι γαμπροί να είχαν επιλογή ή οι γονείς, αλλά τελικά ίσως τα κορίτσια να μην έχουν πάρει κάπως μέρος στην επιλογή.

Ραφαήλ

«Κουτσομπόλα»

   Σ’ αυτό το τραγούδι η γυναίκα παρουσιάζεται γελοιογραφικά  ως κουτσομπόλα, θέλει να ξέρει τα πάντα, τι γίνεται, τι κάνει ο καθένας και κακολογεί τον καθένα.  Τα πάντα της φταίνε επίσης και ανακατεύεται στις ζωές των άλλων . Επίσης η γυναίκα στο τραγούδι αυτό δεν παραδέχεται, ότι είναι κουτσομπόλα, και δικαιολογεί τον εαυτό της λέγοντας ότι δεν το κάνει για κακό αλλά απλά και μόνο γιατί έχει περιέργεια.

Νίκος

«Συνταγές μαγειρικής»

    Οι στίχοι του τραγουδιού αναφέρονται σε μια γυναίκα που της αρέσει να καταπιάνεται με την μαγειρική.  Γιατί είναι μια γυναίκα χωρίς ταίρι, που πορεύεται μόνη στην ζωή και τα αλμυρά της δάκρυα τρέχουν στο φαγητό. Έτσι το φαγητό παίρνει γεύση-ουσία από τα δάκρυά της.  Η γυναίκα αποζητά μάταια τη συντροφιά ενός άντρα, αλλά παρόλα αυτά πάντα ελπίζει. Ποθεί να νοιώσει ένα χάδι στα μαλλιά, να αλλάξει ένα λόγο, μιαν ευχή.  Έχει ανάγκη από παρέα και συντροφικότητα. Αυτές οι σκέψεις ανακατεύονται με τα μπαχαρικά, το λάδι το σκόρδο και ό,τι βάζει μέσα στις διάφορες συνταγές.  Τελικά όσο κι αν ελπίζει η γυναίκα, το πάθος μένει ανολοκλήρωτο, αφού μια νύχτα παίρνει φωτιά το μαγεριό της και βρίσκει το θάνατο μόνη.  Ο χαμός της όμως μοιάζει με γιορτή κι είναι σαν να φεύγει ως νυφούλα.  Οι σπίθες μοιάζουν με κρίνα του γάμου. Όμως κανείς πια δεν την θυμάται.  Συνοψίζοντας το κομμάτι αναφέρεται στην μοναξιά της γυναίκας και στον ανεκπλήρωτο πόθο της για αγάπη και συντροφικότητα.

Βαγγέλης Π.

«Σερενάτα» – Μαριανίνα Κριεζή  

   Η μουσική και οι στίχοι του τραγουδιού «Σερενάτα» είναι αντιστοίχως του Λάκη Παπαδόπουλου και της Μαριανίνας Κριεζή.   Στο τραγούδι αυτό η αγάπη μιας γυναίκας προβάλλεται σε μια γάτα. Δεν λέει ξεκάθαρα στον άντρα της ότι ακόμα και αν  έχουν περάσει τρία χρόνια από το χωρισμό,  τον αγαπάει ακόμα.  Στο τραγούδι αυτό αναφέρεται ότι  η γυναίκα αυτή  έδωσε όλη την αγάπη της, όλη τη ψυχή της στον άντρα της. Τονίζει ότι καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωή της  δεν θα ξαναγαπήσει έτσι άλλον άντρα έτσι και πως πάντα θα είναι κάτι ξεχωριστό για τη ζωή της.  Διαβάζοντας του στίχους, καταλαβαίνουμε ότι προφανώς  έχει στεναχωρηθεί πολύ από τον χωρισμό, της έχει στοιχίσει  πολύ και δεν είναι διατεθειμένη  να τον ξεχάσει όσα χρόνια κι αν περάσουν.  Από τον πρώτο κιόλας στίχο του τραγουδιού καταλαβαίνουμε ότι προσπαθεί να μείνει ψύχραιμη και να δει τα γεγονότα πιο χαλαρά, θέλει να δείξε ότι μπορεί να διαχειριστεί την απώλεια του συζύγου της και ότι πλέον είναι διατεθειμένη να τον ξεπεράσει. Όμως συνεχίζοντας την ανάγνωση η πρωταγωνίστρια φαίνεται  αδύναμη να ξεπεράσει τον χωρισμό αυτόν.  Οι τελευταίοι ωστόσο στίχοι δηλώνουν  ότι τελικά τον έχει ξεπεράσει και είναι έτοιμη για ένα νέο ξεκίνημα. Προτρέπει τον πρώην σύζυγό της να κάνει και αυτός το ίδιο, αλλά ποτέ να μην ξεχάσει την ίδια, αλλά και τη γάτα της, τη Σερενάτα. Ας μιλήσουμε τώρα για τη Σερενάτα,  ένα « παιδί » χωρισμένων γονιών. Έζησε τα παιδικά της χρόνια μέσα σε ένα σπίτι με αγάπη και αφοσίωση.  Οι «γονείς» της όπως φαίνεται, την λάτρευαν και ήταν αφοσιωμένοι στην «ανατροφή» της.  Μπορούμε να καταλάβουμε  ότι ο Παναγιώτης, ο «πατέρας » της, της είχε μεγάλη αδυναμία καθώς  την τάιζε μεζέδες και φρόντιζε . Όμως όλα αυτά τελείωσαν κάποια στιγμή, αφού οι δρόμοι της οικογένειας χώρισαν… Και το τραγούδι αυτό  έρχεται για να μας πει πως είναι μαύρα τα μαντάτα  για την Σερενάτα, αφού μετά από χρόνια έφυγε από το σπίτι.  Τέλος, μπορούμε να πούμε ότι είναι ένα λυπημένο τραγούδι, αφού μιλάει για τις άσχημες συνέπειες του χωρισμού, που ωστόσο, εκφράζονται με ένα πολύ ευχάριστο τρόπο, καθώς και με την ελαφριά ειρωνεία που πολύ συχνά έχουν οι στίχοι της  Μαριανίνας Κριεζή.

Αναστασία

   «Σερενάτα» – Μαριανίνα Κριεζή  

  Το τραγούδι μιλάει για ένα ζευγάρι που είχε μια γάτα. Και οι δυο τους την αγαπούν εξίσου. Αυτοί όμως χωρίζουν και η γάτα, η Σερενάτα,  μένει εν τέλει με την κοπέλα.  Αυτή, καθώς φαίνεται, από τους στίχους αναπολεί το χαμένο της σύντροφο. Παρ’ όλα αυτά, δεν θέλε να τον ξαναδεί αφού η κατάσταση μεταξύ τους δεν πήγε και πολύ καλά.  Φαίνεται πως το μόνο που δένει τους πρώην συντρόφους πια είναι η γάτα τους. Αυτό το τραγούδι είναι ουσιαστικά τα λόγια της κοπέλας, η οποία ενημερώνει τον πρώην της, τον Παναγιώτη, πως η γάτα τους γέννησε τρία μικρά γατάκια και του υπενθυμίζει μέσα από τους στίχους πόσο αγαπούσε κι αυτός τη Σερενάτα.  Αυτή  όμως , αφού γέννησε, το ‘σκασε από το σπίτι για να πάει στον Παναγιώτη. Η κοπέλα αναρωτιέται αν είναι καλά και προσπαθεί να κινητοποιήσει τον Παναγιώτη, του οποίου το όνομα έδωσε σε ένα από τα γατάκια, γιατί έχασαν τη γάτα τους. Επιπροσθέτως, στην αρχή του τραγουδιού, αναφέρεται στου «όρους» του χωρισμού τους.  Εκείνη θα έπαιρνε τη μπιγκόνια κι εκείνος το ψυγείο. Τώρα, στο τέλος του τραγουδιού λέει πως τέλειωσε τ’ αστείο. Εκείνη αγόρασε καινούριο ψυγείο και τον συμβουλεύει να αγοράσει κι αυτός καινούρια πιάτα αλλά και να πάρει άλλη  γάτα. Του υπενθυμίζει όμως να θυμάται που και πού τη Σερενάτα.  Από την πορεία και την εξέλιξη του κομματιού αντιλαμβανόμαστε πως οι στίχοι του δεν είναι τίποτα άλλο παρά οι συλλογισμοί της κοπέλας. Εκείνη δεν έχει ξεπεράσει τον Παναγιώτη ακόμα αλλά αυτό οφειλόταν ότι είχε ακόμα τη γάτα τους η οποία της τον θύμιζε αλλά και την συνέδεε κατά κάποιον τρόπο μαζί του. Όταν η Σερενάτα χάθηκε, η κοπέλα συνειδητοποίησε  πως όντως είχαν τελειώσει όλα με τον Παναγιώτη και τον συμβουλεύει να προχωρήσει στη ζωή του , ξεκινώντας με την απόκτηση μιας άλλης γάτας.  Όλο το τραγούδι, πιστεύω, ότι  πιστεύω ότι έχει ένα αίσθημα μελαγχολίας αλλά και ειρωνείας (σε μικρό βαθμό) , αφού το αν η κοπέλα ξεπέρασε ή όχι τον Παναγιώτη εμφανιζόταν να βασίζεται απόλυτα σε μια γάτα και μέχρι να αλλάξει το τραγούδι αυτή έχει αλλάξει ριζικά  γνώμη για το θέμα.  Τέλος, φαίνεται η κοπέλα αυτή να είναι πληγωμένη και με την πρόφαση της γάτας προσπαθεί να δει λίγο  πιο  θετικά τα γεγονότα και να τα μεταβιβάσει στον Παναγιώτη πιο εύθυμα, ώστε αυτός να μην καταλάβει την πραγματική της  ψυχολογική κατάσταση.

Διαμαντής

«Τα κορίτσια που πηγαίνουν»- Διονύσης Σαββόπουλος

   To τραγούδι που ανέλυσα είναι «Τα κορίτσια» του Διονύση Σαββόπουλου. Σε αυτό το τραγούδι η γυναίκα ή και τα κορίτσια εμφανίζονται ως «βιαστικά» να γίνουν σύζυγοι  και ντροπιασμένα από το φύλο τους. Η γυναίκα μερικές φορές  φαίνεται βιαστική στο να αποκατασταθεί και τις περισσότερες φορές ντρέπεται για ασήμαντα πράγματα όπως για παράδειγμα την εμφάνιση της. Στο συγκεκριμένο τραγούδι, μιλάει για τα κορίτσια τα οποία  δεκατεσσάρων χρονών περπατάνε δυο δυο. Και  κοιτάζονται κάθε μέρα στον καθρέφτη πριν κοιμηθούνε και βλέπουνε πως μεγαλώνουν  με ένα πόνο στην καρδιά γιατί προσμένουν και αγωνιούν για το μέλλον. Σε αυτό το κομμάτι του τραγουδιού ίσως καταλαβαίνουμε ότι οι γυναίκες όσο μεγαλώνουν και ενηλικιώνονται γίνονται και πιο ευαίσθητες σε  θέματα  οικογενειακής αποκατάστασης ή και ανησυχούν  αν  δεν γνωρίζουν κάποιο κατάλληλο άτομο να παντρευτούν. Και μετά όταν παντρεύονται όλοι τις ξεχνάνε.

Μιχάλης

    «Εκείνη» – Φοίβος Δεληβοριάς

    Στους στίχους αυτού του τραγουδιού  η γυναίκα έχει διαφορετικούς ρόλους . Στην αρχή αναφέρεται ο πιο σημαντικός, αυτός της μητέρας.  Η οποία σε γέννησε, και σε φρόντισε, και σε μεγάλωσε για να γίνεις καλός άνθρωπος.  Στη συνέχεια μιλάει για την γυναίκα ως σύντροφο με τν οποία μπορεί κάποιος να κάνει οικογένεια και ια8 να περάσει τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του ευτυχισμένος δίπλα σε εκείνη κα τα παιδιά του.  Τέλος δείχνει την γυναίκα σαν αδυναμία που σου δίνει χαρές και λύπες , σαν την αγαπημένη σου  κόρη  στην οποία έχεις μεγάλη αδυναμία και της κάνεις όλα τα χατίρια, αν και κάποιες  φορές δεν βγαίνει σε καλό.  Όμως κάποια στιγμή θα έχεις πρόβλημα γιατί εκείνη μεγαλώνει, ενώ εσύ θα ήθελες να είναι το αγαπημένο σου κοριτσάκι. Όλοι αυτοί οι ρόλοι της γυναίκας  τους οποίους μπορεί να πάρει στη ζωή κάποιου είναι σημαντικοί.

Ηλίας

  «Σερσέ λα φαμ»

  Η γυναίκα εκείνη την εποχή ήταν σκλαβωμένη. Ήταν κλεισμένη στο σπίτι, έκανε τις δουλειές του σπιτιού και ο άντρας έκανε ότι ήθελε. Ξενυχτούσε και είχε το πάνω χέρι στη σχέση.  Επίσης είχαν άλλες απόψεις για τις γυναίκες και συχνά γούσταραν να κάνουν μια ζωή αλητεία. Ακόμη  οι γυναίκες έκαναν ότι τους έλεγαν οι άντρες τους. Ακόμη κι αν τους έλεγαν να πάνε στα μπουζούκια. Τα άντεχαν όλα.  Όμως μερικές φορές μόνο και μόνο επειδή ήταν γυναίκες τα άλλαζαν όλα. Και τότε «Σερσέ λα φαμ »

3 Δεκεμβρίου 1650

Αγαπημένο μου ημερολόγιο…

Σήμερα είναι το πρώτο βράδυ που περνάω φυλακισμένη σε τούτο το μπουντρούμι . Το κρύο είναι τσουχτερό , έξω βρέχει και από το μικρό παραθυράκι μπαίνει μέσα το νερό της βροχής ,θέλοντας να μας υπενθυμίσει ότι υπάρχει ακόμα ο έξω κόσμος ότι θα συνεχίσει να ομορφαίνει και να μας περιμένει να τον ξανανταμώσουμε. Η υγρασία διαπερνά το φόρεμα μου και το δέρμα μου , πονάει όλο μου το σώμα , πονάει πολύ… Δεν έχω καθρέπτη να κοιταχτώ ,όμως είμαι σίγουρη ότι τα χείλη μου είναι πρησμένα και μελανά από το κρύο . Το πάτωμα της φυλακής είναι κρύο και βρώμικο. Μου λείπει το κρεβάτι μου , το δωμάτιο μου , οι γεμάτοι χρώματα τείχη μου , η μυρωδιά του ρόδου από τις τριανταφυλλιές, το ευωδιαστό λουτρό μου και τέλος τα ρούχα μου , τα μεταξωτά μου φορέματα, τα γούνινα πανωφόρια μου , και τι δεν θα έδινα για να με αγκάλιαζε σφικτά το λευκό μου το παλτό. Όλα αυτά μου λείπουν πολύ… αλλά πιο πολύ μου λείπει η φωνή του αγαπημένου μου, δεν ξέρω , μόνο ελπίζω ότι θα τον ξανακούσω να μου μιλάει… Αχχ.. γιατί πονάει τόσο πολύ η αγάπη, γιατί κανείς δεν μπορεί να με καταλάβει, κανείς τους δεν έχει ερωτευτεί ποτέ, κανείς τους δεν μπορεί να με νιώσει; Η παραμάνα μου , μου λέει να αφήσω τα πείσματα και να ακολουθήσω την θέληση του πατέρα μου , όπως άλλωστε αρμόζει σε μια κοπέλα της τάξης μου . Αλλά εγώ δεν θέλω , δεν μπορώ να σκεφτώ τη ζωή μου χωρίς αυτόν και θα κάνω ο,τι περνάει από το χέρι μου για να τον έχω!!

Οχχχ…. Αγαπημένο μου ημερολόγιο τώρα χιονίζει το κρύο γίνεται ακόμα πιο τσουχτερό και το μεταξωτό μου φόρεμα δεν κάνει τίποτα για να με προστατέψει από το κρύο… Δεν ξέρω πως θα αντέξω αυτές τις κακουχίες… Αλλά θα τις ξεπεράσω και θα πετύχω το στόχο μου.

8 Μαΐου 1651

Αγαπημένο μου ημερολόγιο

Άνοιξη ….η πιο ωραία εποχή του χρόνου. Η φύση ξαναγεννιέται τα λουλούδια ανθίζουν , τα πουλάκια κελαηδούν και οι άνθρωποι χορεύουν. Αχ πως θα μυρίζουν άραγε το μπαλκόνι μου… Πως θα νιώθει μοναχή της η τριανταφυλλιά μου .

Το φως της άνοιξης μπαίνει στο μπουντρούμι μέσα από εκείνο το μικρό παραθυράκι, το οποίο είναι το μόνο που μας κάνει έστω για λίγο να νιώθουμε ελεύθερες, όταν έρχονται μέσα μερικά πουλάκια , να μας ομορφύνουν τη βαρετή και θλιβερή ζωή μας.

