Γειά σας και πάλι, αγαπητά μου παιδιά! Ναι, χτες έγραψα το πρώτο μέρος και τώρα θα συνεχίσω. Ωραία λοιπόν, ας ξεκινήσουμε. Είχα μείνει εκεί που περιέγραφα τι έκανα μέχρι να πάω στην παράσταση. Ύστερα από μια μεγάλη (θα έλεγα) διαδρομή, επιτέλους φτάσαμε. Πού φτάσαμε? Στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά!!!
Μπήκαμε, βάλαμε μακιγιάζ και ετοιμαστήκαμε. Θα βγαίναμε πρώτες! Έπρεπε να χτυπήσουν 3 κουδούνια για να αρχίσει η παράσταση. Σε κάθε ένα από αυτά, όλοι τσίριζαν!!! Εγώ ήμουν αρκετά αγχωμένη…Ήταν και κάποια παιδιά από το σχολείο μας. Στο πρώτο μέρος χορέψαμε με άγχος. Έγινε και μια αστεία ιστορία: Να, όταν οι κουρτίνες ήταν ακόμα κλειστές και ενώ ένας κύριος και μια κυρία μιλούσαν, εμείς, τα κορίτσια από πίσω, ήμασταν τρομαγμένες και περιμέναμε πότε θα ανοίξουν οι κουρτίνες. Όταν νομίζαμε ότι θα ανοίξουν, δεν άνοιγαν!!! Γελούσαμε ,ώσπου ήρθε η ώρα να χορέψουμε…
Εγώ έπρεπε να είμαι ένα γλυκό κοριτσάκι στη μέση άλλων δύο κοριτσιών και να χαμογελάω. Μα το χαμόγελό μου έτρεμε!!!Όπως βλέπετε και στην εικόνα, δύο κορίτσια κοιτάνε η μία την άλλη και στην μέση είμαι εγώ!!! Το ξέρω ότι φαίνομαι μικρούλα, αλλά πιστέψτε με, είμαι ψηλότερη από ό,τι φαίνομαι. Απλά έχω σκύψει και… Τέλος πάντων!!
Παιδιά, χορεύαμε μπροστά σε 500 άτομα!! Ναι, είχαμε ξαναχορέψει με 700,αλλά τέλος πάντων. Μας έβλεπαν και οι δασκάλες μας… Όμως πρέπει να σας αποχαιρετήσω… Τα λέμε !!!
*Αν θέλετε να δείτε ένα «διαφημιστικό» βίντεο, πατήστε το σάιτ εδώ :
Εκδήλωση αφιερωμένη στην προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς του Αρτσάχ
Ευαγγελίνα Μερτζανίδου
(Μαθήτρια της Ε΄τάξης)
