Ιδιαίτερα ανησυχητικό, πέρα από τις αμέτρητες ώρες που αφιερώνουμε σε αυτά, είναι το γεγονός ότι ασυνείδητα τροφοδοτούμε διαρκώς τις πλατφόρμες με περιεχόμενο και προσοχή, ενισχύοντας έτσι τη δύναμη των μεγάλων εταιρειών και τους αλγορίθμους που διαμορφώνουν τη χρήση μας. Αυτό προσωπικά μου δημιουργεί μια αίσθηση εκμετάλλευσης και χειραγώγησης, αλλά και συνειδητοποίησης ότι η τεχνολογία συχνά υπερβαίνει τον ανθρώπινο έλεγχο. Παράλληλα, η αναφορά στον εθισμό και στην απομόνωση αναδεικνύει μια πραγματικότητα που μας αφορά όλους.

Όσον αφορά το κίνημα των νέων Λουδιτών, δεν το εκλαμβάνω ως μια ακραία μορφή αντίδρασης, αλλά ως μία θετική προσπάθεια για να βρεθεί ισορροπία ανάμεσα στη χρήση της τεχνολογίας και στην πραγματική ζωή. Οι ίδιοι δεν απορρίπτουν πλήρως την τεχνολογία, αλλά επιλέγουν να αντικαταστήσουν τα σύγχρονα μοντέλα με παλιότερες συσκευές, επιδιώκοντας να μην επιτρέψουν σε αυτά να κυριαρχήσουν στη ζωή τους. Η στάση τους αυτή αποδεικνύει ότι είναι δυνατόν να διατηρήσει κανείς τον έλεγχο, ζώντας έτσι πιο αυθεντικά.

Παράλληλα, το κείμενο μου προκάλεσε έντονο αίσθημα αντίφασης. Από τη μία, κατανοώ πόσο βαθιά έχει εισχωρήσει η τεχνολογία στην καθημερινή μας ζωή και πόσο δύσκολο είναι να αποστασιοποιηθεί κανείς από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τα κινητά τηλέφωνα. Από την άλλη, η εικόνα μιας γενιάς που προσπαθεί να περιορίσει τη συνεχή ψηφιακή αλληλεπίδραση με γεμίζει αισιοδοξία, εφόσον η συνειδητή χρήση της τεχνολογίας είναι εν τέλει εφικτή.

Κλείνοντας, το άρθρο αυτό με ώθησε στο να αναλογιστώ τη δική μου σχέση με την τεχνολογία. Προσωπικά, πιστεύω πως η τεχνολογία από μόνη της δεν είναι επιζήμια ή αρνητική∙ Αντιθέτως, τη θεωρώ ένα πολύτιμο εργαλείο, αρκεί να χρησιμοποιείται με σύνεση. Το ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι να την απορρίψουμε, αλλά να την αξιοποιούμε κατάλληλα, ώστε να εξυπηρετεί τις ανάγκες μας, χωρίς να στερεί την ελευθερία από τη ζωή μας.

Όσον αφορά την επανάσταση των «νέων Λουδιτων» που περιλαμβάνει κυρίως την εγκατάλειψη των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, την χρήση απλούστερων κινητών τηλεφώνων και την στροφή στην απόλαυση της καθημερινότητας και της πραγματικής ζωής, μου ξύπνησε κυρίως αισθήματα δικαίωσης και απελευθέρωσης. Το διαδίκτυο μας κρατά πίσω σε πολλά κομμάτια της ζωής μας και είναι αισθητό πολλές φορές σαν φυλακή αφού είμαστε εγκλωβισμένοι σε αυτό. Με την λεγόμενη επανάσταση συνειδητοποίησα το πόσο εξαρτημένοι είμαστε από το διαδίκτυο από τα βιωματικά γεγονότα και συναισθήματα που μου προκάλεσε. Η χαρά για τη δυνατότητα διεκδίκησης της ελευθερίας που με έκανε να νιώσω είναι απερίγραπτη. Η ομάδα αυτή δεν υποστηρίζει πως δεν πρέπει να χρησιμοποιούμε τα κινητά τηλέφωνα αλλά πως δεν πρέπει να γινόμαστε αντικείμενο εκμετάλλευσης. Με την διαρκή πλοήγηση μας σε αυτά συμβάλλουμε στην εξυπηρέτηση συμφερόντων και στην κερδοσκοπία όλων των μεγάλων επιχειρηματιών και εταιρειών που κυβερνούν στο διαδικτυακό χώρο. Μάλιστα όλοι αυτοί οι φορείς χρησιμοποιούν κατά κύριο λόγο την τεχνητή νοημοσύνη για την δημιουργία του περιεχομένου τους, το οποίο καθιστά ακόμα πιο δυσχερή τον διαχωρισμό μεταξύ πραγματικότητας και παραπληροφόρησης. Έτσι, όχι μόνο συμφωνώ με τον τρόπο αυτό διαμαρτυρίας αλλά θα διεκδικούσα την συμμετοχή μου στο κίνημα, αν είχα την δυνατότητα. Είναι αξιοσημείωτο γεγονός ότι ενώ μεγάλωσε μέσα στις τεχνολογικές εξελίξεις, ξεκινά να αμφισβητεί την αλόγιστη χρήση των τεχνολογιών. Η διαμαρτυρία αυτή μόνο ανακούφιση και λύτρωση προσφέρει στους ανθρώπους που έχουν συνειδητοποιήσει τον υπαρκτό κίνδυνο.