Εν τω μεταξύ ο πατέρας μου άρχισε πάλι να πηγαινοφέρνει γαμπρούς  . Τώρα που η φύση γιορτάζει τώρα είναι καιρός και για εσένα Αρετούσα μου να καλοπαντρευτείς και να στεριώσεις(έτσι λέει). Όλοι εκείνοι που μου κουβαλάει κατά καιρούς είναι πρίγκιπες, άρχοντες , βασιλείς. Κάθε φορά που ένας τέτοιος πλησιάζει στο παλάτι , ο πατέρας μου δίνει εντολή σε έναν από τους φρουρούς του να με πάρουν επάνω , ακόμα και σηκωτή αν χρειαστεί , να με κλειδώσουν στο δωμάτιο μου , μέχρι να ετοιμαστώ. Πρέπει ,λέει, να βαφτώ , να στολιστώ , να αρωματιστώ και να φορέσω το πιο εντυπωσιακό μου φόρεμα. Για να εντυπωσιάσω το παλικάρι , που με διαταγή του πατέρα του ήρθε να ζητήσει σε γάμο την πιο περιζήτητη νύφη σ’ ολάκερο το νησί. Ωστόσο εμένα αυτή η λίγη ώρα ελευθερίας που περνάω  στο δωμάτιο μου , μου δίνει τόση χαρά που μπορώ να αντέξω όλη την υπόλοιπη μέρα που θα περάσω μέρα τον υποψήφιο γαμπρό .

Η ζεστασιά του δωματίου μου, η μυρωδιά των  ρόδων , οι αναμνήσεις από τα κρυφά φιλιά που ανταλλάσαμε με τον αγαπημένο μου και οι υποσχέσεις που ανταλλάσαμε με κύρια   λέξη το « ΠΑΝΤΑ»  … Όλα αυτά έρχονται στη μνήμη μου σαν αστραπή και μένουν σαν όνειρα που με συντροφεύουν στο μπουντρούμι μου… Όνειρα ,όνειρα , όνειρα … Άραγε θα τα ζήσω ποτέ και στην πραγματικότητα ;;;

24 Ιουλίου 1652

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Πάνε πάνω από δύο χρόνια από τότε που κοιμήθηκα στο δωμάτιο … μου λείπει η ζωή … αλλά όχι η ζωή που ζούσα ,η ζωή που θέλω να ζήσω… Εκείνη που τη βλέπω κάθε βράδυ στον ύπνο μου, εκείνη που κάνει να με πλησιάσει και ξάφνου απομακρύνεται. Φοβάμαι, όχι για το πώς θα επιβιώσω, αυτό το έχω ξεπεράσει, αλλά επειδή αρχίζω να χάνω τις ελπίδες μου.

Η ζέστη είναι αφόρητη στο κελί που με’ χουνε πετάξει , συνέχει ιδρώνω και η υγρασία μετατρέπει την είδη καταθλιπτική ατμόσφαιρα σε αποπνικτική. Εδώ και λίγο καιρό ακούω από το μικρό παραθυράκι τους εργάτες να ασχολούνται με τα σιτάρια , το καλοκαίρι έχει έρθει για τα καλά το αισθάνομαι με όλες τις αισθήσεις  μου . Αχ πόσο θα ήθελα να βρισκόμουν σε μια από τις μαγευτικές παραλίες του νησιού μας… Η ιστορία με τους γαμπρούς συνεχίζει … Ο πατέρας μου δεν θέλει να παραδεχτεί ότι δεν τίθεται θέμα προξενιού με κάποιο από αυτά τα κελεπούρια που μου κουβαλάει… Σταμάτησε να με ανεβάζει πάνω όταν θα ερχόταν  ένας από του πολυάριθμους γαμπρούς. Τους φέρνει εδώ , μιας και κάποια φορά πριν μερικούς μήνες προσπάθησα να το σκάσω με τη βοήθεια του μπαλκονιού μου… στο οποίο είχα όλες τις στιγμές ευτυχίας που έζησα με τον αγαπημένο μου. Όμως δεν τα κατάφερα και η ιστορία με τα προξενιά συνέχισε με ταχύτερους ρυθμούς από πριν.

Αχχ κοντεύει Αύγουστος … κι όσο θυμάμαι εκείνη τη νύχτα χαζεύαμε αγκαλιά με τον αγαπημένο μου την αυγουστιάτικη πανσέληνο  , βουρκώνω.

Άκουσα από μια μαγείρισσα ότι παντρεύτηκε  κάποια από μια άλλη πόλη… δε το πιστεύω , δεν γίνετε εκείνος να τα ξέχασε όλα και να βρήκε μια άλλη… δεν το πιστεύω… Όμως πού είναι γιατί δεν έχει έρθει μου το είχε υποσχεθεί, το θυμάμαι …

Αχχ πόσο μου λείπει… το καλοκαιράκι κάνει την απουσία του μεγαλύτερη και εντονότερη… πού είναι ;;; γιατί δεν έρχεται;;;

13 Οκτωβρίου 1653

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Τα χρόνια  περνάνε σαν νερό , κι όμως τίποτα ουσιαστικό δεν έχει αλλάξει. Το μόνο το οποίο έχει φθείρει ο χρόνος είναι η αντοχή μου και οι ελπίδες μου. Χωρίς όνειρα και ελπίδες δεν αποκτάς αντοχή για να συνεχίσεις να ζεις …. Φοβάμαι… φοβάμαι πως τον ξέχασα .

Το φθινόπωρο κυλάει γρήγορα, είδη έχουν αρχίσει τα πρωτοβρόχια , η ευωδιά  της ξεδιψασμένης γης κατακλύζει το μπουντρούμι . Τα πουλάκια φεύγουν , πετάν, πάνε σε άλλους τόπους , σε άλλα μέρη. Ανοίγουν τα φτερά τους και απλώς φεύγουνε… Αχ πόσο θα ήθελα να το κάνω κι εγώ αυτό, πόσο θα ήθελα να είμαι κι εγώ ΕΛΕΥΘΕΡΗ . Όταν λέω όμως ελεύθερη δεν εννοώ μακριά από αυτό εδώ το υπόγειο , εννοώ ελεύθερη να ζήσω όπως ακριβώς εγώ θέλω .

Φοβάμαι , φοβάμαι μην τον ξεχάσω! Χθες ήταν προγραμματισμένο να έρθει ένας από τους υποψήφιους γαμπρούς. Αυτό για μένα δεν είναι κάτι παραπάνω από ρουτίνα , βαριέμαι όλους αυτούς που λένε πως θέλουν να με παντρευτούν . Τους λείπαμε γιατί ξέρω ότι κι αυτοί είναι φυλακισμένοι σαν κι εμένα , μόνο που εκείνοι δεν έχουν τη δύναμη να απαρνηθούν τα πάντα για να διεκδικήσουν την ελευθερία τους!!

Εγώ ήμουν καθισμένη στο πάτωμα και διάβαζα ένα βιβλίο , όταν αυτός μπήκε μέσα στην αρχή ούτε που του έδωσα σημασία , όμως όταν σήκωσα το κεφάλι μου και τον αντίκρισα , κάτι ένιωσα , ενώ δεν τον είχα ξαναδεί το βλέμμα του μου φαινόταν τόσο οικείο, που δεν ήθελα καλά καλά να το πιστέψω . Δεν αντέδρασα ούτε στον εαυτό μου δεν έδειξα τι μου συνέβη εκείνη τη στιγμή . δεν μπορούσα να σκεφτώ πως το βλέμμα κάποιου άγνωστου με έκανε να νιώσω σαν να κοίταγα στα μάτια εκείνον , τον Ερωτόκριτο.

Ο άντρας δεν μου μίλησε καθόλου , απλά με κοίταξε και μου είπε όλο με υπόσχεση « Θα ξαναέρθω αύριο»…

14  Οκτωβρίου 1653

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Είμαι ευτυχισμένη!!!!

Σήμερα το πρωί , ενώ η παραμάνα μου είχε ανεβεί πάνω , αυτός ήρθε , αυτός από χθες.

Εγώ κοιμόμουν, το τρίξιμο της παλιάς σιδερένιας πόρτας που τόσα χρόνια με χώριζε από τον έξω κόσμο με ξύπνησε. Πετάχτηκα πάνω σαν την αστραπή μόλις τον είδα . Δεν ήξερα τι να κάνω , δεν ήξερα τι  ήθελα…

Εκείνος με κοίταξε γλυκά και μου ψέλλισε « πλησίασε»… Τον άκουσα , πλησίασα… Τότε εκείνος άγγιξε τα δάχτυλα μου με τα δικά του και ξαφνικά ένα άσπρο φως σαν να με πέταξε πίσω , ένιωσα να τυφλώνομαι, όμως τίποτα τέτοιο δεν συνέβη.

Τον είδα, εκείνον , εκείνον που νόμιζα που τόσα χρόνια με είχε εγκαταλείψει , τον Ερωτόκριτο . Είχε ομορφύνει τα γαλάζια μάτια του , γεμάτα λαχτάρα;, ήταν έτοιμα να με σφίξουν στην αγκαλιά τους . Τώρα κατάλαβα γιατί ένιωθα έτσι όταν έβλεπα εκείνον τον ξένο, γιατί πίσω από αυτόν κρυβόταν ο αγαπημένος μου.

Τον κοίταξα, τα βλέμματα μας μίλησαν όμως όχι για πολύ, τα χείλη μας δεν τους το επέτρεψαν.

Τον αγαπώ και τώρα πια βλέπω ότι όλα τα όνειρα μου πραγματοποιούνται. Άξιζε τελικά η αναμονή…

 Η δική σου Αρετούσα !!!

Δήμητρα    

    ~ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΕΣΣΑΡΩΝ ΕΤΩΝ~

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

  Δεν έχω ξαναγράψει ποτέ στη ζωή μου ημερολόγιο, αλλά πλέον νιώθω τόσο μόνη… κλεισμένη μέσα σε ένα κελί, μία φυλακή μέσα στο ίδιο μου το σπίτι, περιμένοντας την ώρα που θα έρθει ο καλός μου να με ελευθερώσει. Γιατί αυτό θα γίνει… δεν ξέρω πότε, αλλά ξέρω πως θα γίνει και όταν γίνει, θα είμαστε και οι δύο χαρούμενοι, διότι θα δικαιωθούμε. Θα αναρωτιέσαι βέβαια πώς βρέθηκα εγώ μέσα σε τούτο το κελί και γιατί προσμένω την αγάπη μου και δεν είμαι μαζί της.

  Λοιπόν όλα άρχισαν, όταν τον κοίταξα στα μάτια και τα βλέμματά μας συναντήθηκαν. Δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από τα δικά του, ήταν τόσο έντονο. Με πλησίασε και χωρίς δισταγμό μου προσέφερε ένα λουλούδι. Τέτοια προσφορά δεν μου είχε κάνει κανένας από τους πρίγκιπες που γνώριζα. Ήταν μέσα από την καρδιά του! Πήγαμε μία βόλτα για να μιλήσουμε. Ήταν ένας άγνωστος και συνάμα γνωστός. Το όνομά του… Ερωτόκριτος. Τόσο ωραίο και τόσο διαφορετικό όσο και ο ίδιος.

  Ήμασταν μαζί αρκετό καιρό. Αποφάσισε λοιπόν, να έρθει και να ζητήσει από τον πατέρα μου το χέρι μου. Το είχαμε αποφασίσει. Ήταν πλέον οριστικό… μόνο η ευχή του πατέρα και όλα θα κυλούσαν αναλόγως. Όμως τα πράγματα είχαν διαφορετική εξέλιξη. Βλέπεις ο πατέρας μου είναι ένας αξιοπρεπής βασιλιάς και πάντοτε περίμενε την ημέρα που θα του γνώριζα έναν πρίγκιπα ως μέλλοντα σύζυγό μου. Όπως καταλαβαίνεις, ο Ερωτόκριτος δεν είχε καμία σχέση με τούτο το όνειρο του πατέρα μου. Έτσι όταν αντίκρισε τον Ερωτόκριτο θύμωσε τόσο που με έκλεισε σε τούτη τη φυλακή, έως ότου να αποδεχθώ ένα από τα τόσα προξενιά που μου προσέφερε ο πατέρας μου για την ελευθερία μου. Πριν φύγει ο Ερωτόκριτος, αρραβωνιαστήκαμε και ορκιστήκαμε να αγαπιόμαστε για πάντα. Όλα έγιναν τόσο γρήγορα και τόσο βιαστικά.

  Έτσι λοιπόν είμαι φυλακισμένη περιμένοντας την ώρα που θα έρθει να με ελευθερώσει ο αγαπημένος μου. Έχω βαρεθεί να βλέπω πρίγκιπες που ενδιαφέρονται μόνο για την αφεντιά τους, φοβούμενοι μη μείνουν ανύπαντροι. Βέβαια, μπορεί και εκείνοι να βρίσκονται σε παρόμοια θέση με εμένα, να έχουν δηλαδή βρει την αγαπημένη τους και να τους προξενεύουν άλλη. Αλλά αυτό δεν το γνωρίζω!

  Έχει περάσει αρκετός καιρός και ακόμα δεν έχω νέα του. Μισό χρόνο μετά το συμβάν και να μην γνωρίζω αν ζει ή αν πέθανε. Είναι τραγικό όσο και η κατάστασή μου.

 Σε αφήνω γιατί έρχεται ο πατέρας μου! xxx

Αγαπητό ημερολόγιο,

 Έχω καιρό να σου γράψω γιατί ήμουν απασχολημένη. Και άλλα προξενιά, και άλλοι τσακωμοί και συζητήσεις έντασης με τον πατέρα μου και δεν είχα καθόλου διάθεση αυτές τις μέρες. Πάνε τρείς εβδομάδες από την τελευταία μας συζήτηση. Αν θυμάμαι καλά, σου είχα μιλήσει για το πώς κατέληξα εδώ στη φυλακή. Λοιπόν ακόμα νέα του Ερωτόκριτου δεν έχω, έχει εξαφανιστεί από προσώπου γης. Αναρωτιέμαι πως είναι, τι κάνει, αν τρώει, αν κοιμάται καλά, αν του λείπω καθόλου, αν με θυμάται ή αν έχει βρει άλλη κοπέλα χωρίς προβλήματα, αν έχει παντρευτεί, αν ζει… Μέχρι να τα μάθω όλα αυτά θα μείνω πιστή σε αυτόν και θα το περιμένω… Άλλωστε τι άλλο μπορώ να κάνω στην κατάσταση που βρίσκομαι; Μήπως να παντρευτώ κάποιον από τους πρίγκιπες; Όχι βέβαια, δεν θα παραιτηθώ ούτε θα υποκύψω… θα μείνω δυνατή και ψυχρή απέναντι σε όλους τους πρίγκιπες. Εξάλλου είμαι αρραβωνιασμένη!

Σε αφήνω ημερολόγιό μου γιατί είμαι κουρασμένη! xxx

Αγαπητό ημερολόγιο,

 Πάει πλέον ένας χρόνος από την ημέρας που τον είδα. Αχ, εκείνη η μέρα αξέχαστη στη μνήμη μου! Κάθε βράδυ πριν πάω για ύπνο σκέπτομαι πως αλλιώς θα μπορούσε να έχει αντιδράσει ο πατέρας μου και πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή μου αυτή τη στιγμή.

  Μου λείπει πολύ… Θέλω νέα του, να ξέρω τι κάνει, είναι η μοναδική έννοια μου όλον αυτόν τον καιρό, από το πρωί μέχρι το βράδυ. Φοβάμαι μη τον ξεχάσω τελείως, μήπως δεν μπορέσω να τον ξαναδώ και πάντοτε πεισμώνω περισσότερο βλέποντας όλους εκείνους τους πρίγκιπες και την σιγουριά στα μάτια του πατέρα μου πως θα υποκύψω. Αποφάσισα να σου γράφω κάθε έξι μήνες, διότι πλέον έχω λίγη παρέα τη υπηρέτριά μου. Αν και δεν νομίζω πως θα περάσει πολύς καιρός που θα είμαι κλεισμένη εδώ μέσα. Σύντομα θα ελευθερωθώ.

Αγαπητό ημερολόγιο,

 Ενάμιση χρόνος… Ουφ! θα έρθει, το ξέρω. Με αγαπάει ακόμα και θα γυρίσει. Πάλι δεν έχω νέα του. Είμαι ακόμα εδώ όμως για αυτόν… Ελπίζω μόνο να είναι καλά και όλα τα άλλα δεν έχουν πλέον κανένα νόημα να τα σκέπτομαι.

 Καληνύχτα!!! xxx

Ερωτόκριτέ μου γεια σου,

 Πότε θα έρθεις να με δεις; Πέρασαν δύο ολόκληρα χρόνια και ακόμα σε αγαπάω. Μου λείπεις πιο πολύ… Έδωσα το όνομά σου στο ημερολόγιό μου για να νιώθω πως είσαι εδώ. Κάτι είναι και αυτό δε νομίζεις; Χαχαχα… Πλέον ελπίζω μόνο στο ότι είσαι καλά και τίποτε άλλο, μονάχα αυτό αρκεί για να είμαι και εγώ καλά. Μου λείπεις και σε χρειάζομαι. Κάθε μέρα είναι όλο και πιο δύσκολα για εμένα και ίσως και για εσένα! Σε φιλώ όπου και να είσαι. Να προσέχεις.!!!

