Ἀκουσα βήματα, ήταν της Επιστήμης, την είδα να έρχεται, βιαστική και ανήσυχη. Κάτι δεν πήγαινε καλά, μάλλον είχε πληροφορηθεί την είδηση. Την σταμάτησα, ανησυχώντας για την κατάστασή της.

«Θα ερχόμουνα να σ’ εύρω στο εργοστάσιο».

Έβλεπα τον τρόμο να της καταλαμβάνει το πρόσωπο. Με τη φωνή της αχνή με ρώτησε «την επήρε;». Της απάντησα καταφατικά και για μια στιγμή ο κόσμος γύρω μας φάνηκε να καταρρέει.

Η αντίδραση της ήταν αναμενόμενη. Άρχισε να σκέφτεται, να συνειδητοποιεί, και η οργή της φούντωσε. Έπρεπε να τρέξει, να προφτάσει τον Αντρέα και τη Ρήνη πριν ήταν πολύ αργά. Ήξερα ότι η έκφρασή της δεν ήταν μόνο απόγνωση, αλλά και η δύναμη μιας μάνας που δεν θα άφηνε τίποτα να καταστρέψει την ευτυχία της κόρης της.

Και τότε την είδα να φεύγει, να τρέχει όπως ποτέ άλλοτε, απερίσκεπτη και γεμάτη αγωνία. Η εικόνα της καθώς έσπρωχνε τον κόσμο γύρω της, μου έχει εντυπωθεί.

Πέρασαν μερικά λεπτά, αλλά η ανησυχία μου δεν με άφησε σε ησυχία. Οι φωνές της ηχούσαν ακόμα στα αυτιά μου. Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, καθώς συνειδητοποίησα ότι η κατάσταση ήταν πιο σοβαρή απ’ ότι φανταζόμουν. Η Ρήνη κινδύνευε και η σιόρα Επιστήμη δεν θα σταματούσε μέχρι να την βρει.

Δυστυχώς, όταν τελικά έφτασε στο σπίτι του Αντρέα, η ατμόσφαιρα ήταν βαριά. Η σιόρα Επιστήμη χτυπούσε την πόρτα, φωνάζοντας με όλη της τη δύναμη. Ήταν μανιασμένη, όπως μια μητέρα που προσπαθεί να σώσει το παιδί της από την καταστροφή. Το βλέμμα της έδειχνε απελπισία, αλλά και αποφασιστικότητα.

Όταν άνοιξε το παράθυρο, είδα τη Ρήνη να κλαίει. Αν και με λύπη, ήταν σα να με ρωτούσε «Γιατί;». Η κατάσταση είχε φτάσει σε ένα κρίσιμο σημείο. Ο Αντρέας, αναστατωμένος,αλλά αποφασισμένος, δήλωσε ότι η Ρήνη ήταν γυναίκα του. Η σιόρα Επιστήμη, σπασμένη, κατέρρευσε, και η όλη γειτονιά παρακολουθούσε την τραγική σκηνή με βαριά καρδιά.

Η καρδιά μου βούλιαξε καθώς παρακολουθούσα τη γυναίκα που ήξερα να φεύγει από το σπίτι με δάκρυα στα μάτια. Η Ρήνη, ωστόσο, φαινόταν να βρίσκει κάποια παρηγοριά στην αγκαλιά του Αντρέα.

Η ζωή προχωρούσε, αλλά η νύχτα είχε αφήσει τις σκιές της στην ψυχή μου. Ναι, η αγάπη μπορεί να είναι σφοδρή, αλλά η απώλεια μπορεί να είναι καταστροφική.

Η κυρά Επιστήμη σωριάστηκε στο πεζοδρόμιο. Έμοιαζε να έχει χάσει κάθε ελπίδα. «Δεν σας δίνω κατάρα¨, είπε με σβησμένη φωνή. «Κάνετε ό,τι θέλετε, φοβάμαι όμως, ότι η Ρήνη γρήγορα θα το μετανιώσει».
Ο Αντρέας απάντησε ήρεμα: «Δεν μας νοιάζει η γνώμη σου. Αγαπιόμαστε».
Η Επιστήμη σηκώθηκε με κόπο, σκέπασε το πρόσωπό της με το φουλάρι της και άρχισε να φεύγει αργά. Ο κόσμος που είχε μαζευτεί στον δρόμο σώπαινε. Όλοι κοιτούσαν με συμπόνια τη γυναίκα που προσπαθούσε να προστατεύσει την κόρη της από μια ζωή που φοβόταν.

Η Ρήνη αγκάλιασε τον Αντρέα με πάθος, ενώ εκείνος την κοίταξε και της είπε, «δεν έχουμε ανάγκη κανέναν». Και κάπως έτσι, εκείνη η βραδιά έγραψε το δικό της τέλος, αφήνοντας τη γειτονιά να συζητά για καιρό.

«Πρέπει να μιλήσουμε, Επιστήμη! Ο Αντρέας μόλις πήρε τη Ρήνη!»

Το αίμα πάγωσε στις φλέβες της. Έπρεπε να τους προλάβει πριν συμβεί το απρόβλεπτο. Έτρεξε μέσα από τα στενά, προσπερνώντας κόσμο, αυτοκίνητα και μηχανάκια. Η καρδιά της χτυπούσε σαν τρελή και η εφαρμογή των βημάτων στο smartwatch της κατέγραφε την κάθε της κίνηση.

Φτάνοντας στο διαμέρισμα του Αντρέα, βρήκε την πόρτα κλειστή. Χτύπησε με μανία, φωνάζοντας: «Ανοίξτε! Ξέρω ότι είσαστε μέσα!»

Η πόρτα δεν άνοιγε. Απελπισμένη, χτύπησε την πόρτα με τις γροθιές της. Ξαφνικά, ένα παράθυρο άνοιξε και εμφανίστηκε η Ρήνη, κλαίγοντας. Ο Αντρέας στάθηκε δίπλα της, ταραγμένος.

«Είναι γυναίκα μου! είπε.

Η κ. Επιστήμη έπεσε στο κατώφλι, συντετριμμένη. Οι γείτονες παρακολουθούσαν από τα μπαλκόνια τους, καταγράφοντας τη σκηνή με τα smartphones τους. Τα social media γέμιζαν με βίντεο. Σηκώθηκε, σκέπασε το πρόσωπό της με το μαντίλι και είπε:

«Δεν σας δίνω τίποτα απο την περιουσία μου, ξέρε το, Αντρέα!!!!! Ξέρω πολύ καλά ότι είσαι τυχοδιώκτης, όσο για την κόρη μου θα το καταλάβειαργότερα, αλλά θα είναι αργά»

Ο Αντρέας,απάντησε: «Δεν θέλω τίποτα.»

Η μάνα έφυγε, και η Ρήνη, μέσα στα δάκρυά της, χαμογέλασε παρηγορημένη, αγκαλιάζοντας τον Αντρέα χωρίς να τη νοιάζει τίποτα άλλο.