Αφιερωμένο στη Μητέρα, Μανούλα, Μαμά

Υπάρχουν λέξεις που δεν χρειάζονται ορισμό· αρκεί να τις ακούσεις και κάτι μέσα σου φωτίζει. Μία από αυτές είναι η λέξη μητέρα. Για άλλους είναι «μαμά», για άλλους «μανούλα», για κάποιους μια μορφή που δεν βρίσκεται πάντα δίπλα τους, αλλά τους συνοδεύει σε κάθε βήμα. Όπως κι αν την ονομάζουμε, η μητέρα είναι η πρώτη αγκαλιά, η πρώτη φωνή, η πρώτη βεβαιότητα ότι ο κόσμος μπορεί να γίνει λίγο πιο τρυφερός.

Το 10ο τεύχος της σχολικής μας εφημερίδας είναι αφιερωμένο σε αυτή τη διαχρονική φιγούρα που, χωρίς θόρυβο και χωρίς φώτα, κρατά όρθιες οικογένειες, όνειρα και ανθρώπους. Στις σελίδες που ακολουθούν, οι μαθητές και οι μαθήτριες γράφουν, ερευνούν, ρωτούν, ζωγραφίζουν, θυμούνται, παρατηρούν και τιμούν τη μητέρα όπως τη ζουν: άλλοτε δυναμική, άλλοτε κουρασμένη, πάντα παρούσα.

Σε μια εποχή που όλα τρέχουν, η μητέρα παραμένει το σταθερό σημείο αναφοράς. Εκείνη που διορθώνει τετράδια και ζωές, που προλαβαίνει υποχρεώσεις και συναισθήματα, που δίνει χωρίς να μετρά. Εκείνη που μας μαθαίνει ότι η αγάπη δεν χρειάζεται μεγάλες δηλώσεις — μόνο μικρές πράξεις καθημερινότητας.

Με αυτό το τεύχος, θέλουμε να της πούμε ένα ευχαριστώ. Για όσα κάνει, για όσα δεν λέει, για όσα θεωρούμε δεδομένα. Και ίσως, μέσα από τις σελίδες μας, να θυμηθούμε όλοι ότι η αγάπη δεν γιορτάζεται μία μέρα τον χρόνο· καλλιεργείται κάθε μέρα.

Καλή ανάγνωση.

Με εκτίμηση,

Η Συντακτική Ομάδα

κύρια εικόνα άρθρου: Αικατερίνη Μπασουράκου