Ένα τεράστιο πλοίο όπου εργάτες δούλευαν μερόνυχτα, ταξίδευε από τη Ρωσία μέχρι την Αμερική για να παραδώσει εμπορικά προϊόντα. Δεν ήταν μεγάλη η διαδρομή αλλά για το πλήρωμα του πλοίου και τους εργάτες φαινόταν αιώνας. Η ώρα γι’αυτούς κυλούσε πολύ αργά καθώς τους έλειπαν τα αγαπημένα τους πρόσωπα αφού εκείνο το βράδυ της Πρωτοχρονιάς δεν το γιόρτασαν μαζί.

Εκείνη τη νύχτα, ο καπετάνιος του πλοίου δεν μπορούσε να κρύψει τη θλίψη του. Συνέχεια αναστέναζε κοιτώντας τον απέραντο ωκεανό μπροστά του. Μόνο ένας νεαρός εργάτης δεν ήταν ενοχλημένος. Ήταν πολύ νέος γι’αυτή τη δουλειά. Όλοι οι εργάτες και το πλήρωμα θεωρούσαν ότι δεν είναι κατάλληλος για αυτή τη δουλειά λόγω της ηλικίας του. Πλησίασε τον καπετάνιο και είδε τη θλίψη στις κόρες των ματιών του. Τον ρώτησε εάν έγινε κάτι, αλλά εκείνος δεν απαντούσε.  Υπομονετικά, ο νεαρός περίμενε απάντηση από τον καπετάνιο αλλά εκείνος δεν φάνηκε να του έδωσε ιδιαίτερη σημασία. Ο νεαρός τον ξαναρώτησε και αυτός απάντησε σε χαμηλό τόνο:

-          «Φυσικά και έγινε κάτι. Είναι βράδυ παραμονής και μου λείπει η οικογένειά μου. Τους είχα υποσχεθεί πως θα γιορτάσουμε μαζί σήμερα αφού σπανίως περνώ χρόνο μαζί τους».