Ο ΔΔΣ αποτελεί κοινό πρόγραμμα μεταξύ των διαστημικών οργανισμών NASA των ΗΠΑ, Roscosmos Ρωσίας, JAXA Ιαπωνίας, CSA (Καναδά) και EΟΔ (Ευρώπης).

Ο Βραζιλιάνικος Οργανισμός Διαστήματος συμμετέχει μέσω ξεχωριστού συμβολαίου με τη NASA. Ο Ιταλικός Οργανισμός Διαστήματος ομοίως έχει ανεξάρτητα συμβόλαια για διάφορες δραστηριότητες που δεν λαμβάνουν χώρα στα πλαίσια των εργασιών της ESA στον ISS (όπου η Ιταλία συμμετέχει πλήρως). Η Κίνα έχει επανειλημμένως εκφράσει το ενδιαφέρον της για το εγχείρημα, ειδικά αν μπορέσει να συνεργαστεί με τον RKA. Προς το παρόν πάντως οι Κινέζοι δεν έχουν αναμιχθεί.

Ο ΔΔΣ είναι η συνέχιση αυτού που ξεκίνησε ως ο αμερικανικός Διαστημικός Σταθμός Freedom, η χρηματοδότηση του οποίου περικόπηκε σημαντικά, και αντιπροσωπεύει τη συγχώνευση του Freedom με προγράμματα διαστημικών σταθμών από άλλες χώρες, όπως του ρωσικού Μιρ-2, του ευρωπαϊκού «Κολόμβος» και του Ιαπωνικού Κίμπο. Το προβλεπόμενο έτος ολοκλήρωσης είναι το 2011, με τον σταθμό να παραμένει σε λειτουργία μέχρι το 2016. Από το 2007 ο ΔΔΣ είναι ήδη ο μεγαλύτερος διαστημικός σταθμός σε σχέση με κάθε προηγούμενο.

Ο ΔΔΣ κατοικείται συνεχώς από τότε που το πρώτο πλήρωμα μπήκε στον σταθμό στις 2 Νοεμβρίου 2000, παρέχοντας έτσι συνεχή ανθρώπινη παρουσία στο διάστημα. Το πλήρωμα της 22ης Αποστολής βρίσκεται αυτή τη στιγμή στον σταθμό. Ο ISS εξυπηρετείται κυρίως από τα ρωσικά διαστημόπλοια Σογιούζ και Progress και από τα αμερικανικά Διαστημικά Λεωφορεία, και πρόσφατα και από το ευρωπαϊκό μεταφορικό σκάφος ATV με κωδική ονομασία για την πρώτη αποστολή Jules Verne. Η επόμενη αποστολή του ATV με όνομα Johannes Kepler θα πραγματοποιηθεί τον Ιούνιο του 2010. Ο σταθμός είχε τριμελές πλήρωμα μέχρι την 20η Αποστολή, κατά τη διάρκεια της οποίας ο αριθμός του πληρώματος αυξήθηκε στους έξι αστροναύτες.[3] Ο Γερμανός αστροναύτης της ESA, Thomas Reiter, έγινε μέλος του πληρώματος της 13ης Αποστολής τον Ιούλιο του 2006, όντας έτσι το πρώτο μέλος πληρώματος από άλλο οργανισμό διαστήματος. Ο σταθμός πάντως έχει δεχτεί συνολικά 186 αστροναύτες από 15 χώρες. Ήταν επίσης ο προορισμός των επτά πρώτων τουριστών του διαστήματος.