Ερωτόκριτέ μου,

 Τι κάνεις; Ελπίζω να είσαι καλά. Αυτές τις μέρες σκεπτόμουν τα όνειρα που κάναμε μαζί, πριν από δυόμιση χρόνια… Πέρασαν κιόλας δυόμιση χρόνια ε; Χάχα, τι ειρωνεία… Αυτά τα δυόμιση χρόνια που χάσαμε ο ένας μακριά από τον άλλο θα μπορούσαμε να τα έχουμε ζήσει μαζί. Θα ήταν ωραία χρόνια. Αισθάνομαι πως η αγάπη μας δοκιμάζεται όλο και περισσότερο και ελπίζω όχι μόνο από την δική μου μεριά. Οι μέρες είναι δύσκολες. Είμαι φυλακισμένη για χάρη σου και για χάρη της αγάπης μου για σένα. Σήμερα η υπηρέτρια μού μίλησε. Είπε πως άδικα σε περιμένω και πως θα έπρεπε ήδη να έχω διαλέξει κάποιον από τους πρίγκιπες… Για να μην έχεις εμφανιστεί ακόμα σημαίνει πως με ξέχασες και πως περνάς καλά… Θέλω να με συγχωρέσεις αγάπη μου, γιατί για λίγο τα σκέφτηκα τα λόγια της… Δεν απάντησα αμέσως πως σου έχω εμπιστοσύνη. Λυπάμαι πολύ και ελπίζω να δείξεις λίγη κατανόηση.

Σε φιλώ!!! xxx

Ερωτόκριτέ μου γεια σου,

  Τρία ολόκληρα χρόνια και ακόμα νέα σου δεν έχω… Γιατί… Γιατί με κρατάς σε απόσταση; Γιατί πρέπει να ζω με το άγχος μήπως σου έχει συμβεί κάτι; Δώσε μου τουλάχιστον ένα σημάδι ζωής… Στείλε μου ένα γράμμα να δω ότι είσαι καλά. Αλλά και να μου έχεις στείλει πώς ξέρω πως δεν το έχει βρει και διαβάσει ο πατέρας μου; Αν είναι έτσι τότε δεν πρόκειται να το λάβω ποτέ…! Μου λείπεις, θα σου το γράφω συνέχεια. Κάθε βράδυ στο μυαλό μου έρχονται οι στιγμές που ήμασταν μαζί και δεν το ήξερε κανένας…  Ήταν ωραία μακριά από όλους και όλα.! Περνούσαμε ωραία. Η άποψη των άλλων για εμάς ήταν απλά ένας κόκκος σε ολόκληρη την αμμουδιά. Γιατί ήμασταν καλά εμείς για εμάς και όχι για τους άλλους… Ήταν ωραία και θα ξαναείναι,  το ξέρω και σου έχω εμπιστοσύνη.

  Ξέρω πως θα γυρίσεις για εμένα, ίσως μετά και από δέκα χρόνια ή και περισσότερα… Το μόνο σίγουρο είναι πως θα γυρίσεις και θα είμαστε πάλι όπως πριν. Και αν όχι όπως πριν, θα ήμαστε ακόμα καλύτερα.

 Αν ήξερα που βρίσκεσαι και ότι δεν με έχεις ξεχάσει θα προσπαθούσα να το σκάσω… Τώρα δε γνωρίζω ούτε εάν ο πατέρας μου έβαλε ανθρώπους να σε σκοτώσουν, όταν σε έδιωξε από το παλάτι… Το μόνο που γνωρίζω είναι πως δεν θα παντρευτώ κανέναν, εάν αυτός δεν είσαι εσύ. Αναρωτιέμαι αν έχεις αλλάξει… Εγώ έχω αλλάξει, όχι πολύ αλλά έχω. Έρχεται η υπηρέτρια…!

Σε αφήνω να είσαι καλά!!!xxx

Ερωτόκριτέ μου γεια!

  Τρεισήμισι χρόνια ε; δεν θα μιλήσω πάλι για εμένα, γιατί τα ξέρεις. ούτε θα πω πως μου λείπεις, γιατί και αυτό το ξέρεις. Το μόνο που θα πω είναι πως σιγά – σιγά η εικόνα του προσώπου σου μου γίνεται όλο και ποιο θολή. Καθημερινά πιέζω τον εαυτό μου να θυμηθεί τις λεπτομέρειες, αλλά μάταια… Τίποτα δε γίνεται… Πιστεύω όμως πως θα σε ξαναθυμηθώ,  διότι ο καιρός που θα έρθεις νιώθω πως κοντεύει.

  Θέλω όμως να ξέρεις πως ό,τι και να γίνει και ποτέ να μην έρθεις δεν θα παντρευτώ, θα μείνω πιστή σε εσένα, τον αρραβώνα και την αγάπη μας. Άσχετα με το τι πιστεύει ο πατέρας μου για εμένα θα είσαι πάντα εκείνος που μου φέρθηκες σαν να είμαι διαφορετική. γιατί εσύ ήσουν διαφορετικός  και ακόμη και αν σβήσει η εικόνα του προσώπου σου από το μυαλό μου, θα σε θυμάμαι πάντα ως τον μοναδικό άνδρα που με έκανε να τον αγαπήσω με ένα μόνο βλέμμα!

Καληνύχτα αγάπη μου!!! xxx

Αγαπημένε μου,

  Σήμερα ολοκληρώθηκαν τέσσερα ολόκληρα χρόνια από την  τελευταία φορά που σε είδα… ‘Οχι δε έχω πάψει να ελπίζω, θα έρθεις, είμαι πιο σίγουρη από ποτέ αυτή τη φορά. Και όταν έρθεις, θα φύγουμε μαζί άσχετα με το τι θα πει ή θα πράξει ο πατέρας μου!!! αυτά και τίποτε άλλο… δεν θα σου ξαναγράψω γιατί πλέον δεν θα έχει νόημα.

  Σε αφήνω διότι ο πατέρας μου έρχεται με έναν νέο μνηστήρα. Ακούστηκε πως αυτός έσωσε το βασίλειό μας από τον εχθρό. Ο πατέρας μου του έταξε το μισό βασίλειο, αλλά εκείνος αντ’ αυτού θέλησε να ζητήσει το χέρι μου… Θράσος, δεν νομίζεις; Λες και είμαι αντικείμενο… Η απάντησή μου θα είναι το πιο ξερό και σίγουρο όχι που έχω πει μέχρι τώρα…!

 Αντίο για πάντα, Ερωτόκριτέ μου, πιστή σε εσένα, η Αρετούσα σου! xxxxxxx

Ελεάννα Κων.

Το ημερολόγιο μου

Ημέρα: Τετάρτη

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

Ο καιρός περνάει και η κατάσταση παραμένει η ίδια. Αυτή η αναμονή με σκοτώνει. Νιώθω τόσο κενή μέσα μου..σαν να λείπει ένα κομμάτι από τον εαυτό μου. Η ελπίδα, βέβαια, ποτέ δεν πεθαίνει…πάντα θα υπάρχει, ώστε να έρθει επιτέλους η στιγμή που θα γίνει πραγματικότητα ο γάμος μου με τον Ερωτόκριτο. Όταν θα συμβεί αυτό, θα είναι μια καινούρια και αισιόδοξη αρχή για εμάς τους δύο. Θα έχουμε την ευκαιρία να κτίσουμε το δικό μας σπιτικό και να μεγαλώσουμε την δικιά μας οικογένεια. Φαντάζομαι αυτήν την ημέρα…να είναι μαγική…γεμάτη χαρές. Δεν θα θελήσω τίποτα άλλο από τη ζωή μετά από αυτό το σημαντικό γεγονός που θα αλλάξει τα πάντα γύρω μου. Ελπίζω να έχει καταλάβει ο Ερωτόκριτος τη θυσία που έχω κάνει για να καταφέρουμε στο μέλλον να είμαστε μαζί. Εγώ τον σκέφτομαι συνεχώς, δίχως να μπορώ να τον βγάλω από το νου μου Ελπίζω το ίδιο κι εκείνος!

Πολλά φιλιά…

Ημέρα: Σάββατο

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

Ο πατέρας μου δεν καταλαβαίνει ότι εγώ δεν θέλω να παντρευτώ τον οποιοδήποτε, παρά μόνο τον Ερωτόκριτο. Κάθε μέρα με επισκέφτονται άντρες, τους οποίους ο πατέρας μου τους θεωρεί άξιους για εμένα..για να με παντρευτούν. Κάθε μέρα η ίδια διαδικασία…έρχονται και φεύγουν, χωρίς να βγάζει κάπου αυτό. Ο πατέρας μου δεν σκέφτεται τι συναισθήματα μπορεί να έχω εγώ. Το μόνο που κάνει είναι να πηγαίνει σύμφωνα με τις αντιλήψεις και τα πρέπει της κοινωνίας στην εποχή μας. Μόνο εσένα έχω για παρηγοριά..κανέναν άλλο δυστυχώς. Πρέπει να σταματήσει αυτό! Δεν αντέχω άλλο! Τι να κάνω όμως …ΥΠΟΜΟΝΗ και ΕΠΙΜΟΝΗ …τίποτα περισσότερο…τίποτα λιγότερο..

Καληνύχτα….

Νίκος

Αγαπητό μου ημερολόγιο

Σήμερα ο πατέρας μου με έβαλε στη φυλακή και είπε ότι θα με βγάλει μόνο σε περίπτωση που σταματήσω να αγαπώ τον Ερωτόκριτο. Αυτό δεν πρόκειται ποτέ να γίνει. Θα μείνω μέσα στη φυλακή μέχρι να τον δω, μέχρι να μου τον φέρει πίσω. Ξέρω είναι μια σκληρή μάχη, αλλά θα κάνω τα πάντα για να επιστρέψει…

Αγαπητό μου ημερολόγιο

Σήμερα ο πατέρας μου έφερε έναν νεαρό παλικάρι από ένα άλλο βασίλειο, για να τον πάρω για γαμπρό. Η αντίδραση μου ήταν αρνητική και πάντα θα είναι αρνητική, μέχρι να συναντήσω ξανά τον Ερωτόκριτο. Δεν παντρεύομαι κανένα βασιλόπουλο που θέλε ο πατέρας μου!

Αγαπητό μου ημερολόγιο

Έχει περάσει τόσος καιρός , μα εγώ δεν αλλάζω την γνώμη μου. Τόσα βασιλόπουλα έρχονται άδικα να με ζητήσουν σε γάμο, αφού εγώ μόνο τον Ερωτόκριτο θέλω. Ακόμα και η υπηρέτρια προσπαθεί να με πείσει να ακούσω τον πατέρα μου, μα εγώ αντέχω!!!

Καλλιόπη

23   ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

Παγωνιά έξω και εγώ  δεν ξέρω τώρα που είναι εκείνος, πότε θα έρθει να με σώσει, είναι καλά ή μήπως του έχει συμβεί κάτι ;

Αχ! Πατέρα  γιατί δεν με καταλαβαίνεις ; Δεν τον θέλω τον άγνωστο σωτήρα σου ….. Και όσο και αν επιμένεις δεν μπορώ να πάω ενάντια στην καρδιά μου.

Αχ Νένα μου, γλυκιά μου Νένα, ένα μήνυμα να μου έφερνες… και τι μονάχα!!!!

Ότι και αν γίνει, όσο και αν με τυραννήσουν ΕΓΩ θα παραμείνω πιστή σε σένα και στην αγάπη μας.

Πατέρα μου να ήξερες μονάχα πόσο σε αγαπώ,  μα είναι πάνω από τις δυνάμεις μου η θέλησή σου.

Γιατί δεν θες να είμαι χαρούμενη;  Γιατί;

Γιατί θα πρέπει οπωσδήποτε να χάσω ή εσένα ή εκείνον;

Αχ Νένα μου, εσύ που με μεγάλωσες, γαλήνεψέ τον !!!!

Και εσύ, άγνωστε σωτήρα, φύγε όσο πιο μακριά μπορείς, δεν σε θέλω, φύγε και πίσω να μην ξανακοιτάξεις. Δεν αγάπησες ποτέ σου; Δεν είμαι τρόπαιο εγώ να σου παραδοθώ!!!

Αυτοί οι τοίχοι με πλακώνουν, μα δεν θα λυγίσω…. Και αν χρειασθεί, κώνειο θα βρω να αυτοκτονήσω. μα σε εσένα αγάπη μου πιστή θα μείνω…..!!!!!

Ζωζώ

Αγαπητό ημερολόγιο,

ξεκινά η πρώτη μου μέρα μέσα στη φυλακή. Στην Φροσύνη δεν αρέσει. Συνήθισε του παλατιού την όψη, τα λουλούδια, που μυρίζουν ωραία στον μεγάλο κήπο. Το φαγητό, ούτε αυτό της αρέσει… Για να πω την αλήθεια, ούτε σε μένα αρέσει. Το φρεσκοψημένο φαγητό μας μυρίζει από τις μεγάλες κουζίνες του παλατιού. Μα εμείς εδώ κάτω. Της κάμαρας τα φρεσκοπλυμένα μεταξωτά σεντόνια και το φωτεινό ζεστό δωμάτιο μας λείπει, μα εμείς εδώ κάτω κοιμόμαστε στης φυλακής τη φρίκη. Ο πατέρας μου, ο βασιλιάς Ηράκλης, αρνήθηκε την πρόταση που του έκανε ο Ερωτόκριτος, τις βέρες να περάσει, ν’ αγιάσει η ψυχή μου, την αγάπη να αγκαλιάσει. Μα ο βασιλιάς Ηράκλης, έξω φρενών, εξόρισε τον Ερωτόκριτο και με έκλεισε εδώ μέσα. Πού να το φανταστεί κανείς, από την μια μέρα στην άλλη να αλλάξει τόσο εύκολο η σχέση μεταξύ πατέρα και κόρης. Το μόνο που έχω εδώ να με συντροφεύει είναι ένα ημερολόγιο και η  νένα Φροσύνη και δυο πουλάκια με λάλισμα γλυκό που μπαίνουν κελαηδώντας ελπίδα να μου φέρουν.

 Οι πρώτοι μήνες, άθλιοι, χωρίς χαρά, χωρίς το φως του ήλιου να λάμπει σαν στη χρυσή μου κάμαρα. Το φαγητό είναι άθλιο… Είναι βρώμικα εδώ κάτω. Η μουσική και το μαγικό άκουσμα του συνδυασμού φλογέρας και άρπας έχει καιρό να ακουστεί. Οι μέρες δεν περνάνε. Τα δευτερόλεπτα φαίνονται σαν λεπτά, τα λεπτά σαν ώρες ατελείωτες, οι μέρες μήνες απελπισίας και στεναχώριας. Περνάνε οι μήνες αργά.

Φθάσαμε στο δεύτερο έτος της φυλακής κι εκείνος μου λείπει.  Άραγε να ζει ή να κοιμήθηκε, στο χώμα του να θάφτηκε… Να γνώρισε και να παντρεύτηκε άλλη νεαρή που την καρδιά του ίσως έχει κλέψει… Μα όχι! Ο Ερωτόκριτος κρατάει τις υποσχέσεις του. Τα λόγια του ποτέ δεν φάνηκαν ψεύτικα. Άραγε θα τον ξαναδώ; Οι βέρες θα μπουν εκεί που θα έπρεπε να ήταν ήδη δυο χρόνια πριν;

Άλλος ένας ακόμα χρόνος πέρασε. Τα πουλάκια με το γλυκό κελάηδισμα έχουν καιρό να μας επισκεφτούνε. Κάνει κρύο εδώ μέσα, έχει υγρασία και το μόνο που έχουμε να φάμε είναι ακατέργαστο ρύζι, λίγη βρώμη, και αυτήν ανά μέρες μας της φέρνουν, και νερό από ένα βράχο που στάζει από την πηγή του ποταμού που τρέχει εδώ κοντά, έξω από τη σπηλιά. Τη γεύση του καπνιστού κόκκινου κρέατος έχουμε ενάμιση χρόνο να την γευτούμε, τότε μας έφερναν μέρα παρά μέρα, τώρα καθόλου. Δυο αλλαξιές ρούχα μας έχουν δώσει μόνο και πράσινο σαπούνι για να πλενόμαστε και να πλένουμε τα ρούχα.

   Πέρασαν άλλοι έξι μήνες και ο Ερωτόκριτος δεν εμφανίστηκε ακόμα. Η θλίψη μου και η απογοήτευσή μου φαίνονται στο πρόσωπό μου, περισσότερο μέρα με την ημέρα. Η παραμάνα δεν μιλάει… Περιμένει… Περιμένει να δει ποια άλλη συμφορά θα μας βρει. Όταν και όποτε μιλήσει, η μόνη της κουβέντα θα είναι για το πείσμα μου και ότι δεν μας αξίζει να τα περνάμε όλα αυτά για το άγνωστο, για ένα ερωτηματικό. Μιλάει για τις συνέπειες της αγάπης, πως κάποτε κι εκείνη τα πέρασε και δεν θα ήθελε να ξαναδεί την κατάληξη εκείνη. Ο γερο- πατέρας μου, μού είπαν οι φύλακες πως θα με επισκεφθεί σε λίγες ώρες. Μάλλον ελπίζουν να έχω αλλάξει γνώμη και να μην τον απογοητεύσω ξανά. Βράδιασε κι ακόμα δεν έχει έρθει. Τα λόγια του τα ψεύτικα τα έχω συνηθίσει, αφού από μικρή με όλα με πλήγωνε. Θα πάω να κοιμηθώ, αφού δεν τον βλέπω να ‘ρχεται, θα περιμένω την επόμενη μέρα, μήπως και με θυμηθεί και μας κάνει την τιμή τα λόγια του να πει.

