Μια φορά κι έναν καιρό ήταν όλα τα χρώματα και συζητούσαν μεταξύ τους τι μπορούν να ζωγραφίσουν.
Κόκκινο: Γεια σας!
Όλα τα χρώματα: Γεια σου! Καλώς ήρθες!
Ροζ: Να ζωγραφίσουμε κάτι;
Κόκκινο: Εγώ μπορώ να ζωγραφίσω κεράσια.
Πορτοκαλί: Εγώ μια κολοκύθα.
Κίτρινο: Εγώ τον ήλιο.
Πράσινο: Εγώ το χόρτο.
Γαλάζιο: Εγώ τη θάλασσα.
Μωβ: Εγώ τη νύχτα.
Ροζ: Εγώ ένα φλαμίνγκο.
Καφέ: Εγώ μια αρκούδα.
Μπεζ: Εγώ έναν άνθρωπο.
Μαύρο: Εγώ έναν υπολογιστή.
Ώσπου ήρθε η ώρα για το άσπρο…
Άσπρο: Εγώ… Εγώ…
Τα υπόλοιπα χρώματα άρχισαν να το κοροϊδεύουν ότι είναι άχρηστο και δεν μπορεί να ζωγραφίσει τίποτα.
Ροζ: Χα! Χα! Δεν μπορείς καν να ζωγραφίσεις.
Γαλάζιο: Κοιτάξτε, ένα μαύρο χαρτί. Ας ζωγραφίσουμε…
Μπεζ: Ωχ, όχι! Δεν μπορούμε να ζωγραφίσουμε… Δε φαίνεται τίποτα!
Άσπρο: (ζωγραφίζει) Εγώ μπορώ!!! Ναι!!!
Μωβ: Μπράβο σου! Τα κατάφερες!
Όλα τα χρώματα μαζί: Μπράβο σου! Αξίζεις πολλά!
Ροζ: Ωχ, ντρέπομαι! Συγγνώμη για τη συμπεριφορά μου πριν. Τελικά είσαι πολύ χρήσιμο χρώμα.
Άσπρο: Δεν πειράζει! Σημασία έχει ότι κατάλαβες το λάθος σου και ότι πλέον όλοι μαζί μπορούμε να δημιουργήσουμε ό,τι θέλουμε!
Όλα τα χρώματα μαζί: Τέλειααα!!!
Κρυσταλλία – Φλορίνα