Το εντυπωσιακό είναι ότι για τρία χρόνια περιφερόταν στο σκοτεινό Διάστημα σαν ζόμπι, μέχρι ωσότου πριν λίγες βδομάδες οπότε και ξύπνησε από τον λήθαργό του για να αναλάβει μια φιλόδοξη αποστολή: να κυνηγήσει και να «πιάσει» έναν κομήτη ο οποίος δημιουργήθηκε πριν από 4,6 δισ. χρόνια και έχει διάμετρο, όπως εκτιμάται, 3 με 5 χιλιόμετρα.Το διαστημόπλοιο που κατασκευάστηκε από την Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος και εκτοξεύτηκε πριν από 10 χρόνια, βρίσκεται σε λήθαργο σχεδόν 807 εκατ. χιλιόμετρα μακριά από τον πλανήτη μας.Οι υπεύθυνοι επιστήμονες για τη λειτουργία του σκέφτηκαν ότι το διαστημόπλοιο μετά την ολοκλήρωση της πρώτης φάσης της αποστολής του, που ήταν η μελέτη κομητών και αστεροειδών, θα έπρεπε να φυλάξει δυνάμεις, να παραμείνει σε λήθαργο, και κάποια στιγμή να ενεργοποιηθεί ξανά για να επιδοθεί σε ένα ριψοκίνδυνο κυνήγι.«ΠΑΠΠΟΥΣ» ΤΗΣ ΓΗΣ. Ο κομήτης, λένε οι αστρονόμοι, έχει ηλικία μεγαλύτερη από της Γης. Σχηματίστηκε όταν ο ήλιος μας ήταν ένα πολύ νεαρό άστρο. Επομένως, αυτός ο κομήτης αποτελεί ένα ζωντανό απολίθωμα που κρύβει άγνωστες πληροφορίες για τη δημιουργία του ηλιακού μας συστήματος και ίσως μας διαφωτίσει για το πώς η Γη απέκτησε τόσο νερό, αλλά και πώς δημιουργήθηκαν οι προϋποθέσεις εμφάνισης της ζωής στον πλανήτη μας.Η αποφασιστική καμπή της επιχείρησης θα έρθει τον Μάιο, όταν αυτός ο αρχέγονος κομήτης θα κινείται προς τον Ηλιο και η θερμότητα από το μητρικό μας άστρο αρχίσει να εξαερώνει την επιφάνειά του.Το διαστημόπλοιο θα αρχίσει να υπερκαλύπτει την απόσταση που τον χωρίζει από τον κομήτη και προς το τέλος του καλοκαιριού θα φτάσει σε απόσταση μικρότερη των 20 χιλιομέτρων από την επιφάνειά του.Θα πραγματοποιήσει περιφορές γύρω του ώστε να εντοπίσει το πλέον κατάλληλο σημείο για να απελευθερώσει την άκατο που μεταφέρει. Στη συνέχεια, τον Νοέμβριο, θα τον πλησιάσει σε απόσταση περίπου τριών χιλιομέτρων και τότε θα εκτοξεύσει πάνω του την άκατο που είναι εξοπλισμένη με επιστημονικά όργανα.Επειδή στην επιφάνεια του κομήτη η βαρύτητα είναι μηδενική, η άκατος θα αγκιστρωθεί πάνω του με ένα «γάντζο». Αυτό είναι το πιο δύσκολο κομμάτι της αποστολής που εμπεριέχει και τους περισσότερους κινδύνους.Οι τελευταίες οδηγίες στη «Rosetta» θα δοθούν μόλις επιλεγεί το καταλληλότερο σημείο προσεδάφισης της ακάτου. Από εκεί κι έπειτα τα πάντα θα γίνουν αυτόματα, χωρίς καθοδήγηση από την Υπηρεσία.

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Κάποτε τα κοινά δελφίνια ήταν άφθονα σε όλη τη Μεσόγειο θάλασσα. Σήμερα μειώνονται δραματικά και επιβιώνουν μόνο σε κάποια μέρη από την αρχική τους εξάπλωση. Στη δυτική Ελλάδα, η θαλάσσια περιοχή γύρω από το νησί Κάλαμος, είναι το τελευταίο τους καταφύγιο ή σωστότερα έτσι ήταν. Γιατί λοιπόν τα δελφίνια εξαφανίζονται?

Μιλάμε με τον Giovanni Bearzi, Πρόεδρο του Ερευνητικού Ινστιτούτου ‘Tethys’ στην Ιταλία. Ο Giovanni μελετά τα παράκτια δελφίνια στην Ανατολική Μεσόγειο εδώ και δύο δεκαετίες. Κάτι που ξεκίνησε σαν μελέτη της οικολογίας και της συμπεριφοράς των κοινών δελφινιών γύρω από τον Κάλαμο κατέληξε σε μια συστηματική καταγραφή του αφανισμού τους.

Μόνο 30 χιλιόμετρα μακριά από τον Κάλαμο βρίσκεται ο Αμβρακικός Κόλπος, όπου τα παράκτια ρινοδέλφινα ευδοκιμούν. Γιατί υπάρχει τέτοια σημαντική διαφορά στην υγεία μεταξύ των δύο αυτών πληθυσμών δελφινιών;

Συναντάμε δύο ντόπιους αλιείς και συζητάμε μαζί τους για τη σχέση τους με τα δελφίνια και για την κατάσταση της θάλασσας που περιβάλλει την κοινότητά τους. Μπορεί ίσως, αυτό που συμβαίνει στα κοινά δελφίνια του Κάλαμου, να εξηγεί γιατί τα δελφίνια εξαφανίζονται σε όλη τη Μεσόγειο;