   Ήρθε η επόμενη μέρα. Την ώρα που κοιμόμασταν τα ξημερώματα μας ξύπνησαν οι φρουροί πως πλησίαζε. Σηκωθήκαμε, πλυθήκαμε, ετοιμαστήκαμε να συμμαζέψουμε τριγύρω να κάνουμε καλή εντύπωση, αφού τόσα χρόνια έχει να με δει, μην νομίσει κιόλας ότι δεν έχουμε αρχή… Ήρθε… Φορούσε την στολή της μάχης με τα στολίδια, τα χρυσαφικά και στο χέρι κρατούσε το ασημί, βαρύ του κράνος.  Η πρόταση του ήταν να με παντρέψει με έναν πρίγκηπα άλλης χώρας, εντελώς άγνωστο σε μένα. Έτσι αρνήθηκα την πρόταση του και του τόνισα το λόγο που βρίσκομαι ακόμα στη φυλακή. Θα τον περιμένω να γυρίσει! Ο βασιλιάς Ηράκλης νευρίασε, φαινόταν η απογοήτευση και ο θυμός στα μάτια του.  Έτσι, γύρισε και έφυγε χωρίς να  βγάλει άχνα.

    Επικρατεί ησυχία. Περνάει ο καιρός και ο Ερωτόκριτος πουθενά. Έχουν περάσει τρία χρόνια και μισό. Σήμερα εμφανίστηκαν και πάλι τα πουλάκια μετά από τόσον καιρό. Ακούστηκε εκείνη η χαρακτηριστική λαλιά, εκείνη η λαλιά που μέσα της έκρυβε μια μελωδία, ένα μήνυμα. Η παραμάνα μίλησε κι εκείνη μετά από τόσο καιρό χαμογελώντας και λέγοντας δυνατά πως τα μαρτύριά μας έφθαναν στο τέλος τους. Τα πουλάκια έπειτα από λίγο έφυγαν, αφού είναι άνοιξη, θα τα περιμένει στη φωλιά η μικρή τους οικογένεια.

    Συνολικά πέρασαν τέσσερα χρόνια. Η Φροσύνη έχει αρχίσει να χάνει τις ελπίδες της. Συνέχεια παραμιλάει και λέει για το πώς καταντήσαμε, διαμαρτύρεται για τις ευκαιρίες που μας εμφανίστηκαν και εγώ τις απέρριψα. Έχω πολύ καιρό να συζητήσω με κάποιον, να πω τον πόνο μου, το τι μου λείπει και τα θέλω μου. Τέσσερα ολόκληρα χρόνια μέσα σ’ αυτήν την φυλακή. Άραγε θα γυρίσει ποτέ;  Περνούν οι μέρες, οι ώρες και οι εβδομάδες κι εκείνος δεν είναι εδώ. Μου λείπει. Εκείνος, τα όλα του, το χαμόγελό του, ο τρόπος που με κοίταζε… Όλα πάνω του φαίνονταν μαγικά. Υπομονή θέλει κι ελπίδα. Απλά να ελπίζω…

Σήμερα το πρωί ακουγόταν από την άκρη του σπηλαίου το χαρακτηριστικό κελάηδημα το πουλιών. Και μετά ακούστηκαν σκόρπια βήματα. Ποιος να είναι άραγε και τι θέλει εδώ, σκέφτηκα. Τα πουλάκια πετούσαν συχνά πάνω από το κεφάλι μου… Όσο πήγαινε τα βήματα ακουγόταν όλο και πιο κοντά. Στο τέλος, φθάνει ένας άντρας ευγενικός και καλοντυμένος, φαινόταν βασιλικής καταγωγής. Ισχυριζόταν πως είναι ο Ερωτόκριτος. Μιλούσε συνέχεια προσπαθώντας να με πείσει. Ο τρόπος που μιλούσε μου τον θύμιζε πολύ. Όταν όμως είπε μια κουβέντα, τότε το κατάλαβα. Αυτός είναι! Τον ρωτούσα πού ήταν όλα αυτά τα χρόνια και μου έλεγε για έναν πόλεμο που έγινε και  ο πατέρας μου, επειδή νίκησαν, του έταζε τα πάντα. Μα εκείνος αρνήθηκε και ζήτησε να παντρευτεί εμένα. Μεταμφιεσμένος σε ευγενή όπως ήταν, δεν παρατήρησε ο βασιλιάς Ηράκλης πως ήταν ο Ερωτόκριτος , οπότε δέχθηκε και τον έστειλε εδώ κάτω να με βρει. Μου εξήγησε το σχέδιο που είχε σκεφτεί. Μετά από τόσο καιρό, επιτέλους, χαμογελάσαμε εγώ κι η Φροσύνη.

   Κι έτσι ξεκίνησαν όλα. Παντρευτήκαμε, επιτέλους, ενωθήκαμε μετά από τέσσερα χρόνια. Είναι η τελευταία φορά που θα γράψω στο ημερολόγιο. Όλα από δω και πέρα θα είναι τέλεια και χαρούμενα.

Αρετούσα

Κατερίνα

 Αγαπητό ημερολόγιο ,

Η Φροσύνη, η παραμάνα μου , με συμβουλεύει να σταματήσω επιτέλους να περιμένω τον Ρωτόκριτο και να πάρω τον άνδρα ο οποίος μου ζήτησε το χέρι . Δύο πουλιά σήμερα ήρθαν στο κελί μου και  πετούσανε με σκέρτσα. Μου λείπει πολύ ο Ερωτόκριτος και είμαι σίγουρη ότι θα του λείπω και εγώ. Και δεν θα σταματήσω να ελπίζω ότι  μια μέρα  θα γυρίσει να με βρει .Ο πατέρας μου μισεί αυτό το πείσμα που έχω και απ’ ότι λέει η παραμάνα μου μπορεί και να μείνω για πάντα εδώ με αυτήν την θέληση, την πίστη και την λαχτάρα που έχω να γυρίσει ο αγαπημένος μου. Αρχίζω όμως και ανησυχώ . Επίσης, αρχίζω να θέλω να βγω από “δω μέσα .Μου λείπει το φως του ήλιου. Αυτό το φώς που μπαίνει λίγο από το παραθυράκι της φυλακής δεν αρκεί. Σκέφτομαι τις κοπέλες που παντρεύονται είτε με αυτόν που αγαπούν είτε με αυτόν που τους επιλέγει η οικογένειά τους, ενώ εγώ κάθομαι   μπουντρούμι με την παραμάνα μου και περιμένω την ημέρα που θα αγκαλιαστώ κι εγώ με τον Ερωτόκριτο, τον αγαπημένο μου. Τουλάχιστον έχω την παραμάνα , την κυρά Φροσύνη, η οποία είναι φρόνιμη γυναίκα και έχει δει πολλά και έχει ακούσει πολλά, οπότε οι συμβουλές και η βοήθεια της είναι χρήσιμες για εμένα . Ίσως να έχει τελικά δίκιο, όταν μου λέει να πάρω τον άνδρα που το χέρι μου ζήτησε. Όμως έτσι θα ήμουν άδικη προς την αγάπη του Ερωτόκριτου. Ελπίζω να είναι καλά και να μην του έχει συμβεί τίποτα. Ελπίζω να έχω εγώ δίκιο και να κάνω το σωστό που περιμένω τόσο καιρό.

Σταματία

Αγαπητή Κέτυ,

Άλλη μια μέρα εδώ. Σ’ αυτό το απόμερο κελί που ούτε το φως του ήλιου δεν το βλέπει. Αλλά τι να τον κάνω τον ήλιο τώρα χωρίς εσένα. Εύχομαι τουλάχιστον να είναι αυτός μόνο καλά, αυτός που μου έδωσε τόση αγάπη, αλλά δυστυχώς δεν θα μπορέσουμε να είμαστε ποτέ μαζί. Μακάρι να με καταλάβαιναν οι δικοί μου και να με άφηναν να ζήσω τη ζωή που θέλω. Την ζωή μαζί του. Αχ Ερωτόκριτέ μου. Τι συμφορά μας βρήκε; Μόνο εσύ μου έμεινες τώρα, Κέτυ. Ευτυχώς κάθομαι και γράφω με τις ώρες και ξεχνάω, όσο να ’ναι το που βρίσκομαι. Ωχ.. Νομίζω ακούω θόρυβο. Πρέπει να ξαπλώσω γρήγορα μη με δει ο κύρης μου. Αύριο το πρωί θα έχουμε όλο τον καιρό μπροστά μας. Κάτι άκουσα για δουλειές. Καληνύχτα, Κέτυ μου..

Καλημέρα, αγαπητή μου

Μάλλον θα συνεχίσω να βλέπω για πολύ καιρό ετούτη την εικόνα, μόλις ανοίγω τα μάτια μου. Την εικόνα αυτού το σιχαμερού κελιού το οποίο με κρατάει μακριά από αυτόν που αγάπησα περισσότερο από όλους. Που λες να είναι, Κέτυ, τώρα; Ελπίζω τουλάχιστον να είναι εντάξει. Κανένας δεν συγκρίνεται με αυτόν. Μπορεί να μην είχε τόσα λεφτά όσα έχουν όλοι αυτοί οι προξενητάδες που μου κουβαλάει ο πατέρας μου, αλλά η καρδιά του είναι φτιαγμένη από χρυσάφι. Μπορεί να μην έχει να μου δώσει παλάτια, αλλά μαζί του τα ξεχνάω όλα. Και τα λεφτά και όλα. Έχει να μου προφέρει τόσα πολλά πράγματα ,που όλα μαζί έχουν μεγαλύτερη αξία και από το μεγαλύτερο παλάτι του κόσμου. Μπρρ… Σαν να έβγαλε κρύο. Μακάρι να είχα μια πιο χοντρή κουβέρτα. Εδώ κάτω στο υπόγειο έχει απίστευτο κρύο και πρέπει να ανεβάζω πυρετό… Ο πατέρας μου φυσικά το μόνο που τον νοιάζει είναι να με νοικοκυρέψει με κάποιον πλούσιο, μπας και ησυχάσει η γκλάβα του. Δεν μπορεί να καταλάβει όμως ότι η αγάπη δεν αγοράζεται. Τώρα σε λίγο μου φέρνει και έναν καινούριο. ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ..

Γεια σου και πάλι, Κέτυ μου

Τι κάνεις; Είσαι καλά; Εγώ χάλια. Όπως πάντα. Ήταν και αυτός όπως όλους τους άλλους. Όχι πως περίμενα βέβαια κάτι διαφορετικό. Όλοι αυτοί είναι της ίδιας πάστας. Είναι κάπως ειρωνεία να το λέω  εγώ αυτό, αλλά ξέρω πως εγώ δεν σκέφτομαι έτσι. Θα άφηνα το χρήμα και τα πάντα για κάποιον που αγαπάω. Δεν προσπαθώ να διαμορφώσω την ζωή  μου  με βάση αυτό. Τέλος πάντων. ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΜΑΣ. Ήταν ένα ακόμα πλουσιόπαιδο από αυτά που μου φέρνει κάθε φορά ο πατέρας. Με ρωτούσε διάφορες ερωτήσεις για μένα. Μιλήσαμε αρκετά. Ο πατέρας μου ήταν από μία γωνιά και άκουγε. Στο τέλος μου έταζε κοσμήματα χρυσάφια και τον ουρανό με τ’ άστρα. Κάποιοι άνθρωποι τελικά είναι τόσο φτωχοί που το μόνο που έχουν να σου προσφέρουν είναι χρήμα. Όλοι αυτοί μου φαίνονται ίδιοι. Ωχ. τι είναι αυτός ο ήχος; Κέτυ; Ακούς αυτόν τον ήχο; Είναι πουλάκια. Πόσο θα ήθελα να είμαι και εγώ ελεύθερη σαν αυτά και να μπορούσα να αγαπήσω όποιον εγώ επιθυμώ. Μακάρι να ήσουν εδώ, Ερωτόκριτέ μου. Να με έπαιρνες και να φεύγαμε μαζί όσο πιο μακριά μπορούσαμε. Πρέπει να βρω κάποιον τρόπο να φύγω από εδώ μέσα.. Ό,τι και να κάνω όμως θα με πάρουν χαμπάρι. Πρέπει κάτι να σκεφτώ. Δεν θα αντέξω άλλο μέσα σ’ αυτό το σκοτάδι. Δεν θα αντέξω…

Ραφαήλ

Οι μέρες περνούν και δεν αντέχω μακριά από τον  Ερωτόκριτο. Όσο κι αν προσπαθεί ο πατέρα μου να μου βρει γαμπρό, εγώ αρνούμαι και κάθομαι στην φυλακή. Δεν με νοιάζει πόσο καιρό θα πάρω, δεν με νοιάζει σν πεθάνω, δεν με νοιάζει τι θα γίνω, παίρνω όλη την ευθύνη για το μέλλον μου στα χέρια μου. Θα βρω τρόπο να το σκάσω, θα βρω τρόπο να βρω το Ερωτόκριτο, κι ας μην ξέρω που είναι. Κι αν με πιάσουν, απλώς θα περιμένω εδώ, μέχρι να έρθει και να παντρευτούμε…

Δημήτρης

Αγαπημένο μου ημερολόγιο, καλημέρα και πάλι.

Άλλη μια κουραστική μέρα αρχίζει. Είναι 6.30 το πρωί. Ξύπνησα από ένα πόνο στην μέση μου. Επειδή κάνει κρύο μάλλον… Σήμερα νοιώθω διαφορετικά, νοιώθω ότι θα έρθει η αγάπη μου πίσω να με απελευθερώσει. Δεν ξέρω, ίσως έχω τρελαθεί ή απλά είμαι πολύ ερωτευμένη μαζί του. Ειλικρινά, δεν ξέρω… Τον έχω πεθυμήσει πάρα πολύ και ποτέ δεν θα ξεχάσω το όμορφο χαμόγελό του και τα εκθαμβωτικά μάτια του. Ό,τι και να γίνει θα τον αγαπάω.  Τέλος πάντων, ημερολόγιό μου, να μην σε κουράζω. απλά θα ελπίζω για άλλη μια μέρα. Θα τα πούμε πιο μετά.

Μαρία Π.

16/12  Ημέρα Τρίτη

Άλλη μια μέρα στα μπουντρούμια του ίδιου μου του παλατιού. Του ίδιου κάστρου όπου γεννήθηκα και έζησα τόσα χρόνια. Και τώρα εξαιτίας του έρωτα βρέθηκα κλεισμένη, εδώ και τέσσερα ολόκληρα χρόνια, αρνούμενη να παντρευτώ οποιονδήποτε άλλον εκτός από τον Ερωτόκριτο. Πόσο ακόμη θα με κρατάει ο πατέρας κλειδαμπαρωμένη; Ακόμη να καταλάβει πως δεν παίρνω άλλον άντρα; Πόσο ακόμη θα συνεχιστούν τα βάσανά μου, ώ αγαπητό μου ημερολόγιο;

Σήμερα τα ξημερώματα ξύπνησα από ένα γλυκό όνειρο. Ήτανε, λέει, τάχα όμορφοι νεαροί άγγελοι με ολόλευκα φτερά και πετούσαν  ανάμεσα στα σύννεφα. Ένας κατέβηκε και μου ψιθύρισε στ’ αυτί που θα ‘ρθε ο Ερωτόκριτος να με πάρει και να κάνω υπομονή. Τότε είναι που ξύπνησα  πιο γεμάτη από πότε με αισιοδοξία και δύναμη .Ο Ερωτόκριτος θα ‘ρχόταν σύντομα κι εγώ θα περίμενα όσο χρειαζόταν.

   Νωρίς το απόγευμα ήρθε ο πατέρας μου μαζί έναν ακόμη ξένο πρίγκηπα από κάποιο πολύ μακρινό βασίλειο και με ζητούσε για νύφη. Αρνήθηκα μέχρι και να του μιλήσω. Ο πατέρας μου εξοργίστηκε και μου είπε πως θα έμενα στα μπουντρούμια για πάντα. Αλλά εμένα τίποτα δεν με λύγιζε. Παρέμεινα και θα παραμείνω για πάντα πιστή στον έρωτά μου για τον Ερωτόκριτο. Άδικα η παραμάνα προσπάθησε να με μεταπείσει. Τα λόγια της όπως πάντα φαίνονταν σοφά και λογικά. Να σκεφτώ, μου ‘λεγε πως μια ζωή θα μείνω μόνη μου και πως ο Ερωτόκριτος κάπου αλλού με κάποιαν άλλη θα είναι τώρα. Πράγμα που ούτε στην σκέψη αντέχει η καρδιά μου. Ήξερα ότι θα ‘ρθει να με πάρει. Γι’ αυτό και αρνήθηκα ακόμα μια φορά να παντρευτώ έναν άγνωστο.

    Αγάπητό μου ημερολόγιο, σε αφήνω. Η παραμάνα μόλις ήρθε να μου πει ότι πως ήρθε πάλι να μου μιλήσει αυτός ο ξένος.  Θέλει μάλλον να με μεταπείσει για να τον παντρευτώ.  Μονάχα αν ήταν ο Ερωτόκριτος ο ίδιος θα τον παντρευόμουν. Πηγαίνω να του πω πως λόγος δεν υπάρχει να ασχοληθεί παραπάνω μαζί μου, καθώς για μένα υπάρχει μόνο ένας.