Μπαίνοντας στο χώρο αυτό νιώθει κανείς δέος από τα φρικτά βασανιστήρια και τις εικόνες των αθώων ψυχών. Η θλίψη είναι μεγάλη. Τρέχει μια σταγόνα από το μάτι μου. Ξαφνικά νιώθεις πώς κάτι μπήκε στο μάτι σου, ενώ όλα είναι πεντακάθαρα χωρίς ίχνος σκόνης. Αδυνατείς να πιστέψεις στα μάτια σου και να συνειδητοποιήσεις τα όσα βλέπεις. Τα μικροσκοπικά ρουχαλάκια των νεογέννητων παιδιών, τα εκατομμύρια παπούτσια, οι τσάντες, τα πρόσθετα μεταλλικά μέλη του σώματος τους, τα αμέτρητα απεικονίζομενα πρόσωπα, είναι βαθιά χαραγμένα στη μνήμη καθενός που το επισκέπτεται. Οι εικόνες είναι συγκλονιστικές και μου προκάλεσαν οδύνη και μεγάλη συγκίνηση. Τα εκατομμύρια θύματα σε καλούν για λίγα λεπτά κοντά τους να αντιληφθείς όσα πέρασαν και μάθεις την ιστορία του τέλους τους. Μέσα στις αίθουσες ένιωσα σίγουρα μια υποχρέωση να μην επιτρέψω να επαναληφθεί κάτι τέτοιο. Σίγουρα έντονη ήταν η αίσθηση της αδικίας και τοτ θυμού. Ακόμα, οι συνοπτικές διαδικασίες εκτέλεσης προκαλούν έντονη οργή, αγανάκτηση και φόβο αφού δεν υπήρχε το παρά μικρό περιθώριο αντίδρασης. Η ατμόσφαιρα είναι αποπνικτική, με τα διπλανά σπιτάκια αμέτρητα με απώτερο σκοπό να συλλεχθούν όσα περισσότερα αντικείμενα των εκτελεσθέντων. Οι κουκέτες χωρούσαν έως και 60 άτομα η κάθε μία κάνοντας τα θύματα να «διαλέγουν τον θάνατο» παρά την επιβίωση μέσα σε αυτές τις άθλιες συνθήκες.

Μετά την αποχώρηση μας από το στρατόπεδο ένιωσα μεγάλη οργή και αδικία αλλά κυρίως μεγάλο χρέος να μην αφήσω να συμβεί ποτέ ξανά κάτι τόσο απάνθρωπο. Τα πράγματα αυτά ξεπερνούν τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις συνθήκες διαβίωσης ενός ατόμου και κανένας από τους συνανθρώπους μας δεν αξίζει να υποστεί τέτοιες κακουχίες και βασανιστήρια. Επίσης ποτέ δεν θα ξεχάσω πόση συμπόνια ένιωθα όση ώρα ήμουν μέσα στις αίθουσες αυτές και φοβερές τύψεις που δε μπορώ να βοηθήσω με κάποιον τρόπο. Σημαντική είναι η ευαισθητοποίηση όλων μας και η επαγρύπνιση ώστε ο σημερινός λαός να αντιστέκεται σε τυχόν αυταρχικές εξουσίες. Η σιωπή είναι η πιο δυνατή απάντηση. Σημαίνει συμμετοχή. Για αυτό η κρίση και η μόρφωση των πολιτών είναι απαραίτητη για την επανάσταση τους.