Τσαμπίκα

10 Ιουλίου

Αγαπημένο μου ημερολόγιο

έχουν περάσει περίπου 6 μήνες από τότε που με έκλεισαν μέσα σ’ αυτούς τους τέσσερις τοίχους, οι οποίοι κάθε μέρα με πνίγουν περισσότερο. Όμως πιο αποπνιχτική κι από τούτο εδώ το κελί στέκεται η απουσία του Ερωτόκριτου… Αχ! Πέρασαν τόσες μέρες και χωρίς να ειδωθούμε και παρόλα αυτά δεν έχω πάψει λεπτό να τον σκέφτομαι, δεν έχω πάψει, δεν το λησμονώ, δεν έχω πάψει λεπτό να τον αγαπώ. Γιατί άραγε ο έρωτας να είναι τόσο δύσκολος, γιατί να έχει τόσα εμπόδια, γιατί να πονά τόσο πολύ…; Πρέπει δηλαδή η ευτυχία να καταδικάζεται, πρέπει η χαρά τελικά να καταλήγει σε λύπη; Πρέπει τελικά το πιο όμορφο πράγμα στο κόσμο να θεωρείται πράξη άξια τιμωρίας;

                                                                                                                        Δική σου

                                                                                                                        Αρετούσα

18 Αυγούστου

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

σήμερα ο αγαπημένος μου πατέρας    μου σύστησε άλλους δυο ιππότες, από καλές οικογένειες με αξιώματα ευγενών, ισχυριζόμενος ότι με κάποιον σαν αυτούς κρύβεται ένα μέλλον ευτυχισμένο, μια ζωή κατάλληλη για μένα… Ο αξιοσέβαστος πατέρας μου δυστυχώς δεν έχει την δυνατότητα, αλλά κυρίως της θέληση να καταλάβει πως οποιοσδήποτε άλλος άντρας  εκτός από τον Ερωτόκριτο για μένα φαντάζει  κενός, αδιάφορος, μια άψυχη εικόνα. Αλλά δεν τον κατηγορώ, η εποχή και η κοινωνία δεν του επιτρέπουν να με καταλάβει. Δεν με νοιάζει όμως… Το μόνο που μου αρκεί είναι να επιβιώσω μέσα σε τούτην εδώ την φρίκη είναι να σκέφτομαι και να ονειρεύομαι τον αγαπημένο μου… Αυτό τουλάχιστον κανείς δεν μπορεί να μου το απαγορεύσει! Πέρασε περίπου ένας χρόνος από τότε που είδα για τελευταία φορά των έρωτά μου, όμως θυμάμαι την μορφή του, τα λόγια του, σαν να μην πέρασε μια μέρα… Έχω αναλογιστεί ολόκληρες ώρες, ολόκληρες μέρες για το ποιος θα ήθελε να χαλάσει κάτι τόσο όμορφο, όπως η αγάπη μας… Ίσως η μοίρα! Ίσως εκείνη να ζήλεψε την αγάπη μας και γι’ αυτό μας χώρισε… Με την απουσία αυτή του Ερωτόκριτου, όλα στενεύουν γύρω μου, χάνω έναν-έναν τους αγαπημένους μου ανθρώπους … Όλοι είναι εναντίον μου…! Αλλά όλοι έχουν άδικο.  Γιατί δεν έχουν αγαπήσει… Δεν ξέρουν τι εστί…. έρωτας … δεν γνωρίζουν τίποτα άλλο εκτός από το κέρδος και την κοινωνική θέση… Κι επίσης δεν ξέρουν ότι όποιος αγαπά θυσιάζεται για την αγάπη του… Είμαι πρόθυμή λοιπόν κι εγώ να φτάσω μέχρι εκεί για να την υπερασπιστώ!

                                                                                                                        Δική σου

                                                                                                                        Αρετούσα

6 Ιανουαρίου

Αγαπημένο μου ημερολόγιο, τον τελευταίο καιρό με πιέζει και η μητέρα μου. Το γεγονός αυτός με φέρνει στα όρια της απελπισίας! Μα κανείς πια δεν καταλαβαίνει ; Κανείς δεν αγαπά; Κανείς δεν αγαπά; Κανείς δεν συγκινείται; Δυο χρόνια μες τη φυλακή αυτή – που τώρα φαντάζει πιο οικεία κι από το σπιτικό μου- έχω δει τόσους πολλούς συζύγους! Καλούς, αξιόλογους άντρες: Κατάλληλους για οικογένεια και «ιδανικούς» για μένα… Δεν υπήρξε όμως στιγμή που να σκέφτηκα, που να αναρωτήθηκα, που να αμφέβαλλα για το ποια είναι η δική μου ευτυχία! Αυτό το κελί στα μάτια μου φαίνεται κάστρο, παλάτι, ο ίδιος ο παράδεισος, αρκεί μόνο να υπάρχει νοερά, στην φαντασία μου ο Ερωτόκριτος εδώ!!!!

Ποτέ δεν δείλιασα. ποτέ δεν συλλογίστηκα, ποτέ δε δίστασα διότι ξέρω πως αν η μοίρα δεν μας θέλει μαζί, τότε δεν θα με θέλει και  με κανέναν άλλο! Το μόνο που δεν μπορώ να καταλάβω είναι «γιατί;». Γιατί συμβαίνουν όλα αυτά, γιατί η ευτυχία να φέρνει στην ουσία τόσο πόνο, γιατί να θέλει κανείς να διαιωνίσει το μαρτύριο;

                                                                                                                           Δική σου

                                                                                                                        Αρετούσα

22 Μαΐου

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

ξαναήρθε η άνοιξη, τα πουλά κελαηδούν και ο ήλιος φωτίζει ξανά όλα τα λουλούδια… Για μένα όμως… ο ήλιος δεν υπάρχει… Όλα εδώ φαντάζουν σκούρα! Θολά! Μουντά! Έχω να τον δω τρία ολόκληρα χρόνια. Νοιώθω την απελπισία να μου καίει τα σωθικά…. Όχι επειδή φοβάμαι! Όχι επειδή αμφιβάλλω! Αλλά επειδή θέλω απελπιστικά πολύ να τον δω- έστω για μια στιγμή. Για να απαλλύνει ο πόνος μου, αρκεί μόνο να μάθω πως είναι καλά! Δεν ενδιαφέρομαι ούτε για το αν μ’ αγαπά, ούτε για το αν με έχει προδώσει. Μου αρκεί απλά να είναι καλά!

                                                                                                                       Δική σου

                                                                                                                        Αρετούσα

12 Νοεμβρίου

Αγαπημένου ημερολόγιο,

σήμερα κλείνουν ακριβώς τέσσερα χρόνια από τότε που ειδωθήκαμε για τελευταία φορά. Τα έχω εγκαταλείψει όλα πλέον… Η οικογένεια μου με έχει απορρίψει- δεν τους κατηγορώ ούτε και περιμένω να με καταλάβουν (οι ελπίδες μου γι’ αυτό έχουν σβήσει προ πολλού)… Το μόνο που δεν καταλαβαίνω όμως είναι γιατί δεν ου επιτρέπουν να βάλω ένα τέλος στο μαρτύριο μου! Ο πατέρας τη σημερινή μέρα μου ανακοίνωσε πως η ειρήνη ήρθε και πάλι στη χώρα… Μου είπε επίσης, πως μες τον αγώνα διακρίθηκε η γενναιότητα ενός αξιόλογου ανδρός! Είναι η τελευταία μου ευκαιρία είπε, πως υπάρχει μια μικρή ηλιαχτίδα ελπίδας για να με θεωρήσει ξανά κόρη του… Απορώ όμως, πώς ο αξιοσέβαστος, συνετός πατέρας μου ελπίζει ακόμα! Δεν υπάρχει ουδεμία περίπτωση να υποχωρήσω στην αγάπη μου. Διότι εγώ μόνο σε ένα όνομα ανδρός ακούω! Στο όνομα του συζύγου μου… Ερωτόκριτος…

                                                                                                                        Δική σου

                                                                                                                        Αρετούσα

Θοδώρα

Έτος φυλακής 4^ο

Αγαπητό ημερολόγιο…

Έχει περάσει τόσος καιρός…

Θυμάμαι ακόμα τότε, στην αρχή, που ήμουν γεμάτη σιγουριά κι ελπίδα πως η μοίρα θα μας ξανασμίξει. Όμως τώρα κάθε φορά που το σκέφτομαι δεν μπορώ να συγκρατήσω τα δάκρυά μου. Τότε δεν με ενδιέφερε το σκοτεινό κελί μου γιατί, επειδή όλη μέρα κοιτούσα έξω από το παράθυρο μην τυχόν εμφανιστεί από πουθενά ο αγαπημένος μου. Τότε δεν έδινα σημασία στα λόγια της Φροσύνης, καθώς δεν μπορούσα να διανοηθώ να περάσω την ζωή μου με κάποιον άλλο εκτός από εκείνο που πραγματικά αγαπώ. Τότε δεν υπήρχε περίπτωση να υποκύψω στη θέληση του πατέρα μου και να με παντρέψει με όποιον εκείνος έκρινε καταλληλότερο. Τότε δεν θα είχα ούτε την παραμικρή αμφιβολία ότι ο Ερωτόκριτος θα επέστρεφε από την εξορία του και κατόρθωνε με κάποιον τρόπο να με παντρευτει.

Τώρα όμως…

Το κελί μου, μού μοιάζει ακόμη πιο σκοτεινό και καταθλιπτικό από ποτέ. Γεμάτο απομόνωση και λύπη. Δεν έχω πια το κουράγιο να κοιτάξω έξω από το παράθυρο, μήπως με περιμένει μια ακόμη απογοήτευση. Τώρα ο λόγος της Φροσύνης μού φαίνεται πιο συνετός και λογικός από πριν και με βάζει σε δίλημμα. Τώρα αρχίζω να κατανοώ τη σκέψη του πατέρα μου σχετικά με το γάμο μου. Τώρα αμφιβάλλω πολύ αν υπάρχει πιθανότητα να επιστρέψει ο Ερωτόκριτος, να παντρευτούμε και να ζήσουμε για πάντα ευτυχισμένοι μαζί. Ενώ τον αγαπώ από τα βάθη της ψυχής μου, όσο τίποτα άλλο, δεν είμαι σίγουρη αν έχω τη δύναμη πλέον να αντισταθώ.

Αλλά πρέπει να αντέξω! Δεν θα με κάμψουν!!!

Πετρούλα

Έτος φυλακής 1^ο

Αγαπητό ημερολόγιο

Σήμερα έκλεισα δώδεκα μήνες εδώ μέσα. Δεν έχει ξημερώσει ακόμα αλλά δεν μπορώ να κοιμηθώ. Μάλλον θα ευθύνονται τα λόγια της Φροσύνης. Άρχισε πάλι τα συνηθισμένα με τον Ερωτόκριτο και τον πατέρα μου. Ότι δήθεν χάνω το χρόνο μου εδώ μέσα, ενώ θα μπορούσα τώρα να καλοπερνάω, ότι το μόνο που πρέπει να κάνω είναι να δεχτώ την πρόταση του πατέρα μου και να παντρευτώ εκείνον που θα μου διαλέξει εκείνος. Μα όσες φορές και να τις αρνηθείς, όσες φορές της λέω πως δεν θέλω εκείνη επιμένει και δεν καταλαβαίνει. Εγώ όμως ξέρω πως δεν πρέπει να το βάλω κάτω από τώρα. Ξέρω πως ο Ερωτόκριτος θα βρει τρόπο και θα ‘ρθει να με πάρει από αυτό το απαίσιο μέρος. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι υπομονή.

   Σήμερα όμως, αυτά που είπε η Φροσύνη δεν έλεγαν να βγουν από το κεφάλι μου. Ξαπλωμένη πάνω στο ξύλινο κρεβάτι, δεν φτάνει που με το ζόρι βολεύομαι, τώρα είναι και αυτές οι σκέψεις που γυρίζουν στο μυαλό μου.  Απόψε είναι πολύ ωραίο το φεγγάρι.  Έχουμε πανσέληνο επιτέλους. Τ αστέρια αμέτρητα και ο ουρανός καθαρός. Αν και το παραθυράκι του κελιού είναι μικρό, άνετα βλέπεις έξω. Αυτές οι νύχτες που επαναφέρουν στην μνήμη στιγμές που ήμασταν μαζί. Τότε που ερχόταν κρυφά τις νύχτες και με έπαιρνε βόλτες  όπου ήθελα.  Μου λείπει πολύ και είμαι σίγουρη πως και εκείνου του λείπω! Το ελπίζω δηλαδή…

Γουργουρίζει η κοιλιά μου πάλι. Πφφ, τι να περιμένεις όμως με αυτά τα αποφάγια που μας ταΐζουν εδώ μέσα! Άρχισε να ανατέλλει ο ήλιος, μού φαίνεται σαν να αρχίζω να νυστάζω σιγά –σιγά. Η Φροσύνη κοιμάται βαριά εδώ και ώρες. Πόσο πιο ήσυχη είναι όταν κοιμάται. Γενικά είναι πολύ ήσυχα, μόνο ένα σκυλί γαβγίζει εδώ και αρκετή ώρα. Θα ψάχνει και κείνο λίγη παρέα, λίγη αγάπη… Ελπίζω και μένα η δική μου παρέα, η δική μου αγάπη να εμφανιστεί σύντομα. Αυτά για τώρα, πάω να ξαπλώσω προτού έρθει ο φύλακας και με δει. Δεν πρέπει να μάθει πως υπάρχεις εσύ και πως σου γράφω. Μπορεί αν σε δει, να σε δείξει στον πατέρα μου. Αρκετά για τώρα, σε αφήνω.

Αναστασία

Ιανουάριος 1535

Αυτοί οι τοίχοι λες και θα με πλακώσουν. Είμαι ήδη δυο χρόνια εδώ μέσα, αλλά για τον Ερωτόκριτο όλα θα τα υπομείνω. Ακούς εκεί «αταίριαστη αγάπη»! Και δηλαδή θα είναι ταιριαστή με κάποιον από αυτούς που μου προξενεύουν. Τέλος πάντων, πως γίνεται άλλοι να ξέρουν καλύτερα από μένα ποιο είναι το καλό μου και τι πραγματικά χρειάζομαι.  Επίσης, πως γίνεται να ξέρουν πως εγώ δεν θα είμαι ευτυχισμένη με τον Ερωτόκριτο αλλά με κάποιον άλλον. Τόσες πολλές αναπάντητες ερωτήσεις. Αλλά όχι! Δεν θα υποκύψω. Μόνο εγώ ξέρω τι χρειάζομαι για να είμαι ευτυχισμένη και αυτό θα περιμένω. Τι κι αν δεν έρθει; Δεν με νοιάζει! Απλά θα περιμένω, καλύτερα από το να το αντικαταστήσω… Και έχω προαίσθημα ότι ο Ερωτόκριτος μου μια μέρα θα γυρίσει. Είναι έξυπνος, κάτι θα σκαρφιστεί. Πολυμήχανος σαν τον Οδυσσέα κι εγώ η Πηνελόπη, το υφαντό μου λείπει.  Είμαι σίγουρη, θα ‘μαστε τόσο χαρούμενοι μαζί. Τι σημασία έχει η κοινωνική θέση; Και στην ύπαιθρο θα ζούσα, αρκεί να τον έβρισκα. Ποιος ξέρει πώς να είναι αυτός τώρα. Μόνος θα περιμένει ή θα με έχει αντικαταστήσει;  Αλλά αφού είχαμε δώσε όρκο, ποτέ δεν θα με ξεχνούσε. Και ο πατέρας του φέρθηκε σκληρά και με αγένεια. Ευτυχώς, παρόλη την σκληρότητα του είναι υπομονετικός ο πατερούλης  μου και με αφήνει έστω και φυλακισμένη να περιμένω τον Ερωτόκριτο. Μια μέρα θα ξανασυναντηθούμε! Είμαι απολύτως σίγουρη!

Σεπτέμβριος 1536

Είναι απίστευτο!!! Ήρθε, λέει, ένας ξένος και ζήτησε να βοηθήσει την πόλη μας με αντάλλαγμα εμένα! Κατάφερε να κερδίσει εκτός από την μάχη και τον πατέρα μου. Κι εκείνος θέλει να με δώσει. Το νοιώθει υποχρέωση φαίνεται. Και η Φροσύνη – αν είναι δυνατόν!-  επιμένει πως πρέπει να τον παντρευτώ και πως πέρασαν τέσσερα χρόνια, ο Ερωτόκριτος και να μην σκοτώθηκε δεν ξαναγυρίζει καθως φαίνεται. Αλλά εγώ είμαι αποφασισμένη. Κανέναν άλλο εκτός από αυτόν δεν παντρεύομαι. Θα περιμένω όπως ορκίστηκα. Ό,τι κι αν γίνει. Τώρα το νοιώθω πιο πολύ από ποτέ. Θα γυρίσει. Το πιστεύω θα γυρίσει! Λίγο έμεινε… Υπομονή!

Άννα                                                       

Φυλακισμένη μ’ έχουν δω

μες το βαθύ σκοτάδι

και πώς να ζήσω δίχως του

χωρίς δικό του χάδι…

               Ονειροπαγίδα

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Ένοιωσα την ανάγκη να σου γράψω, ημερολόγιο μου, να βγάλω όλα αυτά που κρύβω μες το σκοτάδι και δεν έχω σε κανέναν να τα πω… Είμαι μια μέρα ακόμη στη φυλακή κλεισμένη, μες το σκοτάδι, περιτριγυρισμένη από κάγκελα και τσιμέντο, δίχως το φως του ήλιου, τον καθαρό αέρα, την ομορφιά της φύσης και πάνω από όλα αυτόν που αγαπώ.

   Πες μου τι λάθος έκανα και το πληρώνω μ’ αυτό το τίμημα;

Σκότωσα κανέναν και τα στερούμαι όλα αυτά;

Πλήγωσα κανέναν;

Το θεωρούν κακό που αγάπησα τον Ερωτόκριτο και με έχουν εδώ φυλακισμένη;

Γιατί είναι κακό;

  Μου φέρονται σαν να αγάπησα έναν εγκληματία… Μου προξενεύουν τον οποιονδήποτε για να με αποκόψουν από αυτόν, αλλά αυτό δεν πρόκειται να γίνει ποτε… Δεν θα υπακούσω στις διαταγές τους, ούτε στα θέλω τους. Δεν σκοπεύω να ζήσω χωρίς τον Ρωτόκριτο. Θα παλέψω γι’ αυτόν κι αν δε το καταφέρω και με πείσουν να πάρω κάποιον άλλο θα σκοτωθώ…! Προτιμώ το θάνατο παρά μια ανούσια ζωή!!!

Μαρία Α.

Φυλακή, έτος 3^ο έτος.

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο, έχουν ήδη περάσει τρία χρόνια εδώ στη φυλακή , όπου κλείστηκα αναγκασμένη, επειδή υπερασπίστηκα τον έρωτά, την αγάπη! Η σκληρότητα και η αναλγησία του πατέρα μου με πεισμώνει πάρα την άσχημη συναισθηματική κατάσταση που επικρατεί μέσα μου τόσο καιρό και προσπαθώ να πολεμήσω την αδικία και να σταθώ στα πόδια μου. Η μόνη μου παρηγοριά είναι η αγάπη του καλού μου. Είναι το μόνο που με κρατάει ζωντανή και επιζώ.

      Ο καιρός στη φυλακή περνάει αργά και βασανιστικά! Η Φροσύνη, η παραμάνα μου, με νουθετεί συνεχώς και με συμβουλεύει να λογικευτώ και να συναινέσω σε όλη αυτή την παράνοια που συμβαίνει λόγω των αντιλήψεων της εποχής μου. Είναι ανόητο να παντρευτώ κάποιον που δεν γνωρίζω καλά-καλά και που δεν αγαπώ, το κυριότερο! Πίστεψε όμως, είμαι σίγουρη  κάποια στιγμή  πως κάποια στιγμή η δικαιοσύνη θα λάμψει και όλη η υπομονή που κάνω θα τόσο καιρό θα ανταμειφθεί. Η αγάπη και ο έρωτας που νοιώθω θα λογικέψει τον άδικο αυτόν κόσμο! Εγώ, δεν πρόκειται να υποχωρήσω, δεν θα τους δώσω την χαρά, ακόμα κι αν η καθημερινότητα με σκοτώνει και με αποδυναμώνει όλο και πιο πολύ.

   Όσο εγώ εδώ υποφέρω, κάνω υπομονή και, ταυτόχρονα, πολεμώ με τον εαυτό μου ν’ αντέξω, ο πατέρας μου είναι πεπεισμένος ότι θα υποχωρήσω και ψάχνει συνεχώς γαμπρούς να με παντρέψει. Τόσο πολύ έχει αλλοιωθεί η σημασία του συναισθήματος σε αυτήν εδώ την εποχή, τη γεμάτη ναφθαλίνη και αλλοτρίωση της ανθρωπιάς, που η οικονομική κατάσταση και  η κοινωνική τάξη μπορεί να χωρίσει δυο ανθρώπους που τους ενώνει το υπέροχο αυτό συναίσθημα της αγάπης! Δεν υποκύπτω όμως! Θα περιμένω όσο χρειαστεί για να πείσω τον πατέρα μου πως δεν πρόκειται να συμβιβαστώ και να υποχωρήσω!

  Ωχ! Πρέπει να σταματήσω να γράφω, μόλις κατέφθασε απεσταλμένος απ’ τον πατέρα μου!

                                                                                                                                                    Τα λέμε…

Βαγγέλης Ξ.

 5-10 1528

    Απόψε, όπως και χθες, όπως και προχθές, όπως και ένα χρόνο τώρα, είμαι σ’ αυτήν τη φυλακή, γράφοντας σε ένα χαρτί που το θεωρώ το μόνο φίλο μου. Βέβαια, απόψε, ήταν ξεχωριστό το όνειρό μου, διότι είδα τον καλό μου, αλλά αυτήν τη φορά τον είδα στα άσπρα ντυμένο, λέγοντάς μου ότι θα έρθει σύντομα να με βρει, μου το υποσχέθηκε.  Εξακολουθώ όμως να υπομένω τα βάσανά μου και – ποιος ξέρει;- ίσως να έρθει πάνω στο άσπρο του άλογο να σπάσει τις πύλες και να με κλέψει. Αυτό θα ήταν το αληθινό όνειρο για μένα. Έρχονται τόσοι πολλοί άντρες, οι οποίοι είναι ο ένας χειρότερος από τον άλλο. Δεν αντέχω άλλο. Πόσο ακόμα να περιμένω, αγαπημένο μου ημερολόγιο;  Αυτά ήταν τα αποψινά μου νέα. Αύριο εύχομαι να είναι όλα διαφορετικά. Καληνύχτα.

Ηλίας

Αγαπητό μου ημερολόγιο

σήμερα ο πατέρας μου με έβαλε στην φυλακή και είπε ότι θα με βγάλει μόνο σε περίπτωση που σταματήσω να αγαπώ τον Ερωτόκριτο. Αυτό δεν πρόκειται ποτέ να γίνει. Θα μείνω μέσα στη φυλακή μέχρι να τον δω, μέχρι να μου τον φέρει πίσω. Ξέρω είναι σκληρή μάχη, αλλά θα κάνω τα πάντα για να επιστρέψει.

Αγαπητό μου ημερολόγιο

Ο πατέρας μου έφερε ένα νέο παλληκάρι από ένα άλλο βασίλειο, για να τον πάρω για γαμπρό. Η αντίδραση μου ήταν αρνητική και έτσι θα είναι μέχρι να ανταμώσω ξανά τον Ερωτόκριτο. Δεν παντρεύομαι κανένα βασιλόπουλο που θέλει ο πατέρας μου.

Αγαπητό μου ημερολόγιο

Έχει περάσει τόσος καιρός, μα εγώ δεν αλλάζω την γνώμη μου. Τόσα βασιλόπουλα έρχονται άδικα να με ζητήσουν σε γάμο, αφού εγώ μόνο τον Ερωτόκριτο θέλω. Ακόμα και η υπηρεσία προσπαθεί να με πείσει να ακούω τον πατέρα μου. Αλλά εγώ αντέχω…

Ελεάννα Κατ.

Αγαπητό μου ημερολόγιο

Οι μέρες κυλάνε βασανιστικά. Μου φαίνεται ότι ο χρόνος σταμάτησε, οι ώρες δεν περνάνε το κάθε λεπτό είναι βάσανο μακριά από τον αγαπημένο μου. Όμως δεν τα παρατάω, κι αν δεν τα καταφέρω, εδώ θα πεθάνω μονάχη. Ο όρκος μου θα είναι αληθινός, θα πολεμήσω για την ελευθερία της αγάπης μας. Αχ, κι ο Ερωτόκριτος θα είναι μονάχος του, αλλά το ξέρω, κι αυτός θα παλέψει για μένα, για μας. Δεν θα με παρατήσει. Δεν θα ξεχάσει. Και ξέρω πως κάποια μέρα θα παντρευτούμε, θα κάνουμε οικογένεια. Θα ζήσουμε ωραία και ευτυχισμένα. Αχ, όνειρα και σκέψεις! Μακάρι να ήταν όλα αληθινά… Μακάρι να γίνονταν όλα στη στιγμή όπως στα παραμύθια! Γιατί είναι έτσι η ζωή; Τόσο άδικη; Γιατί να μην κυριαρχεί η αγάπη στον κόσμο; Μα έτσι πέρασε κι αυτή η μέρα. Να συλλογίζομαι μοναχή και να ονειρεύομαι το μέλλον μου. Πότε όμως θα τελειώσουν όλα αυτά; Αυτά τα ίδια κάθε μέρα. Τα ίδια…

Καληνύχτα, λοιπόν…

   Πιστεύω πως η Ελένη θα τον έπειθε πως ήταν η πραγματική και δεν θα έκανε κάποια πράξη χωρίς να σκεφτεί πχ να την σκοτώσει. Θα την καταλάβαινε και ίσως να την βοηθούσε να την επιστρέψει στην Ελλάδα. Επίσης ο Τεύκρος θα την βοηθούσε να βρει και τον Μενέλαο ο οποίος όπως ξέρουμε μερικοί τον νομίζουν πεθαμένο και άλλοι ζωντανό. Θα προσπαθούσε να έβρισκε το δίκιο της η Ελένη προσπαθώντας να ξεπληρώσει το χρέος της-που την βοήθησε να φύγει  από την Αίγυπτο -ο Τεύκρος. Στην Ελλάδα φυσικά θα είχε να αντιμετωπίσει πολλούς επειδή την θεωρούν υπεύθυνη για ότι έχει συμβεί.

Σταυρούλα

    Η γνώμη μου είναι πως αν ο Τεύκρος μάθαινε την αλήθεια ,ότι ο πόλεμος της Τροίας έγινε για ένα είδωλο και όχι γα την πραγματική Ελένη, τότε ίσως και να μην το πίστευε στην αρχή άλλα στην συνέχεια μάλλον θα ξαφνιαζόταν τόσο πολύ που θα της επιτέθηκε όμως δεν θα την σκότωνε γιατί εμφανίστηκε ο Ερμής και  την προστάτεψε ώσπου ο Τεύκρος να τα παρατήσει και έφυγε. Κατόπιν ο Ερμής την αποχαιρέτισε και έφυγε αφήνοντας την στην Αίγυπτο να περιμένει τον Αγαμέμνονα αν έρθει. Και έτσι πιστεύω ότι θα εξελισσόταν η ιστορία αν ο Τεύκρος μάθαινε την αλήθεια.

Νεκταρία

Αν ο Τεύκρος μάθαινε την αλήθεια ότι η γυναίκα που μιλούσε  ήταν η αληθινή Ελένη πιστεύω πως  θα την απήγαγε από το βασίλειο του Θεοκλύμενου και θα την πήγαινε πρώτα να την δουν οι Έλληνες και οι Τρώες για να τους αποδείξει  πως τόσα χρόνια πολεμούσαν για ένα είδωλο δηλαδή πως τόσες ζωές χάθηκαν για το τίποτα. Παράλληλα της απαγωγής ο Θεοκλύμενος επιστρέφει στο παλάτι του ελπίζοντας να βρει την ωραία Ελένη για να κανονίσουν τον γάμο τους. Αφού έχει ψάξει σε κάθε γωνία του παλατιού και δεν έχει βρει ακόμα την Ελένη, ο Θεοκλύμενος οργισμένος στέλνει άνδρες να την ψάξουν και να μην  γυρίσουν ώσπου να του την πάνε. Ωστόσο ο Τεύκρος ξανασκέφτηκε και δεν σκόπευε  να παραδώσει την Ελένη στα χέρια του Πάρη αλλά να την κρατήσει ως αφορμή για να πάρει το αίμα του πίσω. Ο Τεύκρος έχει φυλακισμένη την Ελένη για έξι χρόνια ,  στεναχωρημένη η Ελένη έφτιαχνε σενάρια με το μυαλό της ανησυχώντας για τον Μενέλαο ο οποίος όλα αυτά τα χρόνια μπορεί κάποια στιγμή να πέρασε  από την Αίγυπτο και αν ήταν εκεί να έβρισκε την ευκαιρία να του μιλήσει και να την συγχωρούσε. Αυτά τα έξι  χρόνια ο Τεύκρος γοητευμένος από την ωραία Ελένη άρχισε να την βλέπει  με άλλο μάτι και της είπε πως εάν δεχόταν να τον παντρευτεί θα την ελευθέρωνε και θα ζούσαν ειρηνικά. Η απάντηση της Ελένης ήταν θετική  αλλά με έναν βασικό όρο αν της έφερνε μπροστά της πεθαμένο τον Μενέλαο μόνο τότε θα δεχόταν να τον παντρευτεί. Στην Αίγυπτο από την πλευρά του Θεοκλύμενου αυτά τα έξι χρόνια είχε βάλει λιτούς και δεμένους να ψάξουν σε όλη την Ελλάδα για την Ελένη αφού μετά το είχε ανακοινώσει και ως διαταγή για όλο το βασίλειο και οποίος  του την έπαιρνε η ανταμοιβή του θα ήταν να πάρει πολλά χρήματα και μια καλή θέση στο παλάτι του αφού θα του είχε πλέον απόλυτη εμπιστοσύνη , η τιμωρία της Ελένης θα ήταν ο αργός θάνατος .Από την άλλη πλευρά ο Τεύκρος ήταν αποφασισμένος να ψάξει κάθε πέτρα στον πλανήτη προκειμένου να βρει τον Μενέλαο αν τον έβρισκε ζωντανό θα τον σκότωνε εν ψυχρό. Η Ελένη ακούγοντας ότι ο Τεύκρος είχε ξεκινήσει την διαδικασία της έρευνας ήθελε να αυτοκτονήσει άλλα δεν είχε τρόπο και έτσι ξεκίνησε να μην τρώει και να μην πίνει τίποτα με αποτέλεσμα μετά από έναν μήνα να πεθάνει . Ο θάνατος της Ελένης συγκλόνισε τον Τεύκρο και ανακοίνωσε πλέον αφού δεν είχε κανένα νόημα ότι είχε συμβεί. Ο  Τεύκρος μετά την ανακοίνωση παθαίνει κατάθλιψη και αυτοκτονεί. Τα νέα έφτασαν και στα αυτιά του Θεοκλύμενου ο οποίος είχε πάθει σοκ και την επόμενη ημέρα τον βρήκαν νεκρό, ο θάνατός του ήταν φυσικός .

                                                                                        THE END!

Κατερίνα

    Αν ο Τεύκρος μάθαινε την αλήθεια σχετικά με την Ελένη, το έργο θα εξελισσόταν διαφορετικά. Αρχικά, μπορεί ο Τεύκρος να μην ήθελε να πιστέψει την Ελένη ακόμα και τότε, γιατί αυτή η αλήθεια θα τον έκανε να καταλάβει ότι όλα όσα συνέβησαν, ο πόλεμος, ο θάνατος του αδερφού του και ο εξορισμός του από την πατρίδα του, βασίζονταν σε ένα ψέμα. Κι έτσι θα γινόταν τραγικό πρόσωπο. Από την άλλη πλευρά, αν πίστευε την Ελένη, ίσως την σκότωνε έτσι ώστε να λατρευτεί από τους υπόλοιπους Έλληνες και να επιστρέψει στην πατρίδα του ως βασιλιάς, τιμώμενος από τους Έλληνες, που μισούσαν την Ελένη, και κυρίως από τον πατέρα του.

    Αλλά με αυτόν τον τρόπο το έργο θα τελείωνε χωρίς αρχή, μέση και τέλος και χωρίς πρωταγωνιστή. Επομένως δεν θα ήταν δραματουργικά ορθό (να μάθει την αλήθεια ο Τεύκρος), αφού αυτό  θα έκανε την Ελένη να σκοτωθεί.

Μάνος

    Πιστεύω πως αν ο Τεύκρος μάθαινε την αλήθεια θα εξελισσόταν τα πράγματα άσχημα για την Ελένη. Γιατί μόλις ο Τεύκρος καταλάβαινε πως αυτή ήταν η Ελένη θα ξαναέβγαζε το τόξο του για να τη σκοτώσει. Αλλά αν η Ελένη προλάβαινε να του εξηγήσει ήρεμα τι ακριβώς είχε συμβεί ο Τεύκρος θα καταλάβαινε και θα της ζητούσε συγγνώμη. Επίσης, θα της πρόσφερε βοήθεια να φύγει από την Αίγυπτο. Η Ελένη όμως είχε δηλώσει πως περίμενε τον άντρα της να έρθει και να τη σώσει, αλλά πια δεν ήταν σίγουρη αν ζούσε. Ο Τεύκρος τελικά το σκέφτηκα και της πρότεινε να πάνε μαζί στη μάντισσα Θεονόη για να ρωτήσει και η Ελένη και να μάθει την αλήθεια για τον άντρα της, το Μενέλαο.

Βασιλεία

   Εγώ πιστεύω πως αν ο Τεύκρος μάθαινε την αλήθεια, θα πίστευε ότι η Ελένη δεν φταίει για όλα αυτά. Έπειτα, θα πήγαιναν μαζί ο Τεύκρος και η Ελένη στον Μενέλαο θα του έλεγαν την αλήθεια, αυτός θα πίστευε την Ελένη κι έτσι θα ζούσαν πάλι μαζί.

Γιώτα

     Πιστεύω πως αν ο Τεύκρος μάθαινε την αλήθεια, ότι αυτή που αντίκριζε ήταν η πραγματική Ελένη, θα προσπαθούσε να μάθει όλη την υπόλοιπη αλήθεια   για τη ζωή της και θα της ζητούσε εξηγήσεις για το ποια ήταν αυτή στην Τροία και πως γίνεται να είναι ταυτόχρονα και στην Αίγυπτο και στην Τροία . Όταν ο Τεύκρος θα μάθαινε όλη την αλήθεια θα την έπαιρνε και θα την πήγαινε στο Μενέλαο ώστε να μάθει κι αυτός την αλήθεια. Όταν Ο Θεοκλύμενος θα γυρνούσε και θα έβλεπε την Ελένη να λείπει θα έστελνε τους άντρες της να ψάξουν να την βρουν. Ο Μενέλαος , μόλις θα αντίκριζε την Ελένη και του έλεγε την ιστορία της, δεν θα την πίστευε και θα νόμιζε ότι τον κοροϊδεύουν. Τότε η Ελένη από τη στεναχώρια της θα πέθαινε. Ο Μενέλαος μετά από καιρό θα καταλάβαινε ότι ήταν η πραγματική Ελένη. Πιστεύοντας ότι αυτός ευθύνεται για το θάνατο της γυναίκας του σκοτώνεται. Ο Θεοκλύμενος όταν μαθαίνει πως η Ελένη είχε πεθάνει στεναχωριέται και αποφασίζει κι αυτός να βάλει ένα τέλος στη ζωή του. Ο Τεύκρος στο μεταξύ, συνεχίζει να επιδιώκει το σκοπό που είχε και ψάχνει να βρει ξανά τη μάντισσα Θεονόη για να πάρει τις μαντείες που ήθελε ν μάθει.

Νίκος

   Πιστεύω πως σε περίπτωση που ο Τεύκρος μάθαινε την αλήθεια για την Ελένη η τραγωδία θα άλλαζε εντελώς.  Ο Τεύκρος μόλις άκουγε την φριχτή αλήθεια, πως η πραγματική Ελένη ήταν αυτή που αντικρίζει μπροστά του, θα έβγαζε το τόξο και με την οργή που θα τον είχε συνεπάρει θα την σκότωνε.

    Ύστερα θα διέδιδε το γεγονός αυτό παντού για να τον τιμήσουν όλοι οι Έλληνες και ίσως θα τον έκαναν βασιλιά της Ελλάδας. Αποτέλεσμα αυτών θα ήταν να μην πάει τελικά στην Κύπρο όπως του είχε υπαγορεύσει ο θεός Απόλλων κι έτσι θα  ακολουθούσε η τίσις. Έτσι, πρωταγωνιστής της τραγωδίας θα ήταν ο Τεύκρος κι όχι η Ελένη. Έτσι όλα τα σημεία δράσης της τραγωδίας θα ήταν γύρω από το πρόσωπο του Τεύκρου και το μάθημα θα κάναμε σήμερα θα λεγόταν λογικά «Τεύκρος», αν βέβαια ήταν τόσο επιτυχημένη τραγωδία κι είχε γραφεί από τον «Ευριπίδη» .

[Κι εγώ θα σας έβαζα εργασία «τι πιστεύετε ότι θα γινόταν αν ο Τεύκρος ΔΕΝ είχε σκοτώσει την Ελένη;»]

Ζωή

   Στο κείμενο του Ευριπίδη, ενώ βρισκόμαστε στον πρόλογο, έχουμε τη συνάντηση του Τεύκρου και της Ελένης. Ο Τεύκρος ενώ έχει μπροστά στα μάτια του την αλήθεια, «τυφλώνεται»  από αυτό που εκείνος θεωρεί αληθινό. Ενώ βλέπει την Ελένη, αποδίδει την όψη της σε μια άλλη γυναίκα που μοιάζει της Ελένης. Όταν φεύγει από τη σκηνή, παραμένει στο μυαλό του η πλαστή αλήθεια που δημιούργησε ο ίδιος. Τι θα  γινόταν όμως αν ο Τεύκρος καταλάβαινε την αλήθεια. Σίγουρα, οι συνέπειες θα ήταν αδιαμφισβήτητα μεγάλες. Η Ελένη θα μπορούσε να είχε σκοτωθεί από τον Τεύκρο. Θα μπορούσε να την έσερνε επίσης, πίσω στην Ελλάδα εξευτελίζοντάς την και ποιος ξέρει… Ίσως να τον άφηναν να επιστρέψει στην πατρίδα του. Θα μπορούσε να συνέβαινε και το άλλο, η Ελένη να έτρεχε να σωθεί από τα χέρια του Τεύκρου ενώ εκείνη την ώρα θα επέστρεφε ο Θεοκλύμενος. Ποια θα ήταν η αντίδραση του Θεοκλύμενου απέναντι σε έναν άγνωστο άντρα που θα κυνηγούσε την γυναίκα που είχε ερωτευτεί και κυρίως Έλληνα; Να το σκοτώσει. Θάνατος. Η έξοδος του Τεύκρου θα ήταν το ίδιο θεαματική όσο και η είσοδός του. Κι έπειτα από αυτό; Η Ελένη, πονεμένη από τις τύψεις, θα έπαιρνε την απόφαση, μετά από πολύ καιρό, της αυτοκτονίας. Βέβαια, ο θάνατος της Ελένης δεν θα μπορούσε να γίνει τόσο σύντομα, γιατί αυτό θα σήμανε το τέλος του έργου.

Βύρων 

   Πιστεύω πως αν ο Τεύκρος μάθαινε την αλήθεια για την Ελένη, αμέσως θα επέστρεφε στην Ελλάδα για να  εξηγήσει στους Έλληνες τι έγινε στην πραγματικότητα. Όμως, πιστεύω, οι θεοί και πάλι θα επενέβαιναν και θα τον εμπόδιζαν. Ίσως ο Ποσειδώνας να του έστελνε μια ισχυρή καταιγίδα  και να τον έπνιγε. Έτσι η αλήθεια δεν θα αποκαλυπτόταν ποτέ και το δράμα θα συνεχιζόταν.

Γιάννης Δ.

   Εγώ πιστεύω πως όταν  ο Τεύκρος μάθαινε την αλήθεια θα είχε παραξενευθεί και δεν νομίζω ότι θα το πίστευε στην αρχή. Νομίζω πως δεν το έπαινε  αρνητικά και πως θα τσατιζόταν αλλά αφού θα έβλεπε πως έχει αλλάξει τόσο πολύ σίγουρα θα την βοηθούσε. Πρώτα θα την βοηθούσε να βρει τον άνδρα της και να σιγουρευτεί, να δει  αν σκοτώθηκε-πεθανε.Και δεύτερον νομίζω πως θα την βοηθούσε να γυρίσει κρυφά στην Σπάρτη και έτσι σιγά σιγά με τον καιρό – εξαρτάται αν την κακολογούν – να εμφανιστεί με την Βοήθιο του να δει τα αδέλφια της και την οικογένεια της.

Αποστόλης

   Αρχικά ο Τεύκρος εάν μάθαινε την αλήθεια θα εξοργιζόταν, θα ξεσπούσε στην Ελένη και ίσως να τις απειλούσε την ζωή με βίαιο τρόπο και ίσως θα την σκότωνε. Έπειτα θα ειδοποιούσε τους Αχαιούς ενώ ο Βασιλιάς Πρωτέας θα ζωντάνευε και  θα προστάτευε την κακομοίρα, τραγική ηρωίδα Ελένη με κάθε τρόπο, εάν δεν την είχε σκοτώσει ο Τεύκρος και την είχε αφήσει ζωντανή.

       Οι Αχαιοί βιαστικοί θα προετοιμάζονταν να εισβάλουν στην Αίγυπτο με τη βία, θα έκαναν λεηλασίες και θα σκότωναν όλους τους κατοίκους της. Τέλος θα είχαν την ευκαιρία να σκοτώσουν την Ελένη χωρίς να ξέρουν το δίκιο και όλα θα είχαν τελειώσει.

Τζούλια

    Πιστεύω πως αν ο Τεύκρος μάθαινε την αλήθεια για την Ελένη, ίσως προσπαθούσε να την σώσει και να την πάρει μαζί του, λέγοντας τα ψέματα ότι θα τη βοηθήσει να βρει τον Μενέλαο και να καθαρίσει το όνομά της. Και όταν επέστρεφε στην Ελλάδα  θα την παρέδιδε για να τιμωρηθεί για όσα έγιναν εξαιτίας της. Επίσης, ο Τεύκρος θα ήταν πολύ νευριασμένος και αναστατωμένος διότι είχε την αλήθεια μπροστά του και δεν την έβλεπε.

Ειρήνη

   Αν η Ελένη αποκάλυπτε την πραγματική της ταυτότητα. ο Τεύκρος θα σκεφτόταν πρώτα να τη σκοτώσει. Αλλά αφού έβλεπε πόσο καλή και τίμια ήταν η πραγματική Ελένη θα την ρωτούσε πως έγιναν τα πράγματα και ήρθε στην  Αίγυπτο. Ακόμα, θα την ρωτούσε τι έκανε τόσα χρόνια εκεί και γιατί δεν σκέφτηκε ποτέ να γυρίσει για να αποκαλύψει ποια πραγματικά ήταν. Αργότερα, πιστεύω, θα την βοηθούσε να φύγει από εκεί και να βρει τον αγαπημένο της.

    Αλλά αφού θα πήγαιναν να το σκάσουν, θα τους ανακάλυπτε κάποιος Αιγύπτιος και θα τους «κάρφωνε» στον βασιλιά. Έτσι ο Τεύκρος θα σκοτωνόταν άδικα, και αυτός για την Ελένη.

   Μετά η Ελένη θα ήταν έτοιμη να αυτοκτονήσει από την στεναχώρια της. Αλλά θα ερχόταν ο Μενέλαος να την πάρει. Αφού θα κατάφερναν να φύγουνε από κει, η Ελένη θα πρότεινε να μην γυρίσουν στην Ελλάδα, γιατί εκεί όλοι θα ήθελαν να τη σκοτώσουν και δεν θα ζούσαν ποτέ ευτυχισμένοι. Έτσι, θα αποφάσιζαν να πάνε μακριά, εκεί όπου κανένας δεν μπορούσε να τους βρει και να τους βλάψει.

   Μετά από εφτά χρόνια η Ελένη και ο Μενέλαος θα είχαν φτιάξει ένα δικό τους βασίλειο, μακριά από όλα τ’ άλλα. Θα είχαν κάνει δική τους οικογένεια και θα ζούσαν ευτυχισμένοι.

Κατά τη γνώμη μου υπάρχουν δυο πιθανές εκδοχές για την εξέλιξη της τραγωδίας αν η Ισμήνη συμφωνούσε. Μια εκδοχή είναι πως μετά την συγκατάθεση της Ισμήνης οι δυο αδερφές θα πήγαιναν να θάψουν τον αδερφό τους και όταν οι φύλακες θα τις συλλάμβαναν, εκείνες θα έπρεπε μαζί να αντιμετωπίσουν τον Κρέοντα.  Η Ισμήνη θα προσπαθούσε να μεταπείσει την Αντιγόνη από το να ομολογήσει και αντίθετα να τα αρνηθεί όλα, βγάζοντας τους φύλακες τρελούς. Αλλά η προσπάθεια της αυτή θα ήταν μάταιη καθώς η Αντιγόνη δεν άκουγε τίποτα και θεωρούσε αμαρτία να μην αποκαλύψει αυτή τους την πράξη και θα ομολογούσε τα πάντα στον Κρέοντα, ενώ η Ισμήνη θα ζητούσε συγχώρεση. Παρ’ όλα αυτά όμως θα έβρισκαν και οι δυο αδερφές τιμωρία τον θάνατο.  Κατά την δεύτερη εκδοχή, με την συγκατάθεση της Ισμήνης οι δυο αδερφές θα ξεκινούσαν  για την ταφή του αδερφού τους. Η Ισμήνη όμως θα έπειθε την Αντιγόνη να είναι πολύ προσεκτικές, καθώς καμιά από τις δυο δεν ήθελε να χάσει τη ζωή της.  ‘Όταν θα έφταναν στο νεκρό σώμα του Πολυνείκη οι δυο αδερφές, θα έκαναν γρήγορα  έτσι ώστε να μην τις δουν οι φύλακες, αν και η προσπάθεια τους αυτή θα αποτύγχανε καθώς , πριν προλάβουν να τελειώσουν, οι φύλακες θα είχαν καταφθάσει. Οι δυο αδερφές θα το έβαζαν στα πόδια με την παρότρυνση της Ισμήνης. Οι φύλακες θα προσπαθούσαν να αποδείξουν στον Κρέοντα ότι εκείνες ήταν υπαίτιες για την ταφή, μα εκείνος θα αρνούταν να το πιστέψει και θα καταδίκαζε τους φύλακες σε θάνατο. Μετά από χρόνια η Αντιγόνη θα πήγαινε στον Κρέοντα να ομολογήσει και η τιμωρία της θα ήταν ο θάνατος. Έτσι, η Ισμήνη, η οποία δεν είχε ακολουθήσει την αδερφή της, υα είχε απομείνει ολομόναχη σ’ αυτόν τον κόσμο…

Άννα

Πιστεύω πως αν η Ισμήνη βοηθούσε την Αντιγόνη, το έργο τους θα γινόταν ευκολότερο  και ίσως μπορούσαν να θάψουν κανονικά τον αδερφό τους, εφόσον ήταν δυο άτομα. Ακόμα, ίσως οι φύλακες να μην τις είχαν πιάσει, όπως έπιασαν την Αντιγόνη, αφού με την βοήθεια της Ισμήνης όλα θα γίνονταν πιο γρήγορα και έτσι όπως πρέπει από την πρώτη φορά.

Αλέξανδρος

Αν η Ισμήνη βοηθούσε την Αντιγόνη, πιστεύω πως η εξέλιξη του δράματος δεν θα διέφερε και πολύ. Η Ισμήνη από μόνη της θεωρεί τον εαυτό της ανίκανο να κάνει κάτι παράνομο. Αυτό δείχνει πως αν όντως πήγαινε να βοηθήσει στην ταφή, από την μια μπορεί να κατάφερναν να την κάνουν αποτελεσματικότερα, αλλά από την άλλη ο φόβος της θα ήταν αυτό που θα τις πρόδιδε. Αφού θα φοβότανε, σίγουρα θα ξεχνούσε κάποια αποδεικτικά στοιχεία· κι έτσι η σύλληψή τους θα ήταν ακόμα πιο εύκολη. Θα τις έπιαναν και τις δυο άμεσα οι φρουροί και θα τις πήγαιναν στον Κρέοντα. Ο Κρέοντας πιστεύω πως θα ένοιωθε πολύ μεγάλη έκπληξη, αλλά οι πράξεις του δεν θα διέφεραν και πολύ από το αυθεντικό έργο.

Μιχαέλα

  Σ΄ αυτήν τη περίπτωση, αφού η Ισμήνη θα είχε το θάρρος να βοηθήσει την αδερφή της στην παραβίαση του νόμου, πιστεύω ότι θα ίσχυαν δυο περιπτώσεις.

   Στην πρώτη περίπτωση, θα μπορούσε να υπάρχει συνεργασία και σχέδιο ανάμεσα στις δυο αδερφές με τέτοιον τρόπο που δεν θα καταλάβαινε κανείς ποιος τον έθαψε. Έτσι όμως θα χανόταν η τραγωδία. Ακόμα, ο Κρέοντας θα μπορούσε να ξεκινήσει  εμφύλιο πόλεμο στους πολιτικούς του αντιπάλους ή να αρχίσει να ανακρίνει όλους τους πολίτες.

   Στην δεύτερη περίπτωση, κατά την οποία θα μπορούσαν να ομολογήσουν ή να πιαστούν οι δυο αδερφές, πιστεύω ότι η τραγωδία θα συνέχιζε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και η ζωή και των δυο θα ήταν σε κίνδυνο, μόνο που πλέον θα ήταν δυο τα τραγικά πρόσωπα.

Άγγελος

Εάν η Ισμήνη βοηθούσε την Αντιγόνη, όλα θα γίνονταν πολύ ταχύτερα όσον αφορά την ταφή του Πολυνείκη. Όμως επειδή η Ισμήνη είναι αδύναμος χαρακτήρας ίσως αφού έκαναν την ταφή να άρχιζε να το μετανιώνει αφού θα φοβόταν μήπως ανακαλύψουν ποιοι το έκαναν. Αυτό θα οδηγούσε στο να «καρφωθεί» από μόνη της, μόνο και μόνο από το ύφος της. Στην συνέχεια, εξαιτίας της Ισμήνης, όταν θα την έπιαναν, θα έπιαναν και την Αντιγόνη και τις καταδίκαζαν σε θάνατο.

Ανδρέας

Πιστεύω πως η τραγωδία θα εξελισσόταν εξίσου οδυνηρά αν η Ισμήνη βοηθούσε την Αντιγόνη, διότι η Αντιγόνη στη συνέχεια θα πεθάνει λόγω της ανυπακοής της και της ταφής του Πολυνείκη. Νομίζει ο Κρέοντας ότι διέπραξε ύβρη και θα την τιμωρήσει. Άρα, αν η Ισμήνη ακολουθούσε θα είχε και εκείνη την ίδια οδυνηρή μοίρα κι έτσι πια η τραγωδία δεν θα είχε τόσο ενδιαφέρουν καθώς ουσιαστικά θα έφευγαν όλοι οι πρωταγωνιστές του δράματος.

Ελπίδα

Εγώ πιστεύω ότι την πρώτη ταφή την έκαναν οι θεοί γιατί διαφωνούσαν με την πράξη του Κρέοντα. Οπότε αν η Ισμήνη βοηθούσε από την αρχή την Αντιγόνη και έθαβε τον αδερφό της δεν πιστεύω ότι θα είχε κάποια διαφορά. Απλώς ο Κρέοντας θα ένοιωθε πιο πολύ προδομένος,  θα ξεσπούσε πάνω στην Αντιγόνη και στην Ισμήνη και η τιμωρία τους θα ήταν πολύ βαριά και πολύ δυσβάσταχτη.

Νικήτας

Σε μια διαφορετική εκδοχή της τραγωδίας η Ισμήνη θα αποφάσιζε να στηρίξει την Αντιγόνη και να συμμετάσχει και κείνη στην ταφή του Πολυνείκη. Η εξέλιξή τότε θα ήταν σίγουρα διαφορετική. Οι δυο αδερφές, ενωμένες παρά τον διαφορετικό τους χαρακτήρα θα λειτουργούσαν καλύτερα σαν ομάδα. Γιατί η Αντιγόνη , παθιασμένη, παράτολμη και θαρραλέα θα ωφελούταν από την ηρεμία και τη σύνεση της Ισμήνης για να εκτελέσουν το καθήκον τους με προσοχή και χωρίς λάθη. Έτσι θα μπορούσαν να κρατήσουν μυστική την πράξη τους και από τη στιγμή που ο Κρέοντας θα υποπτευόταν άντρες που εξαγοράστηκαν από το χρήμα, δεν θα κινδύνευε καμιά από τις δυο.

     Βέβαια, στην περίπτωση που οι δυο αδερφές κατηγορούταν και συλλαμβάνονταν για την παρανομία αυτή, θα ήταν δύσκολο για τον Κρέοντα να τις θανατώσει. Ως κόρες του Οιδίποδα ήταν αγαπητές στο λαό της Θήβας που δεν θα δεχόταν εύκολα την εκτέλεσή τους. Το ίδιο δύσκολο θα ήταν και για τον Κρέοντα, λόγω της συγγένειάς μαζί τους.  Θα ήταν δύσκολο να στραφεί εναντίον της οικογένειά ς του, αν και βέβαια με τον Πολυνείκη δεν το υπολόγισε αυτό.

   Τέλος, οι λόγοι που οδήγησαν τις δυο αδερφές σ’ αυτήν τη πράξη , δηλαδή η υπακοή τους στους θεικούς νόλους , θα είχε μεγαλύτερη βαρύτητα και δύναμη που ίσως να έπειθε τον Κρέοντα και να αναγωρίσει  το λάθος του.

Μάριος Σ.

Πιστεύω πως αν η Ισμήνη βοηθούσε  την Αντιγόνη στην ταφή του αδελφού τους, ίσως τα πράγματα να ήταν ευκολότερα και για τις δυο τους. Θα είχαν προλάβει να τον θάψουν μέσα στην νύχτα, δεν θα τις αναγνώριζαν και δεν θα χρειαζόταν να ξαναπάνε. Επίσης, οι δυο αδερφές δεν θα είχαν τσακωθεί , οπότε θα είχε η μία την άλλη. Άρα, η Αντιγόνη, όσο κι αν ήθελε να μαθευτεί ότι έθαψε τον αδερφό της, θα το έκρυβε από τους πάντες , μόνο και μόνο για να μην χάσει την αδερφή της, τον μοναδικό άνθρωπο που της έχει μείνει. Όσο για τον Κρέοντα, ο οποίος θα είχε χάσει, πιστεύω πως θα σκότωνε όλους τους φύλακες. Έπίσης, δεν θα είχε πάρει το μάθημα του, το οποίο στην πραγματική τραγωδία (του Σοφοκλή) είναι ότι έμεινε μόνος του. Επιπροσθέτως, θα είχε δημιουργηθεί μια τεραάστια παρεξήγηση ανάμεσα σ’ αυτόν και τους πολιτικούς του αντιπάλους, καθώς θα νόμιζε ότι αυτοί ήταν υπεύθυνοι γι’αυτό. Και  ίσως μετά από χρόνια να έχανε την δύναμη του και ένας από τους πολιτικούς του αντιπάλους να έπαιρνε την εξουσία. Τότε ίσως η Αντιγόνη να βρισκόταν δολοφονημένη από αυτούς κάπου.  Συμπέρασμα:  η πολλή φαντασία βλάπτει!

Ιωάννα

Αν τελικά αποφάσιζε η Ισμήνη να βοηθήσει την Αντιγόνη, τότε, δεδομένης της έλλειψης ψυχραιμίας που την διακατέχει και με βάσει το γεγονός ότι είναι φοβητσιάρικο και αγχωτικό πρόσωπο, πιθανόν να λειτουργούσε βεβιασμένα και με λάθος τρόπο, πράγμα το οποίο θα οδηγούσε στην άμεση σύλληψή τους! Από κει και πέρα, όταν θα λογοδοτούσαν στον Κρέοντα , αν και η Αντιγόνη ατρόμητη όπως είναι θα του αντιμιλούσε και θα παραδεχόταν το έγκλημα που διέπραξε, η Ισμήνη θα μετάνιωνε και θα ζητούσε ταπεινά συγγνώμη από τον θείο της.

Αμαλία – Τσαμπίκα

Η βοήθεια της Ισμήνης σίγουρα θα ήταν καθοριστικά στοιχείο για την εξέλιξη της τραγωδίας. Κατά την γνώμη μου, αν η Ισμήνη βοηθούσε την Αντιγόνη σε αυτό που επρόκειτο να κάνει, θα οδηγούταν και οι δυο στο θάνατο. Πριν από το τέλος τους όμως, θέλω να ελπίζω πως θα είχαν καταφέρει κάτι μ’ αυτήν τους τη δράση- όπως βασικά ήλπιζα ότι θα γίνει και με την Αντιγόνη στην πραγματική πλοκή. Ίσως μάλιστα για το λόγω του ότι ήταν δυο αντί για μία, η τολμηρή κίνηση να έβγαινε στην επιφάνεια ακόμη περισσότερο και ο λαός να έπαιρνε την απόφαση  τους και να τις υποστήριζε κι εκείνος. Ίσως εξεγείρονταν όλες οι γυναίκες. Ίσως επαναστατούσαν οι οικογένειες εκείνων που επίσης έμειναν άθαφτοι, σύμφωνα με τον νόμο του Κρέοντα. Ο Κρέοντας, ανυπεράσπιστος, θα βρισκόταν  σε πολύ δύσκολη θέση, καθώς θα ήταν δεκάδες εναντίον ενός. Σύμφωνα με την λογική, ωστόσο, και τα ήθη εκείνης της εποχής ο Σοφοκλής δεν νομίζω να είχε τόσο επαναστατικές σκέψεις, ώστε να τις φανερώσει στο δράμα του. Γιατί έτσι  αυτή του η κίνηση ίσως επηρέαζε  κόσμο (και κοσμάκη!) και κατέληγε κι εκείνος σε ένα σκοτεινό μπουντρούμι όπως και η Αντιγόνη…

Μικέλα

Όταν ο φύλακας πιάνει την Αντιγόνη και την Ισμήνη, η Ισμήνη επιτίθεται στον Κρέοντα για να σωθεί Η Αντιγόνη. Όταν ο Κρέοντας το μαθαίνει, φυλακίζει την Ισμήνη και ανακοινώνει δημόσια ότι  όποιος φέρει την Αντιγόνη ζωντανή θα πάρει ως αμοιβή 300 δραχμές. Ταυτόχρονα, η Αντιγόνή καταφεύγει στον αρραβωνιαστικό της  για να την κρύψει από τον βασιλιά. Έτσι, επειδή εκείνος την αγαπάει, την βοηθάει να ξεφύγει από τον Κρέοντα, δόνοντας της τα απαραίτητα εφόδια και χρήματα για να έχει μαζί της. Την στέλνει σε μια μάγισσα σε ένα απομακρυσμένο νησί, όπου της κάνει μάγια για να μπορεί να την βρει μόνο ο Κρέοντας μετά. Από την άλλη, η Ισμήνη καταφέρνει με δικό της τρόπο να ξεφύγει από τον φύλακα, παίρνοντας του τα κλειδιά, και  επιχειρεί να καταφύγει στην αδερφή της. Ενώ κατάφερε κι έφυγε από την Θήβα, κατά την διάρκεια του του πολυήμερου ταξιδιού της , η Ισμήνη ξύπνησε ένα πρωινό και από τις φωνές του πληρώματος του καραβιού, γιατί βυθιζόταν, και πέθανε στην προσπάθειά της να σωθεί.

   Σε διάστημα πέντε μηνών, η Αντιγόνη με τον Αίμονα καταστρώνουν ένα σχέδιο για να πάρουν εκδίκηση για τον θάνατο του Πολυνείκη. Αρχικά, η Αντιγόνη βάζει τον Αίμονα να επιστρέψει στην Θήβα και να στρέψει τους κατοίκους ενάντια στον Κρέοντα.  Καθώς τους πείθει, ο βασιλιάς έρχεται σε τραγική ψυχολογική κατάσταση, στην οποία δεν ξέρει τι να κάνει και τον τρώνε οι τύψεις ενώ του περνάει από το μυαλό και να αυτοκτονήσει, για να μην τον σκοτώσει η Αντιγόνη και πάρει εκδίκηση.

  Από την στιγμή που ξαναείδε την Αντιγόνη, άρχισε να βρίσκει τα λογικά του. Βρήκε τη δύναμη και ξαναστάθηκε στα πόδια του, αναλαμβάνοντας ξανά τα καθήκοντά του ως βασιλιάς. Κύριο μέλημά του από δω και στο εξής ήταν να τιμωρήσει την Αντιγόνη ώστε να αποδείξει την αξία των λόγων του και αλλά και την τήρηση των βασιλικών νόμων.  Καθώς περνούσαν οι μέρες, ο Κρέοντας κατέστρωνε τα καταχθόνια σχέδιά  του, χωρίς να μάθει ότι και η Αντιγόνη ετοίμαζε την εκδίκησή της.

    Ταυτόχρονα, ο Κρέοντας και ο άλλος του γιος τα σπάσανε, ενώ όπως είπαμε και ο Αίμονας τα είχε κάνει πλακάκια με την Αντιγόνη ετοιμάζοντας κι εκείνοι το δικό τους σχέδιο.  Το σχέδιο αυτό προέβλεπε ότι θα έπαιρναν με το μέρος τους τον λαό και ο μνηστήρας της θα ανέβαινε στον θρόνο κηρύσσοντάς τον εαυτό του βασιλιά και την Αντιγόνη βασίλισσα.  Με το λαό στο πλευρό τους θα είχαν περισσότερη δύναμη και θα κατάφερναν να εξορίσουν μια για πάντα τον Κρέοντα. Αυτό όμως το σχέδιο δεν πέτυχε, γιατί στο διάστημα που η Αντιγόνη έλειπε  και  ήταν στον δρόμο για την επιστροφή  στη Θήβα ανακάλυψε ότι ήταν έγκυος. Έτσι, τα μάγια δεν ίσχυαν πια και θα έπρεπε να ξαναγίνουν από την αρχή εφόσον τα δεδομένα άλλαξαν. Και αυτό θα έπαιρνε πολύ χρόνο.

   Με αυτή τη ροή των γεγονότων, Αίμονας δεν μπορούσε να βρει που ήταν η Αντιγόνη, έτσι δεν μπόρεσε να προχωρήσει το σχέδιο και έχανε πολύτιμο χρόνο, αφού ο Κρέοντας  είχε ξεκινήσει ήδη να υλοποιεί το δικό του σχέδιο. Έβαλε φρουρό να φυλάει κάθε πιθανή είσοδο της πόλης με σκοπό να πιάσει την Αντιγόνη. Επίσης, έβγαζε σε τακτά χρονικά διαστήματα δημόσιους λόγους για το ότι πρέπει να τηρούνται οι νόμοι διότι μόνο έτσι δεν θα υπάρχει αταξία και αδικία. Ο Κρέοντας με τις κινήσεις αυτές κατάφερε να πείσει τον λαό του. Και αυτοί πίστεψαν και συνέχισαν να πιστεύουν ότι αν μια φορά δεν τηρηθεί ένας νόμος, τότε συχνά θα βρίσκεται και μια δικαιολογία για να παραβιαστεί και ένας άλλος.

‘Όταν πια η Αντιγόνη επέστρεψε και συναντήθηκαν με τον Αίμονα,  ξεκίνησαν να βάζουν σε εφαρμογή το δικό τους σχέδιο. Μάταια όμως, αφού ο λαός ήταν πεπεισμένος για την ανάγκη τήρησης του νόμου χωρίς εξαιρέσεις.  Εφόσον έβλεπαν ότι δεν τους έπαιρνε να μείνουν εκεί γιατί ο Κρέοντας και ο λαός  ήταν εναντίον τους, εξοργισμένοι, αυτοεξορίστηκαν σε ένα απομακρυσμένο μέρος και έκαναν μια καινούργια αρχή.

     Μετά από χρόνια, ο πρωτότοκός γιος τους, όταν ενηλικιώθηκε, αποφάσισε να γυρίσει πίσω στην Θήβα για να διεκδικήσει τον θρόνο του. Μάζεψε ένα μεγάλο στρατό και κατέκτησε τη Θήβα, παίρνοντας εκδίκηση για τον Πολυνείκη, την Ισμήνη και τους γονείς τους. Έτσι έγινα αυτός βασιλιάς.

Ντίνος

Αν η Ισμήνη βοηθούσε την Αντιγόνη δεν θα είχε μεγάλη διαφορά. Η Ισμήνη ήταν εξαιρετικά ηττοπαθής και η μη εμπιστοσύνη στον εαυτό της ήταν τεράστια. Έτσι. λοιπόν, αν βοηθούσε στην ταφή δεν θα κατάφερναν να την ολοκληρώσουν, εξαιτίας τους κυνηγητού του ίδιου του φόβου της Ισμήνης. Τα άγχος και ο φόβος θα κυριαρχούσε και η σύλληψή τους θα ήταν τελικά πιο εύκολη. Ο Κρέοντας θα έδειχνε έκπληξη μεγαλύτερη, αλλά κατά τα λοιπό θα ενεργούσε όπως στην τραγωδία του Σοφοκλή.

Τσαμπίκος

Αν η Ισμήνη δεχόταν να βοηθήσει την Αντιγόνη στη ταφή, τότε η Αντιγόνη θα είχε μια μικρή βοήθεια. Κατ’ αρχάς υπήρχε περίπτωση να μην είχε αιχμαλωτιστεί την ώρα που θα έθαβε τον Πολυνείκη,  αφού η Ισμήνη θα πρόσεχε μήπως τους δουν οι φύλακες. Αντιθέτως, η Ισμήνη και η Αντιγόνη θα μπορούσαν να αλλάξουν ρόλους . Αν όμως, τελικά η Αντιγόνη θα είχε αιχμαλωτιστεί, τότε θα είχε έναν μάρτυρα να μαρτυρήσει υπέρ της, με αποτέλεσμα να μην καταδικαστεί σε φυλάκιση.

Ευτυχία

Μέχρι τώρα έχουμε δει την Ισμήνη ως ένα συντηρητικό χαρακτήρα , ο οποίος παρόλη την οργή που τρέφει για την απόφαση του Κρέοντα, την αναγνωρίζει λόγω της θέσης εξουσίας του.  Εάν τελικά η Αντιγόνη παράκουγε τις διαταγές του και βοηθούσε στο έργο της αδερφής του, τότε η τραγωδία θα είχε εξελιχθεί  διαφορετικά, αλλά δεν θα είχε τόσο ενδιαφέρον όσο τώρα.  Σε αυτήν την περίπτωση η Ισμήνη θα ήταν ένα άτομο πολύ θαρραλέο και τολμηρό για να παρακούσει εντολές βασιλιά και να αδιαφορήσει για την χαμηλή θέση στην κοινωνία την οποία είχαν τότε οι γυναίκες. Αρχικά,  η ταφή του Πολυνείκη θα είχε γίνει σε μια νύχτα  μόνο, αφού θα ήταν και οι δυο τους με αποτέλεσμα να μην τις έβρισκαν και αυτές να εκτελούσαν το χρέος τους ως αδερφές, χωρίς το κίνδυνο θανατικής ποινής για τις ίδιες. Επίσης, έχοντας η μία την άλλη θα μπορούσε να στηρίξει καλύτερα η μία την άλλη και  επίσης, θα καταλάβαινε η μία την άλλη, αφού τώρα θα είχαν κοινό στόχο. Οπότε, ακόμα και στην περίπτωση που θα διατυπώνονταν κατηγορίες εις βάρος τους, θα μπορούσαν να καλυφθούν ή , στην τελική και πιο τραγική περίπτωση, να πέθαιναν και οι δυο μαζί, χωρίς να έχει μείνει κανένας από τα αδέρφια πίσω.

Ευθύμης

Πιστεύω πως αν η Ισμήνη βοηθούσε την Αντιγόνη, αυτές οι δυο θα είχαν καταφέρει να θάψουν τον αδερφό τους με επιτυχία, χωρίς να αφήσουνε καθόλου στοιχεία. Έτσι θα μπορούσαν και οι δυο να γλυτώσουνε μέχρι που η Αντιγόνη τελικά θα το έλεγε σε όλους και θα αναγκαζότανε τελικά να πάνε και οι δυο στη φυλακή.

Ειρήνη

Η  Ισμήνη και η Αντιγόνη θα έθαβαν με χαρά τον αδερφό τους. Όμως θα τις έπιαναν οι φύλακες του Κρέοντα και θα τις πήγαιναν σε αυτόν να τις τιμωρήσει. Ό Κρέοντας όταν θα τις έβλεπε θα έμενε έκπληκτος . Και αφού θα θύμωνε, ως τιμωρία θα τις  καταδίκαζε να τις σκοτώσει τις δυο. Η Ισμήνη όμως, αφού σκεφτόταν αυτό που έκανε θα τρελαινόταν και θα άρχιζε να κατηγορεί την αδερφή της, ενώ και η συμπεριφορά της προς τον Κρέοντα θα ήταν πολύ επιθετική.  Μέσα στην τρέλα της τελικά η Ισμήνη θα σκότωνε και τον Κρέοντα και την Αντιγόνη…

]]> https://schoolpress.sch.gr/afterschoolday/?feed=rss2&p=332 0